ANKARA RÜZGARI

Sonbahara veda etmek üzere olduğumuz şu günlerde "Ankara Parklarında Güz" projemi tamamlamak için bu defa Milli Egemenlik ve Kuğulu Park yürüyüşleri yaptım. Yukarıda gördüğünüz ağaç "Huş ağacı" imiş değerli kârilerim. Klasik İngiliz romanlarında pek bir bahsi geçer, huş ağacının gölgesinde aşk-meşk durumları falan olur, romantik sohbetler yapılır, meğerse buncağızmış.

Artık solmak üzere olan avize çiçeğidir bu gördüğünüz de, latince ismiyle Yucca Filamentosa yani (pek bilirim, bundan önceki yaşamımda botanik uzmanı idim:).

Resmî adı Milli Egemenlik Parkı ama buraya herkes TBMM'nin hemen yanında olduğu için Meclis Parkı der. Ben üniversite öğrencisi iken bu Park'ın yeri Halkevi'ydi, bahçesine de Halkın Bahçesi denirdi ve biz arkadaşlarla hep burada vakit geçirirdik. Öyle çok anım vardır ki, yıkıldığını öğrendiğimde çok üzülmüştüm. Az ilerisinde de Ankara'nın en meşhur mekanlarından Begül vardı, o yıllarda genç olup da Begül'e ya da yine bu civardaki ve yine artık olmayan Milka Pastanesi'ne takılmayan çok azdır.

Meclis Parkı teftişinin ardından biraz dinlenmek için dün anlattığım Sanat Cafe'ye oturduk, bu sefer çayıma Maksim Gorki eşlik etti ve dün çekemediğim bölümün fotoğrafını da çektim, tıklayıp büyüterek bakın, aydınlatma elemanları çok hoş.

Sonra tekrar koyulduk yola, istikamet Kuğulu Park olacak şekilde. Kuğulu Park'ın havuzunu boşaltmışlar, kuğular ve ördekler susuz havuzda öğle uykusuna yatmışlar.

Caddeler, sokaklar, parklar, meydanlar görmeyi isteyene binbir çeşit güzellik ve keyif sunuyor. Bir çınarın tepesine takılmış duran beyaz uçurtma, gövdesi boğum boğum bir ağacın dal ucunda tek kalmış, bana O'Henry'nin "Son Yaprak" öyküsünü anımsatan sarı yaprak, eski Orman Bakanlığı Binası'nın görmüş geçirmiş, Ankara taşından yapılma kunt duvarları, bir banka oturmuş, ayakkabılarını boyatan kocasının omzuna başını yaslamış orta yaşlı hanım, kucağına bastırdığı bir demet mor kasımpatını titizlikle taşıyan bastonlu yaşlı amca, Tunalı Hilmi caddesinin kaldırımına yerleşmiş entellektüel görünümlü akerdeoncunun çaldığı "İkinci Bahar" şarkısının kulağı okşayan ezgileri, güvercinleri yemleyen minik çocuğun gözlerindeki sevinç, park duvarına oturmuş apaçinin özenle şekil verilmiş jöleli, komik saçları, altgeçitteki tuvaletin kapısından gözüme çarpan 5.sınıf düğün salonlarını hatırlatan, plastik sarmaşıkla bezenmiş fayans duvarlarının kitsch görünümündeki özen, fotoğraftaki gazete okuyan adamın dünyaya kendini kapatmış dikkati; sağlığınız da yerindeyse eğer hayatı sevmek için başka sebep aramaya gerek var mı?

BAYRAM SAYIKLAMALARI 3

Pazar gününden beri süregelen katıksız ev hapsime dün son verdim, zorunlu bir alışveriş için vurdum kendimi Ankamall yollarına. Bindiğim metro vagonu bayram nedeniyle son derece tenhaydı. Karşımda Max Frisch'in "Homo Faber" isimli kitabını dikkatle okuyan bir kız oturuyordu. İçimden kendisine takdir duygularımı yolladım. Yanında oturan çiftin kadın olanı kitap okuyan kızı aşikar bir merakla incelerken kocası da parmaklarına doladığı tesbihi sürekli çevirerek sağı solu kesmekteydi. Sol yanımda sarı saçları krapeyle kabartılmış yaşlı bir hanım bir yandan alçak sesle kendi kendine konuşuyor, bir yandan da başını öne sallayarak konuştuklarına onay veriyordu. Bir ara konuşma ve onay faaliyetine ara verip dikkatle bana bakmaya başladı. O kadar ısrarla baktı ki tanıdık olabileceğini düşünüp ben de ona bakmaya başladım hatta lisedeki matematik öğretmenime bile benzettim, neredeyse soracaktım, sonra matematik öğretmenimi hiç sevmediğimi hatırlayıp caydım. Neme lazım, sonra sahiden o çıkar da nefret ettiğim trigonometriden sınav yapmaya bile kalkıverir, belli mi olur? Bu kadardık işte; Max Frisch okuyucusu kız, tesbihli adam, meraklı karısı, matematik öğretmeni(?) ve ben. İki durak sonra elindeki spor gazetesini okuyarak bir adam daha bindi, sayı değişmesin diye diğer durakta da ben indim.

Nisbeten erken bir saatte gittiğim için alışveriş merkezi tahminimin aksine oldukça tenhaydı. Birkaç mağazaya girip çıktıktan sonra yemek katına geçtik birşeyler atıştırmak için. Yanımızdaki birkaç masaya 12-13 yaşlarında erkek çocuklar oturmuşlardı, önce ilgimizi çekmedi, sonra saç modellerine takıldık. Hemen hepsinin saçları bolca jölelenip şekillendirilmişti ve aynı elden çıkmış gibiydi. Daha dikkatli bakınca bir kısmının Down sendromlu, bazılarının ise konuşma özürlü olduğunu anladık ve başlarındaki görevli genç kızla muhtemelen müstahdem olan adamı farkettik. Belli ki bir yurdun öğrencileriydiler ve bayram nedeniyle gezmeye getirilmişlerdi. Görevliler biri dışında hepsine Coca Cola ve döner dürümden oluşan yiyecekler alıp dağıttılar. Sadece bir tanesi önüne konan 3 sefertasındaki yemekleri son lokmasına kadar sıyırarak yedi. Muhtemelen özel bir diyeti vardı, sonra anladık ki yemek sonrası sinemaya götürülecekler. İçlerinden yaşça biraz daha büyük göstereni yemek sonrası diğerlerine kağıt peçete kullanarak ağızlarını nasıl sileceklerini gösterdi. Sakin sakin karınlarını doyurdular kendi aralarında kendilerine has dilleriyle sohbet ederek ve biz içimizde ince bir sızıyla ayrıldık yanlarından. O kavruk görünüşlü, basit giyimli, yalnız yavrular düzen içinde yemeklerini yiyip o kadarcık şeyle mutlu olmaya çabalarlarken etrafta dolaşan onlarca süslü çocuk ailelerine şımarmakla meşguldu. Hayat hiç adil değil ne yazık ki.

