1.761 παράνοια ονειρεμένη!

σήμερα, ολη τη νύχτα ονειρευόμουν οτι ετοίμαζα σχέδια για μια σχολή κινηματογράφου σε μια επαρχιακή πόλη, δεν θυμάμαι σε ποιά. Ηταν διαγωνισμός και υπήρχε προθεσμία υποβολής των σχεδίων. Ειχαν ολοκληρωθει τα περισσοτερα, έλειπε μονο η κύρια όψη και η άνοψη του κτιρίου και, πάνω που φουλάριζα για να τα τελειώσω κι αυτά, ξύπνησα! έτσι, δυστυχώς, δεν έμαθα αν πρόλαβα τελικά την προθεσμία...
_______________________
γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b

1.760 στην παρέλαση

πηγαίναμε στην παρέλαση ομαδικά, σχεδόν όλα τα κορίτσια του οικοτροφείου ΜΕΡΙΜΝΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΥΡΙΩΝ, για να χαζέψουμε τα φανταράκια, αλλά κυρίως για να φωνάξουμε "πέτα το! πέτα το!" στον μαέστρο της μπάντας της Στρατιωτικής Ιατρικης Σχολής, που είχε παράδοση να πετάει τη μπαγκέτα του στον αέρα κάθε τρεις και λίγο. Δεν ξέρω αν εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η παράδοση.
_____________________
γράφτηκε πριν απο λίγο στο f/b

1.759 το λαβράκι

περνώντας απο τον ψαρά, είδα ένα ωραιο λαβράκι, (ιχθυοτροφείου δυστυχώς) και θυμήθηκα τότε, παλιά, στο Πόρτο Γερμενό, ένα ταβερνάκι που βρισκόταν εκεί που ξεφόρτωναν οι ψαράδες την ψαριά τους για να εξυπηρετεί την ανάγκη τους για κάνα τσιπουράκι μετά το ολονύχτιο ξελίγωμα στη θάλασσα.

Φτάναμε στο ταβερνάκι μεσημέρι Κυριακής (είχαμε και τα Σάββατα σχολειο) και ερχόταν ο μαγαζάς να πάρει παραγγελία, «λαβράκι υπάρχει;» ρώταγε ο πατέρας και ο μαγαζάς αποκρινόταν «εδώ, πάντα υπάρχει λαβράκι» κάνοντας νόημα στο μικρό του μαγαζιού (γιος του μάλλον) που έβγαινε από την πόρτα κι έριχνε την πετονιά μια δυο φορές και -τσούπ!- έβγαζε ατάκα κιεπιτόπου ένα ωραιότατο λαβράκι!

Ο μαγαζάς το ζύγιζε και ρώταγε αν φτανει, μην είναι μικρό, αν χρειάζεται να ξαναρίξει πετονιά ο μικρός. Συνήθως ήταν αρκετά μεγάλο για τα πέντε μέλη της οικογένειας, παίρναμε και σαλατικά και χορταίναμε.

Εκεί, σε αυτό το μαγαζί, πρωτοδοκίμασα αλκοόλ! είχαμε πάει Κυριακή μετά τα γενέθλιά μου των δεκαοκτώ και τ' αδερφάκια μου, όταν έφτασε, μαζί με τα φαγιά, το ουζάκι για τους γονείς, θύμισαν με ένα στόμα «η Μαρίνα έκλεισε τα δεκαοχτώ!» που σήμαινε ότι μια και τά 'κλεισα πέρασα το όριο που είχε βάλει ο πατέρας για την πόση οινοπνευματωδών!

Ετσι, ήπια το πρώτο μου ουζάκι, που δεν μου έκανε και τόση εντύπωση. Οι γονείς την αράξαν κάτω από ένα δέντρο κι εμείς τα παιδιά πήγαμε παραπέρα για παιχνίδι και σκαρφάλωμα.

Αυτές τις αναμνήσεις έφερε αβίαστα πριν από λίγο το λαβράκι του ψαράδικου, που τώρα βρίσκεται στο φούρνο και ψήνεται. Σε λίγο θα βγει και θα το δοκιμάσω, αλλά αποκλείεται ένα λαβράκι ιχθυοτροφείου να είναι τόσο νόστιμο όσο ένα λαβράκι... ελευθέρας βοσκής!

-------------------
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν απο 10 ώρες στο f/b

1.758 περιπέτεια στο φουμπούκ

//αγαπητό μου φέιζμπουκ, σου γράφω τον πόνο μου, μήπως και διορθώσεις το λάθος σου, επειδή κάνεις σίγουρα λάθος όταν ισχυρίζεσαι (και διαγράφεις) την κόρη μου γιατί δεν είναι άνθρωπος αλλά... μηχανή(!) όπως με ενημέρωσε τηλεφωνικώς. Αν και είχα ανέκαθεν την υποψία ότι γέννησα μια... μηχανή(!) ας είμαστε σοβαροί γιατι το πράγμα δεν είναι αστείο. Διαγράφοντάς την με αυτόν τον λάθος ισχυρισμό, στερείς από εμένα την ευχαρίστηση να ενημερωνομαι λαβαίνοντας νέα και φωτογραφίες της κόρης και των εγγονιών μου που ζουνε μακριά μου. Για σκέψου το λίγο. Τι κερδίζεις στερώντας μου αυτή την ευχαρίστηση; Στην ηλικία μου, είναι πολύ δύσκολα τα ταξίδια και εσύ ήσουν το μέσο για μερικές ύστατες απολαύσεις. Για σκέψου και επανόρθωσε, σε παρακαλώ, ελπίζοντας να διορθώσεις σύντομα τα πράγματα.//
ΣΗΜ. αυτά εγραψα προχτες στον τοίχο μου εκειμέσα, στο f/b, αλλά μια και το θέμα διορθώθηκε σε μερικές ώρες, έκανα update: εντάξει παιδια! ευτυχως, λυθηκε η παρεξηγηση!! ❤

