Η Μαρία, όταν ήτανε εικοσάχρονη σχεδιάστρια, παντρεύτητηκε έναν πολιτικό μηχανικό. Τίποτα το παράξενο, ισαμε εδώ, ίσα ίσα αναμενόμενο, φυσιολογικότατο. Αποφάσισανε λοιπόν οι δυο νέοι, να ξενιτευτεί ο άντρας στο Τζιμπουτί, ακολουθώντας την εταιρεία όπου εργαζόταν, ώστε να μαζευτούν λεφτουδάκια να στηριχτεί η φρέσκια τους οικογένεια. Οπου νά'ναι θα ερχόταν και το μωράκι τους να κάνει την οικογένεια τριμελή, κανονική δηλαδή, γιατί δεν νοείται οικογένεια με δύο μέλη, έτσι δεν είναι;
Εφυγε το λοιπόν ο νέος, τηλεφώναγε συχνά, σχεδόν κάθε μέρα έπαιρνε τηλέφωνο, μη σου πω και πρωΐ-βράδυ! Η Μαρία έγραφε κι έπλεκε ζιπουνάκια καθισμένη δίπλα στο τηλέφωνο, το πλασματάκι μεγάλωνε προστατευμένο μέσα της, ο ευτυχης μέλλων μπαμπάκας έστελνε αγκαλίτσες και φιλάκια και ο καιρός περνούσε. Πέρασαν δυο μήνες, τρεις μήνες, και στο τετράμηνο απάνω η Μαρία αποφάσισε να κάνει την έκπληξη. Πήγε στο πρακτορείο κι αγόρασε εισιτήρια για Τζιμπουτί. Αεροπορικά.
Ανέκαθεν η Μαρία λάτρευε τις εκπλήξεις και τις ξαφνικές αποφάσεις, οπότε το ξαφνικό ταξίδι εκπλήρωνε και τα δυο στοιχεία του χαρακτήρα της κι ένιωθε πολύ ευτυχισμένη όταν σκεφτόταν την έκπληξη που θα ζωγραφιζότανε στο πρόσωπο του αγαπημένου της. Ταξίδευε το αεροπλάνο λοιπόν, πέταγε και μαζί του ταξίδευε κι ο νους της Μαρίας, πέταγε κι αυτός κοντά στον έρωτά της τον μοναδικό κι έφτιαχνε όμορφες χρωματιστές εικόνες.
Κάποια στιγμή, έφτασε στο αεροδρόμιο και, αντί να τηλεφωνήσει στην εταιρεία να έρθει κάπιος να την παραλάβει, μπήκε σε ενα ταξι κι εφτασε καρφί στο ξενοδοχείο όπου στεγαζόταν το προσωπικό και η έκπληξη τους βρήκε κατακούτελα και τους δύο, μόνο που δεν ήταν η έπληξη η υπολογισμένη.
Η Μαρία άνοιξε την πόρτα του δωματίου και της ήρθε κόλπος! είδε τον άντρα της τον αγαπημένο της, τον πατέρα του αγέννητου παιδιού της, να χοροπηδάει καβάλα σε μια ξανθιά γυναίκα. Βγήκε αμέσως και κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες αγνοώντας το ασσανσέρ, πήρε το ίδιο ταξί που περίμενε απέξω αδειανό, "αεροδρόμιο γρήγορα!" φωναξε, βρήκε ευτυχως εισιτηριο στο γκισσέ κι επέστρεψε αυθημερόν στη βάση της, στην Αθήνα.
Μπήκε στο σπίτι, έκανε μια με το χέρι, πέταξε κάτω τα πλεγμένα μωρουδιακά, τα νήματα, τις βελόνες και τα βελονάκια, έπιασε το τηλέφωνο και πήρε το γιατρό της το γυναικολόγο ¨θέλω να κάνω έκτρωση" λέγοντας. Ο γιατρός, βεβαιως αρνήθηκε, δεν γίνονται εκτρώσεις σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, η μαρία σε λίγο θα έμπαινε στον έβδομο μήνα, ο γιατρός αρνήθηκε κατηγορηματικά, κινδύνευε, όχι τόσο το έμβρυο όσο η ζωή της.