Aklımız o bir grup çocukta, kalan alışverişi de tamamlayıp bayramın son saatlerini geçirmek için gelenlerle iyice kalabalıklaşan AVM'yi terkettik. Yukarıdaki fotoğraf Erdil Yaşaroğlu'nun bir mağazanın vitrinine yaptığı yılbaşı konseptli düzenleme...

Not: Galiba sonunda bayram bitti:))

BU İNCECİK BİR VEDA HAVASIDIR...

Yol göründü. Tüm bu güzellikleri ardımda bırakıp bozkıra doğru gidiyorum Haksızlık etmeyim, güzeldir Ankara'nın sonbaharı, binbir renge bürünür. Lakin bu işin bir de kışı var, o biraz zor işte. Ne yapalım sağlığımız yerinde olsun da buluruz gönlümüzü avutacak birşeyler.

Dün fotoğrafları sildim ya yanlışlıkla tekrar çekmesem çatlardım, hem Ankara'da neye bakıp özlem gidereceğim? Dünkü ışığı tutturamasam da vedalaşmış oldum giderayak Antalya ve park ile.

Antalya'ya sonbaharın yaklaştığını ilk Kır Kahvesi'nde hissederim ben. Çınarların yaprakları sararıp dökülür ve şehirde sıcak bunaltsa da burası hep eser. Bir bardak çayın başında, rüzgarın ferahlattığı ortamda, denize karşı hem arkadaşlarla hem Antalya ile vedalaştık.

"Akşam yine akşam, yine akşam
Göllerde bu dem bir kamış olsam"
dizeleri dilimde son hazırlıkları tamamlamak için ayrıldık parktan.

Geride ayak izimi bırakmayı unutmadım tabii ki...

İŞ-GÜÇ, YERLEŞME, HÜZÜN, KEYİF HEPSİ BURADA...

Uzun zamandır "Bugünün işini yarına bırak, belki unutursun" felsefesi izlemekteydim ama tatil dönüşü Ankara'daki evde birikmiş işlerin pek yarına bırakılacak hali olmadığı için geçici bir süre askıya aldım bu nadide düşüncemi. Gezi boyunca yorgunluktan kilitlenen dizimi, mutfak tezgahı ve fayansı ovmaktan uyuşan ellerimi daha fazla zorlamamak için küçük ünitelere böldüm yapılacak işleri. Haftasonu temizlikçi gelecek, o zamana kadar toparlanmayı umuyorum. Şimdi kendime bir mola verdim, yaptım nescafemi, geçtim bilgisayarın başına. Öncesinde de dün kızkardeşin getirdiği renk renk püsküllü minik ayraçlarımı yerleştirdim Buğdaycığımın hediyesi kutuya. Böylece gerçek ve sonradan edinme kızkardeşlerimi buluşturmuş oldum. Öptüm seni Buğday Tanesi...

Bugünün en önemli işi getirdiğim çantalar dolusu eşyayı uygun yerlere tıkıştırmaktı. İnsan evinden 3-4 aylığına ayrılınca, üstelik bu ayrı geçen süre içinde mevsim değişiklikleri oluyor ve öncesinde özel giysiler gerektiren davetlere katılma zorunluluğu doğuyorsa hamallık katsayısı yükseliyor. Dündenberi nasıl yerleşecek diye umutsuz gözlerle süzdüğüm valizleri nihayet boşalttım. Herşey farklı bir dolaba yerleşti yer bulunduğunca, umarım nerede olduklarını unutmam. İşte bu sırada gördüm onları, az kullanılan bir dolaba az kullanılacak giysileri asmaya çalışırken: Annemin iki elbisesi. Ölümünden sonra eşyalarını dağıtırken hatıra olarak ayırmış ama o zamandan beri bir türlü eve götürecek yürek olgunluğuna erişememiştim. Oracıkta, askının en sonunda, yakaları ve omuzları hafif tozlanmış, kalın kışlık giysiler arasında ayrıksı bir incelikle asılı duruyorlardı. Dokunmakla dokunmamak arasında kararsız baktım kaldım bir süre. Elimi sürecek cesareti topladığımda omuzdaki tozları silkeledim önce sonra kolllarını okşadım annemi içindeymiş gibi hayal ederek. Bir ümit kokladım ama uçup gitmişti annemin kokusu kendisi gibi, yakasındaki çiçek biçimindeki iğneyi çıkarıp yakama taktım. Annemi o elbisenin içinde hayal ettim, aldığımız günü düşündüm, ilk giydiği günü (kardeşimin nikahı), gülen yüzünü, telaşlı hallerini. Çok yadırgadım bir an, beynim annemin ölümünü reddetti, içinin boş oluşuna şaşkın gözlerle baktım. Sonra toparlandım, kapattım dolabın kapağını, çaktırmadan gözlerimi sildim ve yanımda olanların sağlığı için bir dilek yolladım Tanrıya, uzaklaştım oradan.

Hüzünden çıkma faslıdır, kalkalım kitapçıları bir kolaçan edelim, yokluğumda neler olup bitmiş, Ankara sokakları varlığımla şenlensin hem değil mi? Görüşmek üzere...

NE KALIR YARINA

Tatil bitti, yola çıkma zamanıdır...

Yaşanan yaşandı, geriye küçük anı kırıntıları kaldı kişisel tarihe kayıt düşülecek. Şunlardır Didim/Akbük çekmecesinden yangında ilk kurtarılacaklar:

-Gümüşî ışıltılı yaprakları, boğumlu kavî gövdeleri ve minik yeşil meyveleriyle tanrıların bilge ağacı zeytinler,
-Arkalarından vuran güneşle şeffaflaşıp pembe bir duvak gibi salınan begonviller,
-Bozbük koyunun berrak denizinin kıyısına birikmiş renk renk çakıltaşları,
-Haydar Koyu'nda sularda alevden bir top gibi eriyerek kaybolan akşam güneşi ve denizin huzurlu sakinliği,
-Pespembe bir şeytan minaresinin içine yerleşmiş, duyargalarının üstünde iki mavi noktayla gözlerimin içine içine bakan pespembe minik yengeç,
-Balıkçı teknelerinin yanaştığı küçük iskelenin dibindeki iki tombul palmiye ağacı,
-Bafa Gölü kıyısında zeytin ağaçlarının altına terkedilmiş, boyası dökük, tahtası çürük, hüzünlü mavi kayık,
-Ormanın doyumsuz çam ve toprak kokusu,
-Her akşam şerefe kaldırılan kırmızı şarap kadehleri,
-Medusa'nın toparlak yüzü, dolgun dudakları, dalgalı saçları,
-Ayaklarıma vuran çırpıntılı, küçük dalgalar,
-Gecenin ilerleyen saatlerinde, hafiften el ayak çekilmişken dalgaların sesini dinleyerek kumların üstünde oturmak, yukarıdaki muhteşem gökyüzünü ve yıldızları seyretmek,
-Ve ince bir sızıyla denizde boğulan yaşlı kadının üzerine örtülen örtünün altından görünen bembeyaz eli.

Gündelik hayata açtığımız kısa parantezi kapatırken yaşamın hayhuyunda tekrar görüşmek üzere...