1.757 ανακοίνωση εκκολαπτόμενης ντίβας

«ανέβασα και βιντεάκι, να με βλέπεις και να σκας, αμέ! τι είχα και τι έχασα να λες, χωρίς να κουνάς βεντάλια σαν ισπανίδα χήρα ανεκδότου, γιατί εσύ είσαι άdρας βαρύς και δεν κινείσαι γενικά, μόνο κάθεσαι σε μια καρέκλα μπροστά σε ένα μικρόφωνο και λες βαρυσήμαντα λόγια λόγια λόγια κι αυτοθαυμάζεσαι, χύνεις μιλώντας στον αέρα κριτικάροντας εμένα που κάθομαν σεμνά σεμνά όπως με συμβούλευες, "να είμεθα σοβαροί εδωμέσα" έλεγες, αλλά βαθειά βαθειά με ήθελες σοβαρή επειδή έσκαγες απο ζήλεια και τώρα λοιπόν βλέπε με να περπατάω ανεμίζοντας το μαλλί, καθόλου σοβαρή, προς το προκλητικό και σέχσι θα έλεγα, να με βλέπεις και να σκας λέμε»

1.756 Αλιευμένο διαμαντάκι-μαρτυρία

 Εις μνήμην της Ουρανίας.

Λεπενου Βάλτου Αιτωλοακαρνανιας 1960-61

Η Ουρανια ήταν αδερφή του Γιώργου και μιας χήρας μάνας κόρη. Δεν τελείωσε το σχολείο, έμαθε μοδιστρική και πάλευε όλη μέρα με τις μεζούρες, τα υφάσματα, το λάδωμα της μηχανής και εγώ στον ποδόγυρο του φουστανιου της ή της ρόμπας της, αυτής με τα πολλά κουμπιά μπροστά, να μαζεύω ρετάλια, μην φανταστείτε παρδαλά, χρωματιστά, όχι, σκούρα, μουντά, έτσι ντύνονταν οι γυναίκες του χωριού και εκτός τούτου, συνεχώς κάποιον πενθούσαν. Ετσι ήταν και οι πάνινες κούκλες μου, οι φτιαγμένες απ τα χεράκια της, σαν να πενθούσαν κι αυτές μαζί τους. Γενικα το πένθος κρατούσε τρία χρόνια, το μαύρο τσεμπέρι συγκρατούσε κάθε ατίθαση τρίχα της κεφαλής τους που προσπαθούσε να αποδράσει. Μαυρες χουλα χουπ κάλτσες, νομίζω έτσι τις λέγαν, χειμώνα καλοκαίρι επίσης ένδειξη θλίψης. 

 

Καθονταν στις ρουγες ανακουκουρδα, ένωναν τα γόνατα και στήριζαν πάνω τους τα χέρια, δεν τα κουνούσαν σαν τις τραγουδίστριες του παλκοσένικου, αλλά σαν να ήταν σε στάση αναμονής να τελειώσει ο χρόνος του πένθους, να τις ξεφορτωθούν. Μου φάνταζε αστεία η χρωματική διαφορά, τα ακάλυπτα άσπρα τους γόνατα να έρχονται σε αντίθεση με το τελείωμα της μαύρης καλτσας που καθώς ξεχειλωνε με το χρόνο, έπεφτε ή έστριβε σαν άκομψο κορδόνι και κρεμόταν κάτω απ το γόνατο. Αν το ψάξω σίγουρα από κει μου έμεινε ο έρωτας για το ασπρο μαυρο και τις αντιθέσεις γενικότερα.

 

Το σπίτι μας απ' της Ουρανίας το χώριζε το δημοτικό σχολείο και το νηπιαγωγείο. Στο διάλειμμα των δέκα έδιναν στα παιδιά σκόνη γάλα σε τσίγκινα κύπελλα και ένα κιτρινωπο τυρί, βουτυράτο με σώμα συμπαγές, αμερικανική βοήθεια της εποχής. Η Ουρανια είχε τα κονε της με τις δασκάλες και με φίλευε συχνά.

 

Μαζι με πολλά άλλα κι αυτή η γεύση με ακολουθεί μια ζωη, τη βρήκα λίγο στη γεύση του τσενταρ και πάλι δεν είμαι σίγουρη. Εκεινη ακριβώς την εποχή οι σκυμμένοι λόγω δουλειάς η κοριτσίστικης στάσης στην εφηβεία ώμοι της δεκαεξαχρονης Ουρανιας, ορθωθηκαν, φαντάζομαι, ο έρωτας ήρθε στο κατώφλι της και το σούσουρο στο χωριό. Κρυφοσυναντουσε τον πρωτότοκο γιο οικογένειας του χωριού, με τις μεγαλύτερες φυτείες καπνού, με σεμπρους εργάτες και οικονομική ευρωστία. Λεγαν ότι εγκυμονούσε, η οικογένεια του δεν δέχτηκε να περάσουν στέφανα, την κόρη της χήρας;

 

Η μάννα της έγειρε την πόρτα του σπιτιού της, δεν έβγαινε στη ρουγα, άλλαξε τα χέρια σε στάση προσευχης, η μόνη ελπίδα βοήθειας. Μονο τρεις γειτόνισσες την έκαναν παρέα, η θεια γιανναινα, η χαρισαινα και η μάννα μου.

 

Ο αδερφός της, αγρίμι, στα πρόβατα, μόνος στο βουνό με παρέα κάνα δυο τσοπανόσκυλα.

 

Την Ουρανια την κόψανε, κανείς δεν δεχόταν να τους ράψει, η μηχανή σκουριαζε καθημερινά.

 

Ο πατέρας μου ένας απ' τους λιγοστούς χωροφύλακες του χωριού. Ημουν πολυ εξοικειωμένη με τα όπλα. Η μάννα μου κοιμόταν με ένα πιστόλι κάτω από το μαξιλάρι της όταν ο πατέρας μου έλειπε στα πανηγύρια των γύρω χωριών σε υπηρεσία όπως έλεγε. Μετα υπήρχαν πολλοί κυνηγοί. Καθημερινα άκουγες τουφεκιές και πέφταν τσονια και φασες από τον ουρανό. Εγω ήμουν τριών, τριάμισι χρονων, μιλούσα ακατάπαυστα για την ηλικία μου, δεν νομίζω να εκπλήσσει κανέναν σας.

