Bu aralar bizim evin bütün muhabbeti kardeşler. Ben ilk 12 haftanın bitmesini bekleyelim dememe rağmen babası dayanamadı. Ahmede söyledik iki hafta önce. Öyle mutlu oldu ki, ilk şoku atlatamadı bir süre üstünden. Ondan sonra ben hep bir kardeş için dua ettim, Allah iki tane verdi diye sevinçten çıldırdı. Sürekli karnımı seviyor, öpüyor. Onlarla konuşuyor. İsimler uyduruyor.
İşte o günden beri bitmiyor kardeş muhabbeti. Her gün babasına soruyor, bugün ne kadar oldular? Baba da kafasına göre eliyle bir ölçü yapıyor, bu kadarlar diye. "Hmm onları ağzıma sokabilirim demek ki" diye yorumlar geliyor :)
Kardeşleri nerede yatıracağımız dert oldu. En nihayetinde ev 3+1 ve 3 kişiye ancak yetiyormuş, e 5 kişi olunca 5+1 eve çıkmak lazımmış.Bebeklerle beraber o da anne sütü içebilir miymiş? Onlara yürümeyi, konuşmayı nasıl öğretecekmişiz? Onları da çok mu sevecekmişim? Her şeyden iki tane almamız gerekirmiş, yoksa kavga ederlermiş. Çok ağlarlarsa ona bir kulak tıkacı almamız gerekecekmiş. Kardeşler akıllı, uslu mu olacaklarmış? Kız mı erkek miymişler?
Bunlar devam ederken bu doktor muayenesinde 9+4te kardeşleriyle tanıştı. Doktorumuz bebekleri tek tek göstererek onları seslendirerek abilerine tanıştırdı. Onlar da ufacık olmalarına rağmen el kol hareketleri ile merhaba demiş oldular. Hareketli görünce çok daha mutlu oldu Ahmed.
Bir diğer mevzumuz da bebeklerin eş-dost ile paylaşılmasıydı. Ahmede sıkı sıkı tembih ettik. 12 hafta bitsin, bebekler bir büyüsün işte o zaman söyleyeceğiz diye ama öyle olmadı tabi. Size bir haberim var diye diye sanırım İstanbulun yarısına olayı duyurdu :) Neredeyse bütün hamileliğini saklayabilenlere gıpta ile bakıyorum. Ben beceremedim.
Ha bu arada hala duymayan kaldıysa Ahmedin size bir haberi var. Kardeşleri olacak, hem de iki taneee :P