Η Μαρία τότε, πήρε στο καπάκι μια παλιά συμμαθήτρια, τα είπανε, κανονίσανε μια γριά μαμμή να πράξει τα δέοντα, την άλλη μέρα πήγανε και το αγέννητο πλασματάκι πήγε στον αγύριστο. Στην ίδια κατεύθυνση κόντεψε να πάει και η Μαρία, φυσικά, αν δεν την τρέχανε με νοσοκομειακό σε δημόσιο μαιευτήριο. Παρατρίχα γλίτωσε τη φυλακή, χάρη σε κάποιον δικηγόρο, φίλο της παλιάς συμμαθήτριας.
Στη συνέχεια, όπως ήτανε φυσικό, βγήκε το διαζυγιο και ούτε να τον ξαναδεί στα μάτια της της εκείνον που πολύ είχε αγαπήσει, ούτε το όνομά του ήθελε να ξαναπροφέρει, ακόμα και'γώ που τη γνώρισα και κάναμε αρκετή παρέα δεν το γνωρίζω. Επιασε δουλειά στο γραφείο του νονού μου, νεαρού πολιτικού μηχανικού επίσης, κι εκεί βρήκε ξεχασμένα κάτι βιβλιαράκια περί αστρολογίας. Ητανε σε αγγλική γλώσσα και κανείς δεν τους έδινε σημασία, εκτός απο τη Μαρία που τα ξεκοκκάλιζε με βουλημία τόσο μεγάλη, που ο νονός μου της τα χάρισε.
Ετσι λοιπόν, η Μαρία γνώρισε τον επόμενο μεγάλο της έρωτα, την αστρολογία! έκανε τρελλή καριέρα ως επιστήμων αστρολόγος, μια και φρόντισε να πάρει το ανάλογο δίπλωμα απο τη Σχολή Αστρολογίας ενός φημισμένου Αγγλικό Ιδρυματος. Εγραφε σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής, απέκτησε εκλεκτή πελατεία. Πολιτικοί, στρατιωτικοί, διάφοροι μεγαλοσχήμονες τρέχανε να τη συμβουλευτούν.
Η αλήθεια είναι πάντως, ότι πήρε κι ένα σωρό κόσμο στο λαιμό της. Διάφορα κοριτσόπουλα "μαθήτευσαν" κοντά της ως άμισθο βοηθητικό προσωπικό, για το συγύρισμα του σπιτιού, τη φροντίδα διατροφής, την απομαγνητοφώνηση άρθρων, την έκδοση του πρώτου αστρολογικού περιοδικού στην Ελλάδα, κλπ εργασίες λιγότερο ή περισσοτερο επιμορφωτικές! μερικές κοπέλες ζουν ακόμα και βασανίζουνε κόσμο χειραγωγώντας τον. Πολλοί άνθρωποι έγιναν δυστυχισμένοι εξ αιτίας αυτής της φόρμουλας κι άλλοι τόσοι ευτύχησαν! Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου λένε κι έχουνε δίκιο. Δεν ξέρεις ποτέ πού θα κάτσει η μπίλια. Η Μαρία έφυγε απο τον κόσμο ετούτο πριν συμπληρώσει μια πεντηκονταετία στον πλανήτη. Αιωνία της η μνήμη.
--------------------------
είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να τη γράψω αυτη την ιστορία, μια και είχα βρεθεί για ένα φεγγάρι κοντά σε αυτό το αμφιλεγόμενο ανθρώπινο πλάσμα, μια γυναίκα που πέρασε τη ζωή της φέρνοντας στη χώρα μας μια γνώση που, κατ' εμέ, αχρείαστη να είναι! Δηλωνω οτι δεν ειμαι σε θέση να την κατατάξω με ακρίβεια.