 

Εκείνη την ημέρα φορούσα ένα λευκό φορεματακι με τρύπες στο κάτω μέρος που μέσα τους περνούσε μια στενή κόκκινη κορδέλα απ αυτές που αργότερα έβαζα σελιδοδείκτες στα βιβλία μου, έργο της Ουρανίας κι αυτό και το συνόδευαν ένα ζευγάρι λευκά πεδιλακια μεγαλύτερα απ το νούμερο μου για να φορεθούν λίγα παραπάνω χρόνια.

 

Τραβα στην Ουρανια να σου δώσει δυο λεμόνια και πανιά για τις κούκλες σου, μουπε η μάννα μου, στο δρόμο ξέχασα τα λεμόνια. Οι πόρτες των σπιτιών ήταν πάντα ανοιχτές, πήγαινα τρέχοντας παρά την δυσκολία των παπουτσιών.

 

Κλείνω με τα χέρια μου τα αυτιά μου σε κάθε άκουσμα κρότου, στηνΑνάσταση στην Κρήτη, στα κανονάκια που διώχνουν τα ζώα από τα σπαρτά, στις χειροβομβίδες κρότου λάμψης στις πορείες, με εξοργίζει το απότομο κλείσιμο της πόρτας απ' τον αέρα, κάθε ξάφνιασμα με ακινητοποιεί. Ισως να αντέδρασα ετσι και τότε.

 

Είμαι αναλυτικά περιγραφική σε ότι έχει διάρκεια αλλά πως να συλλάβεις, να απομνημονεύσεις, να αποδώσεις λεκτικά τη στιγμή. Μια αστραπή ήταν μέσα στο ευρύτερο χρονικό διάστημα που συνέβη και δεν αφορούσε χρονικό σημείο, ώρα, συγκυρία. Μια στιγμη της ώθησης την ωρα του τοκετού φέρνει ζωη, εδώ σκορπίστηκε θάνατος.

 

Δεν ήξερα να μετράω.

 

Όταν την πυροβόλησε ήμουν στην πόρτα του σπιτιού της. Ο αδερφός με το όπλο στον ώμο κρεμασμένο προσπαθούσε να χωρέσει για να πηδήξει απ το μικρό παράθυρο του δωματίου και η Ουρανια ξαπλωμένη μπρος στα πόδια μου.

 

Πρέπει να έβγαζε συχνά μικρές κραυγές σε κάθε τσίμπημα καρφίτσας στις πρόβες, όπως όλες οι μοδίστρες άλλωστε, αλλά ούτε άχνα σε εκεινη την Τουφεκιά.

 

Δεν κατάλαβα τι έγινε, την τραβούσα από το πόδι και της έλεγα "Ουρανια σήκω να μου δώσεις πανιά". 

 

Δεν ξέρω ποσο έμεινα δίπλα της. Η Ουρανια δεν ξύπναγε, δεν ξύπνησε ποτε.

 

Τα χέρια μου πήραν το χρώμα της, μαζί το άσπρο μου φόρεμα και τα παπούτσια. Γυρισα με άδεια χέρια αλλά η μάννα μου ούρλιαξε κι έτρεχε σαν τρελή. Ολοι άκουσαν τους πυροβολισμούς, δεν ήταν κάτι περίεργο για αυτούς. Σιγα σιγά μαζεύτηκε όλο το χωριό μαζί και οι χωροφυλακοι. Με πήραν μαζί τους, όπως ήμουν, έλεγε η μάννα μου, δεν άφησαν τον πατέρα μου να ειναι παρών, το ίδιο και τις επόμενες μέρες που ήρθαν κλιμάκια απ το Αγρίνιο, πιο σοβαρά. Τους τα είπα όλα, με κερναγαν ρυζόγαλο και μπανάνες που έτρωγα για πρώτη φορά. Ο αδερφός διέφυγε στα βουνά, συνελήφθη ένα μήνα μετά, δικάστηκε και έμεινε επτά χρόνια στη φυλακή με εργασία.

 

Ήμουν έντεκα χρονων όταν αποφυλακίστηκε και φεύγαμε για Αθηνα. Τον συναντήσαμε στη πλατεία του Αγρινίου, μου χάιδεψε το κεφάλι, αλλά τότε ήξερα πια.

 

Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να την ξεχάσει ποτε. Παντα την ανέφερα σε διηγήσεις μου σε φίλους και γνωστούς. Στην πορεία των χρόνων έχουν σβήσει μόνο τα χαρακτηριστικά του προσώπου της από τη μνήμη μου.

 

Η τιμή της παραδοσιακής οικογένειας σώθηκε θα είπαν, η μαννα της σφράγισε την πόρτα της, δεν ξέρω τι απέγινε η ποδοκίνητη ραπτομηχανή της Ουρανίας, πολλές φορές τη σκέφτομαι με τους ώμους πιο γυρτους, ακίνητη να πατάει μόνο τα πετάλια, να της δίνουν ζωη. Η μαννα μου φόρεσε τα μαύρα και ως αγράμματη μου υπαγόρευε και έγραφα στα συγχωροχάρτια το όνομα της τα Ψυχοσάββατα για πολλά χρόνια μαζί με τα ονόματα της οικογένειας μας.

 

Ταξιδεύω στο Αιγαίο αυτή τη στιγμή, κοιτάζω το πέλαγος και θά 'θελα να μπω βαθειά μέσα του, να ξεπλυνω το χάδι του κτήνους από το κεφάλι μου, να βυθίσω στον πάτο του πελάγους την οικογενειακή τιμή και να αναδυθω στην επιφάνεια μαζί με τη ζωη.

_____________________________

ΣΗΜ. το κείμενο, μαρτυρία μιας άλλης εποχής που δεν τη βρίσκω τελικά και τόσο μακριά απο τη σημερινή, ανέβηκε στο f/b πριν απο λίγο, σήμερα, 28 Αυγούστου 2024. Το έγραψε η φίλη Τ.S.

