Η Νόμιμη Ώρα τού Μεσονυχτίου
Λοιπόν, έφτασε τού θανάτου η ώρα, η νόμιμη ώρα τού μεσονυχτίου,
Η στιγμή που ορίστηκε από το νόμο για να εκτελεστεί το έργο στην Καρέκλα,
Για να επιβεβαιωθεί το μεγαλείο τής Πολιτείας τής Μασαχουσέτης
Πλησίαζε η ώρα εκείνη, είχε φτάσει, τα ρολόγια τη σημάναν,
Η ώρα που δύο άνδρες θα μεταφερόντουσαν ψυχρά σ’ ένα ψυχρό συμβούλιο
Πέρα απ’ τα αφάνταστα λεπτά τείχη μεταξύ τής μέρας και της νύχτας,
Πέρα απ’ τις εμβέλειες τού αεροπορικού ταχυδρομείου, των τηλεγραφημάτων, των ραδιοφώνων,
Πέρα από τις αδελφικές σχέσεις αίματος στις αδελφότητες
Της ομίχλης και της θολότητας τής υγρασίας, των αστεριών και του πάγου.
Η ώρα είχε φτάσει για δύο άνδρες
Να βαδίσουνε πέρα απ’ το αίμα στη σκόνη –
Μια ώρα που όλους μάς αφορά,
Κάποιοι με μερικούς αγαπημένους τους στο προσκεφάλι,
Κάποιοι μόνοι στην ερημιά ή στην απέραντη θάλασσα,
Κάποιοι μπροστά στο αχανές ακροατήριο τής ανθρωπότητας όλης.
Τώρα ο Σάκο είδε τους μάρτυρες
Καθώς τα λουριά σφιγγόντουσαν
στην καρέκλα δένοντάς τον –
Και βλέποντας τούς μάρτυρες –
Άντρες αξιοσέβαστοι και υπεύθυνοι πολίτες –
Αν και δεν είχανε γίνει συστάσεις,
ο Σάκο είπε: «Καλησπέρα, κύριοι».
Και πριν και το τελευταίο λουρί πάνω του σφιχτεί,
Ο Σάκο μουρμούρισε: «Αντίο, μητέρα».
Κατόπιν ήρθε ο Βαντσέτι.
Ευχήθηκε στο αχανές ακροατήριο τής ανθρωπότητας όλης
Να μάθει κάτι που το κρατούσε μέσα του βαθιά.
Ήταν η κατάλληλη ώρα να το πει.
Έπρεπε να μιλήσει τώρα ή για πάντα να σιωπήσει.
– Δέθηκε το κάλυμμα τού κεφαλιού,
Τα λουριά που πνίγανε το στόμα του βαστάγαν –
Φώναξε: «Θέλω να συγχωρήσω κάποιους ανθρώπους
Για αυτό που κάνουν τώρα».
Και τώρα
οι νεκροί είναι νεκροί;
Legal Midnight Hour
Well, the dying time came, the legal midnight hour,
The moment set by law for the Chair to be at work,
To substantiate the majesty of the State of Massachusetts
That hour was at hand, had arrived, was struck by the clocks,
The time for two men to be carried cool on a cooling board
Beyond the immeasurably thin walls between day and night,
Beyond the reach of airmail, telegrams, radiophones,
Beyond the brotherhoods of blood into the fraternities
Of mist and foggy dew, of stars and ice.
The time was on for two men
To march beyond blood into dust —
A time that comes to all men,
Some with a few loved ones at a bedside,
Some alone in the wilderness or the wide sea,
Some before a vast audience of all manking.
Now Sacco saw the witnesses
As the straps were fitted on
Tying him down in the Chair —
And seeing the witnesses were
Respectable men and responsible citizens
And even though there had been no introductions,
Sacco said, “Good-evening, gentlemen.”
And before the last of the straps was fastened so to hold
Sacco murmured, “Farewell, mother.”
Then came Vanzetti.
He wished the vast audience of all mankind
To know something he carried in his breast.
This was the time to tell it.
He had to speak now or hold his peace forever.
The headgear was being clamped on.
The straps muffling his mouth were going on.
He shouted, “I wish to forgive some people
For what they are now doing.”
And so now
the dead are dead????
Σημείωση: Στις 15 Απρίλη τού 1920, στην Pearl Street, στο South Braintree τής Μασαχουσέτης, δυο υπάλληλοι χρηματαποστολής πυροβοληθήκανε και σκοτωθήκανε με σκοπό την κλοπή δυο ξύλινων χρηματοκιβωτίων, τα οποία περιείχαν 15.776,51 USD.
Στις 11 Σεπτέμβρη τού 1920, παραπεμφθήκανε σε δίκη, οι αναρχικοί Νίκολα Σάκκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι, κατηγορούμενοι για ανθρωποκτονία από πρόθεση εναντίον των δυο υπαλλήλων.
Στις 14 Ιούλη τού 1921, το ορκωτό Δικαστήριο τού Dedham τής Μασαχουσέτης, ομόφωνα κήρυξε ένοχους τούς κατηγορούμενους για ανθρωποκτονία πρώτου βαθμού και τους καταδίκασε σε θάνατο.
Στα επόμενα χρόνια γίνανε προσφυγές και αιτήσεις επανεξέτασης τής δικαστικής διαδικασίας διότι σύμφωνα με τους δικηγόρους τους υπήρξε κακοδικία.
Τίποτα από αυτά δεν άλλαξε την αρχική απόφαση και στις 23 Αυγούστου τού 1927, στις 12:00 τα μεσάνυχτα, οι Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι, που ήτανε κρατούμενοι στη φυλακή Τσαρλστάουν τής Βοστώνης, οδηγηθήκανε στην ηλεκτρική καρέκλα όπου και εκτελέστηκαν.
Τον Ιούλη τού 1977, ο τότε Κυβερνήτης τής Μασαχουσέτης, Μάικλ Δουκάκης, μετά από ενδελεχή επανεξέταση των αρχείων της δίκης, από τη νομική ομάδα τής Πολιτείας τής Μασαχουσέτης, αποκατέστησε την αλήθεια, αναγνωρίζοντας δικαστική πλάνη και επιβεβαιώνοντας την αθωότητα των Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι.
Η 23η Αυγούστου 1977 ονομάστηκε, από τον Μάικλ Δουκάκη, «Ημέρα μνήμης των Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι».
Οι Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι καταδικαστήκανε σε θάνατο και εκτελεστήκανε για ένα έγκλημα που δεν είχανε κάνει λόγω των πολιτικών τους πεποιθήσεων.