Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα graffiti. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα graffiti. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

04 Ιουλίου 2025

[στο Πάρκο Αντώνης Τρίτσης, 03.07.2025]

Βαθιά πια στο καλοκαίρι και στην αττική με τις καιρικές συνθήκες να ευνοούνε την ταχεία εξάπλωση των ακούσια ή εκούσια ανθρωπογενών (να μην το ξεχνάμε αυτό) δασικών πυρκαγιών και τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε ισχύ δεν έχεις και πολλά μέρη να περπατήσεις, εκτός οικισμένων μερών. Το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνης Τρίτσης» (όπως είναι το πλήρες όνομά του), εκτός από όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση συναγερμού, είναι ένα ωραίο μέρος για πεζοπορία, παρά τα σημεία που έχει εγκαταλειφθεί και που οι συμπολίτες μας δεν σέβονται.
Μες στο Πάρκο Αντώνης Τρίτσης, υπάρχει ακόμα η σιδηροδρομική γραμμή, η οποία το διασχίζει από το νοτιότερο έως σχεδόν το βορειότερο σημείο του, στην οποία ουδέποτε κυκλοφορήσανε οι μικροί συρμοί με επισκέπτες, όπως προβλεπόταν, και σήμερα τα σημάδια μη χρήσης της είναι εμφανή.
Το πρωινό τής 3ης Ιούλη 2025, ακολούθησα πεζή την υπόψη γραμμή, με κάποιες μικρές υποχρεωτικές παρακάμψεις, στα σημεία που έχει πνιγεί από τη βλάστηση καθώς και στα τρία γεφυράκια της πάνω από τα κανάλια νερού, όπου έχει κλείσει η πρόσβαση για λόγους ασφάλειας.
H διαδρομή τής σιδηροδρομικής γραμμής, και πλην των όποιων μικρών παρακάμψεων και διαδρομή που ακολούθησα, έχει σημειωθεί στο χάρτη από το google-earth:

  






































Ακολουθούν εικόνες από τη διαδρομή:
Από το νοτιότερο σημείο, όπου κάτω στο τσιμέντο, εκεί που επρόκειτο να γίνει η αποβάθρα, έχει σχεδιαστεί ένα graffiti, το οποίο αν και φθαρμένο, από ψηλά θα πρέπει να δείχνει ωραίο:
























Από τη διαδρομή μέχρι τη λίμνη «Αχελωίδα»:
























Από το γεφυράκι τρένου πάνω από το κανάλι που βγαίνει στην ανωτέρω λίμνη:

























Από τη διαδρομή μες στο όμορφο μέρος με φιστικιές «Τύπου Αιγίνης»:





















Από το πέρασμα κάτω από μια γέφυρα. Εκεί λόγω άκοπων χορταριών χρειάζεται προσοχή.:























Από τη διαδρομή προς και τη λίμνη «Ναϊάδα»:





























Περνώντας το ύψος τής ανωτέρω λίμνης, η γραμμή διακλαδίζεται καθώς το τρένο επρόκειτο να κάνει ένα κύκλο και να γυρίσει μέσω της ίδιας γραμμής.:
























Το γεφυράκι τρένου πάνω από το κανάλι μεταξύ των λιμνών «Ναϊάδα» και «Κηφισίδα», το οποίο παρακάμπτεται μέσω ενός χωματόδρομου-μονοπατιού και τριών πεζογεφυρών, λίγο παραπάνω:
























Από την διαδρομή μέχρι και το γεφυράκι τρένου πάνω από το κανάλι μεταξύ των λιμνών «Κωρυκία» και «Μελία», το οποίο παρακάμπτεται μέσω ενός χωματόδρομου-μονοπατιού και μιας πεζογέφυρας, λίγο παραπάνω.: 























Από τη διαδρομή μέχρι το ανωτέρω σημείο διακλάδωσης τής σιδηροδρομικής γραμμής:

























Από εκεί επέστρεψα μέσω της ίδιας διαδρομής που είχα έρθει εκτός από λίγο πριν το τέλος όπου προσπάθησα να κάνω τον κύκλο, που κάνει η σιδηροδρομική γραμμή γύρω από την αφετηρία και υποθέτω επρόκειτο να κάνει το τρενάκι, αλλά η κατά τόπους πυκνή βλάστηση δεν το επιτρέπει. Δυστυχώς στο μέρος αυτό υπάρχουνε πολλά διάσπαρτα σκουπίδια.