1.755 Σέλας

το Σέλας το ειδα αλλα τοτε που το εβλεπα δεν καταλαβαινα τι ηταν αυτο που έβλεπα!! Για την αλήθεια, δεν το είδα ακριβώς, ήταν κάτι στιγμιαίο που βρέθηκα μέσα του, κάτι σαν αέρας δυνατός και χρωματιστός με ελαφρύ υπόκωφο βούισμα, κάπως σαν να πέρασε γύρω μου, σαν να ήθελε να με σηκώσει. Τα έχασα, δεν κατάλαβα αν υπερίσχυε ο φόβος ή η περιέργεια. Μέχρι να συνέλθω, το φαινόμενο είχε περάσει. Αυτό συνέβη το 1978 στα βόρεια της Σουηδίας, κοντά στα Νορβηγικά σύνορα, λίγο πιο έξω απο το χωριό Hemavan. Μετα, οταν γυρισα στο καλυβακι όπου με φιλοξενούσαν, μου εξηγησανε τι είχε συμβεί και πολυ αργοτερα το εψαξα το θέμα.

1.754 Therese, Georges Brassens

συνάντησα τον Georges Brassens το 1973, μας σύστησε η φίλη μου Therese Scarnatti, φωτογράφος, που με φιλοξένησε στο 1ο μου ταξίδι στο Παρίσι. Μαζί με τον άντρα της, τον Antonio, φωτογράφιζαν μουσεία. Η Τερέζα μαγείρευε κιόλας και φωτογράφιζε τα φαγητά σε ένα μικρό στουντιάκι που διατηρούσε στο σπίτι. Τις διαφάνειες των φωτο πουλούσε μαζί με τις συνταγές τους σε γυναικεία περιοδικά.

1.753 η Χαριτίνη προβλέπει

τη φίλη μου τη Χαριτίνη την έχω αναφέρει πολλές φορές και την ξέρεις πιο καλά κι από μένα. Αυτό που δεν ξέρεις, επειδή δεν το έχω μαρτυρήσει, είναι ότι η Χαριτίνη ασχολείται με την αστρολογία. Πάνω απο 60 χρονάκια μελετάει τα ζώδια και συμβουλεύει κόσμο και κοσμάκη, αφιλοκερδώς φυσικά για να μην επιβαρύνει το κάρμα της, όπως λέει. Εχει καταστρέψει πολύ κόσμο, αφιλοκερδώς βέβαια! 

Σήμερα λοιπόν, πέρασε να με δει και να με καθησυχάσει: «όλα θα περάσουν» μου είπε «κι όταν μπεί η Ανοιξη, θα τα έχεις ξεχάσει». Τόσο καλά!! τη λυπήθηκα και δεν της είπα ότι μπήκε κιόλας ο Ιούλιος και η Ανοιξη πέρασε προ πολλού, μη την απογοητέψω λέμε. Παρέλειψα επίσης να της θυμίσω ότι είχε προβλέψει μια όμορφη και τυχερή χρονιά για μένα. 

Ναι, τόσο τυχερή: με ένα έμφραγμα, ένα συκώτι γεμάτο τρανσαμινάσες, άφθονα χάπια, ένα μήνα στο νοσοκομείο, και έπεται συνέχεια. «Δεν θέλω να ακούω άλλο, δεν θέλω να μιλάω κιόλας, θέλω να συγκεντρωθώ να συνέλθω -άγνωστο αν και πότε» της είπα, εμποδίζοντάς τη να συνεχίσει την αγόρευση και κλείνοντας το άνοιγμα της πόρτας. Εφυγε πολύ στενοχωρημένη που δεν είπε τα υπόλοιπα ευχάριστα!!!

1.752 περιπέτεια υγείας με άγνωστο τέλος

αποφυλακίστηκα, αφού εξέτισα 25ήμερη ποινή 

το μεγαλύτερο νοσοκομείο των Βαλκανίων έχει ένα γιατρό Βαλκάνιο καθαρόαιμο, αναγνωρίσιμο απο το αγύριστο κεφάλι των Βορείων. Αυτός ο εξαίρετος νέος κόντεψε να με στείλει, αλλά τελικά δεν του πέρασε! Ντιπ για ντιπ λέμε. Αναμείνατε ευτράπελα στιγμιότυπα, θα ανεβαίνουν σιγά σιγά...

Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού μου, αμέτρητα χεράκια μαθητευόμενων γιατρών κάθε γένους (αρσενικού και, κυρίως, θηλυκού) παρέλασαν από την κοιλιά μου, μην αφήνοντας αζούληχτο ούτε χιλιοστό της. Ταυτόχρονα με το ζούληγμα, έθεταν το ερώτημα: «πονάτε;» και η αρνητική μου απάντηση «όχι, δεν πονάω», μοίραζε απλόχερα απογοήτευση.

Μια μέρα, μια νεαρή μαθητευόμενη ζούληξε κάπως υπέρμετρα σε μια περιοχή γνωστή από τα ταχταρίσματα της νηπιακής μου ηλικίας, οπότε, τινάχτηκα. «Αχά! πονάτε!» είπε θριαμβευτικά, με τη λάμψη στο πρόσωπο ενός Κολόμβου τη στιγμή της ανακάλυψης στεριάς στα δυτικά. «Οχι, δεν πονάω, γαργαλιέμαι!» απάντησα η σκληρή και άπονη ασθενής, αφήνοντάς τη να φύγει -απογοητευμένη κι αυτή.

 

1.751 περί συνομωσιολογίας

διαβασα αυτες τις μέρες εκτεταμένες αναρτήσεις εδω κι εκεί με διάφορες μελέτες, βίδεα, μαθηματικούς υπολογισμούς, κραυγαλέα γράμματα και χρώματα, κι έπηξα λέμε και σκέφτηκα ότι οι μαθητές του σκατόψυχου Γκέμπελς ξεπέρασαν στα γερά το δάσκαλό τους!

Γράφει κάποιος (βαλτός πληρωμένος ή αφελής στο τζάμπα) μερικές αλήθειες, όπως π.χ. 1+1=2 (αλήθεια) και ένα κάρρο σαχλαμπούρδες. Διαβάζει ο ασχετουά εύπιστος αναγνώστης και λέει (απομέσα του) «βρε, καλά τα λέει ετούτος, αφού 1+1=2 και τα υπόλοιπα σωστά θα είναι» και την πατάει και αναμεταδίδει τη μπουρδολογία και τρελαίνεται ο κόσμος.

