O pełnej godzinie, jak to jest typowe dla Cieszyńskich muzeów, gotowi byliśmy na zwiedzanie Muzeum Śląska Cieszyńskiego, które zostało założone już w 1801 r., w pałacu Larischów. A tu trafiliśmy na fenomenalną przewodniczkę, opowiadającą z pasją zarówno o historii miasta i jego mieszkańców, jak i księstwa cieszyńskiego, jego ostatnich władców, eksponatów muzealnych, a nawet o kwestiach fizjologicznych i toaletowych w dawnych czasach.
A było o czym opowiadać. Zaczęliśmy od sekretarzyka syna Napoleona I, z sekretnymi schowkami i szufladami, salą piastowską z artefaktami z Wzgórza Zamkowego, portretami lokalnych notabli jak i Habsburgów, z Franzem Josefem rzecz jasna, gdyż jako cesarz miał okazję odwiedzić Cieszyn. Poza tym rzuciła nam się w oczy sala cechowa z chorągwiami cechowymi, wyposażeniem warsztatu, skrzynią będącą przenośnym sejfem, z imponującym zamkiem. Sala etnograficzna nie tylko ze strojami ale również z koronką klockową z pobliskiego Koniakowa jak i filigranowymi wyrobami jubilerskimi. Sporo z artefaktów należało z początku do założyciela muzeum – ks. Leopolda Jana Szersznika i do Bruna Konczakowskiego. Tu należy wspomnieć, że spora część kolekcji Konczakowskiego znajduje się na Wawelu, zajmując większą część tamtejszej zbrojowni. Po muzeum cokolwiek zgłodnieliśmy, i uśmiechnął się do nas Bar Mleczny Zapiecek, gdzie zupa czosnkowa skradła nasze serca, zaś zasmucił nas brak kompotu (woda z sokiem to nie to samo). Potem zeszliśmy do Studni Trzech Braci, mającej związek z legendą o powstaniu miasta. Sama studnia dość płytka, ale zakryta piękną żeliwną kopułą z tablicami informacyjnymi po polsku, niemiecku oraz łacinie. Ciekawe. Zeszliśmy nad Olzę, na bulwary, rzuciliśmy okiem oraz obiektywem na odnowiony wagon tramwajowy, przy moście Przyjaźni, w miejscu gdzie tramwaje kursowały w latach 1911 – 1921. Niestety zamknięty, czego nie rozumiemy, czyżby decydenci bali się turystów?
W Cieszynie, jak praktycznie w każdym większym polskim mieście, była diaspora żydowska. Pozostały po niej niestety jedynie dosyć zaniedbane cmentarze. Erynia zasugerowała się nazwą ulicy (ul. Hażlaska), przy której są one położone, myślała, że są one po stronie czeskiej, trochę więc żeśmy się zdziwiliśmy, gdy w drodze powrotnej natknęliśmy się na zrujnowany budynek, wyglądający na żydowski dom pogrzebowy. Za nim był stary cmentarz żydowski co najmniej z XVII wieku, gdyż najstarszy z zachowanych nagrobków pochodzi z 1686 roku. Sam kirkut jest zarośnięty, wiele macew jest przewróconych. A poprzewracano je w latach 70′ wieku ubiegłego, o czym poinformowały nas miłe panie, usuwające zieleń z płyt nagrobnych i porządkujące to, co da się uporządkować, nawet wykopując i stawiając macewy do pionu. Podobno działają już 6 lat, udało im się uporządkować nowy cmentarz żydowski, do którego również zajrzeliśmy. Zlokalizowany jest przy tej samej ulicy, jakieś 100 metrów od starego. Mieliśmy dziwne odczucia widząc nekropolię otoczoną z trzech stron osiedlem.