1.198 προειδοποιήσεις για επερχόμενες δυστοπίες

προχτές, διαβασα μια ανάρτηση περί ομαδικού θηλασμού και περί ομαδικής μητρικής στοργής και ότι αυτή η κατάσταση ωφελεί τα βρέφη επειδή αναπτύσσουν αντισώματα, κλπ κλπ και ο νους μου πήγε αυτομάτως στον Αλντους Χάξλεϋ και τη δυστοπία που περιγράφει ο "ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" του.

Σκέφτηκα και πόσα άλλα δήθεν "προοδευτικά" περάσανε στη συνειδηση του κοσμου των ανθρωπων ως θετικα πράγματα για την ανθρωπότητα, την πρόοδο και την επιβίωσή της, όπως π.χ. η ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, που καταστρέφει την αγροτικη παραγωγή γεμιζοντας την ευφορη γη με φωτοβολταϊκά και τα καμμένα βουνά με ανεμογεννητριες. 

Αν σκεφτείς κι εσύ, θα θυμηθείς πολλά που περνάνε ξώφαλτσα κάθε μέρα δίπλα σου. Ολα αυτά διακρίνονταν από τη 10ετία του 1960 και μερικα αναφέρονταν σε ασπρόμαυρες ελληνικες ταινίες, όπως π.χ. στη ΒΙΛΛΑ ΤΩΝ ΟΡΓΙΩΝ, όπου, μεταξύ αλλων, λέει ενας ηρωας «η ΕΟΚ θα φέρει οικονομική καταστροφή στην Ελλάδα». Συγγραφέας του θεατρικού έργου ο Γεράσιμος Σταύρου. (λινκ προς το θεατρικο σε σχολιο) 

1.197 ένας ευγενέστατος Κύριος

μια φορά που έψαχνα ταξί σταμάτησε ένα δίπλα μου, ο κύριος με το μπεζ παλτό που καθότανε πίσω κατέβηκε κρατώντας την πόρτα ανοιχτή. Μπήκα, έκλεισε την πόρτα, αλλά δεν είχε τερματίσει την κούρσα του, οπότε κάθησε μπροστά, διπλα στον οδηγό και συνεχίσαμε. Κατέβηκα στον προορισμό μου, στο γραφείο, ο κύριος δεν ήθελε με κανένα τρόπο να με αφήσει να πληρώσω, τον ευχαρίστησα για την κούρσα αλλά και για τα έργα που μας πρόσφερε στο σινεμά. Εκείνος "α, ώστε με γνωρίσατε;¨είπε ξαφνιασμένος ευχάριστα και συνέχισε "για πείτε μου, ποια έργα εννοείτε δεσποινίς;" μα.. το "μεχρι το πλοίο", την "Ευδοκία".. απάντησα. Εντωμεταξύ, είχε μαζευτεί ουρά και κορνάρανε, είναι στενός δρόμος η Δεινοκράτους. Αγνοώντας το ψιλομποτιλιάρισμα, ο κύριος Αλέξης Δαμιανός κατέβηκε απο το ταξί υποκλίθηκε, πήρε το χέρι μου και το φίλησε "ευχαριστω, σας ευχαριστω πάρα πολύ" λέγοντας, ξαναμπήκε στο ταξί και χάθηκαν. Στάθηκα παγωτό στο πεζοδρόμιο, ενώ περνάγαν τα αυτοκίνητα συνεχίζοντας τα κορναρίσματα κι ακόμα δεν έχω καταλάβει για ποιον λόγο.

1.196 ο κύριος με το σκυλάκι

ο Μίμης έχει ένα μικρό λευκό σκυλάκι, ράτσα κανίς ολίγον μπασταρδέ. Εχει κι ένα μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο, μάρκα μπεμβέ, καθαρόαιμο. Τα πρωινά, βάζει το μικρό λευκό σκυλάκι στο μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο, παρκάρει σε ένα δρομάκι και πάνε βόλτα στην πλατεία.. Με τα πόδια. Στη βόλτα συναντάνε κι άλλους κυρίους με τα σκυλάκια τους, αλλά προσπερνάνε. Οπως και σήμερα, που δεν στάθηκαν να χαιρετίσουν το μεγάλο λευκό σκυλί του κυρίου που πέρασε από δίπλα ελαφρώς διστακτικά. Τα δυο σκυλιά κοιτάχτηκαν στα μάτια για δυο στιγμές και συνέχισαν το δρόμο τους ενώ οι κύριοι, που ούτε καν κοιτάχτηκαν, ακολούθησαν καθένας το σκυλί του. Ο Μίμης έφτασε στο αυτοκίνητο, άνοιξε την πόρτα και το σκυλάκι πήδηξε μέσα. Εκλεισε η πόρτα, αλλά ο Μίμης ΄έμεινε σκυμένος να μιλάει στο σκυλάκι του από το ανοιχτό παράθυρο. Εμοιαζε σαν να το ρωτάει αν η βόλτα ήταν αρκετή, αν τυχόν ήθελε παραπάνω, αν ήταν ευχαριστημένο, τελοσπάντων. Φαίνεται ότι το σκυλάκι έγνεψε καταφατικά, γιατί ο Μίμης έκανε το γύρο του αυτοκινήτου, άνοιξε την πόρτα του οδηγού, μπήκε μέσα, έβαλε μπρος κι έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση. Αυτά είδα σήμερα απο το μπαλκόνι.

