art by Max Vadukul

...

more art

για να δούμε και κάτι ευχάριστο

...

ΣΗΜΕΡΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ

...


ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΟΤΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ BLOGGER ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ


...

ΤΕΛΙΚΆ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

...

art by Mark Morrisroe

art by Jeremy Kost

γειά σας είμαι η Fukushima Funtosi

Published on The Smirking Chimp (http://smirkingchimp.com)

They said it wasn't like Chernobyl and they were wrong

By Michael Collins

Created Mar 25 2011 - 1:14pm

Michael Collins [1]

According to an international scientific group monitoring radiation around the world, the Fukushima reactors are emitting nuclear toxins at levels approaching those seen in the "aftermath" of Chernobyl. The Chernobyl disaster began with an explosion, Fukushima is a smoldering cauldron of toxins. Chernobyl had 180 tonnes of nuclear fuel on site. Fukushima has 1700 tonnes of nuclear fuel on site. (Image [2])

This isn't the beginning of the end as hoped, it's looking like the end of the beginning.

CounterPunch ran an interview wit Japanese nuclear industry author Hiroshe Takashi just yesterday in which the author lamented the poor reporting of the tragedy in the Japanese press:

"Really, they talk this nonsense, trying to reassure everyone, trying to avoid panic. What we need now is a proper panic. Because the situation has come to the point where the danger is real." Hiroshe Takashi, March 22 [3]

Just two days later, the "proper panic" is on its way.

The Central Institute for Meteorology and Geodynamics [4] of Vienna, Austria has a world wide monitoring system set up to monitor the Comprehensive Test Ban Treaty. They are well positioned to monitor the effects of the Fukishima disaster.

The group told New Scientist that:

Japan's damaged nuclear plant in Fukushima has been emitting radioactive iodine and caesium at levels approaching those seen in the aftermath of the Chernobyl accident [5] in 1986. Austrian researchers have used a worldwide network of radiation detectors – designed to spot clandestine nuclear bomb tests – to show that iodine-131 is being released at daily levels 73 per cent of those seen after the 1986 disaster. The daily amount of caesium-137 released from Fukushima Daiichi is around 60 per cent of the amount released from Chernobyl. New Scientist, March 24 [6]

The concerns about spent fuel rods and cooling polls in the reactor have materialized. The Chernobyl event was more discrete and identifiable with a major explosion but damaged reactors at Fukushima are toxic nonetheless. The Austrian scientists point out that Chernobyl had 180 tons of nuclear on hand while Fukushima has nearly ten times that amount at 1700 tons.

"When the fuel is damaged there is no reason for the volatile elements not to escape," and the measured casium and iodine are in the right ratios for the fuel used by the Fukushima Daiichi reactors. Also, the Fukushima plant has around 1760 tonnes of fresh and used nuclear fuel on site [7], and an unknown amount has been damaged. The Chernobyl reactor had only 180 tonnes. New Scientist, March 24 [8]

In his interview on the 22nd, Takashi was blunt about the health risks. He distinguished between radiation in the atmosphere and radioactive particles carried in the atmosphere, then ingested into the body.

Yoh: So making comparisons with X-rays and CT scans has no meaning. Because you can breathe in radioactive material.

Hirose: That’s right. When it enters your body, there’s no telling where it will go. The biggest danger is women, especially pregnant women, and little children. Now they’re talking about iodine and cesium, but that’s only part of it, they’re not using the proper detection instruments. What they call monitoring means only measuring the amount of radiation in the air. Their instruments don’t eat. What they measure has no connection with the amount of radioactive material. . . .

Yoh: So damage from radioactive rays and damage from radioactive material are not the same.

Hirose: If you ask, are any radioactive rays from the Fukushima Nuclear Station here in this studio, the answer will be no. But radioactive particles are carried here by the air. When the core begins to melt down, elements inside like iodine turn to gas. It rises to the top, so if there is any crevice it escapes outside. Hiroshe Takashi, CounterPunch, March 22 [9]

The Austrian Institute scientists also pointed out that the spread of radioactive isotopes from Chernobyl are still causing thyroid cancer today:

While in the body the isotopes' radioactive emissions can do significant damage, mainly to DNA. Children who ingest iodine-131 can develop thyroid cancer 10 or more years later; adults seem relatively resistant. A study published in the US last week [10] found that iodine-131 from Chernobyl is still causing new cases of thyroid cancer to appear at an undiminished rate in the most heavily affected regions of Ukraine, Belarus and Russia. New Scientist, March 24 [11]

National Public Radio (NPR [12]) did an interview with Green anti nuclear activist Aileen Mioko Smith yesterday that brought out the immediate concerns of the Japanese public

Smith pointed out that the Japanese government's evacuation zone was far from optimal and exposed women and children, in particular, to serious dangers:

Yesterday, the Japanese government admitted that 30 kilometers outside—this is not an evacuated zone—a person could have been exposed to as much as 100 millisieverts of radiation. That would be twice the amount of the evacuation threshold established by the International Atomic Energy Agency and the World Health Organization. And yet, the Japanese government refuses to evacuate people from beyond a 20-kilometer—that’s a 12-mile—area. And just an hour ago, up to 23 Diet members of the Japanese national parliament have issued a statement saying that immediate evacuation, drastically increasing the area outside of that 30-kilometer zone right now, should happen. And immediately, at the very beginning, pregnant women and preschool-aged children should be evacuated from this area that still hasn’t been evacuated. It’s about a 20-mile area right now. Aileen Mioko Smith, March 24 [13]

The radioactive contamination has been found in 11 foods in the fertile prefectures surrounding Fukushima. The more immediate area is showing alarming levels of soil contamination.

And the soil contamination is really high. Soil found 40 kilometers away—now, remember, it’s still 30 kilometers indoors, stay indoors; 20 kilometers, evacuation. So, beyond that area, for example, north-northwest in Imatate, the levels on the soil were very high—in fact, a thousand times iodine, 4,000 times the cesium standard. And we just got a report from the Kyoto Research Reactor Institute, Dr. Tetsuji Imanaka, that said that—he had to look a little bit more into the sampling of the Japanese government, but depending on how the sampling was done, this level of contamination in the soil could be twice the amount that was compulsory evacuation for Chernobyl. Aileen Mioko Smith, March 24 [14]

After discussing what she called the "travesty" of Japanese earthquake standards for nuclear facilities, Smith provided a clue to what people in nation's across the world will face from the nuclear industry PR machine:

I think that, you know, the Japanese public is very concerned about radiation, of course, because they know what happened—you know, Hiroshima and Nagasaki, the latent effects—and so, there was a concern. But the PR, the ability of the utilities, like Tokyo Electric, putting on full-page ads in the papers and on TV all the time, all the time, about how nuclear was safe and how it was necessary, that I think the Japanese public, a lot of them, felt that—well, one is, it was a necessary evil in a country that didn’t have energy, its own energy source, or that Japanese nuclear power must be safe. But that really wasn’t the case. Aileen Mioko Smith, March 24 [15]

There will be much more information available as events unfold and a wider public begins to ask the hard questions about their safety and that of their children and the causes of this emergin

I LIKE

Alex O'Loughlin -

Ο Γκάντι ήταν gay?

history

Share this post ×

• 
• 
• 
• Email this post

Mahatma Gandhi Was In Love with a German Body Builder Named Hermann

Scholars will forever debate the role Mahatma Gandhi played in history: his campaign to kick the British out of India; his inspiration of the American Civil Rights Movement. Boring. Let's talk about his sex life!

