Pasen 2013

Paaskipjes

Paaskipjes.

De vrijwilligsters van het Museum Oud Overschie vroegen aan mij om voor NLDoet een workshopje te geven bedoeld voor de bewoners van een 55+ woning. Omdat ik op die datum, 15 maart, niet thuis was heb ik hiervoor enkele suggesties gedaan, voorbeelden gemaakt en een werkpakketje samengesteld met stofjes, patroontjes, inclusief de kartonnen malletjes gemaakt voor een geschat aantal van 30 personen,  zodat de dames hiermee dit zelf konden organiseren.

Het was leuk om te horen dat het een geslaagde middag is geweest.

 

Hartjes? deed ik mee?

Tegen eind  2012 kwam op HAAR Blog  het voorstel om in een jaar een hartjesquilt te maken.. Oh, wat zag dat er ontzettend leuk uit. Maar.... ik ga er niet aan beginnen, er ligt nog zo veel te wachten om eens afgemaakt te worden.

Kom ik een week of twee geleden dat patroontje (dat ik voor de zekerheid toch maar had opgeslagen) tegen. Oh, 't is toch wel erg leuk, weet je wat, ik heb nog een klein stukje witte hartjes stof, even ééntje proberen. Ook omdat zij   eens had gezegd dat appliqueren met zijdegaren zo fijn ging, dat had ik aangeschaft en met dat ene hartje kon ik dat eens mooi uitproberen.

 

 En misschien weet je het nog, ik ben dat mens van de 'koffertjes' . Ik ben dol op ouderwetse koffertjes, en je kunt er zo fijn iets in opbergen :). Zo ook dit éne hartje....., in dat heel kleine koffertje, en nog één,

 en nog één en......,

  natuurlijk had ik wel wat witte, ecru en crême stofjes voor de achtergrond, maar gek, ineens waren die toch ook op. Gelukkig was Betty zo lief om nog even een voorraadje te sturen

En om een lang verhaal kort te maken:

Ineens zijn het er bijna vijftig en het koffertje stroomt over.

Dus, niemand hoeft zich zorgen te maken dat ik hard aan het metselen ben hoor, er is tijd genoeg om hartjes te maken. En o ja, over metselen gesproken, liep ik vanmiddag even in de stal, ligt hier ook een prachtig stukje 'patchwork' uitgestald, maar dat is heel ander koek

Een stukje muur aanvullen is geen probleem, op ons terrein zijn nog twee bergen die op een mestvaalt lijken, maar ingestorte huisjes blijken te zijn, dus stenen voor het grijpen.

De muur

Kijk hier zie je waarom wij het zo druk hadden.
Er was nog één muurtje te gaan.....
in de grote stal die meestal als atelier dienst doet en waar wij doorgaans met z'n allen eten.

De hele muur is hier uitgehakt. Nu is dit op zich wel een zwaar werkje, maar de Kango, het apparaat waar je de voegen mee uithakt, is nog vele malen zwaarder, vandaar dat  Guus op het eind van die dag zo moe was en er echt niet op zat te wachten dat ze precies op dat moment voor die fosse kwamen.

Wat dit karwei(tje) betreft zijn bij ons de taken strak verdeeld, het lijkt simpel : Guus hakt,  en ik voeg en maak daarna steen voor steen schoon. PUNT.

Was het maar zo simpel. Omdat dat uithakken zo enorm veel bruin stof geeft dek ik allereerst alles af. Met lakens, oude gordijnen en plastic wordt alles ingepakt, dat is 'n dag werk!
En wat ik mijzelf achteraf áltijd weer afvraag : waarom ik dit zo zorgvuldig heb ingepakt, want weet je.....
ik hoef het geloof ik niet meer te zeggen.... daarna moet toch ALLES, maar dan ook echt ALLES , inclusief  de inhoud van de kasten, alsmede het inpakmateriaal alsnog worden afgestoft, afgesopt en de vloer geschrobd!
Ik zal dan maar niet zuchten en kreunen want weet je wat dat mannetje in die groene overall dan zegt:  "van mij moest het niet hoor....!"  Dus mocht je mij de komende tijd even niet horen, dan weet je waar ik mee bezig ben....