ZAMAN TÜNELİNDE

Sabah şişmiş, kızarmış, çapaklanmış bir sol göz ve bir tutam hüzünle uyandım. Diş ağrımsa yokolmuştu. Artık yatarken aldığım kuvvetli ağrı kesici midir sebep yoksa kendiliğinden mi geçti bilmiyorum, bu saate kadar sesi çıkmadığına göre ağrı kesicinin bu işte fazla bir rolü olmasa gerek. Gözüme gelince; bahar polenlerini, tozlarını ve mikroplarını toplayarak sıkı bir tekme attı anlaşılan. Hüznümün gözümle alakası yok, gözümün de hüznümle. Hüzün doğaçlama gelişti, hani olur ya bazen sebepsiz çıkıverir bir yerlerden "Cee" der, bu da öyle oldu işte.

Normalde ben onun "Cee" diyen dilini koparıp arkasına da baharın gözüme attığı tekmenin daha kuvvetlisini sallayarak defederdim ama dolaplarda birşey ararken elime geçen bu kutu hüznümü şımarttı. 20 yılı aşmış bir sürecin uzun zamandır aklımdan çıkmış birikimlerine rastlayıverdim; kartlar, kartvizitler, mektuplar, notlar, bazı eski belgeler. Döktüm önüme tek tek elden geçirdim.

Ençok anneannemden gelen bayram kartları ve babamın güzel el yazısıyla yazdığı kutlama sözcüklerinin altındaki ibare tetikledi hüznümü: "Anneniz ve babanız". Bir zamanlar birlikte kutluyorlarmış.

Anneannem her yılbaşı, her bayram öncesi şaşmaz bir düzenle kumlu gri pardesüsünü sırtına giyer, PTT binasının önünde açılan tebrik kartı tezgahlarına gidip eşe-dosta yollayacağı kartları seçerdi. Sonra da okuma-yazma bilmediğinden beni yanına oturtur, önce yollayacağı kişilerin bir listesini yaptırır, ardından da kutlama sözcüklerini söyleyip kartların arkasını ve zarfları yazdırırdı. Postaya verme işini de yine bizzat kendi yapardı. Ben evlendikten sonra bu görevi kızkardeş devraldı, nitekim evde bulduğum, üzerinde Kâbe resmi bulunan kartın arkasındaki "Sevgili torunlarım" diye başlayan sözcükleri de o yazmış. Ölene kadar hiç aksatmadı bu alışkanlığını, keşke ondan gelen bütün kartları saklayabilseymişim.

Kimileri de güldürdü beni, hüzün bulutları biraz dağıldı böylece. Bir öğrencimden gelen, hiç sevmediğimi bildiğinden inat olsun diye gönderilmiş, üzerinde eli yanağında bir Ferdi Tayfur fotoğrafı olan kart mesela. Kızkardeşten gelenler de çok eğlenceliydi. Yıllar sonra bir bankada işlem yaptırıp çıkarken arkamdan koşarak gelip "Hocam" diye boynuma sarılan eski bir öğrencimin üniversiteye başladığında yolladığı kart da duruyormuş, sınıfımın en yaramazlarından birinin mezun olduktan sonra Öğretmenler Günü'nde yolladığı mektup da. Kısacası 20 yıllık bir zaman tünelinde dolaştım durdum öğle sonrası. Sonra kalkıp toparladım, tıktım kutunun içine ne varsa gerisingeri, içimde hüzünle karışık bir sevinçle kaldırdım yerine. Gidip aynaya baktım, kanı biraz dağılmış, şişliği hafiflemiş göz neler görmüş neler dedim. Şükrettim gördüklerine...

ÇİÇEKLER NEYİ SÖYLER?

"Dört Yanımız Bahar Bahçe" diye bir film izlemiştim yıllar önce. Antalya tam da öyle şimdilerde; yaprak, çiçek bol. Vazolar hiç boş kalmıyor. İki çiçek salınmakta suyun içinde bu aralar; bana çağrışımlar yaptıran, uzun zaman önce okuduğum iki kitabı anımsatan.

Biri bu; "Hüsnüyusuf" hanım, isminde "Yusuf" geçiyor diye bey olamayacak kadar hoş, edalı ve zarif. "Şair karanfili" ya da "İzmir karanfili" de deniyor bu güzele. Ben özellikle "Şair Karanfili" adını çok tuttum, incelikli bir yanı var sanki. Farklı şekillerde anılsa da bana hatırlattığı hep aynı: Ayla Kutlu'nun "Hüsnüyusuf Güzellemesi" isimli öyküsü. Yazarla tanışmamı sağlayan kitaptan hiç unutamadığım, "zehir-zıkkım öyküler"den biri (Ayla Kutlu'nun Zehir-Zıkkım Öyküler adını taşıyan bir kitabı da var). Kahramanı Emine; yoksulluğun ışığını soldurduğu, sefaletin yaşama sevincini uçurduğu, özentinin yanlış yollara ittiği bir genç kız. Anası "Çamaşırcı Taşaklı Fatma", bu isme sebep boynundan sarkan kavun büyüklüğündeki guatr yumrusu. Emine'nin çaresizlikten evlenmek zorunda kaldığı 4 çocuklu, veremli Ökkeş, Ökkeş'in son demlerinde doğan beklenmedik oğlan çocuğu; hayata sıfırdan başlamak zorunda olan ve hep sıfır kalacak Hüsnü ve öykünün fonunda kayıp, karamsar hayatlara atılmış tek renkli fırça darbesi: karanlık, izbe, nemli odaların açıldığı ışıklı bahçede açan, herşeye rağmen sulanması ihmal edilmeyen hüsnüyusuflar. Ve öyküden zehir-zıkkım birkaç cümle:

"Yalan yanlış bir duvak taktılar. Yalan yanlış bir gelinlik giydirdiler. Ökkeş'in ölen karısının gelinliği ve duvağı ne kadar güzeldi diye düşünmeden edemedi. Ökkeş, -şimdi durumum bozuk- dedi diye, gelinliğin altına tabanları kauçuk, topukları kırık, kara, eski ayakkabısını giymek zorunda kaldı."

Çiçeklerin dilinde karanfil onur ve güzelliği temsil edermiş, ben ne zaman karanfil görsem ortaokul yıllarıma döner ve Sait Faik'in "Karanfiller ve Domates Suyu" adlı öyküsünü anımsarım. Kahramanı "Kör Mustafa"ya ve onun kayalara, taşlara, çalılara kafa tutan iradesine hayran kalırım. Üç evleklik arazi için inatla savaşmasına, toprağa duyduğu saygıya, orada yetiştirdiği, domateslere, karanfillere imrenirim ve çok sevdiğim Sait Faik'in insana, hayvana, doğaya duyarlı, alçakgönüllü, rindmeşrep yaşamının bunca erken sona ermesine vahlanırım. Yazar gördüğümüz her karanfilde, yediğimiz her domateste Mustafa'yı düşünmemizi söyler öyküsünün sonunda. Ben de diyorum ki doğaya, denize, balıklara, balıkçılara, kuşlara baktıkça Sait Faik'e bir selam uçuralım...

ŞEMSİYEMİN UCU KÂRE

Yağan yağmurun altında herzamanki güzergahımdan ilerliyorum. Yağsın ne beis, ben arkadaşlarımın hediyesi, pembe zemin üstüne mor lale desenli şemsiyemin altında erken bir baharı yaşamaktayım. Arasıra şöyle bir çeviriyorum şemsiyeyi kendi ekseni etrafında, dudaklarımda sessiz bir türkü: "Şemsiyemin ucu kâre/Yok mu şu derdime çare"

Eski bir öğrencimle buluşuyorum sonra yıllardır görmediğim. Artık arkadaşız, öğretmen-öğrenci yok. Uzun bir sohbet gerçekleştiriyoruz çaylı-kahveli. Ben yeni mezun, gencecik bir öğretmen oluyorum yeniden, bulup çıkarıyorum sınıf arkadaşlarının isimlerini zihin çekmecelerimden. Nedense son dönem öğrencilerimden ziyade ilk yıllarda okuttuklarım daha canlı hafızamda. Onları daha çok sevip benimsediğim kesin. Sarılıp ayrılırken "İşte bu" diyorum, "şu üç saatlik içten sohbet, saygı bohçasına sarılmış candan sevgi 28 yıllık emeğin faizi".

Keyifliyim...

BİR FİNCAN KAHVE OLSAM...

"Ehl-i keyfin keyfini kim tazeler?
Taze elden, taze pişmiş, taze kahve tazeler"

derdi babam.
İçelim bakalım, nicedir yerinde olmayan keyfimiz (üstelik pişiren de pek taze sayılmazken) tazelenecek mi?

ANLIK MUTLULUKLAR

Perde yıkamak ve cam silmek gibi hiç hazetmediğim domestik işlerle uğraştıktan sonra günü kurtaran aşağıdaki görüntüler oldu.


Bunlar dün gece girdi bizim mutfağa. Emekli olduktan sonra bilhassa eşimin büyük bir çabayla uğraştığı Antalya yakınlarındaki bahçemizin ürünleri. Bazısı komik denecek görüntüde ve miktarda da olsa bizi mutlu etmeye yetti. Ortadaki 2 adet (evet, yazıyla da yazıyorum iki adet) ceviz evvelki sene büyük uğraşlarla Kahramanmaraş'tan getirtilmiş, "Maraş 12" adı verilen, üzüm salkımı gibi meyveler veren yeni bir ceviz türünün bizim bahçede verdiği ilk ürün. Kuşlar kalanlarını halletmiş ama halletmese de en fazla 10-15 tane olacaktı. Henüz ergenlik çağında bile değil ağacımız, çocukluktan çıkmaya çalışıyor. O yüzden bu iki ceviz bizim için çok değerli. Aslında bahçede badem ağaçları dikili, henüz çok küçükler, ürün vermeye başlamadılar, sağ tarafta görülen bademler bahçede eskiden kalan 2 ağacın ürünü, dalından yeni kopmuş ve henüz kurumamışlar bile, insanı baştan çıkaracak kadar da lezzetliler. Tarhana ağacımız yok tabii ki bahçede, o akraba kontenjanından. Çok yeni yapılmış, o yüzden Tijen Hanım gibi serdim ben de kurutmak için. Akşama pişirip tadına bakacağız.

Yamuk yumuk olsa da karpuzumuzu prematüre doğmuş bebek gibi bastık bağrımıza. O da kuşlardan artakalan yegane ürün hemcinsleri arasında. Köy domatesleri ve bahçenin bir kıyıcığındaki ahlatın aşılanmasıyla meyve veren armutlar da yeni başlayan bahçe maceramızın ilk ganimetleri sayılabilir. Hepsi bir koliyi doldurmasa bile bizi mutlu etmeye yetti. Emek kutsal birşey çünkü, karşılığını alabilmek de çok tatmin edici oluyor.

İşte böyle Nazım, ben mutluluğun resmini yapamam ama fotoğrafını çekebilirim. Elimde kitabım, yanımda bir fincan kahve olduktan sonra da senaryosunu yazıp filme bile alabilirim.

Zaten ayrıntılar değil midir hayata renk katan?

YILDIZLI SEMALARDAKİ HAŞMET NE GÜZEL ŞEY

Akşamüstü elimde kitap uzanmıştım kanepeye, ben okuduğumu sanıyordum ama sızmışım. Kulağıma dolan bir arya sesiyle uyandım, bir an nerede olduğumu hatırlayamadım, TV'nin ışığı kendime getirdi, müziğin kaynağı da anlaşılmış oldu.

Balkona çıktım kendime gelmek için, hava harikaydı; insanı üşütmeyen bir serinlik, berrak bir gökyüzü, ay parlıyor. "Yaz bitiyor" diye düşündüm, gözüm yıldızları aradı ama tek tük parlak ışıktan başka birşey göremedim, muhtemelen onlar da uyduydu. Şöyle bol yıldızlı bir gökyüzü hayal ettim ve Aspendos'ta bir konserde olmak istedim. Yıldızların altında, limonata gibi bir havada, tarihi koklayarak, o muhteşem tiyatroda mesela "Carmina Burana"yı, özellikle "O Fortune" bölümünü dinlemek, dinleyip gökyüzüne karışmak istedim.

Roma'lı Mimar Zenon'un MS 2.YY'da inşa ettiği bu muhteşem tiyatro bunca yıldır nasıl kendini koruyarak günümüze gelmiş hayret ederim. Her seferinde kaptırır giderim kendimi, sahneye gladyatörlerin çıkmasını, aslanlarla dövüşmesini, imparatorun locasında onları alkışlamasını hayal ederim. İktidarın vahşete düşkünlüğüne akıl erdiremem, o mekanda yüzyıllardır neler yaşandığını düşünür dururum. Tarihin gündelik yaşamla içiçe olması çok güzel. Gelgelelim her konser asırlara direnen bu yapıya zarar vermekte; yüksek volümlü ses düzeninin verdiği hasarın yanısıra bilhassa duyarsız halk perişan etmekte. Şimdilerde daha özen gösteriliyor ama yine de belirli ölçüde bir zarar sözkonusu.

Opera ve Bale Festivalinin ilk yıllarında daha sık giderdik gösterilere. O zamanlar otopark sorunu tam çözülmemişti, Antalya'da belirli noktalardan kalkan otobüslere tıkış tıkış doluşur, öyle ulaşırdık Aspendos'a. Yer bulabilmek için erken gitmek zorundaydık, çok kalabalık olurdu temsiller, konserler, hala öyle gerçi. Bu kadar erken gidince doğal olarak yiyeceğimizi yanımıza almak zorunda kalırdık. Yiyecek dediysem sandviç tabii ki ama halkımız sandviçi yemekten saymayabiliyor. Nelere şahit olmadık ki, tam tekmil sofra düzeniyle gelenler mi istersiniz, sepetine şişesini ve ayaklı kadehlerini yerleştirip batan güneşe karşı şaraplarını yudumlayanlar mı? Ben görmedim ama bir arkadaşım anlatmıştı, kadıncağızın biri küçük tüp getirip üzerinde tavuk haşlamış. "Yuh" dediğinizi duyar gibi oluyorum ama milletçe boğazımıza düşkümüz ne yapalım, konser izleyeceğiz diye yemek düzenimizi mi bozalım. Turistler, bilhassa Alman turistler bira şişeleriyle birlikte gelirler ve konser boyu bira içerlerdi. Hatta bir tanesi iyiden iyiye kafayı bulmuş, etrafı rahatsız edecek saygısızca tavırlara girmiş, uyarılara rağmen bu duruma devam edince de arkadaşları tarafından yaka paça götürülmüştü. Kendimize fazla haksızlık ettiğimizi düşünmüştüm o zaman ya da yabancıları fazla gözümüzde büyüttüğümüzü. Saygısızlığın, eğitimsizliğin milliyeti yok ne yazık ki.