Πρόσφατα, πέτυχα ένα σαχλαμπουρδικό διπλοσέντονο, όπου ανάμεσα σε διάφορα (περί Σόρος, Μπιλ Γκέητς, κλπ κακων) με λίγες (και ήρεμες) λέξεις έπλεκε το εγκώμιο του Τραμπάκουλα, τι καλός που είναι και αυτός θα σώσει τον πλανήτη, κλπ, και σκέφτηκα οτι πλησιάζουν αμερικανικες εκλογές και τα αμερικανά είναι αφελής λαός σε γενικές γραμμές και μάλλον θα τσιμπήσουν. Τι να πει κανείς πχια, εκτός απο ΟΥΣΤ!!!

1.750 σπανακόπιττα λοιπον...

έχουμε και λέμε:
1 κιλο σπανακι
κρεμμυδακια φρεσκα + ανηθος
1 κρεμμυδι ξερο μεγαλο
καυκαλήθρες ή παπαρούνες
τυρι φέτα
λιγο τοματόζουμο
λιγη πορτοκαλόφλουδα ψιλοκομμενη με ψαλιδι (το έξω έξω της φλούδας, εκτός αν εχουμε ξεραμένη πορτοκαλόφλουδα)
λίγο γάλα
2-3 αυγά
αλάτι
λίγο λάδι
λίγο αλεύρι
(όπου λεει "λίγο" σκεψου ελαχιστο!)

----καθαριζω το σπανακι, το πλένω, το αφήνω να στραγγίσει καλά, (το στεγνώνω και με πετσέτα αν βιαζομαι) το ψιλοκόβω μαζι με τα κρεμμυδια, κλπ χορταρικα, το στύβω καλα καλα με το αλάτι και, φυσικά, χύνω τα ζουμιά. Ανακατευω καλά όλα τα υλικά, ενα φυλλο πανω ενα φυλλο κατω και ψήσιμο...

----Ζύμη για φυλλο : αλεύρι, λιγο αλάτι, νερό. Ετοιμαζεται την προηγουμενη μερα και μενει να ειναι μαλακη όταν ανοιγονται τα φύλλα (χοντρά, συνήθως 2).
Αυτά ξερω, ζουμια δεν ειδα μεχρι τωρα! Δοκιμασε να μου πεις!

α, ψησιμο σε φουρνο δυνατο, οπως ψηνουμε ψωμι
σκεφτομαι τωρα ότι δεν μενουν ζουμια επειδη η πιττα ειναι λεπτή, η γεμιση το πολυ 2 εκ. Συνταγη αρχαια, της γιαγιας μου
και φυσικα χαράζω το φυλλο πριν το ψησιμο, μολις στρωθει, ωστε να εξατμιζεται ο αερας
απο πανω λαδακι (με ρέγουλα, όχι κολύμπι!) και ραντισμα με νερο για να φουσκωσει το φυλλο και να γινει κριτσανιστό

1.749 μαντινάδες

16 Φεβρουαρίου 2019 (τρεις απο τις μαντινάδες μου)

1. η μάνα σου σε τάιζε χαλβά με σιμιγδάλι
και γίναν άσπρα κι απαλά τ' αφράτα σου τα κάλλη!

2. με το χαλβά κι η μάνα σου τα κάλλη σου έσιαχνέ τα
μα τον παράψηνε πολύ και μοιάζεις με γκοφρέτα!

3. έπεσα για να κοιμηθώ με αδειανό στομάχι
κι αρχίσαν να με κυνηγούν σαράντα ταυρομάχοι
__________________________
στου Χρύσανθου (f/b) ειχε γίνει μεγάλο πανηγύρι-->> https://www.facebook.com/photo/?fbid=1339292926210222&set=a.103504963122364

1.748 όταν χιονίζει

ξύπνησα σε απόλυτη ησυχία.
"θα τό 'χει στρώσει" σκέφτηκα.
είχα δίκιο, όλα ήτανε κάτασπρα.
βγήκα για φωτογράφιση, τράβηξα και βιντεάκι, έριχνε χωρίς σταματημό.
κατά τις δέκα, γέμισε η πλατεία παιδικές φωνίτσες, κάτι που μού θυμίζει Παράδεισο.
το αναπάντεχο είναι ότι, αν και μεσημέριασε πια, συνεχίζει να χιονίζει και μάλιστα πυκνά.
λατρεύω το χιόνι, ίσως επειδή μια τέτοια μέρα γεννήθηκα, με χιόνι ίσαμε το γόνατο στο κέντρο της Αθήνας.
________________________
16 Φεβρουαρίου 2021

1.747 Μαλβίνα

Δυστυχισμενος ανθρωπος, χαρισματική οπωσδήποτε, και ανησυχη. Θυμάμαι και τις χαριτωμενες εκπομπές μαγειρικής με τα παιδιά της. Ισως να προσπαθουσε να φτιαξει μία εικόνα, την εικόνα της, μόνο που αυτή η εικόνα αντιστεκόταν γιατί ήταν πολλές εικόνες μαζί.

RIP Μαλβίνα, θα σε θυμάται καθένας με τον τρόπο που ο ίδιος θέλει και όποιος σε κατέταξε κάπου έχει άδικο: αταξινόμητη ήσουν, παρόλα τα τελευταία που δεν τιμησαν τα πρώτα.

Ητανε ψωνάρα η μακαριτισσα, που εψαχνε πού να βρει ισχυρότερο ακροατήριο και τελικά κατέληξε στους (υποτιθέμενους) εστέτ επειδη αυτοι ειχανε (και εχουν) τα λεφτά;

Μυστηρια γυναίκα, πάντως, που άφησε ένα πλήθος τσιτάτα αντιπροσωπευτικά για τον καθένα.

Εχω μπροστά μου την εικονα της, οταν ηρθε στο γραφειο να ψαρέψει εναν ανθρωπο σοφό, αλλά δεν της πέρασε. Την θυμάμαι να κλαίει με πρησμένα (απο μπουνιες ισως) ματια στο υπόγειο μπακαλικάκι της γειτονιάς. Χάρη εκανε στα υπολοιπα παιδακια οταν πηρε το δικο της παιδι απο το (δημοσιο) σχολείο.

Αλλοπρόσαλλη προσωπικότητα, αλλά οπωσδήποτε αστεία, έβγαζε γέλιο, το οποίο εξηγούσε καθένας με τα δικά του μέτρα.