Echte stadse, de 'fosse'

Waar een waterput al niet goed voor is

Oh oh, wat zijn wij toch stadse mensen.... Ik denk dat er in Nederland nog maar heel weinig woningen zijn die niet op een rioleringssysteem zijn aangesloten. Hier in Frankrijk is dat anders, het is overigens wel bij wet verplicht, maar er zijn legio gehuchten die hiervoor vrijstelling hebben. Zo ook bij ons.
Wij waren aan een grote klus begonnen (hierover in een volgend blogje meer) toen wij tegen borreltijd het over de offerte voor het onderhoud van de fosse septique (zgn. septic tank) hadden toen wij besloten om even bij een van onze franse buurmannen, die ons dikwijls wegwijs maakt, navraag te doen.
         "Och nee, dat moet je eens aan François vragen, weet je wat, ik bel hem wel even"
Oeps, ik liep terug naar ons huis waar Guus zojuist aanstalten maakte om een douche te nemen na een dagje zware arbeid. ' vlug, er uit, nog niet douchen, de fosse vrij maken, François komt zo meteen even kijken of zijn tractor er wel langs kan ' 
Nou dat is echt niet zo 'even' gedaan hoor, want wij hebben heel ludiek boven op de deksel van de fosse een leuk plantenperkje gemaakt...  Dus de spa er in en graven maar.

François kwam, zag en keurde goed,  'ik kom morgen wel even'

Oké !

Wij hoorden over de weg al zwaar geronk aankomen, dat zal hij zijn. Hemeltje lief, wat een gevaarte! En weet je nog dat ik verleden jaar ons enorm en buiten alle proporties grote nieuwe toegangshek liet zien?
Nou, bij wat er nu door moest komen leek het wel een kabouterhekje!

Zie je dat, hij kon er maar ternauwernood langs hoor. Je ziet het ook aan de hoogte van het raam en de deur erachter wat een groot gevaarte dit is.
Terwijl hij  zijn werk aan de fosse deed (zie je hem daar achter bijna in die put kruipen hi hi) moesten wij snel in de weer met tuinslangen aan de kraan koppelen, want hij heeft hem ook helemaal schoon gespoten.

En nu kwam onze waterput goed van pas want de fosse moest weer worden gevuld met, let wel:   
3000 liter water en dat is niet niks hoor, gelukkig hebben wij een pomp in de put, het heeft er ruim een dag over gedaan om het water uit de put over te pompen. En je gelooft het of niet, de waterput is nu nog niet leeg. Wij hebben wel eens een diepte van 6 meter gemeten, maar toch geen idee gehad dat er zo'n hoeveelheid water uit kon komen.

Kijk, en zo zitten wij dan aan het eind van de dag bekaf, maar tevreden gniffelend, dat een klusje dat wij een beetje voor ons uit hadden geschoven, nog voor wij even met de ogen konden knipperen achter de rug is.. Dankzij onze gewaardeerde buren.

't Kan vriezen, 't kan dooien

Bah, het is hier hondenweer, ze hebben in de hemel de douche op volle sterkte aan laten staan!

Nu ben ik niet zo gedeprimeerd dat ik dit zo borduur hoor, deze letters maken onderdeel van een andere tekst, die ik later in zijn geheel nog wel eens zal laten zien.

Ik kon het toch niet nalaten om nog even een sneeuwfotootje van ons uitzicht te laten zien

 

En tegelijkertijd in een hoekje van de tuin de komst van de lente die nu echt niet lang meer op zich laat wachten hoor.

Kan ook op 't stapeltje

Heeft even geduurd, maar deze kan ook op het stapeltje AFFO's.

Het patroontje komt van Soed Idee , dank je wel Simone, het was leuk om te doen.

Ik heb het handicap om rechts onderaan te beginnen met borduren. Bij een BOM moet ik dan altijd wachten tot het laatste deeltje binnen is. Ik heb het wel eens geprobeerd links bovenin te beginnen, lukt echt niet, 

het lijkt dan of ik steeds achterstevoren aan het werken ben.

Omdat wij weer lekker in de stal aan het klussen zijn, heb ik er alleen maar 's avonds na het eten aan gewerkt, nu hebben wij hier ook de Franse gewoonte om pas na half acht te gaan eten, dus al te veel avond is er dan niet meer. Tegen die tijd (half elf) komen er dikwijls leuke en spannende films, dus met één oog op de TV en het andere op het borduurwerk heeft natuurlijk de nodige 'fouten' opgeleverd. Nou ja, ik noem dit maar kleine wijzigingetjes in het patroon :), want het moet wel heel gek lopen als ik iets ga uithalen.

Ik heb hem op een 12-draads  lapje dat ik toevallig nog had liggen met twee draadjes DMC 304 geborduurd. Het randje naar de goede kant omgezoomd door even een draadje uit te trekken, zo was dat ook bij het merklapje van mijn moeder.