Gösterilerin bedavacıları da çoktur. Ahbabından, dostundan davetiye bulup gelenleri bir süre sonra tanırsınız, her konserin şaşmaz izleyicileridir çünkü onlar. Bir de antik tiyatro çalışanlarının yakınları vardır ki onlar tam "İlahi maşaallah" denilecek türdendir. Sırf meraktan, vakit geçirmek için gelirler çalışanların yaşadığı komşu Belkıs köyünden, nasılsa davetiyelidirler. Altlarında çubuklu pijamaları, üstlerinde atletleriyle geçerken şöyle bir uğramış gibidirler. Gürer Aykal'ın yönettiği bir konserdeydik. Zihnim beni yanıltmıyorsa Beethoven'ın "5.Senfoni"si seslendiriliyordu. Aradan sonra 2. bölüme geçildi. Orkestra üyeleri yerini aldı, 1. keman ses verdi, Gürer Aykal bagetini havaya kaldırdı, koca tiyatroda çıt yok. Derken bir ses duyuldu: Şıpıdık, şıpıdık, şıpıdık... Herkes, Gürer Aykal ve orkestra üyeleri de dahil sesin geldiği yöne başını çevirdi, görüntü şuydu: En önde göbekli ve kasketli bir amca, arkasında 5-6 kişiden oluşan aile üyeleri ayaklarında plastik terlikleriyle yüksek taş merdivenlerden seke seke inerek ortamı terk etme mücadelesi vermekteydiler. Şefimiz sabırla onların merdivenlerden inmesini bekledi, tam sahne hizasından geçerlerken de bagetini o tarafa doğru doğru sinirle birkaç kere sallayarak "defolun" demeye getirdi. Halkım klasik müziğe ancak bu kadar sabır gösterebilmişti ama tiyatroyu terketmek için neden verilen arayı değil de ikinci bölümün başını şeçmişti çözemedik.

Aspendos'ta yaşananlar anlatmakla bitmez ama ben cidden yıldızlı bir gök altında bir klasik müzik konserine fena halde özlem duydum. Bu yıl geçti, seneye inşallah. Yetişip gidebilirsek Altın Portakal Festivali ile gideririz özlemimizi. Kısmet diyelim.

KUAFÖRDE

Deplasmanda olmam nedeniyle epeydir bakımsız kalmış saçlarımı artık bir düzene sokmam gerektiğine karar verip Ankara'dayken gittiğim kuaförün yolunu tuttum. İnsan böyle zamanlarda evini ve yaşadığı şehri daha çok arıyor. Alışkın olduğunuz, sizin ve saçınızın kodunu çözmüş kuaförünüz, etin yumuşağını hazırlayan kasabınız, marketteki tanıdık kasiyerler, peynir reyonunda tercihinizi bilip sormadan tartan tezgahtar, meyveleri, sebzeleri tek tek seçmenize ses çıkarmayan pazarcılar, fotoğraflarınızı tabettirirken siz söylemeden sipariş kağıdına "mat" yazan fotoğrafçınız, bulamadığınız kitabı hemen getirttiren kitabevi görevlileri; hasılı tanış olmanın getirdiği o bildik huzur duygusu. Yıllarımı Ankara'da geçirmiş olsam da artık Antalyalıyım ben ve bu durum böylesi küçük ayrıntılarda daha belirgin hale geliyor.

Her neyse, iyi kötü müşterisi olduğum genç, ince yapılı, kırılgan görünümlü, az ve alçak perdeden konuşan, bu nedenle de her söylediğini birkaç kez tekrar ettirmek zorunda kaldığım, hafif peltek kuaförümün gösterdiği koltuğa yerleşiyorum. O saçlarımı boyarken ben de etrafı incelemeye koyuluyorum. Az eşyalı bir salon burası; iki ayna, iki koltuk, bir saç yıkama eviyesi, bekleyen müşteriler için bir kanepe ve üzerinde gazetelerin, dergilerin durduğu bir sehpa, temiz üstelik o yüzden ferahlık duygusu veriyor insana. Duvara gömülü raflarda muhtelif saç ürünleri var, yazdığına göre kimyasal boyalar kullanılmıyormuş, pek aklım almıyor bu iddiayı. Burnum boyanın keskin kokusunu zoraki de olsa içine çekerken gözlerim muhtelif yerlere yapıştırılmış posterlerdeki garip renk ve modellerde saçlarını sergileyen, photoshop sayesinde pürüzsüzleşmiş ciltleri, boş bakışları ve sahte tebessümleriyle fotomodel kızları tarıyor. Bir tanesini beğenip diğerlerini eliyorum. Beğendiğim kızın iri yeşil gözleri ve sıcak bir gülüşü var. O sırada kuaförümün cep telefonu çalıyor, açmıyor telefonu, bu davranışı onun adına artı puan olarak kaydediyorum. Antalya'da daha eskilerde gittiğim, kuaförlük sanatında bir numara ama iş disiplini konusunda sıfır olan tombalak kuaförümü yadediyorum; bir saç kesimi süresine 5-6 telefon görüşmesi sığdıran, kafesteki muhabbet kuşları biraz fazla vıcırdasa makası bırakıp onlarla sohbete girişen, fön çekerken kapıdan seslenen kişilerle aracılık ettiği ev satışlarının komisyon oranını belirleyen, bu yüzden müşterilerini bezdirse de değme kuaförün beceremeyeceği güzellikte kesimler yaptığı için salonu tıklım tıklım dolu olan kuaförümü. "Şükür" diyorum "müşterinin saçıyla uğraşırken telefonunu açmayanlar da varmış". Derken boya işlemi bitiyor, kuaför kendine özgü söyleyişiyle elime "dadete"leri tutuşturup arka bölmeye geçiyor kuruma süresi bitene kadar.

Bir süredir gündemi internet ve TV aracılığıyla takip edip eve gazete almadığım için hışırdata hışırdata sayfaları çevirip mürekkebin kokusu burnuma, boyası elime sinerek okumak hoşuma gidiyor. Kaçırdığım bir sürü haber tesbit ediyorum; mesela Deniz Akkaya hamileymiş, böyle kitleleri ilgilendiren önemli bir haberi atladığım için kendimden utanıyor ve hayırlı bebekler diliyorum Deniz hanıma. İkoncanlardan Süreyya Yalçın'ın yeni bir müteahhit sevgili bulduğunu, Burak Hakkı'nın kız kardeşinin kitap yazdığını öğreniyor ve okumak için dayanılmaz bir istek duyuyorum. Kuaförüm ara sıra görünüp "bitey itip itmeyeceğimi" soruyor sonra işine geri dönüyor. Çok eğleniyorum gazete sayfaları arasında; Hıncal Uluç, Halis Toprak hakkında yazdıklarını kınıyan Ayşe Arman'ı kınıyor ve "adam ve evlendiği kişi mutluysa size ne" demeye getiriyor, "adam mutludur muhtemelen ama ya kız?" diye düşünüp bir sonraki sayfaya geçiyorum ve okuduğum haberle sarsılıyorum, sinemacı Ersin Pertan ve yazar Nezihe Araz'ın öldüğünü okuyorum çünkü. Ersin Pertan Ekim'de gösterime girecek filmini göremeden genç denecek bir yaşta aramızdan ayrılmış, Nezihe Araz ise 90'ına yakın, uzun zamandanberi o zengin belleğini, güçlü dilini dış dünyaya kapatmış, sessizce göçüp gitmiş. Yıldız Kenter yaptığı açıklamada son günlerinde bir çocuk gibi olduğunu, el çırparak şarkı söylediğini anlatıyor. Bir çeşit yeniden doğum yaşamış sanki. Bu ölümle geçmişin yaşanmışlıklarını günümüze aktaran güçlü köprülerden biri de yıkılmış oluyor, her ikisinin de mekanı Cennet olsun.

Derken boyanın bekleme süresi doluyor, yıkanıp şekil veriliyor ve çıkıyorum salondan. Biraz hüzünlüyüm, "Her ölüm erken ölümdür" çünkü Cemal Süreya'nın dediği gibi. Düşünceli düşünceli eve yürürken apartmanlardan birinin kapısındaki, ismini gösteren tabelayı okuduğumda ise gülümsemeye başlıyorum: "GÜLDÜREN APARTMANI". "Allah da sizi güldürsün" diyerek eve doğru adımlarımı hızlandırıyorum...

CADDEDE NE VAR NE YOK?

Sabah yataktan kalbimi hissederek kalktım. Yediğim birşeyin dokunması sonucu midemde oluşan gaz, diyaframımı sıkıştırıp kalbime baskı yapınca o da kendini çarpıntı ve sıkıntıyla hissettirdi bana. Organlarıma fazla yüz vermem aslında, şımartmam çıtkırıldım olmamaları için ama sözkonusu kalp olunca hani büyüğümüzdür diyerek biraz saygı göstereyim istedim. Gittim bir gaz ilacı aldım sonra da annemdem yadigar bir atasözünü yüksek sesle söyleyerek kendime kahve yaptım: "Acı acıya, soğuk su sancıya, kes avrat bi soğan daha." Elimde fincanımla günlük mahalle teftişi için balkona çıktım, rüzgar vardı ve hayrettir ortalıkta in cin top oynuyordu. Beş dakikaya yakın oyalanmama rağmen tek Allah kulu geçmedi. İçeriye girdim ve "Dışarda kimseler yok" dedim, işe gitmek için hazırlanmakta olan oğluma. "Nükleer saldırı alarmı verilmiştir" şeklinde bir yorum getirdi. "O kadar da değil, belki örfi idare ilan edilmiştir" yollu cevabıma anlamamış bir yüz ifadesiyle karşılık verince, " Yani sıkıyönetim" diye tercüme ettim. Neden bu kadar eski bir tabir kullandığıma kendim de şaştım, benim tanık olduğum darbelerde hep sıkıyönetimdi ilan edilen halbuki. Çalan zil iki olasılığı da çürüttü; doğalgaz sayacı okuyucusu (bu mesleğin tam adı nedir?) gelmişti. Sayaca baktı, hatta bakmadı bile, saniyelik bir göz atışı yaptı, elindeki cep telefonu benzeri alete tık tık birşeyler yazdı, bir düğmeye bastı, aaa adamın sağ poposunun kenarından cırt diye bir makbuz çıktı, kırt diye kopardı onu ve elime tutuşturdu. Ay pek sevdim bu işi; tıkla, cırtla, kırtla. Bir daha dünyaya gelirsem doğalgaz sayacı okuyucusu olmak istiyorum.

Mahalle teftişi yarım kaldı ya, bu defa çay yaptım kendime, kalbimin sesi kesilmişti, hissetmiyordum kendisini; çay, cep telefonu, kağıt havlu ve Hilmi Yavuz'dan oluşan bir eşlikçi grubuyla balkona çıktım yine. Artık ürün vermesinden iyice ümidi kestiğimiz, ağaca dönüşmüş anaç domateslerin oluşturduğu cangılın ortasına yerleştim. Tam karşıdaki kız yurdunun yüzeyini American Siding denilen garabet, plastik kaplama malzemesiyle mumyaladılar. Toz pembe renkte, dünyayı o renk görürüz artık baktıkça. Şimdi de bahçe duvarları elden geçiyor. İnce yapılı, ten renklerinin gün karası mı, gön karası mı olduğunu anlayamadığım iki genç işçi harç karıyorlar hararetle kaldırımın kıyısında. İşlerine sık sık yoldan geçen kızları kesmek için ara veriyorlar. Kızlardan birine ben de baktım zaten, öyle cıvıl cıvıl giyinmişti ki içim açıldı. Fıstık yeşili ile portakal renginin en cart tonlarını ayakkabı çanta ve t-shirtinde birleştirmiş, havuç-marul salatasının yürüyen versiyonu olarak geçip gitti, işçilerin boyunlarının o gözden kaybolana kadar uzamasına neden olarak. Bakış hizamdaki iki adama takıldı sonra gözüm, birkaç apartman ilerdeki resmi daireden çıkmışlardı muhtemelen, memur kreasyonuydu giyimleri çünkü. Öyle hararetle bir konuyu tartışıyorlardı ki merakımdan öldüm, utanmasam balkonun altından geçerlerken "Hayrola birader, nedir halledemediğiniz, biraz anlatsanız da ben de öğrensem" diye seslenecektim. Uzun boylu, zayıf ve kravatlı olanı sağ elinin işaret parmağını sol elindeki parmaklara tek tek vurarak müşteki olduğu hususları sıralıyordu zannımca kısa boylu, göbekli ve kravatsız olana. 2-3 adımda bir durup konuyu daha enine boyuna irdeliyorlardı. o kadar yavaş ilerliyorlardı ki bir süre sonra sıkılıp yanımdaki sehpada sırasını bekleyen Hilmi Yavuz'a döndüm. "Bulanık Defterler" adlı denemelerini okuyorum dündenberi. Şu paragrafa takıldım:

"Çocukluğum? Nedense dönüp dönüp ve çocukluğa ilişkin hep aynı şeyleri anımsamak mıdır yaşlılık? O ceviz sandığın içindekiler artık şaşırtmıyor beni. Annemden kalma ve o güne değin görmediğim ya da gördümse eğer ayırdına varamadığım birşeyler? Sandığın gizli bölmeleri var mıydı, belki oradan birşeyler, beni şaşırtacak birşeyler bulup çıkarmak?"

