931. η δραχμή που χάθηκε

Brahms, Bruckner και Mahler ακούγαμε στο φουλ επί χούντας και στενάζαν τα σκαλάκια της Λουκιανού, όπου καθόταν (στο πεζούλι, φρουρούμενος από "προσωπικό" χωροφύλακα) ο Π. Κανελλόπουλος, που με κοίταζε με πονεμένο βλέμμα να τα ανεβοκατεβαίνω πηδηχτά και, φυσικά, τον κοίταζα επίσης, κάπως μπερδεμένη μέσα μου, γιατί θυμόμουν πολύ καλά αυτό που γράφαν τα χαρτάκια με τα οποία πλημμυρίζαν προχουντικώς οι δρόμοι κατά δική του εντολή: "αυτή η δραχμή είναι δική σου, μην αφήσεις τον Παπανδρέου να στην πάρει" και μπορεί να μη την πήρε αυτή τη δραχμή κανείς, αλλά πήρε ολόκληρη η Ελλάδα κάτι που δεν γράφεται εδωπέρα.

930. τηλεπικοινωνίες

επί χούντας, ως γνωστόν, παρακολουθούνταν οι τηλεπικοινωνίες και έτυχε να μάθω αρκετά πραγματάκια, πώς γινόταν αυτό δηλαδή, από έναν ευσταλή νέο της αρμόδιας "υπηρεσίας" που είχε την έδρα της δίπλα στο Καλλιμάρμαρο, στο πλαϊνό δωματιάκι: όπως βλέπουμε το Στάδιο φάτσα, προς τ' αριστερά. Ο τυπάς με πέρασε μάλλον για όρθιο βλήμα και προσπαθούσε να με εντυπωσιάσει (μαθητούδιον μεν αλλά μη νομίζεις ότι μάσαγα), είχε λοιπόν τα μηχανήματα ένα γύρω κι εξηγούσε τη λειτουργία τους, ακούσαμε μαζί ένα σωρό τηλεφωνήματα, ερωτικά, υβριστικά και άλλα, μέχρι που ήρθε η επόμενη βάρδια κι ετοιμάστηκε να με συνοδέψει αλλά πρόλαβα και το έσκασα τροχάδην (άπιαστη στο κατοστάρι λέμε) ασυνόδευτη, αφού βεβαίως είχα μορφωθεί επαρκώς ώστε να υποψιάζομαι κάθε άϋλο μέσο όπου συχνάζει κόσμος. Αυτά.

929. στιλ

 η απουσία στιλ είναι μια χαρά στιλ. Οπότε, μάλλον το έχω βρει το στιλ μου χωρίς να το πάρω χαμπάρι!

928. μεταλαμπάδευση γνώσης

-Ποιος σκοτώνει την οικονομία γιαγιά;

-Οι πλούσιοι, παιδάκι μου.

-Γιατί γιαγιά;

-Για να τη φάνε!

_________________

ΣΗΜ. 23 Νοεμβρίου 2017, στο f/b

927. το πετσί του άλλου

 το "να μπαίνεις στο πετσί (ή στη θέση) του άλλου", όπως λέμε, ή, κατά τους άγγλους, "στα παπούτσια του άλλου" είναι ακατόρθωτο επειδή ό άλλος είναι άλλος και δεν είναι εσύ και όσο και να θέλεις να μπεις αυτό δεν είναι παρηγοριά και μάλλον τον εκνευρίζεις όταν λες "αν ήμουν στη θέση σου" ή "όταν βρέθηκα σε παρόμοια θέση.." γιατί αυτό είναι αδύνατο και μπορεί κάποιος να αναφερθεί σε προσωπικές εμπειρίες μονάχα αν τυχόν τού ζητηθούν συμβουλές. Οχι να πει "κάνε αυτό ή εκείνο" καθοδηγώντας τον άλλο. Ας σταθεί απλώς δίπλα χωρίς λόγια, με συναίσθημα μονάχα. Απλά πράγματα. Λένε βέβαια ότι η χαρά μεγαλώνει όταν τη μοιράζεται κανείς και ότι η θλίψη μικραίνει, αλλά μερικές φορές είναι απαραίτητο για την ωρίμανση του ανθρώπου να βρίσκουμε μόνοι τα πατήματά μας στη ζωή και να μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τις μικρές λεπτομέρειες που ανοίγουν δρόμους και πόρτες και χαραμάδες ώστε να προχωράμε. Α! και να μη βιαζόμαστε!! Ολα γίνονται στην ώρα τους και η ώρα αυτή έρχεται -σιγουράκι.

926. τεστ και τεστ

Εμένα όλη αυτή η κατάσταση κοντεύει να με γκαστρώσει, που λένε, και το είπα ετσι ωμά στην ξαδέρφη μου που συμφώνησε μαζί μου κι ετρεξε αμέσως στο φαρμακείο να ψωνίσει 2 τεστ εγκυμοσύνης! Περιττό να αναφέρω ότι βγήκαν και τα δύο θετικά.

925. Αντωνάκης ο

στη Ροδο πήγαμε μολις φύγαν οι Ιταλοι κι ένα αγοράκι με είχε ρωτήσει:

- πώς σε λέσε;

και πού να καταλάβω τί έλεγε, πριν μού εξηγήσουν ότι με ρώταγε πώς με λένε και τότε ρώτησα

- εσένα πώς σε λέσε;

και απάντησε

- Αντωνάκης ο

και περιμενα να ακουσω μετά το "ο" τι ακολουθεί, αλλά μου ειπαν ότι λέει ετσι επειδή είναι αγορι

και του ειπα και'γώ το όνομά μου

- Μαρίνα η

924. "μικρές" λέξεις

κάπου είχα διαβάσει για τις "μικρές" λέξεις, τα "δεν", "μη", "αν", κλπ, πόσο ανύπαρκτες είναι για τη γλώσσα του νου, ότι δεν "ακούγονται" δηλαδή και είναι σαν να μη λέγονται: το μυαλό τις παραλείπει και αυτό είναι το δυστύχημα με τις "αρνητικές" προτάσεις, που γίνονται "θετικές" με αυτό που θέλουν/επιδιώκουν να αποτρέψουν... άρα;

923. κομματάκι κομματάκι...

σε χρόνο ανύποπτο, τότε που άρχισαν να ανθίζουν οι διάφορες ειδικότητες στις διάφορες επιστήμες και ιδίως στην Ιατρική, κάποιος σοφός άνθρωπος μου είχε πει «αλλίμονό μας...» την ώρα που, ως νέος αισιόδοξος άνθρωπος, διατύπωνα την ελπίδα ότι «τώρα ανοίγει ο δρόμος να νικηθούν όλες οι ασθένειες», κλπ κλπ.

 

Σκέφτομαι όλο και συχνότερα αυτό το: «αλλίμονό μας...»

 

Κομματάκια κομματάκια έγινε το σώμα του ανθρώπου, αλλά η γιατρειά δεν γίνεται κομματάκι κομματάκι...

922. καταδιώκοντας

 δεν καταλαβαίνω τι θέλουν να πετύχουν καταδιώκοντας φτωχούς ανθρώπους.. πρώτα, συνήθως με πόλεμο και όσα ο πόλεμος σέρνει, τους φέρνουν από τα χωριά στις πολιτείες.. κατόπιν, τους κυνηγούν μόλις ριζώσουν φτωχαίνοντάς τους ξανά.. για να "εξευγενίσουν" αυτά τα τμήματα της πόλης.. Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή.

________________

6/11/2017

921. αηδίες

σε ένα στέκι εκμάθησης της συγγραφικής τέχνης που είχε ανοίξει ένας φίλος για λόγους βιοποριστικούς και τον συνέδραμα δια της παρουσίας μου ώστε να ξεθαρρέψουν οι μαθητές, συνάντησα μια νέα συγγραφέα που έκανε τη δασκάλα και, όταν ρώτησε (μετά από σύντομη εισαγωγή) ποιο παιδάκι θέλει να δώσει ένα δείγμα γραφής του για να κάνει παρατηρήσεις, σήκωσα πρόθυμα το χέρι και της έδωσα τυπωμένο τον "τοίχο" μου, που τον πήρε (εξίσου πρόθυμα) και του άλλαξε τα φώτα, αγνώριστο τον έκανε! με ρώτησε μετά που σχόλασε η τάξη αν με πείραξε η επέμβαση, απάντησα ουδόλως και πήγαμε για σεργιάνι και κουβέντα, ήταν εξαιρετικά συμπαθής κοπέλα, ετοιμόλογη και σπιρτόζα, αυτό που θυμάμαι καλά είναι ότι γελάγαμε πολύ, όλη την ώρα γελούσαμε, μου είπε ότι ζωγραφίζει κι εκείνη, πήγαμε σπίτι της να δω τα έργα, μου είπε ότι είχε γράψει κι ένα μυθιστόρημα, δεν είχε αντίτυπο να μου χαρίσει αλλά θα ήθελε πολύ τη γνώμη μου (την ειλικρινή, το τόνισε αυτό) και την επομένη πήγα και το ψώνισα και ξεκίνησα να το διαβάζω, αλλά δεν. Δεν διαβαζόταν ή μάλλον διαβαζόταν αλλά μου έφερνε τόση αηδία που σταμάτησα στη σελίδα 40 όπου είχα φτάσει με τα χίλια ζόρια -και ξέρεις τι διαβαστερό παιδί είμαι! Της τηλεφώνησα, μια και είχα δώσει το λόγο μου, είπα τη δυσκολία να συνεχίσω την ανάγνωση, την απορία μου γιατί χάνει πολύτιμο χρόνο να γράφει πράγματα τόσο αηδιαστικά, το υπερασπίστηκε φυσικά το βιβλίο της χωρίς να βρεθεί άκρη. Θυμήθηκα σήμερα αυτή την περίπτωση, ανασύροντας από τη μνήμη μου βιβλία που δεν μπόρεσα να διαβάσω, είτε επειδή μου προκαλούν βαρυεστημάρα είτε μου είναι ακατανόητα και αυτό ήτανε το πρώτο που μου προκάλεσε αηδία και όσο και να προσπάθησα (αλήθεια, προσπάθησα πολύ) δεν μπόρεσα να το δω, έστω, κάπως μεταφορικά για να μπορέσω να φτάσω στο τέλος. Η αηδία ήταν φυσική αντίδραση, εμετός μού ερχόταν λέμε, δεν ήτανε αηδία μεταφορική, ο τρόπος γραφής ήταν ανεκτός, χωρίς ορθογραφικά λάθη και με άψογη σύνταξη. Το έψαξα σήμερα και το βρήκα πριν από λίγο με μεγάλη δυσκολία, μια και είχα ξεχάσει και το όνομα της συγγραφέα και τον τίτλο, ευτυχώς θυμάμαι καλά τον εκδότη.

920. εκλογές ΗΠΑ

κάπου εκεί στο Σακραμέντο

αναμένεται να σκάσει το κρεσέντο!

θ' ανατείλει νέο ταλέντο

ν' ανεβεί στο παρλαμέντο

ή θα πέσει φαλιμέντο;

 

Πάντως, το ταμπεραμέντο

τό 'χει το ραμολιμέντο

να τα κάνει όλα τσιμέντο

δίχως ακομπανιαμέντο!

 

κάνω κι ένα κομπλιμέντο,

(μένει εδώ το ντοκουμέντο)

μη χαθεί το τραταμέντο...