According to a new biography by Joseph Lelyveld, Mahatma Gandhi used to sleep (chastely!) with naked ladies, but the real apple of his eye was a hunky German-Jewish bodybuilder named Hermann Kallenbach.

From the Wall Street Journal:

Yet as Mr. Lelyveld makes abundantly clear, Gandhi's organ probably only rarely became aroused with his naked young ladies, because the love of his life was a German-Jewish architect and bodybuilder, Hermann Kallenbach, for whom Gandhi left his wife in 1908. "Your portrait (the only one) stands on my mantelpiece in my bedroom," he wrote to Kallenbach. "The mantelpiece is opposite to the bed." For some reason, cotton wool and Vaseline were "a constant reminder" of Kallenbach, which Mr. Lelyveld believes might relate to the enemas Gandhi gave himself, although there could be other, less generous, explanations.

Gandhi wrote to Kallenbach about "how completely you have taken possession of my body. This is slavery with a vengeance." Gandhi nicknamed himself "Upper House" and Kallenbach "Lower House," and he made Lower House promise not to "look lustfully upon any woman." The two then pledged "more love, and yet more love . . . such love as they hope the world has not yet seen."

Ah, the old "Lower House" and "Upper House" pickup line. It was his favorite right after "An eye for an eye and the whole world goes blind... what's your sign?"

well

Paul Crugman

The Euro Straitjacket

I think Dean Baker and I are converging on deficits and independent currencies. He asserts that having your own currency makes a big difference — you can still end up like Zimbabwe, but not like Greece right now. I’m fine with that.

Specifically, the reason Greece (and Ireland, and Portugal, and to some extent Spain) are in so much trouble is that by adopting the euro they’ve left themselves with no good way out of the aftereffects of the pre-2008 bubble. To regain competitiveness, they need massive deflation; but that deflation, in addition to involving an extended period of very high unemployment, worsens the real burden of their outstanding debt. Countries that still have their own currencies don’t face the same problems.

I like to use this picture, showing deficits and debt as of the end of 2010:

IMF Fiscal Monitor

Source. I’ve used the 2009 deficit for Ireland, so as not to include the one-time costs of the bank bailout.

What you can see here is that the US and the UK look as if they should be in a similar category with the troubled European peripherals; and Japan is literally off the chart. But having our own currencies makes a big difference.

All I’m saying is that dollar or no dollar, fiscal solvency is still an issue — not now, not for some time to come, but not something we can always ignore.

μια εκδρομή

στη λίμνη Δόξας ...

I AM NOT A MONSTER ... I AM NOT

R.I.P. LIZ

FUKUSHIMA ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Lake Sohara Fukushima

What They're Covering Up at Fukushima

By HIROSE TAKASHI

Introduced by Douglas Lummis

Okinawa

Hirose Takashi has written a whole shelf full of books, mostly on the nuclear power industry and the military-industrial complex. Probably his best known book is Nuclear Power Plants for Tokyo in which he took the logic of the nuke promoters to its logical conclusion: if you are so sure that they're safe, why not build them in the center of the city, instead of hundreds of miles away where you lose half the electricity in the wires?

He did the TV interview that is partly translated below somewhat against his present impulses. I talked to him on the telephone today (March 22 , 2011) and he told me that while it made sense to oppose nuclear power back then, now that the disaster has begun he would just as soon remain silent, but the lies they are telling on the radio and TV are so gross that he cannot remain silent.

I have translated only about the first third of the interview (you can see the whole thing in Japanese on you-tube), the part that pertains particularly to what is happening at the Fukushima plants. In the latter part he talked about how dangerous radiation is in general, and also about the continuing danger of earthquakes.

After reading his account, you will wonder, why do they keep on sprinkling water on the reactors, rather than accept the sarcophagus solution [ie., entombing the reactors in concrete. Editors.] I think there are a couple of answers. One, those reactors were expensive, and they just can't bear the idea of that huge a financial loss. But more importantly, accepting the sarcophagus solution means admitting that they were wrong, and that they couldn't fix the things. On the one hand that's too much guilt for a human being to bear. On the other, it means the defeat of the nuclear energy idea, an idea they hold to with almost religious devotion. And it means not just the loss of those six (or ten) reactors, it means shutting down all the others as well, a financial catastrophe. If they can only get them cooled down and running again they can say, See, nuclear power isn't so dangerous after all. Fukushima is a drama with the whole world watching, that can end in the defeat or (in their frail, I think groundless, hope) victory for the nuclear industry. Hirose's account can help us to understand what the drama is about. Douglas Lummis

Hirose Takashi: The Fukushima Nuclear Power Plant Accident and the State of the Media

Broadcast by Asahi NewStar, 17 March, 20:00

Interviewers: Yo and Maeda Mari

Yo: Today many people saw water being sprayed on the reactors from the air and from the ground, but is this effective?

Hirose: . . . If you want to cool a reactor down with water, you have to circulate the water inside and carry the heat away, otherwise it has no meaning. So the only solution is to reconnect the electricity. Otherwise it’s like pouring water on lava.

Yo: Reconnect the electricity – that’s to restart the cooling system?

Hirose: Yes. The accident was caused by the fact that the tsunami flooded the emergency generators and carried away their fuel tanks. If that isn’t fixed, there’s no way to recover from this accident.

Yo: Tepco [Tokyo Electric Power Company, owner/operator of the nuclear plants] says they expect to bring in a high voltage line this evening.

Hirose: Yes, there’s a little bit of hope there. But what’s worrisome is that a nuclear reactor is not like what the schematic pictures show (shows a graphic picture of a reactor, like those used on TV). This is just a cartoon. Here’s what it looks like underneath a reactor container (shows a photograph). This is the butt end of the reactor. Take a look. It’s a forest of switch levers and wires and pipes. On television these pseudo-scholars come on and give us simple explanations, but they know nothing, those college professors. Only the engineers know. This is where water has been poured in. This maze of pipes is enough to make you dizzy. Its structure is too wildly complex for us to understand. For a week now they have been pouring water through there. And it’s salt water, right? You pour salt water on a hot kiln and what do you think happens? You get salt. The salt will get into all these valves and cause them to freeze. They won’t move. This will be happening everywhere. So I can’t believe that it’s just a simple matter of you reconnecting the electricity and the water will begin to circulate. I think any engineer with a little imagination can understand this. You take a system as unbelievably complex as this and then actually dump water on it from a helicopter – maybe they have some idea of how this could work, but I can’t understand it.

Yo: It will take 1300 tons of water to fill the pools that contain the spent fuel rods in reactors 3 and 4. This morning 30 tons. Then the Self Defense Forces are to hose in another 30 tons from five trucks. That’s nowhere near enough, they have to keep it up. Is this squirting of water from hoses going to change the situation?

Hirose: In principle, it can’t. Because even when a reactor is in good shape, it requires constant control to keep the temperature down to where it is barely safe. Now it’s a complete mess inside, and when I think of the 50 remaining operators, it brings tears to my eyes. I assume they have been exposed to very large amounts of radiation, and that they have accepted that they face death by staying there. And how long can they last? I mean, physically. That’s what the situation has come to now. When I see these accounts on television, I want to tell them, “If that’s what you say, then go there and do it yourself!” Really, they talk this nonsense, trying to reassure everyone, trying to avoid panic. What we need now is a proper panic. Because the situation has come to the point where the danger is real.

If I were Prime Minister Kan, I would order them to do what the Soviet Union did when the Chernobyl reactor blew up, the sarcophagus solution, bury the whole thing under cement, put every cement company in Japan to work, and dump cement over it from the sky. Because you have to assume the worst case. Why? Because in Fukushima there is the Daiichi Plant with six reactors and the Daini Plant with four for a total of ten reactors. If even one of them develops the worst case, then the workers there must either evacuate the site or stay on and collapse. So if, for example, one of the reactors at Daiichi goes down, the other five are only a matter of time. We can’t know in what order they will go, but certainly all of them will go. And if that happens, Daini isn’t so far away, so probably the reactors there will also go down. Because I assume that workers will not be able to stay there.

I’m speaking of the worst case, but the probability is not low. This is the danger that the world is watching. Only in Japan is it being hidden. As you know, of the six reactors at Daiichi, four are in a crisis state. So even if at one everything goes well and water circulation is restored, the other three could still go down. Four are in crisis, and for all four to be 100 per cent repaired, I hate to say it, but I am pessimistic. If so, then to save the people, we have to think about some way to reduce the radiation leakage to the lowest level possible. Not by spraying water from hoses, like sprinkling water on a desert. We have to think of all six going down, and the possibility of that happening is not low. Everyone knows how long it takes a typhoon to pass over Japan; it generally takes about a week. That is, with a wind speed of two meters per second, it could take about five days for all of Japan to be covered with radiation. We’re not talking about distances of 20 kilometers or 30 kilometers or 100 kilometers. It means of course Tokyo, Osaka. That’s how fast a radioactive cloud could spread. Of course it would depend on the weather; we can’t know in advance how the radiation would be distributed. It would be nice if the wind would blow toward the sea, but it doesn’t always do that. Two days ago, on the 15th, it was blowing toward Tokyo. That’s how it is. . . .

Yo: Every day the local government is measuring the radioactivity. All the television stations are saying that while radiation is rising, it is still not high enough to be a danger to health. They compare it to a stomach x-ray, or if it goes up, to a CT scan. What is the truth of the matter?

Hirose: For example, yesterday. Around Fukushima Daiichi Station they measured 400 millisieverts – that’s per hour. With this measurement (Chief Cabinet Secretary) Edano admitted for the first time that there was a danger to health, but he didn’t explain what this means. All of the information media are at fault here I think. They are saying stupid things like, why, we are exposed to radiation all the time in our daily life, we get radiation from outer space. But that’s one millisievert per year. A year has 365 days, a day has 24 hours; multiply 365 by 24, you get 8760. Multiply the 400 millisieverts by that, you get 3,500,000 the normal dose. You call that safe? And what media have reported this? None. They compare it to a CT scan, which is over in an instant; that has nothing to do with it. The reason radioactivity can be measured is that radioactive material is escaping. What is dangerous is when that material enters your body and irradiates it from inside. These industry-mouthpiece scholars come on TV and what to they say? They say as you move away the radiation is reduced in inverse ratio to the square of the distance. I want to say the reverse. Internal irradiation happens when radioactive material is ingested into the body. What happens? Say there is a nuclear particle one meter away from you. You breathe it in, it sticks inside your body; the distance between you and it is now at the micron level. One meter is 1000 millimeters, one micron is one thousandth of a millimeter. That’s a thousand times a thousand squared. That’s the real meaning of “inverse ratio of the square of the distance.” Radiation exposure is increased by a factor of a trillion. Inhaling even the tiniest particle, that’s the danger.

Yo: So making comparisons with X-rays and CT scans has no meaning. Because you can breathe in radioactive material.

Hirose: That’s right. When it enters your body, there’s no telling where it will go. The biggest danger is women, especially pregnant women, and little children. Now they’re talking about iodine and cesium, but that’s only part of it, they’re not using the proper detection instruments. What they call monitoring means only measuring the amount of radiation in the air. Their instruments don’t eat. What they measure has no connection with the amount of radioactive material. . . .

Yo: So damage from radioactive rays and damage from radioactive material are not the same.

Hirose: If you ask, are any radioactive rays from the Fukushima Nuclear Station here in this studio, the answer will be no. But radioactive particles are carried here by the air. When the core begins to melt down, elements inside like iodine turn to gas. It rises to the top, so if there is any crevice it escapes outside.

Yo: Is there any way to detect this?

Hirose: I was told by a newspaper reporter that now Tepco is not in shape even to do regular monitoring. They just take an occasional measurement, and that becomes the basis of Edano’s statements. You have to take constant measurements, but they are not able to do that. And you need to investigate just what is escaping, and how much. That requires very sophisticated measuring instruments. You can’t do it just by keeping a monitoring post. It’s no good just to measure the level of radiation in the air. Whiz in by car, take a measurement, it’s high, it’s low – that’s not the point. We need to know what kind of radioactive materials are escaping, and where they are going – they don’t have a system in place for doing that now.

το είδες?

lovely

Η επιστροφή του Matthew

το νέο αριστούργημα του Frank Gehry στη Νέα Υόρκη

more :

New York by Gehry at 8 Spruce Street

η ιστορία επαναλαμβάνεται

Tokyo Postcard

History Repeats
by Kenzaburo Oe

March 28, 2011


By chance, the day before the earthquake, I wrote an article, which was published a few days later, in the morning edition of the Asahi Shimbun. The article was about a fisherman of my generation who had been exposed to radiation in 1954, during the hydrogen-bomb testing at Bikini Atoll. I first heard about him when I was nineteen. Later, he devoted his life to denouncing the myth of nuclear deterrence and the arrogance of those who advocated it. Was it a kind of sombre foreboding that led me to evoke that fisherman on the eve of the catastrophe? He has also fought against nuclear power plants and the risk that they pose. I have long contemplated the idea of looking at recent Japanese history through the prism of three groups of people: those who died in the bombings of Hiroshima and Nagasaki, those who were exposed to the Bikini tests, and the victims of accidents at nuclear facilities. If you consider Japanese history through these stories, the tragedy is self-evident. Today, we can confirm that the risk of nuclear reactors has become a reality. However this unfolding disaster ends—and with all the respect I feel for the human effort deployed to contain it—its significance is not the least bit ambiguous: Japanese history has entered a new phase, and once again we must look at things through the eyes of the victims of nuclear power, of the men and the women who have proved their courage through suffering. The lesson that we learn from the current disaster will depend on whether those who survive it resolve not to repeat their mistakes.

This disaster unites, in a dramatic way, two phenomena: Japan’s vulnerability to earthquakes and the risk presented by nuclear energy. The first is a reality that this country has had to face since the dawn of time. The second, which may turn out to be even more catastrophic than the earthquake and the tsunami, is the work of man. What did Japan learn from the tragedy of Hiroshima? One of the great figures of contemporary Japanese thought, Shuichi Kato, who died in 2008, speaking of atomic bombs and nuclear reactors, recalled a line from “The Pillow Book,” written a thousand years ago by a woman, Sei Shonagon, in which the author evokes “something that seems very far away but is, in fact, very close.” Nuclear disaster seems a distant hypothesis, improbable; the prospect of it is, however, always with us. The Japanese should not be thinking of nuclear energy in terms of industrial productivity; they should not draw from the tragedy of Hiroshima a “recipe” for growth. Like earthquakes, tsunamis, and other natural calamities, the experience of Hiroshima should be etched into human memory: it was even more dramatic a catastrophe than those natural disasters precisely because it was man-made. To repeat the error by exhibiting, through the construction of nuclear reactors, the same disrespect for human life is the worst possible betrayal of the memory of Hiroshima’s victims.

I was ten years old when Japan was defeated. The following year, the new Constitution was proclaimed. For years afterward, I kept asking myself whether the pacifism written into our Constitution, which included the renunciation of the use of force, and, later, the Three Non-Nuclear Principles (don’t possess, manufacture, or introduce into Japanese territory nuclear weapons) were an accurate representation of the fundamental ideals of postwar Japan. As it happens, Japan has progressively reconstituted its military force, and secret accords made in the nineteen-sixties allowed the United States to introduce nuclear weapons into the archipelago, thereby rendering those three official principles meaningless. The ideals of postwar humanity, however, have not been entirely forgotten. The dead, watching over us, oblige us to respect those ideals, and their memory prevents us from minimizing the pernicious nature of nuclear weaponry in the name of political realism. We are opposed. Therein lies the ambiguity of contemporary Japan: it is a pacifist nation sheltering under the American nuclear umbrella. One hopes that the accident at the Fukushima facility will allow the Japanese to reconnect with the victims of Hiroshima and Nagasaki, to recognize the danger of nuclear power, and to put an end to the illusion of the efficacy of deterrence that is advocated by nuclear powers.

When I was at an age that is commonly considered mature, I wrote a novel called “Teach Us to Outgrow Our Madness.” Now, in the final stage of life, I am writing a “last novel.” If I manage to outgrow this current madness, the book that I write will open with the last line of Dante’s Inferno: “And then we came out to see once more the stars.”

Το πιο γελοίο με τον Πάγκαλο

είναι ότι πιστεύει ή κάνει ότι πιστεύει ότι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει μαζί του

δηλαδή τα υπόλοιπα κόμματα ΝΔ, ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, Οικολόγοι ακόμα και το ΠΑΣΟΚ τον χειροκροτούν και μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ τον γιαουρτώνει και τον αποδοκιμάζει

με λίγα λόγια το διαζύγιο του Πάγκαλου με την πραγματικότητα είναι οριστικό και αμετάκλητο

...

ΤΡΑΒΑ ΕΜΠΡΟΣ ΔΙΣ ΚΑΤΕΧΑΚΗ

δεν είναι κακό να σε αντιγράφουν

Την περασμένη εβδομάδα στα media του Βήματος διάβαζα :

Εναντίον της Αριάνας Χάφινγκτον στρέφεται ο διευθυντής της εφημερίδας New York Times Μπιλ Κέλερ σε χθεσινό δημοσίευμα. «Συνάθροιση ειδήσεων πολλές φορές σημαίνει να παίρνεις τα ρεπορτάζ και τα κείμενα που έχουν γράψει άλλοι και να τα παρουσιάζεις στην ιστοσελίδα σου στερώντας έσοδα από τους δημιουργούς» γράφει ο Κέλερ.

Συνεχίζει γράφοντας ότι η βασίλισσα των συναθροιστών είναι η Αριάνα Χάφινγκτον η οποία «ανακάλυψε ότι αν πάρεις κουτσομπολιά για διασημότητες, χαριτωμένα βίντεο με νεογέννητα γατάκια, κείμενα από απλήρωτους μπλόγκερς , ειδήσεις από άλλα μέσα ενημέρωσης και τα συνδυάσεις με αριστερίζουσες πινελιές θα έχεις εκατομμύρια επισκέπτες».

Από την πλευρά της η Χάφινκγτον που δεν αφήνει καμία πρόκληση αναπάντητη έγραψε στην ιστοσελίδα της ότι ούτε λίγο, ούτε πολύ ο Κέλερ είναι οργισμένος γιατί το άθροισμα των επισκεπτών της ιστοσελίδας της, μαζί με τους επισκέπτες της America On Line είναι μεγαλύτερο από τους επισκέπτες των New York Times. Επίσης αναφέρει ότι αρκετοί αρθρογράφοι των New York Times, όπως ο Φρανκ Ριτς και ο Πωλ Κρούγκμαν έχουν επανειλημμένα επαινέσει τα ρεπορτάζ του Huffington Post.

Ηθικό δίδαγμα : μη τα βάζεις με την Αριάνα ακόμα κι αν είσαι ο διευθυντής μιας από τις μεγαλύτερες εφημερίδες στον κόσμο.

προχθές διάβασα σε μια στήλη ενός δωρεάν εντύπου

Η πώληση του μπλογκ της Αριάννα Χάφινγκτον έναντι 315 εκατομμυρίων δολαρίων προκάλεσε την ασυνήθιστη μήνι του διευθυντή της «New York Times» (η οποία διατηρεί έναν από του κορυφαίους ιστότοπους του πλανήτη και σίγουρα την πιο ωραία και πρωτοποριακή εφαρμογή για ipad). Ο πολύς Μπιλ Κέλερ, χαρακτηρίζοντας την Αριάννα βασίλισσα του copy/paste, έγραψε: «Συνάθροιση ειδήσεων πολλές φορές σημαίνει να παίρνεις τα ρεπορτάζ και τα κείμενα που έχουν γράψει άλλοι και να τα παρουσιάζεις στην ιστοσελίδα σου, στερώντας έσοδα από τους δημιουργούς... Aν πάρεις κουτσομπολιά για διασημότητες, χαριτωμένα βίντεο με νεογέννητα γατάκια, κείμενα από απλήρωτους μπλόγκερ, ειδήσεις από άλλα μέσα ενημέρωσης και τα συνδυάσεις με αριστερίζουσες πινελιές θα έχεις εκατομμύρια επισκέπτες». Τι του απάντησε η δαιμόνια Αριάννα (με άψογη επιχειρηματολογία, τύπου Τρωκτικό; Ότι τα λέει αυτά επειδή τρώει τη σκόνη της από άποψη επισκεψιμότητας!

οποιαδήποτε ομοιότητα εντελώς συμπτωματική να υποθέσω

αχ άλλοι είναι οι βασιλιάδες του copy/paste και μετά κατηγορούν την Αριάνα

when enough is enough

το καράβι στη στεριά δε λογίζεται?

...

Robert Scheer on the Future of Nuclear Power

"No Nukes Is Good Nukes" -- An important lesson that should be reinforced by the ongoing disaster in Japan is to worry more about the elimination of those nuclear weapons designed to explode, and another is to be concerned about the prospect of sabotage of nuclear power plants.

γιατί ο Ρασούλης ήταν μεγάλος ποιητής

Θαυμάζοντας τα κύματα 2

Τα στοιχεία του κύματος

Τα κύματα έχουν ύψος, μήκος, περίοδο και ταχύητα. Υψος αποκαλούμε την κατακόρυφη απόσταση ανάμεσα στο κοίλο και την κορυφή ενός κύματος και μήκος την οριζόντια απόσταση ανάμεσα σε δύο διαδοχικές κορυφές μήκος του κύματος. Αυτό που οι επιστήμονες αποκαλούν "περίοδο" είναι ο χρόνος που χρειάζονται δύο διαδοχικές κορυφές να περάσουν από το ίδιο σημείο. Η ταχύτητα με την οποία μετακινείται η κορυφή του είναι η ταχύτητα του κύματος.

Το εντυπωσιακό είναι πως κανένα από αυτά τα μεγέθη δεν είναι στατικά, αλλά οι αλλαγές τους έχουν σταθερές αναλογίες με τις αλλαγές στην ταχύτητα του ανέμου, το βάθος της θάλασσας, την έκταση πάνω από την οποία πνέει και για πόσο χρονικό διάστημα. Το νερό που περιέχει το κύμα δεν ταξιδεύει μαζί του στον κόσμο. Κάθε υδάτινο μόριο διαγράφει μια ελειπτική τροχιά για να ξαναγυρίσει λίγο πολύ στο σημείο απ όπου ξεκίνησε. Το γεγονός αυτό είναι ευτυχές για την ανθρωπότητα γιατί διαφορετικά η ναυσηπλοία θα ήταν αδύνατη.

Πραγματικά υψηλά κύματα δεν μπορούν να δημιουργηθούν μέσα σ ένα μικρό κόλπο ή μια κλειστή θάλασσα.

Φανταστείτε ότι ύστερα από μια περίοδο νηνεμίας αρχίζει και δημιουργείται μια καταιγίδα στον Ατλαντικό σε απόσταση χιλίων περίπου μιλίων από την ακτή του Νιού Τζέρσευ. Οι άνεμοι που την μεταφέρουν πνέουν προς όλες τις κατευθύνσεις και πολύ συχνά αλλάζουν κατεύθυνση, αλλά σε γενικές γραμμές πνέουν προς τη στεριά. Το υδάτινο στρώμα που έρχεται σε επαφή με τους ανέμους ανταποκρίνεται στις εναλλασόμενες πιέσεις. Δεν είναι πια μια ήρεμη επιφάνεια αλλά αλλάζει μορφή και φουρτουνιάζει και γεμίζει κύματα που διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς τελειωμό. Τα κύματα ταξιδεύουν προς την ακτή και ο άνεμος που τα δημιούργησε ελέγχει τη μοίρα τους. Καθώς η καταιγίδα συνεχίζει να μαίνεται, τα κύματα συνεχίζουν να κυλάνε, παίρνουν ενέργεια από τον άνεμο και το ύψος τους αυξάνεται. Μέχρι σ ένα οριακό σημείο θα συνεχίσουν να κάνουν το ίδιο, αλλά όταν το ύψος τους φτάσει στο 1/7 του μήκους τους σωριάζονται και δημιουργούν λευκούς αφρούς. Πολύ συχνά οι ισχυροί άνεμοι "αποκεφαλίζουν" τα κύματα. Σε μια τέτοια θύελλα τα υψηλότερα κύματα δημιουργούνται αφού έχει κωπάσει ο αέρας.

Καθώς τα κύματα απομακρύνονται από το σημείο της καταιγίδας το ύψος τους μειώνεται και το μήκος τους μεγαλώνει και τότε δημιουργείται αυτό που οι ειδικοί αποκαλούν αποθαλασσιά, η οποία ταξιδεύει με μέσο όρο 15 μίλια την ώρα. Κοντά στις ακτές ένα σχέδιο μακρών, κανονικών κυμάτων αντικαθιστά την αναταραχή της ανοιχτής θάλασσας. Αλλά καθώς αυτά τα κύματα φτάνουν τα ρηχά συμβαίνει μια παράξενη μεταμόρφωση. Για πρώτη φορά τα κύματα νοιώθουν την αντίσταση του βυθού. Η ταχύτητά τους μειώνεται και καθώς τα επερχόμενα κύματα τα σπρώχνουν από πίσω, το ύψος τους αυξάνεται και η μορφή τους γίνεται όλο και πιο απότομη. Στη συνέχεια με την εισροή νέων υδάτινων μαζών στο κοίλο τους τα κύματα καταρέουν και γίνονται αφρός χτυπώντας μανιασμένα τα βράχια.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα κύματα ζουν μια περιπετειώδη ζωή. Πόσο θα ζήσουν, πόσο μακρυά θα ταξιδέψουν, με ποιό τρόπο και που θα σβήσουν τελικά εξαρτώνται από τις συνθήκες που θα συναντήσουν στο πέρασμά τους. Ο,τιδήποτε τα εμποδίζει ή τους μειώνει την ταχύτητα είναι εχθρός τους. Δυνάμεις στο εσωτερικό της θάλασσας μπορούν επίσης να επηρεάσουν δραστικά τα κύματα.

Μερικά από τα πιο τρομακτικά κύματα των ωκεανών δημιουργούνται όταν παλιροϊκά, υποβρύχια ρεύματα διασχίζουν ή κινούνται αντίθετα με την κατεύθυνση των κυμάτων στην επιφάνεια. Αυτές οι αντιμαχόμενες δυνάμεις είναι υπεύθυνες για τη δημιουργία των περίφημων σκωτσέζικων "roosts" (φωλιές), όπως αυτό που εμφανίζεται στα ανοιχτά του Σάμπεργκ Χεντ στο νοτιότερο σημείο των νησιών Σέτλαντ.

Οταν πνέουν βορειοανατολικοί άνεμοι η θάλασσα είναι ήρεμη . Ομως όταν ισχυροί βορειοδυτικοί άνεμοι αντιπαλεύουν τα παλιροϊκά ρεύματα αρχίζουν να δημιουργούνται τα πιο επικύνδυνα κύματα. Σ αυτή την περίπτωση η τιτάνια μάχη ανάμεσα στα κύματα και την παλίροια απλώνεται σε μια περιοχή που μπορεί να έχει και τρία χίλια μήκος όταν οι παλίροιες ρέουν με τη μέγιστη ταχύτητα. Η τρομακτική αναταραχή των υδάτων αρχίζει στα ανοιχτά του Σάμπεργκ Χεντ κι ύστερα στρέφεται προς τα ανοιχτά για να ηρεμήσει μόνο με το φρενάρισμα της παλίροιας.

"Σ αυτή την ανταριασμένη, φουρτουνιασμένη θαλασσα τα σκάφη γίνονται ανεξέλεγκτα, πολλά από αυτά βουλιάζουν, ενώ άλλα παγιδεύονται σ αυτή την κόλαση μερικές φορές για μέρες ολόκληρες" αναφέρει ο Πιλότος των Βρετανικών Νησιών.

Η δύναμη που δημιουργεί ένα κύμα μπορεί επίσης και να το καταστρέψει. Στην ανοιχτή θάλασσα αν συναντήσουν αντίθετους ανέμους καταρέουν γρήγορα. Αντίθετα ένας φιλικός άνεμος τους δίνει ύψος. Βραχώδεις ακτές, αμμουδερές παραλίες, νησιά και κοραλιογενή φράγματα παίζουν επίσης μοιραίο ρόλο στη ζωή των κυμάτων. Οι μεγάλες αποθαλασσιές που καταλήγουν στις ακτές της Πορτογαλίας σπάνια τις χτυπάνε με όλη τους τη δύναμη. Υποβρύχια όρη και παλιροϊκά κύματα που κυλάνε γύρω τους και πολλές φορές τα διασχίζουν κλέβουν μεγάλη ενέρεγεια από τις αποθαλασσιές. Διάφορα νησιά στις εισόδους κόλπων μπορούν να αποροφήσουν τόσο πολύ από την ενέργεια των κυμάτων ώστε ο υπόλοιπος κόλπος να μην έχει καθόλου κύμα. Οι πάγοι, τα χιόνια και οι βροχές είναι επίσης εχθροί των κυμάτων και κάτω από τις σωστές συνθήκες θα μπορούσαν να τα αποδυναμώσουν σημαντικά πριν φτάσουν στην ακτή. Ανάμεσα σε επιπλέοντα κομάτια πάγου η θάλασσα είναι πάντα ήρεμη ακόμα και στη μέση μιας καταιγίδας. Οι παγοκρύσταλοι που δημιουργούνται αποδυναμώνουν επίσης τα κύματα αυξάνοντας τις τριβές ανάμεσα στα υδάτινα μόρια. Ακόμα και οι χιονονιφάδες έχουν το ίδιο αποτέλεσμα σε μικρότερο βαθμό. Το χαλάζι ηρεμεί μια φουρτουνιασμένη θάλασσα και οι καταρακτώδεις βροχές κάνουν την επιφάνειά της λία σαν του λαδιού. Στην αρχαιότητα οι βουτηχτάδες κουβαλάγανε λάδι μέσα στο στόμα τους και το απελευθέρωναν κάτω από την επιφάνεια όταν η φουρτούνα έκανε δύσκολη τη δουλειά τους. Το λάδι έχει την ιδιότητα να καλμάρει τη θάλασσα γι αυτό και η χρήση λαδιών σε επείγουσες περιστάσεις αναφέρεται στους κώδικες ναυσηπλοίας των περισότερων ναυτικών κρατών.

Στον Ανταρκτικό ωκεανό, όπου τα κύματα δεν έχουν πολλά εμπόδια να αντιμετωπίσουν, οι αποθαλασσιές που δημιουργούνται από τους δυτικούς ανέμους ταξιδεύουν γύρω από ολόκληρο τον κόσμο. Εδώ είναι που γεννιούνται τα μακρύτερα κύματα. Θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος ότι εδώ απαντώνται και τα υψηλότερα κύματα, αλλά τα γιγάντια κύματα που έχουν καταγραφεί εδώ δεν είναι υψηλότερα από τους γίγαντες άλλων θαλασσών.

Σε γενικές γραμμές κύματα με ύψος μεγαλύτερο από 8 μέτρα είναι σπάνια. Μερικές φορές μια καταιγίδα μπορεί να δημιουργήσει κύματα που φτάνουν και σε διπλάσιο ύψος και αν ο αέρας φυσάει για αρκετή ώρα προς την ίδια κατεύθυνση μπορεί να γίνουν και υψηλότερα. Οι απόψεις για το μέγιστο ύψος των κυμάτων δυίστανται. Τα περισότερα ναυτικά εγχειρίδια μιλάνε για 20 μέτρα, αλλα οι ναυτικοί επιμένουν να μιλάνε για ακόμα υψηλότερα κύματα.

Πριν από έναν αιώνα ο Γάλλος εξερευνητής Jules Dumont d' Urville ανέφερε ότι συνάντησε κύματα στα αναοιχτά του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας που είχαν ύψος τριάντα μέτρα, αλλά οι επιστήμονες αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το γεγονός αυτό. Παρ όλα αυτά υπάρχει μια καταγραφή ενός γιγάντιου κύματος η οποία φαίνεται πιο αξιόπιστη. Τον Φεβρουάριο του 1993, το πλοίο USS Ramago ταξιδεύοντας από τη Μανίλα στο Σαν Ντιέγκο έπεσε σε μια καταιγίδα που κράτησε για επτά μέρες. Στις 6 Φεβρουαρίου η καταιγίδα έφτασε στο ζενίθ της. Ανεμοι που έπνεαν με 68 κόμβους την ώρα σήκωναν κύματα που έμοιαζαν με βουνά. Εκείνο το πρωί οι αξιωματικοί του πλοίου που βρίσκονταν στην γέφυρα κατέγραψαν ένα κύμα που το ύψος του έφτανε τα 37 μέτρα .

Τα κύματα που βάζουν φωτιά στη φαντασία των ανθρώπων είναι τα αποκαλούμενα παλιροϊκά κύματα, ένας όρος που αποδίδεται σε δύο τύπους κυμάτων, τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με τις παλίροιες.

Το πρώτο είναι τα κύματα που προκαλούνται από σεισμούς στα βάθη των θαλασσών. Το δεύτερο είναι τεράστια κύματα - γιγάντιες υδάτινες μάζες που κυλάνε πάνω από το ανώτερο στρώμα των νερών σπρωγμένες από τυφώνες.

Τα περισότερα από τα σεισμικά κύματα, τα γνωστά τσουνάμι, γεννιούνται στις σκοτεινές τάφρους του πυθμένα των ωκεανών.

Η τάφρος είναι μια περιοχή την οποία χαρακτηρίζει έντονη ηφαιστειακή και σεσμική δραστηριότητα, μια περιοχή όπου τιτάνιες δυνάμεις έχουν δημιουργήσει μερικά από τα βαθύτερα χάσματα του πλανήτη.

Οι σεισμοί και οι εκρήξεις ηφαιστείων στις τάφρους που βρίσκονται στα ανοιχτά της Ιαπωνίας και των Αλεούτιων Νήσων έχουν προκαλέσει τεράστιες υλικές καταστροφές κι έχουν κοστίσει τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Η ιστορία των ανθρώπων έχει συχνές αναφορές στις καταστροφές που προκάλεσαν τεράστια και ξαφνικά κύματα σε παραθαλάσσιες περιοχές.

Η απομάκρυνση της θάλασσας από την ακτή, αυτή η ξαφνική άμπωτις, είναι συνήθως η πρώτη ένδειξη ότι ένα σεισμικό κύμα πλησιάζει. Την πρωταπριλιά του 1946 οι Χαβανέζοι που βρίσκονταν στις ακτές του νησιού ξαφνιάστηκαν από την ξαφνική σιωπή που αντικατέστησε το μουρμουρητό των κυμάτων. Φυσικά δεν γνώριζαν ότι η απομάκρυνση της θαλασσογραμμής από την ακτή ήταν η αντίδραση της θάλασσας σ έναν σεισμό που είχε γίνει στα ανοιχτά των Αλεούτιων Νήσων δύο χιλιάδες τριακόσια μίλια μακρυά. Δεν γνώριζαν επίσης ότι σε λίγα λεπτά το ύψος των υδάτων θα αυξανόταν κατακόρυφα και θα έφτανε να είναι δέκα μέτρα υψηλότερο από την υψηλότερη παλίροια. Τα κύματα χρειάστηκαν μόνο πέντε ώρες για να φτάσουν από το επίκεντρο του σεισμού στη Χαβάη, ταξιδεύοντας με ταχύτητα 470 μίλια την ώρα.


Τα μεγαλύτερα κύματα

Τα μεγαλύτερα και αυτά που προκαλούν το μεγαλύτερο δέος κύματα είναι αόρατα. Ταξιδεύουν συνέχεια, με ορμή στα κρυμένα βάθη των θαλασσών. Για πολλά χρόνια ήταν γνωστό ότι τα σκάφη που έπαιρναν μέρος σε εξερευνητικές αποστολές στην Αρκτική συχνά σχεδόν παγιδεύονταν και έπλεαν με μεγάλη δυσκολία, διασχίζοντας "νεκρά ύδατα", ένα φαινόμενο που σήμερα γνωρίζουμε ότι οφείλεται σε υποβρύχια κύματα που σχηματίζονται στα όρια ενός επιφανειακού στρώματος ελαφρών και κρύων υδάτων από τους πόλους και ενός άλλου στρώματος πιο αλμηρού νερού που βρίσκεται από κάτω. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα Σκανδιναυοί υδρογράφοι είχαν παρατηρήσει την ύπαρξη υποβρυχίων κυμάτων, αλλά χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια πριν η επιστήμονες αποκτήσουν τα εργαλεία για να τα μελετήσουν.

Τα εσωτερικά κύματα είναι κύματα που δημιουργούνται μεταξύ διεπιφανειών. Φανταστείτε ένα στρώμα λαδιού που επιπλέει σ ένα ποτήρι νερό. Το επίπεδο όπου τα δύο υγρά εφάπτονται αποκαλείται διεπιφάνεια. Οπως δημιουργούνται κύματα στο σημείο όπου εφάπτεται ο αέρας με τη θάλασσα έτσι δημιουργούνται και κύματα στο σημείο όπου εφάπτονται δύο στρώματα θαλάσσιου νερού διαφορετικής πυκνότητας.

Η πυκνότητα του νερού εξαρτάται από τη θερμοκρασία του και την περιεκτικότητά του σε αλάτι.

Ιδίως το καλοκαίρι το επιφανειακό νερό είναι πιο θερμό και κατά συνέπεια πιο ελαφρύ. Οσο πιο βαθιά πάμε, τόσο πιο ψυχρά νερά βρίσκουμε. Εκεί που το ένα στρώμα κυλάει πάνω στο άλλο, στη διεπιφάνεια αυτή μπορούν και μεταδίδονται κύματα ανάλογα με εκείνα που δημιουργούνται στην επιφάνεια της θάλασσας.

Τα κύματα αυτά χαρακτηρίζονται από πολύ πιο αργές περιόδους που φτάνουν από μερικά λεπτά μέχρι 20 ώρες και πολύ μεγαλύτερα μήκη από τα επιφανειακά. Ενα άλλο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό τους είναι ότι δεν διαδίδονται μόνο κατά μήκος αλλά και κατακόρυφα. Δηλαδή μπορεί να δημιουργηθεί ένα κύμα σε βάθος δέκα μέτρα και να μεταδοθεί μέχρι και στα πεντακόσια μέτρα βάθος.

Η σπουδαιότητά τους, εκτός από τις αμυντικές εφαρμογές που μπορεί να έχει αφού έχει αποδειχθεί ότι παίζουν ρόλο στη διάδοση του ήχου υποβρυχίως, έγκειται ότι σ αυτά οφείλεται ένα μεγάλο μέρος της ανάμιξης της θάλασσας. Δηλαδή αυτά τα κύματα σπάνε όπως σπανε τα επιφανεικά, και δημιουργο'ύνται μπουρπουλίθρες που σημαίνει ότι μικρά κομάτια άερα και έτσι τείνει να καταστρέφει τα διαχωριστικ΄λα στρώματα του νερού με αποτέλσμα να αναμειγνύονται τα νερά.

Είναι ο κύριος μηχανισμός της ανάμιξης της θάλασσας.

Τα κύματα αυτά πολλές φορές σπάνε πάνω στα ρεύματα . Οι υδάτινες μάζες είναι αφάνταστα πιο μεγάλες από αυτές που μετακινούνται από τα επιφανειακά κύματα, ενώ μερικά από τα υποβρύχια κύματα φτάνουν σε ύψος μέχρι και εκατό μέτρα.

Δημιουργούνται σε όλες τις θάλασσες, είναι σχεδόν πανταχού παρόντα και η μόνη περίπτωση που δεν έχουμε εσωτερικά κύματα είναι όταν η θάλασσα είναι πλήρως αναμεμιγμένη. συνήθως μετά από μεγάλη καταιγίγα η πολύ κρύο καιρό όπου το επιφανειακό νερό κρυώνει και αποκτά την ίδια πυκνότητα με αυτό σε μεγαλύτερο βάθος.

Θαυμάζοντας τα κύματα

Τα κύματα μπορεί να είναι νωχελικά, αλλά μπορεί να είναι και ανταριασμένα, άγρια, αδυσώπητα. Μπορούν να σπείρουν τον θάνατο και την καταστροφή σε απόσταση πολλών χιλιάδων χιλιομέτρων, όπως έγινε με την πρόσφατη τραγωδία στην Ιαπωνία. Μπορούν να σπάσουν λιμενοβραχίονες, να κόψουν στη μέση κολοσσιαία τάνκερ, να δημιουργήσουν υποθαλάσσιες σπηλιές ή μπορούν απλά να αλλάξουν το σχήμα της στεριάς χτυπώντας με ορμή βραχώδεις ακτές και δαντελωτά ακρογυάλια.


Έχετε σίγουρα περπατήσει αρκετές φορές δίπλα στη θάλασσα, αφήνοντας τα κύματα να γλύφουν νωχελικά τα πόδια σας. Αλλά πόσες φορές έχετε σκεφθεί πως οι κυματισμοί που δροσίζουν τα βήματά σας έρχονται από μακρυά, μπορεί και από τα σκοτεινά βάθη του ωκεανού στην άλλη πλευρά του πλανήτη;

Εδώ και αρκετές δεκαετίες οι επιστήμονες χρησιμοποιούν όργανα που ονομάζονται καταγραφείς κυμάτων και βρίσκονται τοποθετημένα στους σκοτεινούς πυθμένες των θαλασσών. Τα όργανα αυτά καταγράφουν και αποκαλύπτουν στους μετεωρολόγους την ιστορία των κυμάτων που περνάνε από πάνω τους λεπτό το λεπτό, ώρα με την ώρα, καθώς και τα μηνύματα που μεταφέρουν από μακρυνά μέρη. Τους λένε για παράδειγμα που δημιουργήθηκαν τα κύματα, ποιά ήταν η δύναμή του ανέμου που τα δημιούργησε, με πόση ταχύτητα έπνεε και πόσο σύντομα, αν χρειαστεί, θα πρέπει να εκδώσουν ένα δελτίο αναγγελίας θυέλλης.

Τα περισότερα κύματα που χτυπάνε ανταριασμένα τις δυτικές ακτές της Βρετανίας γεννιούνται στον φουρτουνιασμένο Βόρειο Ατλαντικό, ανατολικά της Νέας Γής και νότια της Γροιλανδίας. Κάποια άλλα κύματα έχουν ξεκινήσει από την ακριβώς αντίθετη πλευρά του ωκεανού κι έχουν περάσει από τις Δυτικές Ινδίες και την ακτή της Φλόριντα. Μερικά από αυτά ξεκίνησαν το ταξίδι τους στο νοτιότερο σημείο του κόσμου και ακολούθησαν μια μεγάλη κυκλική πορεία από το Ακρωτήριο Χόρν μέχρι τη Βρετανία, διανύοντας μια απόσταση μεγαλύτερη από 8 χιλιάδες χιλιόμετρα. Στην ακτή της Καλιφόρνιας οι καταγραφείς κυμάτων καταγράφουν κύματα που ταξιδεύουν ανάλογες αποστάσεις. Μερικά από τα κύματα που σκάνε στις παραλίες της Καλιφόρνιας το καλοκαίρι γεννήθηκαν στη ζώνη των δυτικών ανέμων στο Νότιο Ημισφαίριο.

Οι καταγραφείς αυτοί χρησιμοποιούνται από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά εδώ και εκατομμύρια χρόνια τα κύματα που προηγούνται των καταιγίδων κουβαλάνε πληροφορίες για τις καταιγίδες που έρχονται. Ομως μόνο σχετικά πρόσφατα έχουμε καταφέρει να αποκρυπτογραφήσουμε τις πληροφορίες αυτές και όχι εντελώς.

Από τη στιγμή που γεννήθηκε η Γη οι κινούμενες μάζες αέρος τις οποίες αποκαλούμε ανέμους πνέουν στην επιφάνειά της με διάφορες κατευθύνσεις. Τα κύματα παράγονται από την επίδραση των ανέμων πάνω στις υδάτινες μάζες των θαλασσών. Υπάρχουν εξαιρέσεις όπως τα παλιροικά κύματα που προκαλούνται από υποθαλάσσιους σεισμούς ,σαν το τσουνάμι που χτύπησε πριν λίγο καιρό την Νοτιοανατολική Ασία και κόστισε τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Ομως αυτά που γνωρίζουμε σαν κύματα είναι δημιουργήματα του ανέμου.

Τα κύματα στην ανοιχτή θάλασσα δημιουργούν ένα χαοτικό σχέδιο :ατέλειωτες υδάτινες κορυφές που προσπερνάνε, περικλείουν και ενσωματώνονται με άλλες κορυφές και δημιουργούν σύνολα κυμάτων το καθένα με διαφορετικούς τόπους και τρόπους γέννησης, διαφορετικές ταχύτητες και κατευθύνσεις. Μερικά από αυτά είναι γραφτό να ταξιδέψουν χιλιάδες χιλιόμετρα, άλλα να διασχίσουν μισό ωκεανό και άλλα έναν μικρό κόλπο πριν ξεψυχήσουν με τον χαρακτηριστικό τους βουητό σε μια ακτή ή μια παραλία.


[συνεχίζεται]

τι ασφαλής και καθαρή ενέργεια

Alexander Cockburn
Earthquakes, Waves and Nuke-Speak

The explosion at a Japanese nuclear plant in the early hours of Saturday looks, on the footage, huge and calamitous. An “expert”, interviewed on the BBC, tactfully described it as “energetic”. Here are excerpts from the Associated Press story from Japan, on the wires at about 2. am Saturday, PST. Rarely has my father Claud’s admonition “never to believe anything till it’s officially denied been given such powerful buttress. Comforting phrases and words in italic.

‘WAKI, Japan (AP) -- An explosion at a nuclear power station Saturday destroyed a building housing the reactor amid fears that it was close to a disastrous meltdown... A nuclear expert said a meltdown may not pose widespread danger….

‘"We are now trying to analyze what is behind the explosion," said government spokesman Yukio Edano, stressing that people should quickly evacuate a six-mile (10-kilometer) radius. "We ask everyone to take action to secure safety."

‘…A "meltdown" is not a technical term. Rather, it is an informal way of referring to a very serious collapse of a power plant's systems and its ability to manage temperatures. It is not immediately clear if a meltdown would cause serious radiation risk, and if it did how far the risk would extend.

‘Yaroslov Shtrombakh, a Russian nuclear expert, said a Chernobyl-style meltdown was unlikely.

‘"It's not a fast reaction like at Chernobyl," he said. "I think that everything will be contained within the grounds, and there will be no big catastrophe."

‘The reactor in trouble has already leaked some radiation: Operators have detected eight times the normal radiation levels outside the facility and 1,000 times normal inside Unit 1's control room.

‘Ryohei Shiomi, a nuclear official, said that each hour the plant was releasing the amount of radiation a person normal absorbs in a year.

‘He has said that even if there were a meltdown, it wouldn't affect people outside a six-mile (10-kilometer) radius - Most of the 51,000 residents living within the danger area had been evacuated, he said.’

[...]

BRAZIL FOR EVER

ναι

Εκ μέρους της Πρωτοβουλίας «Αλληλεγγύη», ο κ. Πέτρος Γιώτης, δήλωσε ότι «η απόφαση της κυβέρνησης ικανοποιεί το μεγαλύτερο μέρος των αιτημάτων των 300 μεταναστών απεργών πείνας και αποδεικνύει ότι χαμένος αγώνας είναι αυτός, που δεν δίνεται. Αποδεικνύει ακόμα ότι η κυβέρνηση του Μνημονίου δεν είναι ανίκητη και ότι ο αγώνας των 300 ανοίγει ένα νέο δρόμο ελπίδας. Γι' αυτή τη νίκη πρέπει να είναι περήφανη και η ελληνική εργατική τάξη».

i like

ΑΚΟΥ ΚΑΛΑ

για την άνοιξη που μπήκε χωρίς να την πάρουμε είδηση

...

η επιστροφή του καλλιτέχνη

δια χειρός κ. καλτσόβρακου