Annemin sandığını düşündüm sonra, artık olmayan sandığını, bilinmeyene yolculuk gibiydi o sandığın kapağının açılması. Adeta içine düşerdim, en merak ettiğimse pembe bir kutu ve içindeki mektuplardı. Kalın kartondan, üzerine bukleli saçları omuzlarına dökülen güzel bir kadının avucundaki leblebileri yerken resmedildiği bir leblebi kutusu. Bir yığın mektup vardı içinde, çoğu babamın askerdeyken yolladığı, okuyabilmek için kıvranırdım ama annem hiç oralı olmazdı. Sonra yokoldu o mektuplar annemin sandığı gibi, ne oldu, attı mı, yaktı mı bilmiyorum ama içimde ukde kaldığı kesin.

Paragraf beni derinlere daldırınca artık silkelenmek zamanıdır deyip doğruldum. Çay bitti, Hilmi Yavuz'la daha sonra tekrar görüşürüz, zaten güneş de balkonu ele geçirmeye başladı. Vakittir, içeri girmeli artık.

Meraklısı için not: Çorap teki halen akasyanın tepesinde güneşlenmekte.

BARBUNYANIN KERAMETİ

Bütün bir sabahı ve öğleden sonranın da yüklüce bir kısmını uyuşup mayışarak geçirdim. Uyuşmadığım sürelerde de laptopun başına konuşlanıp facebookda ne kadar oyun varsa oynadım. Pet Society'deki hayvanımsım (zira ne olduğu belli değil; çocuk, kedi, panda, tavşan arası birşey) Cico'ya, kazandığım "coin" lerle bir bilgisayar kasası ve monitör armağan edip sonra da balık tutmaya götürdüm. Bir sazan, bir ahtapot, bir lüfer, 2 parça yosun, bir eski postal teki ve paslanmış bir bisiklet tekerleği avladık. Sonra Cico'yu evine bırakıp sahip olduğum 3 çiftliği kontrole gittim. Olgunlaşan ürünleri hasat edip paraya çevirdim, çiftliklerden birine birkaç parsel daha ekledim, paprika biberi ve patates ektim. Hava çok sıcak olduğu için laptoptan gelen ısının da etkisiyle bunalınca oğlumun yaptığı mini vantilatörü (Biz ona aile arasında Vanti diyoruz) çalıştırdım. Çok komik ama çok faydalı bir alet bu; pervane kısmı eski bir bilgisayar fanı, fanın altındaki deliklerden kalın elektrik kablosu geçirilip kaide yapılmış, adaptörünü prize taktınız mı, oh, gel keyfim gel. Kendimi deniz kıyısında bir şezlongda, esen rüzgarla saçlarım uçuşurken buzlu meyve kokteylimi yudumluyor olarak hayal ediyorum. Yalnız hayal fazla sürüp mini ve çakma da olsa vantilatörün esintisi boynumda tutulma belirtileri gösterince "Yeter" dedi iç ses, "Yeter be! Kalk plajdan, git evine barbunyanı pişir." Çok sinirlenmiş gibiydi avareliğime; sindim, kalktım laptopun başından, çektim fişini Vanti'nin, aldım barbunyaları elime, yollandım kendini bahçe sanan balkona.

Dışarda hava rutubetli ama çok sıcak değildi, güneş bulutların arasında kaybolmuş, gölgeliydi balkon. Etrafı seyrederek barbunyaları pörtletmeye başladım. Renkleri çok güzeldi, bembe-beyaz, hele kabukları daha koyu pembe, alacalı bulacalı. Düşündüm, sebzeler çiğ yenmeli dedim, renkleri bozulmadan hatta mümkünse barbunya kabuklarıyla, patates soyulabilir ama onun rengi çamur gibi, hoş değil. Ben bu ulvi düşüncelerle bir gözüm akasyadaki çorapta ayıklama ameliyesini sürdürürken birden gök gürüldedi. Ne oluyor demeye kalmadan da indirdi sağanak, hem de ne indirme; koca koca, süt beyazı damlalar, öyle ki bir an dolu yağıyor sandım.

Ortalık inanılmaz güzellikte bir toprak kokusuna bulandı, ağaçların yaprakları parıldadı, parketmiş otomobiller tozdan arındı, kaknem cadde hamamdan yeni çıkmış latif bir dilber teravetine büründü. Akasya çiçeklerinin petalleri yağmurun hızıyla dökülüp yeşil derecikler oluşturdular ağaçların altında. Oturduğum yerde zevkten dörtköşe avuçlarımı uzatıp yağmur damlalarını yakalamaya çalıştım, mutlu oldum ya, kısacık bir zaman diliminde. Sonra başladığı gibi aniden bitti, güneş çıktı bütün haşmetiyle ortaya.

Bütün bunlar bir kilo barbunyanın ayıklanma sürecine sığdı, doğa bir mucize sundu kısacık zaman diliminde ve buna şahit olmak da bana yetip arttı. Kalan 3-5 barbunyayı yoldan akan sellere bakarak ayıklayıp bitirdim ve mutfağa yollandım.

Akasyadaki çorap mı? Zıpkın gibi inen yağmur taneleri bile onu yerleştiği yerden sökmeye muvaffak olamadı. Islak bir kedi gibi ağacın tepesinden caddeyi kuşbakışı seyretmeye devam ediyor.

BUNU BANA YAPMAYACAKTIN AKMAN!

Akman'ın sandalyelerini değiştirmişler, hiç hoşuma gitmedi ne yalan söyleyim. Renk aynı kalmış, Akman'ın klasik portakal rengi ama benim gözüm o Nuh nebiden kalma eski sandalyeleri aradı. Bilsem böyle habersizce değiştireceklerini kışın Antalya'ya gitmeden önce vedalaşırdım, hasret gittik birbirimize:) Yahu Akman gibi yılların köklü kuruluşuna bu kadar modern, pleksiglas sandalye yakışır mı, çizilmiş işte karizma. Bir hafiflik, bir yaz rehaveti, sanırsın bozayı lüpletip havuza cuplatacaksın. Benim şimdi gidip Ulus Akman'ı da kolaçan etmem lazım, muhtemelen oraya da bu dandik, transparan şeyleri koymuşlardır, 70'li yılların güneş gözlükleri gibi. Üstelik Ulus Akman'ı Kızılay şubesinden daha çok severim. Beni oraya çeken senelerdir değişmeyen dekoru, derbeder, dağınık havası, fayansları yıpranmış havuzu, o eski havuzu güzelleştiren güvercinleri ve garsonlardaki 657'ye tâbi devlet memuru rahatlığıdır.

Ama asıl Akman'ı Akman yapan aşağıdaki fotoğrafta yer alan iki lezzettir: Boza ve sosisli sandviç. Sıradan bir sandviç aslında, içinde olan yalnızca Rus salatası ve sosis. Gelgelelim başka yerde yediklerimden asla bu tadı alamıyorum, tek kusuru şişmanlığı, yerken zorlanıyorsunuz. Değişmeyen bir Akman klasiği de peçete vermekte pek cimri olmalarıdır, sandviçin altına üzerinde logo basılı iki parça saman kağıt koyup servis ediyorlar, zaten sandviç kilolu, ağza sığmıyor, o kağıt parçasıyla savaş dur döküp saçmadan yemek için. Olsun, hem savaşır hem yerim, yanında da muhteşem boza, sefam olsun...