1.195 εκτέλεση 14 Αυγούστου 1954

εκείνη τη χρονιά είχα κλείσει τα δέκα και μέναμε στη Φραγκόκκλησα, ένεκα το ενοικιοστάσιο έπρεπε κάθε χρόνο να αλλάζουμε σπίτι, και κάθε βράδυ το καλοκαίρι που οι γονείς πηγαίνανε σινεμα και τ' αδερφάκια κι η Αρετή μας κοιμόντουσαν άπλωνα την εφημερίδα στο πάτωμα του διαδρόμου που δεν φαινότανε το φως του απέξω (απο τοτε προνοητικη και παρατηρητικη) και ρούφαγα τις ειδησεις και τα αναγνωσματα, ο ιππότης των ορέων ήταν ενα απο αυτά και ο Τζαίημς Μποντ ήταν το άλλο και η βασική είδηση εκείνης της ημέρας (της νυχτας που τη διαβασα δλδ) είχε μια μεγάλη φωτογραφία με κάποιον άνθρωπο ξαπλωμένο και όρθιους δίπλα κάτι στρατιώτες κι από κάτω έγραφε για κάποια εκτέλεση και την άλλη μέρα ρώτησα τι είναι εκτέλεση και μου εξήγησαν, αλλά από τότε η εφημερίδα βρισκότανε πολύ ψηλά, πάνω στο ντουλάπι και δεν την έφτανα

1.194 περί Οδύσσειας - 1

διαβάζω κριτικές αναλύσεις για το φιλμ του Νόλαν, που δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του, αλλά τώρα τον μάθαμε όλος ο κόσμος, -και η μάνα του υποθέτω! διαβάζω λοιπόν εκτενή κείμενα από ανθρώπους -ειδικούς και μή-, που ομολογούν ότι δεν έχουνε δει το φιλμ!! Τέτοια πρωτοτυπία πρώτη φορά αντικρύζω, μα την αλήθεια. Πρωτοπόροι της κριτικής ανάλυσης, η φαντασία στην εξουσία λέμε. Στην ποιάν εξουσία; Αν ο στόχος ήταν να αποτρέψουνε τον κόσμο να πάει να δει το έργο, σίγουρα πετύχανε το αντίθετο : ο κόσμος θα πάει τρέχοντας και ο κ Νολαν θα κονομήσει γερά. Θα δω το φιλμ το χειμώνα, αν τυχόν (και όταν) το παίξει το τζινόμπο ή καμμιά δωρεάν πλατφορμα. Δεν κυκλοφορώ και αν κυκλοφορούσα δεν θα πήγαινα σινεμά, θα πήγαινα καμμιά εκδρομούλα στη θάλασσα. Αφτά.

Γιατί γράφω; καλή απορία. Ούτε και'γω ξέρω γιατί. Εχμ.. μάλλον για να κάνω λίγο χαβαλέ ή για να σε κάνω να γελάσεις.

--------------------

γράφτηκε στο f/b στις 22 Ιουλίου 2026

1.193 τμήμα γενεαλογίας

για να θυμάμαι : η θεια η Θοδωρούλα εμεγάλωσε τον παπού μου τον Κωστα και τ' αδέρφια του όταν εχάσανε τη μάνα τους. Στη θεια την Αντριανούλα είχανε στείλει τον μικρό Πανταζή, τον μικρό αδελφό της γιαγιάς μου, να τον αναθρέψει επειδή δεν εφτάνανε τα όβολα για όλους. Είχε γεννηθεί εντωμεταξύ κι ο μικρότερος Μεμάς και η μάνα της γιαγιά μου, η Ελένη, ήτανε πολύ στριμωγμένη.

1.192 το τέλος της τελευταίας παραγράφου

Γαμιόμαστε απελπισμένα. Σαν να είναι η τελευταία μέρα στον πλανήτη. Γαμιόμαστε και σκούζουμε. Κανείς δεν ακούει εδώ κάτω. Εχεις ακούσει χήνα να κρώζει; Εχεις ακούσει γουρούνι να το πηγαίνουνε για σφάξιμο, πώς γρυλλίζει; Κάπως έτσι. Εμείς όμως γαμιόμαστε, δεν πάμε για σφάξιμο. Ή μήπως πάμε;

-----------------------------

ΣΗΜ. είναι οι τελευταίες σειρές από την έκτη στη σειρά μικρή Ιστορίσ με τίτλο "το αποθηκάκι" απο τη συλλογή ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑΣ