Cisza, która pyta

 Bardzo chciałam Wam wszystkim podziękować.

Skłoniliście mnie do refleksji, do zatrzymania się. Pomogliście mi przepłynąć przez emocje, które nagle wróciły. Już wiem, co je poruszyło — spotkanie z tą panią, która kiedyś namówiła naszych znajomych, żeby zerwali z nami kontakt.
Nic wielkiego się nie wydarzyło. Spojrzenie. Chwila. Ale to wystarczyło, by w jednej sekundzie poczuć wszystko od nowa.

Nie myślcie, że się biczuję.
Przeciwnie — jestem wdzięczna, że potrafię już nazwać to, co czuję. Że potrafię się temu przyjrzeć, bez pretensji. Z czułością i zrozumieniem.

Moje pisanie, szczere z głębi serca i wasze komentarze - skłoniły do refleksji. Przypomniała mi, dlaczego tu jesteśmy.
Dlaczego porzuciliśmy miasto.

Dla przestrzeni.
Dla przyrody, która nie ocenia.
Dla ciszy, która koi.
Dla .......mogłabym długo wymieniać.

Wojtek i ja lubimy podobne rzeczy.
Ciszę. Spokój. Brak hałasu.
A może bardziej: lubimy siebie w tej ciszy.
Bo to właśnie Wojtek — od samego początku — dawał mi poczucie bezpieczeństwa.
Nie podnosił głosu. Nie pił. Wiedział. Rozumiał. Był.
Zakochałam się w jego głosie. I w tym, że mogę przy nim oddychać pełną piersią.

Dzisiaj rano przeczytałam ten komentarz 

"Ja bym w takiej sytuacji już sprawdzała, czy jest szansa sprzedać dom za dobrą cenę. Ludzie z miasta nie zdają sobie sprawy, jak trudno wejść w środowisko na prowincji."

Nie zabolał. Ale coś we mnie poruszył.
Bo prawda jest taka, że... codziennie oglądamy z Wojtkiem ogłoszenia.
Biegamy po portalach. Szukamy. Rozmawiamy.
Jeden dom nam się spodobał, ale wszystkie inne — nie takie. Bo przecież to my tworzymy dom.
I to jeszcze nie jest to.

Gdy już coś mówię do Wojtka, to raczej: „bliżej dzieci, bliżej morza”.
Bo czasem brakuje mi tutaj tego szumu morza. 
Ale nie — nie myślę o wyprowadzce przez ludzi.
Nie chcę zmieniać domu dlatego, że komuś się nie podobam.
W końcu zawsze mogę zmienić miasto, w którym robię zakupy :-) 
Bo to nie chodzi o całe miasto czy wieś.
To chodzi o garstkę ludzi.
I zadaję sobie pytanie — czy oni naprawdę muszą mnie akceptować?

Ania napisała, że trzeba zapomnieć.
Inna Ania — wspomniała o tym kiedy robi jej się  ciepło na sercu.

I właśnie wtedy, kiedy przestałam wracać do przykrych myśli,
oddzwoniłam do syna. Odebrała Klaudia.
Powiedziała: „O, myśleliśmy, że mama już śpi”
I zrobiło mi się tak ciepło na duszy, słysząc te słowa.
Dałam jej kiedyś wybór: możesz mówić do mnie tak, jak czujesz.
Wybrała taką formę 
Bo między nami powstała taka fajna relacja.
Ciepła i życzliwa.

I to właśnie takie relacje — a nie mury czy krajobraz — tworzą dom.

Nie wiem, co będzie.
Nie wiem, czy kiedyś nie spakujemy się i nie pojedziemy gdzieś bliżej dzieci.
Nie wiem, czy ktoś znów nie doniesie.
Ale wiem jedno:
nie chcę żyć w lęku, który odbiera smak porannej kawie.
Chcę żyć tam, gdzie jestem sobą.
I tam, gdzie Wojtek powie, kupiłem ci nową klawiaturę,

 bez pretensji, że znowu pobrudziłam lakierem i  farbami :-) 

Bo wtedy wiem, że wszystko jest na swoim miejscu.
Nawet jeśli jeszcze nie całkiem.

cytat na dzisiaj „Nie każdy musi cię rozumieć. Wystarczy, że ktoś cię kocha.”

Grafika Wojtka