Mostrando entradas con la etiqueta MATRIA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta MATRIA. Mostrar todas las entradas

25 de julio de 2017

Emma Pedreira, MATRIA (III)


Ilustración de Alice Wellinger

MATRIA (III)

Todos los antepasados gritaron el futuro a los ojos de mi madre:

        "llevarás naciones entre los muslos
         matarás y parirás hombres en un abrir y cerrar de piernas".

Después, todos nosotros fuimos llegando.



MATRIA (III)

Todos os antergos berraron o futuro aos ollos da miña nai:

“levarás nacións entre as coxas
matarás e parirás homes nun abrir e pechar de pernas”.

Logo, todos nosoutros fomos chegando.




Emma Pedreira Lombardía 
(A Coruña, España, 1978)
de Diario bautismal dunha anarquista mortaEspiral Maior1999
para leer + en ENFOCARTE
MÁS

8 de agosto de 2015

Blanca Guifarro, La Patria es Matria (+1)


Fotografía extraída de acá

LA PATRIA ES MATRIA

las mujeres somos esa multitud 

de mariposas - gatas - panteras 

y brujas del mundo 


parimos y no parimos 
y hacemos del amanecer 
arrullos de bocas frescas
sacudimos el mantel 
y en cada cuerpo erotizado 
emprendemos 
la lucha cotidiana 

somos bandera -himno - brassavola 
y toda la belleza 
enredada en bugambilias 

vendemos fuerza de trabajo 
cuidamos la prole 
rompemos la nostalgia 
y entre llanto y llanto 
volvemos a empezar 

matria es 
amor, lucha, fuerza. tempestad 
mujeres 
con olor a fogón - yuca - maíz 
conciencia y pasión
somos estrellas 
luminosas y ardientes 
cuando olemos opresión 

(Versos en Resistencia, 28 de junio 2009)






B O N U S  T R A C K






Blanca Guifarro 
(Catacamas, Olancho, Honduras, 1946)

POETA/SOCIÓLOGA/PERIODISTA/DOCENTE UNIVERSITARIA
Creadora de la carrera de Estudios de la Mujer en la UNAH
para leer + en MI VOZ, MI PALABRA y  + en HEROÍNAS
y MÁS
su BLOG

18 de abril de 2014

Lupe Gómez, 8 poemas 8 (de Pornografía)


Fotografía de Alin Ciortea

ENFOQUE TEÓRICO

La mujer es
un cristal
atravesado por
una patria

ABORDAXE TEÓRICO

A muller é
un cristal
atravesado por
unha patria


ABORDAGEM TEÓRICO

A mulher é
um vidro
atravessado por

uma pátria

Traducción al portugués de Burghard Baltrusch


THEORETICAL FOCUS

Woman is
glass
traversed by
a fatherland



Fotografía de Alin Ciortea

OCULTACIÓN DE DATOS

En mi niñez
no hubo putas.
Cuando las vi
me deslumbraron.


Na miña nenez 
non houbo putas. 
Cando as vin 
deslumbráronme



Fotografía de Larry Colwell

PARTO

Mi infancia
en mi aldea
fue un parto
que me rompió
la cabeza.
PARTO

A miña infancia
na miña aldea
foi un parto
que me rompeu
a cabeza.




Fotografía de Larry Colwell

HEMORRAGIA INTERNA

Sangro, sangro,
sangro, tanto como un hombre,
o más.


HEMORRAXIA INTERNA

Sangro, sangro,
sangro, tanto coma un home,
ou máis.



Fotografía de Larry Colwell

DESOBEDIENCIA

Rompo
la garganta
que hicieron
penetrar
en mi cuerpo.


DESOBEDIENCIA

Racho
a gorxa
que fixeron
penetrar
no meu corpo.




Alexandra Blake, Mikey McMichaels

INDEPENDENCIA

Aplastaré la matriz que
me envuelve para volver
a amar y sentir mi útero
libre y abierto. Lo haré con
amor, con poesía, con prisa.


Esmagarei a matriz que 
 me envolve para volver 
 amar e sentir o meu útero 
 libre e aberto. Fareino con 
 amor, con poesía, con présa. 



Fotografía de Alin Ciortea

FEMINISMO

Las mujeres
somos una explanada.


FEMINISMO

As mulleres
somos unha explanada



Fotografía de Larry Colwell

MATRIA

Mi piel se arrugará.
Ninguna crema detendrá
tu parto.
El patio de mi casa
será de tierra y hierba.
No decidirán mis palabras,
parirás más veces
después de muerta.


MATRIA

A miña pel enrugará.
Ningunha crema deterá
o teu paricio.
O patio da miña casa
será de terra e herba.
Non decidirán as miñas verbas,
parirás máis veces
despois de morta.






Lupe Gómez Guadalupe Gómez - 
(Fisteus Curtis, La Coruña, España, 1972)
POETA/DRAMATURGA/NARRADORA/CRÍTICA LITERARIA/PERIODISTA
de Pornografía, Vigo : Edición de la autora, 1995/
Santiago de Compostela: El Correo Gallego, 2005
Traducción al español de María Besteiros
Propuesta de traducción de Emma Gunst
una nota sobre su libro PORNOGRAFÍA
para leer MÁS

10 de enero de 2014

Andrea Nunes Brións, 2 poemas 2


Fotografía de Aaron Feaver

Porque esta Matria se construye después de perder el miedo, 
después de confesarme impune, 
después de quererte hasta la saciedad y aún. 

Se construye deconstruyéndonos 
y chillando como eucalipatas! 

Se hizo de la tierra que nos da de beber 
más el mar que nos roban.
(Nunca más, mas una vez) 

De los árboles que crecen en el patio trasero
y he ahí esta mescolanza de pretéritos 
y voluntades, este ser incondicional
esta revolución sin “r”. 

Y tornarse Matria este hogar entre versos que posee algo más 
que la sonoridad característica, 
algo más que el hecho de tener lengua 
(y utilizarla) 

Algo así como lamer la piel y sentir el sabor del Atlántico, 
y dejar lo sincrónico para después de la cena.
Esto es; 
algo así como una, que es más veces otra que ella misma.


Porque esta Matria constrúese logo de perder o medo,
logo de me confesar impune,
logo de te querer ate a saciedade e aínda.

Constrúese deconstruíndonos
e berrando que somos eucalipatas!

Fíxose da terra que nos dá de beber
 e mailo mar que nos rouban.
(Nunca máis, mais unha vez)

Das árbores que medran no patio traseiro
e velaí esta mescolansa de pretéritos e
vontades, este ser incondicional,
esta revolución sen “r”.

E tornarse Matria este fogar entre versos que posúe algo máis
ca sonoridade característica,
algo máis que o feito de ter lingua
(e utilizala)

Algo así como lamber a pel e sentir o sabor do Atlántico,
e deixar o sincrónico para despois da cea.
Isto é;
algo así como unha, que é mais veces outras que ela mesma.



Fotografía de Benoit Paille

Pensar que estuve perdida tanto tiempo
esparciéndome vertiginosa por todas las calles
con salas de espera interminables,
tatuándome en las rodillas los bares por donde tú estabas, 
afiliada a todo aquello que regía tu dogma. 

Pequeña leona, tú que tantas banderas has reciclado
que tanta esperanza pusiste en el país, 
todos los días primavera.


Pensar que estiven perdida tanto tempo,
espallándome vertixinosa polas rúas todas
con salas de espera interminables,
tatuándome nos xeonllos os bares por onde ti estabas,
afiliada a todo aquilo que rexía o teu dogma.

Leonciña, ti que tantas bandeiras reciclaches
que tanta esperanza puñas no país,
todos os días primavera.




Andrea Nunes Brións 
(Marín, España, 1984)
POETA/PROFESORA DE LENGUA CASTELLANA Y LITERATURA
de Todas as mulleres que fun, Editorial Corsarias, 2011
Traducción de Verónica Hermida Longa
Propuesta de traducción de Emma Gunst
para leer RESEÑA DEL LIBRO
en INSTAGRAM
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...