Τελευταία, δεν ξερω αν φανέρωσε τον χαρακτήρα της, επειδή δεν ειμαι καθόλου σίγουρη ότι είχε καποιο συγκεκριμενο χαρακτήρα. Ανασφαλής ανθρωπος ηταν, αυτό νομίζω, και παλαντζάριζε αποδώ κι αποκεί. Μερικοί ίσως σκεφτούν ότι χαραμίστηκε η εξυπνάδα της, που μπορεί να ητανε κιόλας ενας σκέτος εξυπνακισμός σαν αυτόν του αδονη.

Οσο για μένα, αρκέστηκα να την αγαπώ και χωρίς να την καταλαβαίνω.

https://el.wikipedia.org/wiki/Μαλβίνα_Κάραλη

1.746 ΠΙΚΠΑ και συνέπεια

μια φορά, είχα συνοδέψει μια φίλη που είχε πρόγραμμα να επισκέπτεται (σχετικά συχνά) τα παιδάκια του ΠΙΚΠΑ Βούλας. Τα μικρούλια δείχναν να την περιμένουν πως και πως, για μια στιγμή σκέφτηκα να αποκτήσω επίσης αυτή τη συνήθεια, αλλά, γνωρίζοντας ότι η συνέπειά μου θα ήταν αδύνατη, έδιωξα γρήγορα αυτή τη σκέψη. Το ίδιο ακριβώς με εμποδίζει να φροντίσω κάποιο ζωάκι. Εδω για μένα την ίδια δεν είμαι σίγουρη αν θα τα καταφέρω.

1.745 η πετρελαιοκηλίδα

με τα μάτια μου την είδα
την πετρελαιοκηλίδα!
στον αφρό γλυκά γλιστρούσε
κι ο λαός χειροκροτούσε!

1.744 μεταπολιτευτικές αναμνήσεις

το φιλμ "Antonio Das Mortes" το ειδα σε γεματο (τιγκα) αθηναϊκό σινεμα με το φιλο μου τον Π.Π. με τον οποιο ειχαμε τρελλαθει στο γελιο! χαχαχα ακομα θυμαμαι πως κοντεψα να παθω εξαρθρωση της κατω σιαγονας γιατι επρεπε να ξεκαρδιζομαστε σιγανα σκυβοντας πισω απο τις πλατες των μπροστινων καθισματων -σεβομενοι οσους το παίρναν σοβαρα γαρ. Ευτυχως, την ιδια περιοδο ειδαμε και παλιες ταινιες με το Μπαστερ Κητον, όπου μπορουσαμε να εκφραζομαστε ελευθερα κι εκει βγαλαμε το άχτι μας! Κοντεψε να γκρεμιστει το Στουντιο.

1.743 ο παπούς ο παπούα

ο παπούς,
που ήτανε παπούα,
μίλαγε τη γλώσσα την πανάρχαια των μπούα,
φόραγε αρβύλες
κι είχε δέκα βίλες

1.742 κανονικότητα

μια φορά, ήταν ένας άνθρωπος που, αφού εξέτασε προσεκτικά τον εαυτό του, σκέφτηκε να δώσει έναν ορισμό περί ανθρώπου. Ετσι λοιπόν, όρισε τον εαυτό του ως άνθρωπο "κανονικό".

σκέψου τώρα, αν ο άνθρωπος εκείνος, ο πρώτος άνθρωπος που όρισε την κανονικότητα, να ήταν ένας άνθρωπος διαφορετικός από τους τωρινούς "κανονικούς" ανθρώπους. ε;

1.741 αποκαλύψεις

με την ευκαιρία των κινεζικων προκατ και του οργασμου οικοδομικης παραγωγικοτητας, κοινωνώ την πάγια ταχτικη των εργοταξιων απανταχού της Οικουμενης: μόλις ενημερωθουν για επίσκεψη της "Επίβλεψης" (=οικονομικά, κλπ) βαζουν μπρος το μεγάλο σχέδιο του οργασμού, δλδ αμολάνε σε όλη την έκταση του εργοταξίου όλα τα (θεαματικά για τον απλό οφθαλμό) χωματουργικα / σκαπτικά / κλπ μηχανηματα να αλωνίζουν, αν υπάρχει και γκρέϊντερ καλώς, αν δεν υπάρχει φέρνουν ένα για τις ανάγκες απο το κοντινότερο καταφύγιο σκαπτικών/οδοποιϊας/κλπ.
Ετσι, αποκλείουν κιολας την εύκολη πρόσβαση προς το εργοτάξιο και την κανουν ελεγχόμενη, να πηγαινουν δλδ την "Επίβλεψη" εκει όπου θέλουν οι εργοταξιαρχες και όχι εκει όπου θα ήθελε η ίδια να πάει. Ολα καλά. Παράλληλα, έρχεται το ράδιο με πληροφορίες για το πού πήγε η Επίβλεψη και τι σημειωσαν οι επιβλεποντες στα τεφτέρια τους, πού ακριβώς κοντοστάθηκαν, κλπ. Ετσι, οι απαντησεις ειναι έτοιμες ώστε να χαρακτηρισουν "βελτιώσεις" τις πιθανες παραλείψεις ή/και κακοτεχνίες, κλπ. Με αυτό το νέο πρίσμα δες τώρα και ερμήνεψε τις δεκαδες χορευταρούδες κινεζικες μπουλντόζες. Γκέγκε;
ομολογησα και αμαρτίαν ουκ έχω.
Οσο για τα μπιμπισια που υποτιθεται κανουν διαφημιση των κινεζων, ε, τα λεφτά δεν εχουνε χρωμα 😉 και τα προκατ δεν θα πανε Ινγκλετερα (εκτος και αν...)

1.740 η γαλάζια τιράντα

είπες "θα σ' αγαπάω πάντα"
κι έσπασε τότε η γαλάζια σου τιράντα
το παντελόνι δεν είχε ζώνη,
μα μια τιράντα τού απέμεινε ακόμη
και πριν να σπάσει και η κόκκινη τιράντα
αναθεώρησες το πάντα και τα πάντα

1.739 βροχή

βρέχει στο φωταγωγό
πλημμυρίσαν τα μπαλκόνια
πέφτουνε βροντές -μπουμ μπουμ!-
κι αστραπές σαν μακαρόνια

1.738 Χαριτίνη, υγεία και ασφάλεια

η φιλη μου η Χαριτινη, μολις ασφαλιστηκε διαγνωστηκε με ενα σωρο παθησεις και πετσοκόφτηκε αναλόγως σε ιδιωτικη κλινικη. Εκεινη ειναι βεβαιη οτι γλιτωσε απ' του χάρου τα δόντια χαρη στην ασφάλιση, αλλά εμενα δεν μου το βγαζεις απο το νου ότι κατι παιζει μεταξυ ασφαλιστικων εταιρειών και ιδιωτικων κλινικων.

1.737 27, σημαδιακή ηλικία

ε, λοιπόν, τα 27 ήτανε σημαδιακή ηλικία για μένα. Τότε αποφάσισα να μη ξαναστενοχωρήσω εμένα, τότε η αποκάλυψη του Δασκάλου μου περί της γλυκερότητας των παλιών ασμάτων και των παλιών καλών εποχών χάραξε τη μετέπειτα πορεία μου, τότε ήταν που απομυθοποίησα αρκετούς (σημαίνοντες και αγαπητούς) ανθρώπους και τα λόγια/συμβουλές τους απο το ένα αφτί μπαίναν κι από το άλλο βγαίναν, τότε μού υποσχέθηκα οτι αν αποκτήσω παιδιά θα τα μάθω να με παρακάμπτουν και να μη με λαβαίνουν σοβαρά υπόψη! οι εποχές αλλάζουν και οι άνθρωποι είναι σημαντικό να ζουνε στην εποχή τους. Πώς αλλιώς θα προχωράει ο κόσμος;
(δεν γραφω αλλα, σημειωνω για να ερεθισω τη σκεψη σου και να θυμηθω να το αναπτύξω κάποτε το θέμα)

1.736 όνειρα σημαδιακά

ένα πρωί, η γιαγιά μου ξύπνησε τον πατέρα μου και γιο της λέγοντάς του να την πάει να πεθάνει στο χωριό, είχε δει όνειρο του είπε. Ετσι κι έγινε, στη διαδρομή ο πατέρας μου έριχνε κρυφές ματιές μη τυχόν και μείνει αδεκεί, αλλά η γιαγιά βράχος. Αντεξε να πάει ως το χωριό και μετά από μια βδομάδα πέθανε. Η γιαγιά μου εμπιστευόταν τα όνειρά της και ήξερε να ξεχωρίζει τα (λεγόμενα) σημαδιακά.

1.735 η Χαριτίνη και το τηλέφωνο

κλείσαν ήδη τρεις μήνες που η φίλη μου η Χαριτίνη δεν έχει τηλέφωνο, αν και πληρώνει μηνιαία συνδρομή σε ΔΥΟ εταιρείες τηλεφωνίας! (βοδια+νοβα) Της είπα γιατί δεν πηγαίνει να δηλώσει το συμβάν και να τους πάρει και τα σώβρακα που της στερούν βασική ανάγκη εξαιτίας δικής τους μπερδεψιάς, και μου απαντάει ότι ξέρει ότι αν πάει θα συγχιστεί και δεν το θέλει. Μάλιστα. Είμεθα και βλαμμένος λαός, φιλότιμος, ντρεπόμαστε για λογαριασμό του άλλου, του απατεώνα, τι να λέμε. Κι αν μας κλέβει, τον αφήνουμε να αλωνίζει "επειδή το καταλάβαμε", δεν είμαστε και κορόιδα, ξέρουμε!! αυτό δεν είναι μεγαλοψυχία, είναι η σχιζοφρένεια στο μεγαλείο της.

1.734 «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα»

συνάντησα σήμερα πολλή γκρίνια στο ιντερνετ για κάτι γερόντια, κάτι ανθρωπους που γερνώντας χάσανε τα μυαλά τους και αφήνονται στα έμπειρα χέρια ΜΜέδων που δεν χάνουν ευκαιρία να τους εκμεταλλεύονται. Κρίμα. Κρίμα και για τη γκρίνια δηλαδή.
«Τα στερνά τιμούν τα πρώτα», λέει η παροιμία, νομίζω πάντως ότι προϋπόθεση ειναι να υπάρχει μυαλό και πλήρης συνείδηση: όχι να πολεμάει κανείς ξεμωραμένους ανθρώπους.

1.733 χρήμα

τα πράγματα τουμπάρισαν από τη στιγμή που το χρήμα έχασε τον αμιγώς ανταλλακτικό του χαρακτήρα και έγινε το ίδιο προϊόν

1.732 θεομηνίες

οι ανάδοχοι τυφώνων κι άλλων θεομηνιών
ψάχναν όνομα να δώσουν κομματάκι γλαφυρόν...
Να το πούνε Ιλαρίων; δεν θα άντεχε το κρύον!
Το βαφτίσαν Ηφαιστίων, καφτερόν από ψυγείον!

1.731 πού ωφελεί ένας πόλεμος

όπου αποδεικνύεται ότι ένας πόλεμος λύνει όλα τα εσωτερικά προβλήματα μιας χώρας. Ο λαός συσπειρώνεται απέναντι στον εξωτερικό κίνδυνο/εχθρό, στηρίζοντας τον πολεμόχαρο ηγέτη του.

1.730 τα πονηρά Νεφελίμ

ως γνωστόν, όπως δίδαξε πριν μερικά χρονάκια ο Προδήτης Λιάκουρας, τα Νεφελίμ βάζουν τις φωτιές ώστε να υπερθερμανθεί ο πλανήτης και να μπορέσουν να εξέλθουν από την λευκή πυραμίδα που βρίσκεται στην έρημο Τακλαμακάν και να κατακτήσουν τον κόσμο. Διότι τα πονηρά Νεφελίμ δεν αντέχουνε το κρύο.