      

17 Μαΐου 2025

[στο όρος Ποικίλο, 15.05.2025]

Όπως συμβαίνει παντού έτσι και στο λεκανοπέδιο τής Αθήνας και τα περιαστικά της βουνά οι αδρές γραμμές τού ανάγλυφου σχηματίζονται από τις αέναες γεωλογικές διεργασίες (σ.σ. τεκτονικές και ηφαιστειακές – με εξαίρεση τις πολύ σπάνιες και βίαιες προσκρούσεις αστεροειδών ή κομητών στην επιφάνεια τής γης) ενώ κυρίως το νερό και δευτερευόντως ο αέρας σμιλεύουνε τις λεπτομέρειες στην επιφάνεια και στο εσωτερικό των πετρωμάτων. Λεπτομέρειες που ενίοτε εκτείνονται σημαντικά (σ.σ. όπως τα μεγάλα σπήλαια στο εσωτερικό των ορεινών όγκων, οι βαθιές ρεματιές κ.α. Το λεκανοπέδιο τής Αθήνας περιβάλλεται από πέντε ορεινούς όγκους: Υμηττού, Πεντέλης, Πάρνηθας, Ποικίλου και Αιγάλεω όρους. Αν εξαιρέσουμε την Πάρνηθα (σ.σ. το ψηλότερο αλλά δεύτερο σε έκταση όρος μετά το όρος Πατέρας, στην αττική) που εκτείνεται βόρεια μέχρι πέρα τον Αυλώνα και τη Σφενδάλη (Μαλακάσα) και συνίσταται από πολλούς επιμέρους ορεινούς όγκους, ένα χαρακτηριστικό όλων των υπόλοιπων ορεινών όγκων είναι πως οι πλαγιές τους προς το λεκανοπέδιο είναι γενικά πολύ πιο ομαλές συγκριτικά με τις στις αντίθετες κατευθύνσεις*.
Μια συνέπεια, που αφορά τούς ορεινούς πεζοπόρους, είναι πως γενικά τα περισσότερα και τα πιο βατά μονοπάτια, στα υπόψη βουνά, βρίσκονται προς το λεκανοπέδιο ενώ τα πιο απαιτητικά στις αντίθετες πλευρές.
Ειδικότερα στο Ποικίλο όλες οι δυτικές ρεματιές απαιτούν αναρριχητικές ικανότητες ενώ μέχρι και via ferrata υπάρχει στο Ζαστάνι, στην πιο κακοτράχαλη ρεματιά του. 
Το πρωινό τής 15ης Μάη 2025, ακολούθησα, χωρίς αρχικό πλάνο, μια οικεία διαδρομή (στον πάνω χωματόδρομο που ξεκινά από το τέλος τής οδού Παπαναστασίου, στο Άνω Δάσος Χαϊδαρίου, προς την κορυφογραμμή).
Η όλη (σύντομη) διαδρομή που τελικά ακολούθησα έχει σημειωθεί στο χάρτη από τη wikimapia, ενώ από τα σημεία σε κύκλο, προς τα δυτικά τής κορυφογραμμής, λήφθηκαν οι φωτογραφίες που ακολουθούν:
























-από ένα πρόχειρο χώρο αναψυχής, με θέα προς μια από τις πιο ιστορικές περιοχές τού ελλαδικού χώρου και όχι μόνο: το Θριάσιο Πεδίο, και σήμερα από τις πιο επιβαρυμένες περιοχές λόγω ρύπανσης.




















-από ένα σημείο, στη θέση 38°01’19’’N 23°37’14’’E, που τελικά δεν μπόρεσα να προσεγγίσω παρά από πάνω και από κάτω, με δύο μικρά σπηλαιώδη κοιλώματα στη μέση σχεδόν κάθετου βράχου με ύψος πάνω από 7-8 μ.. Η προσέγγιση μέχρις εκεί, εκτός μονοπατιού, ήταν εύκολη αλλά μόνο με σκοινί θα μπορούσε κανείς, και όχι μόνος, να κατέβει από πάνω ή ανέβει από κάτω στο ύψος των κοιλωμάτων.