Akman'a gelmeden Dost Kitabevi'ne uğranıp üç adet kitap alınmıştı: Vivet Kanetti'nin tuhaf isimli yeni romanı; "Bana modern Türkün tarifini yapabilir misin Kaan?" ile iki tane çizgi roman; Shakespeare'in "Macbeth"i ve "Otisabi".

Sandviç yiyip boza içerken bir kısmı kıraat edildi, devamını evde okumak üzere hesap ödenip kalkılırken akıl hala transparan sandalyelerdeydi. Sevmedim işte, zorla mı?

KIZKARDEŞLE TUNALI'DA

Dün kızkardeşle kendimizi sokaklara attık. Ben kaç gündür bağlanıp kaldığım evden nihayet çıkabilmenin hazzıyla, o işinden ufak bir kaçamak yapmanın sevinciyle, bunun yanısıra beraber olmanın dayanılmaz hafifliğiyle dolaştık durduk Tunalı'da. Önce benim "Açım aaaç" sızlanmalarıma son vermek için neredeyse "Ya şundadır, ya bunda" diyerek karın doyuracak bir mekan aradık ve ilk gözümüze çarpan yere daldık, nasılsa bir salata büfesi vardır hesabıyla. "Flamingo Pastanesi" idi girdiğimiz yer ve hem salata hem de sandviç büfesi vardı gerçekten. Severim "Flamingo"yu, ilk gençlik yıllarımdan beri hayatıma girmiş bir mekândır, tabii o zamanlar Bulvar üzerinde dar ve uzun bir dükkandı, ne kestaneli pastalar götürmüşüzdür ordan. Güya salata yiyecektim ama sandviç krizim tuttu ve yukarıda resmi görülen kıtır tavuklu baget sandviçi yanında kalori bombası kızarmış patatesler ve muhtemelen moral düzeltsin diye konmuş çeşitli yeşillikler eşliğinde utanmadan ama hafiften de vicdan azabı çekip kendimi kınayarak mideye indirdim. Fotoğrafta sandviçler pek görülmemiş Allahtan ele güne karşı:)

Ben tabağımı temizleyip sol tarafımızdaki masada karşılıklı çaylarını içerek muhabbete dalmış, ufacık boylu, tombalak, özenle giyinip süslenmiş 70 in üstündeki iki hanımın belli ki çok derin olan dostluklarını çaktırmadan izlerken kızkardeş, öğretim üyesi olduğu fakülte bünyesinde yaptıkları Ankara'nın köklü mekanlarını konu alan araştırma için girişte gördüğümüz ve Flamingo'nun ortaklarından biri olduğunu öğrendiğimiz beyle görüşme yapabilmek için randevu almaya gitti. İstişarede bulunup yapılacak röportajın sözünü de alıp masaya geri döndükten az sonra kısa boylu, şık giyimli, beyaz saçlı, kaşları Atatürk'e benzeyen oldukça yaşlı bu bey elinde aşağıdaki tabakla masamıza geldi.

İçine 4 adet mini ayçöreği ve bir miktar sıcak lokma tatlısının simetrik olarak yerleştirildiği bu tabak Flamingo'nun ortağı yaşlı beyefendinin bize jestiydi. Fırından henüz çıktığını söyleyip "Afiyet Olsun" diyerek ayrıldı yanımızdan, biz mahcubiyetle kalakaldık. Tabii bu mahcubiyet tabaktaki tatlıları lüpletmemize engel olmadı. Hesap için yanımıza çağırdığımız genç ve komik tipli garson yüzümüze "Hadi iyisiniz, tatlıları beleşe getirdiniz" dercesine bakıp "Nasıl, beğendiniz mi?" diye alaylı bir ifadeyle sorsa da bu hali bizi sadece eğlendirdi, onun açısından durum daha vahimdi, bu tavrından dolayı zırnık bahşiş alamadı.

Pastaneden çıkınca muhtelif mağazalarda mola vererek Tunalı safarisine devam ettik. Marks&Spencer'e girdik önce (Sahi buranın yerinde eskiden Tunalı'daki en sevdiğim mekan olan "Besi Çiftliği"mi vardı?), bakındık birşeyler beğenemedik, beğendiğimiz bir-iki şeyi pahalı bulduk. Deneme kabinlerinin önünde ellerinde yüksek topuklu kokoş pabuçlar ve pullu, boncuklu giysilerle sıra bekleyip, arada "Siz benim arkamdaydınız", "Ben sizden önce geldim" yollu atışmalar yapan orta yaşı bir hayli aşmış, epeyce de kırışmış hatunlara bakıp "İstikbal bu mudur?" diyerek çıktık mağazadan. Yolüstü bir Paşabahçe uğrağı verip neredeyse herşeyi

beğenip hiçbirşey almadan çıktıktan sonra ben kendi
halinde bir dükkanda gördüğüm, üzerine yılların eskitemediği sevgili köpek dostum Snoopy'nin hayli sinirli bir tasvirinin resmedildiği yandaki atleti mülkiyetime geçiriverdim cüzî bir meblâğ karşılığında. Yaşasın halk dostu işletmeler!..

Beleş tatlı nedeniyle bayılan içimizi bastırmak için "Starbucks Coffee" ye yöneldik bu kez. Her çıkışımda bir daha gelmeme kararı aldığım ama sözümde duramadığım, en küçüğü bile bana devasa gelen sevimsiz plastik bardaklarının üzerindeki Rapunzel saçlı , kahvede boğulmak üzere olan çift kuyruklu deniz kızının benimle alay ettiğini düşündüğüm, loş ve sevimsiz mekandaki masalardan birine kendimizi şığıştırdık. Kızkardeş ısmarladığı buzlu frappeyi büyük bir keyifle lıkırdatırken ben istemek salaklığında bulunduğum nane şuruplu filtre kahveyi, muhtemelen hazırlayan personelin şurubu fazla eklemesinden kaynaklanan aşırı keskin aromasından dolayı ağzımdan burnumdan dumanlar çıkartarak içmeye çalıştıysam da başaramadım. Bardağın dışında ruj izimi, içinde ise yarım kahvemi bırakarak veda ettim mahmur deniz kızına.

Daha fazla aksiyonu, ruhum, bedenim ve ayaklarım kaldıramayacağı için bu defa karşı kaldırımdan yürüyerek döndük "sweet home"umuza.

Dönüşümde evde beni bir sürpriz beklemekteydi. Çocukluğumun ve ilk gençliğimin en sevgili arkadaşından bir mektup ve gittiği Norveç gezisinden benim için bir anı bilezik. Uzun zaman birbirimizin izini kaybedip araya yıllar, yollar, okullar, işler, kocalar ve çocuklar girip, unu eleyip eleği duvara asma döneminde internet aracılığıyla tekrar buluştuğumuz (ama hala görüşemediğimiz) en tasasız yıllarımın şahidi canım arkadaşımın yolladığı fotoğraflara ilaveten yaptığı bu jest için çok teşekkürler. Seni sevmekten, geçen senelere rağmen hiç vazgeçmedim güzel arkadaşım benim...