1.729 Αμνησία

- Θυμάσαι;
- Μπα, τι να θυμηθώ;
- Δε θυμάσαι;
- Οχι.
- Τότε που ζούσαμε...
- Α, τότε...
- Θυμάσαι τι έγινε τότε;
- Οχι. Τι έγινε;
- Πρώτα πέθανα εγώ. Θυμάσαι;
- Χμμ.. ναί.. και με πήρες μαζί σου.
- Οχι, δεν σε πήρα. Εσύ ακολούθησες.
- Γιατί; Τι λόγο είχα ν' ακολουθήσω;
- Εσύ με έσπρωξες.
- Πότε;
- Τότε.. αφού έκλεψες τη ζωή μου.
- Εκλεψα τη ζωή σου; Πώς;
- Μου φόρτωνες ευθύνες δικές σου.
- Οχι. Εσύ τις έπαιρνες. Δεν σε πίεσα ποτέ.
- Και ποιος θα φρόντιζε τ' αδέρφια μου;
- Εμείς δε σας φροντίζαμε όλους;
- Και τη δουλειά; Ποιος θα έτρεχε αν όχι εγώ;
- Ελα τώρα, αφού σου άρεσε...
- Οχι, μαμάκα, δε μου άρεσε καθόλου.

1.728 "περί αμνησίας" Ν° 2

Γιός πριν φύγει για τη δουλειά: "μάνα σου άφησα σημείωμα στην πόρτα του ψυγείου τι πρέπει να κάνεις όταν έρθουν οι δυό συμμαθήτριές σου για επίσκεψη". Το σημείωμα έγραφε κατά σειρά, Καφέ, νερό, γλυκό του κουταλιού. Φεύγει ο γιός, έρχονται οι συμμαθήτριες, βασανίζει το κεφάλι της να θυμηθεί τι πρέπει να κάνει, βλέπει το σημείωμα και ψήνει καφέ το πρώτο στη σειρά.
Τον πίνουν, παίρνει τα φλυτζάνια τα πλένει και κάθεται. Σε λίγο προσπαθεί να θυμηθεί τι πρέπει να κάνει, πάει στην κουζίνα, βλέπει το σημείωμα, πρώτα... καφέ.
Φτιάχνει καφέ, τον πίνουν, πλένει τα φλυτζάνια, κάθεται.
Αυτό επαναλαμβάνεται δυό τρείς φορές και κάποτε οι συμμαθήτριες αναχωρούν. Την ώρα που περνούν την εξώπορτα της πολυκατοικίας, επιστρέφει ο γιός που τις ακούει να λένε "καλό κορίτσι η Μαρίνα αλλά ρε παιδί μου ούτε ένα καφέ να κεράσει", σε... αμνησία κι αυτές.
Έξαλλος ο γιός ανεβαίνει γρήγορα επάνω "ρε μάνα, σου άφησα ολόκληρο σημείωμα για το τι πρέπει να κανεις, τι έγινε με τις συμμαθήτριες;" "σάμπως ήρθαν παιδάκι μου;" απαντά η μάνα.
___________________________
(ευγενής προσφορά από μυστηριώδη χορηγό)

1.727 Χημεία

Αγαπημένη μου Φορμαλδεΐδη,

πάνε κάμποσα χρόνια που δεν έχουμε συναντηθεί, αλλά δε μπορώ να πω ότι σε έχω πεθυμήσει. Δεν ξέρω αν άλλαξες καθόλου από τότε που σε εύρισκα καθημερινά σχεδόν στα βιβλία της Χημείας και θα ήθελα να μάθω νέα σου, αν συνεχίζεις να γράφεις με τον ίδιο τρόπο το όνομά σου ή αν διατηρείς τον ίδιο τύπο.

Οσο για μένα, έχω να σου πω ότι άλλαξα πολύ, μεγάλωσα και έμαθα πολλά όμορφα και χρήσιμα πράγματα και ότι από σένα θυμάμαι μονάχα τ' όνομά σου. Δηλαδή, δεν το θυμάμαι και πολύ συχνά και συγγνώμη γι αυτό, αλλά μόλις πριν από λίγο το θυμήθηκα και σκέφτηκα να σου γράψω.

Αλήθεια, ποια είναι η δουλειά σου; Γράψε μου σε παρακαλώ αν συνεχίζεις την ίδια -που δεν τη θυμάμαι- ή αν ασχολείσαι με κάτι διαφορετικό.

θα χαρώ να μάθω νέα σου

1.726 περί προβάτων

λένε ότι το πρόβατο που βγαίνει από το κοπάδι το τρώει ο λύκος, αλλά υπάρχουν και μερικά ατρόμητα πρόβατα που προτιμούν το λύκο από το κοπάδι, αν και (λένε πάλι) ότι πρόκειται περί προβάτων ανοήτων κσι όχι ατρόμητων, που έχουν άγνοια του κινδύνου δηλαδή, αλλά και πάλι τί ζωή είναι αυτή να τη ζεις μέσα στην τρομάρα;

1.725 περί βιβλίων

αγαπάμε τα βιβλία που διαβάζουμε, όχι μόνο για το περιεχόμενό τους αλλά και για το σχήμα τους, τη γραμματοσειρά τους, το βάρος ή την ελαφράδα τους (η ελαφράδα τα κάνει να μεταφέρονται εύκολα και να διαβάζονται όπου νά'ναι), το μεταφραστή τους (αν ειναι μεταφρασμενα), το χαρτί τους (αν είναι απαλό ή σκληρό), και, κυρίως, από τη μυρωδιά τους: το μελάνι κερδίζει κάποιους πόντους! Θυμάμαι ακόμα μια έκδοση ποιημέρων του Λόρκα σε έκδοση του Ηριδανού, σε απαλό, λεπτό, υπόλευκο χαρτί. Είχε τυπώσει μονάχα 1.000 αντίτυπα. Αργότερα, το ξανατύπωσε σε άλλο χαρτί, κάτασπρο και σκληρό. Δυστυχως, χάρισα κάπου το δικό μου και μετά το ξαναγόρασα στη νεα παρτίδα, δεν ήτανε όμως το ίδιο και σχεδόν το μίσησα.

1.724 Γιουεσμπάκι

Γιουεσμπάκι, αγάπη γλυκιά μου
(τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ)
έλα μέσ' στη θερμή αγκαλιά μου
(τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ τεριρεμ)
από τότε που έφυγες λιώνω
τ' όνομά σου θυμάμαι με πόνο
Γιουεσμπά-αα-αα-α-α-α-κι
Γιουεσμπά-αα-αα-α-α-α-κι

___________________
(αλά Μαντουβάλα, Ζιγκουάλα, κλπ άσματα δημοφιλή)