Τα κοιλώματα βρίσκονται ακριβώς από κάτω








































-από ένα βραχοσκεπές, στο οποίο διακρίνεται μια σπηλίτσα, στα ανάντη ρεματιάς, στη θέση 38°01’18’’N 23°37’26’’E, η οποία δεν προσεγγιζόταν από το τέλος τού χωματόδρομου-μονοπατιού (που εξυπηρετεί εργασίες συντήρησης δύο πυλώνων). Από ό,τι φαίνεται πάντως από το πέταλο τού κάτω χωματόδρομου, νοτιοδυτικά τής Πέτρας Καψάλα, αν και δεν υπάρχει μονοπάτι το εν λόγω σημείο προσεγγίζεται.
























Το graffiti πάντως, στη δεξαμενή, στην αρχή τού χωματόδρομου, πετυχημένο (δυστυχώς): 
























*Συγκεκριμένα:
Οι ανατολικές πλαγιές τού Υμηττού (εκτείνεται στη διεύθυνση Β-Ν) είναι πολύ πιο επικλινείς από τις δυτικές,
Οι βόρειες πλαγιές τής Πεντέλης (εκτείνεται στη διεύθυνση Δ-Α) είναι πολύ πιο επικλινείς από τις νότιες,
Οι δυτικές πλαγιές των ορέων Ποικίλο και Αιγάλεω (εκτείνονται στη διεύθυνση ΒΑ-ΝΔ) είναι πολύ πιο επικλινείς από τις ανατολικές.

10 Μαΐου 2025

Graffiti

Το παρακάτω graffiti είναι ένα από τα ωραιότερα στην Αθήνα. Βρίσκεται στο 76ο Δημ. Σχολείο Αθηνών, απέναντι από τον Σ.Σ. Πετραλώνων, και καλύπτει ολόκληρο το δυτικό τοίχο τού Σχολείου. Δυστυχώς δεν υπάρχει γωνία να το φωτογραφήσει κανείς. Στην παρακάτω εικόνα έχει γίνει επεξεργασία προοπτικής αφού λήφθηκε από κάτω και υπό γωνία. Η κολόνα τού φωτισμού βρίσκεται ακριβώς μπροστά του στο άκρο τού πεζοδρομίου. 


       

29 Μαρτίου 2025

[στην Πάρνηθα, 29.03.2025]

Οι διαδρομές, στα μονοπάτια, γύρω από τις δύο μεγάλες κορυφές τής Πάρνηθας είναι εύκολες τεχνικά αλλά γεμάτες από τη μαγεία τού πυκνού ελατοδάσους. Εικόνες από τις υπόψη διαδρομές, έχουνε παρουσιαστεί ανά καιρούς στο παρόν ιστολόγιο*, αλλά κάθε φορά που θα βρεθείς εκεί ξέρεις ότι η Πάρνηθα θα σε αποζημιώσει πλημμυρίζοντας όμορφα (όλες) τις αισθήσεις σου. Από τη μεγάλη εικόνα μέχρι τη λεπτομέρεια. Από τη γερασμένη μέχρι τη νεαρή φύση. Γεμάτη με τα σημάδια τής μανίας τής ζωής να συνεχίσει. Στην ίδια ή σε άλλη μορφή. Σε έναν κόσμο που τίποτα δεν είναι περιττό.
Το πρωινό τής 29ης Μάρτη 2025, υπό την «απειλή» βροχής που δεν εκδηλώθηκε τελικά, κινηθήκαμε στη διαδρομή, η οποία έχει σημειωθεί στο χάρτη από τη wikimapia, με αφετηρία και κατάληξη το Μπάφι:


Ακολουθούνε λίγες εικόνες. Οι δύο τελευταίες από το όμορφο graffiti στο Μπάφι:
 














            
















*Ενδεικτικά: