Το Αυγουστιάτικο Post

Ξέρω, η απουσία μας αυτόν το μήνα είναι μεγάλη. Είμαστε από τους τυχερούς που κατορθώσαμε να φύγουμε διακοπές. Άλλοι στο εξωτερικό με σκοπό να δουν συγκροτήματα που στην Ελλάδα δε θα δουν ποτέ, άλλοι σε πάνω από έναν προορισμούς και άλλοι επιλέξαμε να ξεμείνουμε σε κάποια παραθαλάσσια γωνιά της ελληνικής υπαίθρου όπου διοργανώνονται DJ sets από καλλιτέχνες όπως ο παρακάτω.

Όπως και να έχει όμως, παρά το γεγονός ότι στον περίπατό μας μέχρι τη θάλασσα πέφτουμε μπροστά στο γοητευτικό σε βαθμό επιπεφυκίτιδας βλέμα του CJ Jeff, εκτιμάμε ότι δε σαπίζουμε στην πρωτεύουα που, ναι μεν ξέρει εν μέρει να ακούει μουική, αλλά είναι παντελώς αφιλόξενη τους καλοκαιρινούς μήνες.

Είναι πολύ αργά για να σας πούμε καλό καλοκαίρι και πολύ νωρίς για να σας πούμε καλό χειμώνα. Προσωπικά, βλέποντας ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι με αναφορές σε λαϊκούς καλλιτέχνες και προβολές φωτογραφιών καμμένων DJ's, δε μπορώ παρά να σας αφιερώσω το παρακάτω για να έρθω στα ίσια μου.


Το Cornucopia δε σώπασε, απλώς οι βουτιές είναι πιο ενδιαφέρουσες από τα μόντεμ μερικές φορές.

Cloven Hoof, Heart Attack, Thelemite live 7 Sins Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

Ζέστη, κίνηση, δουλειά (ή όχι), νεύρα, χρήματα, λογαριασμοί, υποχρεώσεις, προεκλογική περίοδος. Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσω όλα τα παραπάνω να έχουν τον πρώτο λόγο στο έμπα του φετινού καλοκαιριού. Προτίμησα τους Cloven Hoof, που θα παρουσίαζαν για πρώτη φορά ζωντανά ολόκληρο το ASultan's Ransom album τους, στο οποίο τρέφω μιά ξεχωριστή αδυναμία.

Μπαίνοντας καθηστεριμένα στην υπόγα, είδα ότι πρώτοι είχαν εμφανιστεί τελικά οι Thelemite από τους οποίους πρόλαβα να ακούσω δύο μόνο τραγούδια, ένα δικό τους και μια διασκευή στο "Diamonds and Rust" της Joan Baez, το οποίο φυσικά το "έχουν κάνει δικό τους" οι Judas Priest (φροντίστε να ακούσετε την καταπληκτική, ζωντανά ηχογραφημένη, εκτέλεσή του στο δίσκο Live Meltdown με τον Ripper πίσω από το μικρόφωνο.). Δυστυχώς οι Thelemite δε μου άρεσαν. Θέλουν ακόμα αρκετή δουλίτσα για να φτάσουν σε αξιόλογα επίπεδα και η προαναφερθείσα διασκευή περισσότερο σα βουτιά στο κενό μου φάνηκε παρά σαν ηρωική υπέρβαση. Την επόμενη φορά θα ήθελα να τους δω βελτιωμένους και διατηρώ μια μικρή επιφύλαξη για τα όσα είπα παραπάνω, αφού δεν είδα ολόκληρο το set τους.

Οι Heart Attack από την άλλη μου έκαναν καλή εντύπωση. Το hard rock τους που θύμιζε Bon Jovi, δεν έδενε και πολύ με το ύφος της βραδιάς αλλά αυτό δε φάνηκε να ενόχλησε κανέναν, αφού ο μικρός αλλά φέρελπης τραγουδιστής τους κατάφερε να ξεσυκώσει το κοινό. Τα υπόλοιπα μέλη φαίνονταν δεμένα και καλοπροβαρισμένα συμπληρώνοντας όπως έπρεπε το σύνολο. Έπαιξαν τρεις διασκευές. Το "Bloodstreets" των Riot τους έπεσε κάπως βαρύ, τα πήγαν μιά χαρά όμως στο "Edge of Thorns" και το "Lost and Lonely Days", τηρουμένων των αναλογιών, αφού μιλάμε για νεόκοπη μπάντα. Μοναδική ένσταση, η συγκρατημένη σκηνική παρουσία και η αίσθηση αμηχανίας των μελών πλην του τραγουδιστή, που έδιναν την εντύπωση οτι είναι περισσότερο μια μπάντα που γνωρίστηκε σε κάποιο ωδείο, παρά μια παρέα που hardrock-άρει τις νύχτες. Αυτό βέβαια απαιτεί χρόνο και εμπειρίες. The have my vote.

Και η ώρα που θα ξαναβλέπαμε, μέσα σε διάστημα τριών μόνο μηνών, τους Βρετανούς Cloven Hoof είχε φτάσει. Αρχίζουν με πολύ καλή διάθεση με το "Astral Rider" και έπαιξαν με τη σειρά ένα ένα τα τραγούδια της δισκάρας A Sultan's Ransom. O ήχος ως συνήθως δεν ήταν και ο καλύτερος, αλλά η καύλα, η τρομερή απόδωση και οι συνεχείς προσπάθειες του ηχολήπτη, που είχε τα εύσημα του Russ North, τειλκά μεταδώθηκαν και στα αυτιά μας. Για το δίσκο ό,τι και να πω είναι λίγο. Πόσα albums μπορείς να σκεφτείς, που ενώ εκπέμπουν ένα βαρύ άρωμα Ανατολής, μπορούν από τη μιά στιγμή στην άλλη να σε ταξιδέψουν από τα Παραμύθια της Χαλιμάς στα Highlands της Σκωτίας και από εκεί να σου μιλήσουν για διχασμένες προσωπικότητες, δίνοντάς σου την ευκαιρία να ταξιδέψεις και με μαγικό χαλί αλλά και με αστρικό ταξίδι, δίχως να ξεφεύγουν στιγμή από τα Τρου και Καλτ Heavy Metal πλαίσια; Αστραφτερό διαμάντι ξεχασμένο στο χρόνο.....

Το Live κύλησε τέλεια. Είδαμε οπαδούς να παίρνουν το μικρόφωνο, τσιρίδες που ακροβατούν ανάμεσα στην κακοποίηση τυμπάνων και στο κάλεσμα δελφινιών, κιθαρίστες που παίζουν μέσα στο κοινό γιατί οι πάλιουρες ζεσταίνονταν στη σκηνή, είδαμε την κόρη της Αντιγονάρας (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) είδαμε λαθάκια τόσο από μπάντα όσο και από τραγουδιστή και τα γράψαμε μετά χαράς στα παλιά μας τα thrash-άδικα Lotto και στο encore είδαμε και "Gates of Gehenna", "Reach for the Sky" και "Nova Battlestar", Μα πάνω απ' όλα είδαμε ξεροκέφαλους, πεισματάρηδες μουσικούς που ποτέ δεν έβαλαν νερό στο κρασί τους και το πλήρωσαν, αλλά την αλήθεια την ξέρει η καρδούλα μας και όχι οι τραπεζικοί λογαριασμοί. Metal!

What the fuck happened?

Προσοχή, ακολουθεί μουσική διαφήμιση.

 Ένα από τα αμαρτήματα στα οποία υποπέφτουν οι μεταλαδες είναι ο απροκάλυπτος οπαδισμός και η ένταξη σε δύο «αντίπαλα» στρατόπεδα. Αυτό των Metallica και αυτό των Iron Maiden. Συνήθως κάτι τέτοιο παρατηρείται σε μικρές ηλικίες, μικρότερες από τα 18 χρόνια  και ως εκ τούτου θεωρείται από πολλούς, ένα υγιές και απαραίτητο στάδιο από το οποίο όλοι περνάνε για να ενηλικιωθούν μουσικά.

 Έτσι λοιπόν, ΩΡΙΜΑΖΟΝΤΑΣ κάποιος, ΩΦΕΙΛΕΙ να κατανοήσει ότι στο Heavy Metal ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΔΥΟ (2) ΜΕΓΑΛΑ συγκροτήματα και να αναλογιστεί ΤΙ ΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΒΙΑΣΤΕΙ ΝΑ τους υπερασπιστεί μέχρι θανάτου.

 Αυτά για τους μικρούς και ανόητους φίλους μας που ακούνε μέταλ. Στις 6 του Μάη όμως, τον πρώτο λόγο έχουν άνθρωποι άνω των 18 ετών και κανένας νεανικός παρορμητισμός δε θα ληφθεί υπ’ όψιν ως ελαφρυντικό. Και οι συνέπειες είναι πολύ χειρότερες από οποιοαδήποτε κατσάδα, οποιουδήποτε (καλώς ή κακώς εννοούμενου) μεταλοπατέρα.

Steelwing - Zone of Alienation (2012)

Η άνθηση του παραδοσιακού heavy metal τα τελευταία χρόνια δεν φαίνεται να ωφελεί μόνο τους οπισθοδρομικούς ακροατές, αλλά και νέες μπάντες σαν τους Steelwing που η καρδούλα τους το λέει για την αγνή έκφανση του ήχου.

Ό,τι περιμένει να βρει κανείς από ένα τέτοιο συγκρότημα θα το βρει εδώ. Νεανική ορμή, στίχους γραμμένους με τα μυαλά πάνω απ΄το κεφάλι και το γκάζι σανιδωμένο, εξώφυλλο που αψηφά το ημερολόγιο, ρεφραίν για αρένες, τσιρίδες, γενναίες δόσεις μελωδίας και καλοπαιγμένα solos, είναι όλα παρόντα!

Οι Enforcer το 2010, εκτός από το να σκίσουν λαρύγγια και να τσακίσουν σβέρκους, έθεσαν νέα standards για τη νέα φουρνιά Heavy Metal συγκροτημάτων. Οι Steelwing είναι από τους καλύτερους μαθητές τους (ίδιος παραγωγός με το “Diamonds”). Δεν μπορώ επίσης να μην επισημάνω ότι το «Breathless» μοιάζει να ηχογραφήθηκε με αφίσα του Jeff Scott Soto αναρτημένη στο studio!

Περιμένουμε εναγωνίως τον τρίτο, καθοριστικό δίσκο τους.

MySpace
Youtube Official

Συνέντευξη Cloven Hoof

Στο τσακ πρόλαβαν το τρένο του NWOBHM, πριν εκτροχιαστεί πρόωρα. Με τρεις δίσκους διαμάντια στη σειρά που έχουν βρει τη θέση τους σε ψαγμένες δισκοθήκες και καρδιές, οι Cloven Hoof επισκέφτηκαν τη χώρα μας στα πλαίσια του Up the Hammers festival και φυσικά δε γινόταν να μην επιδιώξω μια εφ όλης της ύλης κουβέντα μαζί τους! Οι κύριοι Lee Payne και Russ North, καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης στο ξενοδοχείο που διέμεναν, παρέδωσαν μαθήματα ξεροκεφαλιάς, χιούμορ, αφοσίωσης, νεανικού παρορμητισμού αλλά και εμπειρίας. Απολαύστε τους ευγενέστατους και ομιλητικότατους heavy metal ήρωες Cloven Hoof εκτός σκηνής!


B- Αν δεν κάνω λάθος αυτή είναι η πρώτη εμφάνιση της χρονιάς.

LP- Ναι, αυτή είναι η πρώτη συναυλία για φέτος.

B- Είστε χαρούμενοι που παίζετε συναυλίες ξανά?

LP-Είναι από τα πιο αφοσιωμένα supports στον κόσμο. Ξεκινήσαμε εκ νέου την καρίερα μας το 2004.

RN- Χαιρόμαστε που επιστρέψαμε.

LP- Είναι κάτι πνευματικό για εμάς, αγαπάμε την Ελλάδα, είστε τόσο αφοσιωμένοι που χαιρόμαστε που το εναρκτήριο συναυλιακό λάκτισμα γίνεται εδώ.

B- Είναι ωραίο να το ακούμε αυτό.

LP- Απολύτως!

B- Χάρηκα που επανήλθες στις τάξεις της μπάντας

RN- Και εγώ το ίδιο!

B- Γιατί διέκοψες κάποια χρόνια πριν?

Συνέντευξη Witchcurse

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρευρεθώ την πρώτη μέρα του Up the Hammers festival και κατά συνέπεια έχασα την εμφάνιση των αμετανόητων heavy metallers Witchcurse από τη Θεσσαλονίκη, βρεθήκαμε όμως την επόμενη με τον Σωτήρη (κιθάρα) και τον Δημήτρη (μπάσο, φωνή) για μια συνέντευξη, η οποία κινήθηκε σε χαλαρό κλίμα. Περισσότερα για την κουβέντα μας σχετικά με το συγκρότημα, την ελληνική σκηνή αλλά και το Heavy Μetal γενικότερα, μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω!

Shocker OST (1989)

Οι περισσότεροι θα θυμάστε τον σκηνοθέτη Wes Craven από τη σειρά ταινιών "Scream" που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του '90. Στο τέλος της δεκαετίας του '80, ο εν λόγω κύριος σκηνοθέτησε την ταινία "Shocker", της οποίας το soundtrack θα μας απασχολήσει εδώ.

Η απόκτηση του OST αυτής της ταινίας, υπήρξε για χρόνια ευσεβής πόθος, κυρίως για τη διαφορετική εκτέλεση του "Sword and Stone". Όταν τελικά το πέτυχα σε ράφι και φυσικά το "χτύπησα", συνειδητοποίησα ότι έχει πολύ περισσότερο ζουμί. Αρχικά, το έχει επιμεληθεί ο στιχουργός / guru του 80's ήχου / διεθνής Φοίβος, Desmond Child. Ο άνθρωπος δηλαδή που έχει υπογράψει επιτυχίες ονομάτων όπως Kiss, Bon Jovi, Scorpions, Alice Cooper, μέχρι και το Disco Girl του Σάκη Ρουβά (χα!). Αν λοιπόν το αυτί σου γουστάρει μελωδία εδώ μιλάμε για εγγύηση.

Το album ανοίγει και κλείνει με το ομότιτλο "Shocker" από μία παντελώς άγνωστη μπάντα ονόματι "Dudes of Wrath". Ώπα! Σου θυμίζει κάτι η φωνή του τραγουδιστή? Οι "Dudes of Wrath" δεν είναι άλλοι από τους Paul Stanley (KISS), Desmond Child, Tommy Lee (Motley Creu) και Alice Cooper που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για της ανάγκες αυτού του soundtrack. Συνέχεια με Iggy Pop στο "Love Temptation", ένα πετυχημένο αμάλγαμα new wave κουπλέ με hard rock ρεφραίν, για να περάσουμε στους Megadeth που διασκευάζουν το "No more Mr Nice Guy" του Alice Cooper, τον οποίο ο Dave Mustaine θεωρεί ως πνευματικό πατέρα από τότε που τον βοήθησε να κόψει τα ναρκωτικά. Βέβαια όπως αποκάλυψε η σκηνοθέτης Penelope Spheeris (βλ. "The Decline of Western Civilaization", Wayne's World), στο επεισόδιo της σειράς Behind the Μusic του μουσικού καναλιού VH1 που αφορά τους Megadeth, ο Μustaine ήταν τόσο λάσπη τη μέρα των γυρισμάτων του Video Clip, που δε μπορούσε να τραγουδά και να παίζει κιθάρα παράλληλα!

Το επόμενο τραγούδι είναι το "Sword and Stone" από τους Γερμανούς Bonfire. Ο συγκεκριμένος μελωδικός Hard Rock ύμνος φέρει (προφανώς) την υπογραφή του Desmond Child, του Paul Stanley αλλά και του Bruce Kulick (ΚISS, Michael Bolton, Grand Funk Railroad) και έχει εκτελεστεί πρώτη φορά από τον Paul Dean (Loverboy) στο δίσκο Hardcore του 1988, ενώ μπορεί κανείς να βρει και μια εκτέλεση των KISS. Κάθε version έχει τη δικιά της γλύκα.

Kαί μια που μιλάμε για γλύκα, το AOR της Saraya και των Voodoo X που συμμετέχουν με τα "Τimeless Love" και "Τhe Awakening" αντίστοιχα, μελώνουν τα ηχεία. Πρόκειται για δύο AOR μπάντες πυροτεχνήματα των 1980's που στη βραχύβια πορεία τους έκαναν καλά τη δουλειά τους, αλλά μέχρι εκεί. Τα δύο τραγούδια που υπάρχουν στο album πάντως μπορεί να είναι άκρως αγαπησιάρικα και keyboard oriented, κρίνονται όμως ως άκρως ποιοτικά δείγματα του ήχου.

Το "Demon Bell" των Dangerous Toys ξεχωρίζει ως το ατόφιο hard rock τραγούδι του δίσκου. Ο τραγουδιστής Jason Mcmaster μόνο τυχαίος δεν είναι. Έχει "ντύσει" άλλωστε το Enegetic Disassembly των tech thrash θεών Watchtower, πριν αφιερωθεί στο ποζεράδικο hard rock, το οποίο του πάει πολύ. Μάντεψε γιατί το επόμενο album των Watchtower έχει τραγούδι που λέγεται "Dangerous Toy"...

Τα ίχη των Dead On που συμβάλουν με το Different Bread χάνονται εκτός από κάποιες μη διασταυρωμένες μαρτυρίες που τους θέλουν μπάντα του ενός δίσκου, συνεπώς επιφυλάσσομαι. Το τραγούδι έχει έναν SOD / Suicidal Tendencies crossover αέρα και φέρνει κατά νου βερμούδες και ανάποδα καπέλα.... Το ίδιο κάνει βέβαια και το "Sockdance", πάλι από τους Dudes of Wrath. Εδώ μπορεί να ακούσει κανείς τον Alice Cooper να ραπάρει! Είναι τέτοια η φωνή του βέβαια που πιό πολύ σε τσαμπουκά φέρνει παρά σε rap battle.

Τρομερό ενδιαφέρον έχει τούτο το δισκάκι. Ποικιλία σε συμμετοχές και μουσικά στύλ, αλλά και σε ιστορικό ενδιαφέρον. Το μελωδικό Hard Rock και το Heavy Metal μεσουρανούσε στις HΠΑ κατά το δεύτερο μισό των 80's και προέτρεπε σκηνοθέτες να ντύσουν τις ταινίες τους με ανάλογους ήχους. Μην ξεχνάμε όμως ότι είναι 1989. Η δεκαετία του 80 δύει και οι εταιρίες επρόκειτο να παρατήσουν το Thrash Metal και το Hard Rock και να στραφούν σε άλλες μουσικές σκηνές για να τις απογειώσουν και στη συνέχεια να τις ξεζουμίσουν. Οι βαριές κιθάρες θα ξανακάνουν την mainstream εμφάνισή τους δίπλα σε "τραγουδιστές" που ήταν περισσότερο wigers παρά χρυσά λαρύγγια. Με αυτή τη λογική, μέχρι και προφητική θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτή η συλλογή. Ποζέρια, heavymetalάδες και νοσταλγοί των 80's, καλά θα κάνετε να ρίξετε μια αυτιά τουλάχιστον!

Σχετικά με την ταινία δε μπορώ να εκφέρω άποψη, διότι δεν την έχω δει ακόμα!

Rockwave Festival 2012: Πρώτο όνομα Black Sabbath

http://blacksabbath.com/

ΤΕΖΑ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ, ΓΑΜΩ!!!

Crimson Glory live, Κύτταρο Kυριακή 23 Οκτωβρίου 2011

Καθώς με ενδιέφερε μόνο η εμφάνιση των Crimson Glory, έφτασα στο Κύτταρο αργά και συνεπώς δεν έχω γνώμη για τις εμφανίσεις των άλλων συγκροτημάτων. Πρόλαβα όμως το encore των Innerwish, κατά το οποίο ο τραγουδιστής ανακοίνωσε την αποχώρησή του μετά από δέκα χρόνια, φανερά συγκινημένος.

Η ώρα είχε πάει 10 30 περίπου όταν οι Crimson Glory βγήκαν στη σκηνή με το Valhalla, και μέχρι το τέλος της συναυλίας, κάθε Crimson Glory ύμνος από τους δύο πρώτους αριστουργηματικούς δίσκους, πλην του Heart of Steel, ήταν εκεί προς απόλαυση ενός κοινού διψασμένου και κατακαυλωμένου, που πραγματικά τα έδωσε όλα.Βλέπεις, είναι τέτοια η αξία των "Crimson Glory" και "Τranscedence", που φτάνουν και περισσεύουν ώστε να τοποθετήσουν ένα συγκρότημα στο πάνθεον των heavy metal ηρώων, να ρίξουν βαριά κατάρα σε κάθε μετέπειτα album του, αλλά και να τους επιτρέψει να δώσουν συναυλία 25 χρόνια μετά την κυκλοφορία τους με set βασισμένο μόνο σε αυτά και όλοι να πάμε σπίτια μας ικανοποιημένοι.

Τι γίνεται όμως με τον Τοdd La Torre?To στοίχημα για τον νέο τραγουδιστή ήταν τεράστιο, καθώς είχε αναλάβει το μικρόφωνο πίσω από το οποίο τραγούδησε ο Midnight, φωνή εξωπραγματική(τουλάχιστον στις studio ηχογραφήσεις) με το "μυθολογικό προνόμιο" του σχετικά πρόσφατου θανάτου του.Η φωνή του Todd λοιπόν,προσωπικά μου φάνηκε σχετικά μονοδιάστατη.Οι τσιρίδες του ναι μεν έπιαναν συχνότητες δελφινιού αλλά έλειπε το χρώμα.Είμαι από εκείνους που το 2006 επέλεξαν να μη δουν τους Crimson Glory με τον Midnight στο Rockwave και μετά από αυτά που άκουσα δε το μετάνιωσα καθόλου.Συνεπώς η απομυθοποίηση δε με έχει επιρεάσει.Από την άλλη για να είμαστε δίκαιοι,έχουν ακουστεί τόσα για την αυθεντικότητα των φωνητικών πίσω απο τις ηχογραφήσεις των δύο πρώτων albums που το αν η θεία φωνή του Midnight υπήρξε ποτέ κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση, αποτελεί ένα ιερό μυστήριο,το οποίο κάθε φορά που πατάμε play,ακολουθούμε την "πίστευε και μη ερεύνα" λογική της true metal ενορίας μας. Φταίει ίσως και το γεγονός ότι ο Todd μέχρι πρώτινος, ουδεμία σχέση είχε με το υλικό των Crimson Glory και εν μία νυκτί πιάνει στο στόμα του μυθολογία ετών 25.Κατά συνέπεια κάθε που ξεστομίζει κανένα πρόλογο τύπου "this is a very special song", ο θεατής του ορθώς του απαντά "όλα είναι special μαλάκα!". Για να είμαι ειλικρινής όμως, ο "νέος" τα έδωσε όλα, η φωνή του ταιριάζει αρκετά στα τραγούδια και μπορεσε να κρατήσει την τσιρίδα του στο ύψος των περιστάσεων,από την αρχή μέχρι το τέλος.

Συμπερασματικά,το Live ήταν καθ όλα επιτυχημένο, κοινό και μπάντα το ευχαριστήθηκαν, ο Jon Drenning και ο Todd La Torre είναι μεγάλα ποζέρια και αρκετά cheesy αλλά αποτελεσματικότατοι, το Crimson Glory πάρτυ μας αποζημίωσε, αλλά ο το γεγονός οτι η μεταγραφή δεν ήταν ανάλογη με εκείνη των Halford/Owens με ό,τι αυτό συνεπάγεται,φρενάρει λίγο τον ενθουσιασμό μου....

Batman

Mία ακριβώς εβδομάδα πέρασε από την "κηδεία" των Cathedral και πριν ακόμα στεγνώσουν τα δάκρυα,το "βαρύ" συναυλιακό πρόγραμμα του μήνα μας έφερε στη σκηνή του Fuzz για ένα DoOm mini festival.Το billing ήταν άκρως ενδιαφέρον,συνδυάζοντας doom metal φαντάσματα τόσο του παρελθόντος(Johan Lanngqvist) όσο και του μέλλοντος (Ghost),"νέο" αίμα(Hell) και σταθερές αξίες(Trouble).Που αλλού θα μπορούσαμε λοιπόν να περάσουμε το Σάββατό μας?

Οι Lord Vicar που άνοιξαν τη βραδιά,είχαν την τύχη να βρίσκονται μπροστά σε ένα κατάμεστο,αν αναλογιστεί κανείς οτί το ρολόι έδειχνε ακόμα 17 30,Fuzz με κόσμο ορεξάτο για βαρύ riffing.Ως εκ τούτου,το τίμιο και "αντρίκιο" παίξιμο τους,η εμπειρία που έχουν στις περγαμηνές τους(St Vitus,Reverend Βizzare κλπ) και η classic heavy/doom metal preformance τους εκτιμήθηκαν δεόντως.Προσωπικά τρομερή εντύπωση δε μου έκαναν,αλλά πέρασα μια χαρά,συνεπώς η συμμετοχή τους κρίνεται επιτυχημένη.

Σειρά είχαν οι Hell.Πρόσφατα άκουσα το album τους και διάβασα λεπτομέριες γι αυτούς.Παραδοσιακό heavy metal με τραγουδιστή σειρήνα,συμφωνικά στοιχεία και ολόφρεσκια παραγωγή που μόνο εντύπωση δεν κάνει αφού έχουν έναν Andy Sneap στις τάξεις τους σε διπλό ρόλο κιθαρίστα/παραγωγού.Τη ζωντανή τους εμφάνιση λοιπόν θα χαρακτήριζα "Metal οπερέτα".Υψηλή απόδοση και τεράστια έμφαση στη σκηνική παρουσία.Ο τραγουδιστής εκτός από φωνάρα είναι και ηθοποιός και φροντίζει να το εκμεταλλεύεται στο έπακρο .Τραγουδούσε θεατρικά με το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι,κατέβαινε στο photo pit για extra επαφή με το κοινό,μέχρι που αυτομαστιγώθηκε κιόλας!Η δε μπάντα,με την επιμελώς post-Cradle of Filth goth αμφίεσή τους φρόντισε να χορογραφήσει όλες τις cliche metal κινήσεις με άψογο συγχρονισμό.Δε λέω,μια χαρά δίσκο έφτιαξαν,πολύ καλά απέδωσαν,τo show τους ήταν πέραν των συνηθισμένων,αλλά έχοντας δει live έναν θεατρίνο King Diamond και τον Andy Sneap με Sabbat,εν κατακλείδι η μη-rock n' roll παρουσία τους με ξένισε και μου φάνηκε υπερβολική.

Μπαίνοντας στο venue γινόταν αμέσως κατανοητό ότι τα Ghost T-shirts πουλούσαν σα ζεστά κουλουράκια,ίσως ήταν και τα πιο μοσχοπουλημένα του Merchandise.Eν έτη 2011,μάλλον το να ακούς μπάντες τύπου Ghost τείνει προς το trend.Γουστάρω!Με τις φήμες που θέλουν τα μέλη των Ghost να παίζουν σε φτασμένες σκανδιναβικές heavy ή/και back μπάντες να οργιάζουν,τον διεθνή και εγχώριο τύπο αλλά και γνωστές μπάντες να πίνουν νερό στο όνομά τους και έχοντας στις πλάτες τους έναν αλλά κορυφαίο δίσκο,το trend που λέγαμε πριν,μόνο αβάσιμο δε χαρακτηρίζεται.Bγαίνουν λοιπόν οι Ghost με την ενδυμασία μοναχών και ο τραγουδιστής σαν evil πάπας.Όσοι είχαν μεγάλες προσδοκίες δικαιώθηκαν.Ο ήχος ηταν με το μέρος τους καθ όλη τη διάρκεια του set τους,στο οποίο χώρεσαν τραγούδια από τον πρώτο τους δίσκο και μιά διασκευή Beatles,με το Eye of the Witch και το hit-άκι Ritual να ξεχωρίζουν.Σε μια συνέντευξή τους έλεγαν ότι η μουσική τους υμνεί και διαδίδει το μήνυμα του Σατανά όπως κανένα ακραίο metal ιδίωμα δε θα κατάφερνε.Σωστοί οι μάγκες.Κάθε τραγούδι τους ζωντανά ακούστηκε συναυλιακό για να μην πω σταδιακό και μπορείς άνετα να φανταστείς τη 70's hard rock μουσική τους(OΠΟΙΑ η σύγκρισή τους με τους Mercyful Fate που είπε ένας και ΦΑΓΩΘΗΚΑΤΕ ΟΛΟΙ) να χαίρει συνεχούς airplay και να αποτελεί το καθημερινό ραδιοφωνικό soundtrack των μαζών σήμερα.Με αυστηρά anti-rockstar attitude το συγκρότημα απέδωσε το υλικό του άψογα και ιεροτελεστικά δίχως πολλά πολλά με το κοινό.Ακόμα και όταν παρουσίαζε ένα ένα τα κουκουλωμένα μέλη της μπάντας ο τραγουδιστής,το έκανε δείχνοντάς τους χωρίς να προσφωνεί.Φυσικά η εκρηκτική εμφάνισή τους καταχειροκροτήθηκε και όλοι έμειναν ικανοποιημένοι που για άλλη μια φορά στο Ελλαδιστάν είδαμε κάτι σπουδαίο τη στιγμή που συμβαίνει.Myth confirmed!

Τους Troube που ακολουθούσαν δε τους έχω ακούσει όσο θα ήθελα αν και είμαι οπαδός του καραμπινάτου υλικού τους.Ούτε τους είχα δει ποτέ με τον Eric Wagner πίσω από το μικρόφωνο.Όσο για τον Kory Clarke που έχει σχετικά πρόσφατα αναλάβει χρέη τραγουδιστή,ήξερα ότι είναι ο ιθύνων νους πίσω από μια αδικημένη πλην καθ όλα αξιόλογη hard rock μπάντα,τους Warrior Soul,αλλά μέχρι εκεί.Με το που όρμησαν όμως πάνω στη σκηνή μου ήρθε μια τεράστια σφαλιάρα στα μούτρα ως Doom Metal τιμωρία για τα χρόνια που έχω περάσει περίφανος ως rocker/metalhead παρακάμπτωντας τα κεφάλαια Trouble και Kory Clarke.Tι έλεγα πριν για μη-rock n roll attitude των Ηell και Ghost?Ε λοιπόν,οι Trouble με τον Kory Clake ήταν το άκρως αντίθετο!Ο τύπος έχει την ανδρόγυνη σιλουέτα/στίσιμο και κόμη του Robert Plant,τη χορευτική και ξεκωλιάρικη σκηνική παρουσία του Jeff Scott Soto και την υπέρ-βραχνή,από το άγιο τρίπτυχο tobacco-bourbon-γλυφομούνι,φωνή του Lemmy,ακόμα και όταν μίλαγε!Χωράνε οι Cinderella,οι Rolling Stones και οι Αc/Dc στο Doom Metal?Παραδόξως χωράνε και το αποτέλεσμα στην περίπτωση των Trouble είναι larger than life.Oι αρχετυπικές αμερικανο-Doom riff-άρες και το rock n roll attitude(με έμφαση στο πάθος και όχι στο ψώνιο) έδεσαν όπως το βύσσινο στο καΐμάκι.Να σημειωθεί ότι ο μπασίστας που έπαιξε είναι στη μπάντα μόλις δύο μέρες και είναι Έλληνας σύμφωνα με φίλο μουσικό που είδα στο Fuzz.H εμφάνιση των Trouble με έπιασε από τα μαλλιά,μου έριξε γροθιά στο στομάχι,και θεωρώ ότι ήταν η ανώτερη της βραδιάς.Ακόμα δύσκολότερος ρόλος για τους έτερους πρωτομάστορες του Doom που θα έκλειναν τη βραδιά...

...αλλά τι έχεις να φοβάσαι όταν λέγεσαι Lief Edling και πρόκειται να παρουσιάσεις ζωντανά έναν από τους καλύτερους και επιδραστικότερους δίσκους όλων των εποχών?Αισίως οι Trouble με έστειλαν για τσάι,σε ελεύθερη μετάφραση στην τέταρτη μπύρα,αισίως η χθεσινή ήταν η τέταρτη φορά που θα παρακολουθούσα τους Candlemass.Παρ' όλο που όλοι είχαμε αρχίσει να χαλαρώνουμε ευχάριστα μετά απΌ τέσσερις μπάντες,στο εναρακτήριο ρέκβιεμ Marche Funebre σύσσωμο το venue στάθηκε σε στάση προσοχής,σα φαντάροι που τους επιθεωρεί ο Αρχηγός του στρατού.Η μπάντα βγήκε αρχικά με τον Robert Lowe και άρχισε να μας κατακεραυνώνει με τον έναν Doom ύμνο μετά τον άλλον,είτε από την κλασσική Messiah περίοδο είτε από τις δύο τελευταίες απίστευτες δουλειές τους με τον Lowe.O οποίος είναι αγαπημένος από τους Solitude Aeuturnus,είναι μεγάλη φωνή είναι οπαδός των Candlemass από μικρός όπως φρόντισε να μας υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία.Αλλά κατά τη γνώμη μου είναι λίγος για να κρατάει το μικρόφωνο της μπάντας.Ίσως γιατί επανειλλημμένα ξεχνάει τους στίχους(όχι και στο Samarithan ρε Rob!),ίσως γιατί παρ όλο που όταν αποδίδει τα μέγιστα και όλοι περνάμε μια χαρά,η αύρα του οχρειά μπροστά στων υπολοίπων.Κοντολογίς και τις δύο φορές που τον έχω δει μου φαίνεται ως ο άξιος και τίμιος αντικαταστάτης του αναντικατάστατου.Πόσο μάλλον αν κάνει κανείς τη σύγκριση με την περίπτωση Wagner-Clarke...Και φτάνει η στιγμή που το μικρόφωνο πιάνει ο Johan Lanngqvist,πρώτος τραγουδιστής της μπάντας που έγραψε ιστορία με τον έναν και μοναδικό πρώτο δίσκο Epicus Doomicus Metallicus.H φωνή του ήταν άψογη και η χαρακτηριστική του χροιά,συνυφασμένη με την πιο μαύρη ιστορία που γράφτηκε ποτέ στη βίβλο του Metal,ήταν παρούσα και μας έκοψε τα γόνατα.Αν και απίστευτος ερμηνευτής,η πολύχρονη απουσία του από τη σκηνή φάνηκε στις στιγμές αμηχανίας που είχε όταν δεν τραγουδούσε ανάμεσα στα κομμάτια.Δε νομίζω κάτι τέτοιο να ενόχλησε κανέναν όμως.Για τον ίδιο το δίσκο τον οποίο και ερμήνευσαν ζωντανά ολόκληρο,και την αξία του,είναι ανούσιο να αναφέρω το παραμικρό φυσικά.Από την αρχή ως το τέλος,δύο προτζέκτορες έδειχναν ένα πολύ πετυχημένο set από καθηλωτικές ασπρόμαυρες εικόνες που σε έβαζε ακόμα πιο μέσα στο Death Magic Doom concept του συγκροτήματος.Το personal favorite Crystal Ball και το έπος Α Sorcerer's Pledge ήταν τα highlights μιας ιστορικής εμφάνισης.Μετά ξαναβγήκε ο Lowe για μερικά ακόμα τραγούδια μέχρι να κλείσει η βραδιά,με το αναμενόμενο ντουέτο του με τον Lanngqvist.

Η 8ή Οκτώβρη πρέπει να ανακηρυχθεί Doom εθνική εορτή ή μάλλον ημέρα εθνικού πένθους στη χώρα μας.Μακάρι όλες οι συναυλίες και το festivals να έφταναν τα δυσθεώρητα επίπεδα της χθεσινής βραδιάς.

Azarak

Η συγκεκριμένη συναυλία πρίν καν γίνει, αποτέλούσε πολύ σημαντικό γεγονός για εμένα για πολλούς λόγους,και λέω να ξεκινήσω με σειρά εμφάνισης: Οι Lord Vicar καί ο δίσκος Fear no Pain, αποτελέι ένα δίσκο διαμάντι για το ιδίωμα και προσωπικό μου σκάλωμα για πάνω από 6 μήνες. Εν ολίγης και μόνοι τους να ερχόντουσταν θα ήμουνα εκεί για να τους δώ. Συνεχίζοντας, όσων αφορά τους Ghost, όλοι θέλαμε να επιβεβαιώσουμε όσα είχαν γραφτεί και ειπωθεί με τα ίδια μας τα μάτια και τα αυτιά. Ευτυχώς για εμάς και για τους Ghost, όλα μα όλα ήταν αλήθεια. Βλέποντας ζωντανά τους Trouble στην ουσία ολοκλήρωνα το καρέ μου με τα συγκροτήματα που αποτελούν τους Doom θεούς ( St. Vitus- Candlemass- Pentagram και Trouble). Τέλος, Candlemass με Langqvist . -

Αφότου έγινε η συναυλία ήθελα να πω την αποψάρα μου λλά από την στιγμή που ο Batman έκανε copy paste από το μυαλό μου τηλεπαθητικά λέω να πω λίγα έξτρα πράγματακια που θα ήθελα να ειπωθούν:

Πρώτον: Πως σου φάνηκε που οι Ghost παίξανε διασκευή το Here comes the sun απο The Beatles? ξέρεις εσύ...

Δεύτερον: Κακά τα ψέμματα οι Candlemass θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο καλά προβαρισμένοι. Επίσης μπορεί να έχουν να βγάλουν κακό δίσκο από το 84' , καί ακόμα και το Death Magic Doom να σπέρνει αλλά άλλο Mirror Mirror καί άλλο If I ever Die.

Τρίτον: Μπορεί να τρως τα δημητριακά σου με τσίπουρο αντί για γάλα (τάδε έφη Batman) και με σφαίρες αντί για δημητριακά, φωνή σαν του Cory Clarke δεν θα αποκτήσεις. Trouble μέσα στην κάυλα και στην ενέργεια.

Τέταρτον: Πέντε (5) ευρώ το νερόπλυμα που ονομάζεται μπύρα; Αυτο το πράγμα μέχρι την άλλη συναυλία στο Fuzz θα έχει λήξει. Και ένα (1) ευρώ το μικρό νερό; Κύριοι του Fuzz, αυτό ονομάζεται αλητεία.

Επόμενη στάση: Christ or Cocaine

Satan's Host - By the Hands of the Devil (2011)

Μετά το ακατέργαστο διαμάντι Metal from Hell (1986) και το EP Midnight Wind (1987),οι Satan's Host χώρισαν τους δρόμους τους με τον Harry "The Tyrant" Conklin και η μουσική τους από το σατανικά μπολιασμένο παραδοσιακό heavy,άρχισε να εκφράζει τις evil διδαχές της δια μέσου συνηθέστερων για τη θεματολογία οχημάτων,είτε αυτό είναι το black είτε το death metal.Για να είμαι ειλικρινής πιστεύω ότι σε αυτό μάστορες ήταν άλλες μπάντες και όχι οι Satan's Host που σε αυτούς τους δίσκους τους υπήρξαν αξιοπρεπείς αλλά μέχρι εκεί.Και να πω την αμαρτία μου,για την post-1987 δραστηριότητα της μπάντας έμαθα ψάχνοντας στο διαδίκτυο μόλις χθες!

Tι σημαίνει όμως,στο δια ταύτα η επιστροφή του Τyrant ή κατά Satan's Host "Leviathan Thisiren" στις τάξεις τις μπάντας εν έτει 2011?Είναι το αποτέλεσμα ικανοποιητικό?Απ' ότι φαίνεται οι απόψεις ποικίλουν.Εγώ τάσσομαι υπέρ του νέου δίσκου,μετά από πολλαπλές ακροάσεις.Η μουσική απέχει από το να χαρακτηριστεί κλασικό heavy metal.Περισσότερο σαν ένα συνοθύλευμα us power και thrash με ακατάπαυστο blast beat,βαρβάτες κιθάρες rif-o-πολυβόλα με παραδοσιακό σολάρισμα θα την περιέγραφαΠρόσθεσε μέσα σε όλο αυτό την μοντέρνα παραγωγή(τουλάχιστον σε σύγκριση με αυτή του Metal from Hell) και θα καταλάβεις για τι στροφή ήχου μιλάμε.Οι ερμηνείες του Θεού Harry Conklin δε θα μπορούσαν να είναι κάτω του παραδεισένιου,όποιος τον έχει δει ζωντανά ξέρει οτί εδώ δεν υπάρχει ανάγκη για πειραγμένα κουμπιά στην κονσόλα του studio.Το αποτέλεσμα στα αυτιά μου δένει μιά χαρά.Στην πρώτη ακρόαση ενδεχομένως να παρεξηγηθεί ως χαοτικό,έπειτα όμως το πεδίο ξεκαθαρίζει.Η μοντερνίζουσα (και όχι μοντέρνα)προσέγγιση του power-death ήχου αναδεικνύει το εύρος τoυ larger than life επαναπατρισθέντως λαρυγγιού και το αντίστροφο,κάνοντας το δίσκο ιδιαίτερα αξιόλογο και ενδιαφέρων.

Και το βασικό ερώτημα που προκύπτει προφανώς είναι το εξής:Koιτάει το "By the Hands of the Devil" στα μάτια το "Metal from Hell"?Aν έπρεπε να απαντήσω μονολεκτικά θα έλεγα όχι.Το θέμα όμως είναι το τι περιμένει να ακούσει κανείς.Ο Tyrant τραγουδά άπταιστα,οπερατικά,κάργα heavymetalικά,αλλά το ύφος του Metal from Hell μονάχα σε μικρές στιγμές ακούγεται.Η μουσική είναι πολύ βίαια και επιθετική αλλά το ολοκαύτωμα του ντεμπούτου εδώ δεν αναπαράγεται ούτε στο ελάχιστο.Aκούς οποιοδήποτε τραγούδι του Metal from Hell και νιώθεις το κακό να χύνεται από τα ηχεία και να πλυμιρίζει το σύμπαν όλο,από έναν τραγουδιστή που ακόμα και ο Σατανάς ο ίδιος τρέμει.Καλώς ή κακώς τα ρομαντικά 80's,η χάλια παραγωγή,η φλόγα της στιγμής και η πρωτόλεια προσέγγιση συνέβαλαν τα μέγιστα στο obscure στοιχείο του Metal from Hell και κατ επέκταση δε μπορεί να συγκριθεί με τίποτα.Ας μην αδικούμε όμως καθ όλα αξιόλογες δουλειές από ήρωες περασμένων δεκαετιών που δεν κωλώνουν να επαναπροσδιοριστούν και να θυμίσουν περισσότερο.....Blood Revolt παρά να κοτσάρουν εκ του ασφαλούς αυτοκόλλητο στο εξώφυλλο που να αναγράφει "for fans of Jag Panzer".Ρίξτε μιά αυτιά και τα σμπεράσματα δικά σας.

Trivia:

"I am the ancient lord of the western gate, the seductive serpent who brought forth wisdom to EVE. The spear unto the first womb of mankind spreading my seed unto you all forever and eternal. My name "THISIREN" was given to me by the dark lord SATAN at the beginning of time. Screaming out from the blackness of hell with the power of eternity at my beacon. Behold my powerful voice that pierces to your very core. Behold the wisdom of the ages within my being. Behold the attention I steal and the tremors that take you on a ride like never before. I am worthy of praise and demanding of it also. My background of the ancient voices of Samaria and Egypt grant me wisdom beyond all. Fear me, worship me, Lust for me and praise me with all your soul. For it has always been mine for the taking.

LEVIATHAN THISIREN "serpent's tongue"

My earthly instruments are as follows: Sennheiser and Alesis gear"

To αβυσσαλέο βιογραφικό του Harry Conklin στο επίσημο site των Satan's Host.Μα επιτρέπεται ρε Harry???Εσύ έχεις τραγουδήσει και ένα Eyes of the Young!

Big Business - Quadruple Single EP (2011)

Τη συγκεκριμένη κυκλοφορία την είχα κλάσει λιγάκι. Δεν ξέρω γιατί. Τους Big Business τους θεωρώ από τις πιο πωρωτικές και εξελίξιμες μπάντες στο χώρο του heavy/stoner/sludge χώρου, οπότε μάλλον απλά έτυχε και δεν την είχα ακούσει. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως.

Το παρόν EP αποτελεί φυσική συνέχεια του καταπληκτικού "Mind the Drift" που βγήκε πριν 3 χρόνια. Πλέον είναι τετράδα αφού προστέθηκε στο line-up και ο κιθαρίστας Scott Martin και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παίρνει μεγαλύτερο όγκο ο ήχος τους.
Το σημαντικό εδώ είναι ότι τα παλικάρια δεν αναμασάνε παλιές ιδέες αλλά καταφέρνουν και δημιουργούν, για άλλη μια φορά, ένα κολάζ επιθετικής και άκρως πωρωτικής μουσικής, απαρτιζόμενο από 4 δυναμίτες. Μοναδικό αρνητικό θα έλεγα ότι είναι μόνο η διάρκεια που μετά βίας αγγίζει τα 18 λεπτά. Και όταν μιλάμε για τους Big Business, ναι 18 λεπτά είναι λίγα.

Τουλάχιστον υπάρχει αυτό το Guns, που όπως επισημαίνει με πολύ εμφατικό τρόπο και ο Jared Warren (φωνητικά, μπάσο) "Guns are better than anything else".
Ποιος είμαι εγώ που θα διαφωνήσω;

http://bigbigbusiness.com/

KARMA

O KK Dowing αποχωρησε απο τους Judas Priest,λιγο πριν την υποτιθεμενη τελευταια παγκοσμια περιοδεια τους.Και να πω οτι δε το γρουσουζεψα σε ενα προσφατο κειμενο....
Απο την αλλη,ο Louie Zamora εκανε διαφημιστικο για λογαριασμο της εταιριας K2 που προσπαθει να ξαναμπει στην αγορα των aggressive inline skates.

Οσοι ασχολουνται θυμηθηκαν
τον εξαφανισμενο για καιρο ηρωα της παιδικης τους ηλικιας να κακοποιει K2 πατινια πανω σε σωληνες αντιστροφως αναλογους με το υψος του και το στυλ του να διαχεεται απο τη βιντεοκασετα σε ολο το δωματιο.Αν δε το καταλαβατε εφτασε η εποχη που αρχιζουν τα reunions στη rollerblading κοινοτητα.Προφανως με αυτα τα δυο φαινομενικα ασχετα,αλλα στην ουσια αντιφατικα γεγονοτα να λαμβανουν χωρα,η ισορροπια του συμπαντος για αλλη μια φορα γλιτωσε απο μεγαλες διαταραχες.

Saxon,Spitfire Live Fuzz Πεμπτη 7 Απριλιου 2011

Ειχα να παω σε συναυλια απο το Νοεμβρη και δεν εβλεπα την ωρα να βρεθω στο venue.Για διαφορους λογους καταφερα να μπω αφου οι Saxon ειχαν ηδη αρχισει αλλα ευτυχως προλαβα το μεγαλυτερο μερος του setlist.Για τους Spitfire λοιπον ουτε λογος,δυσυτχως,γιατι εχω να τους δω απο το reunion live τους με τους Dokken.Μετα το περας της συναυλιας ακουσα οτι αδικηθηκαν αλλα περισσοτερα δεν ξερω,ρωτηστε καποιον πιο συνεπη στα συναυλιακα ραντεβου του.Μπορω μονο να υποθεσω οτι ηταν μεγαλη νυχτα γι αυτους,αφου ειχαν ανοιξει για το πρωτο ελληνικο gig των Αγγλων πισω στα 80's και εχουν να το λενε για το ποσο καλα τους ειχε φερθει ημπαντα.
Στα του main act λοιπον.Απο τοτε που αρχισα να πηγαινω σε συναυλιες θυμαμαι οτι αυτες των Saxon παντα επεφταν μαζι με καποια αλλη που με ενδιεφερε και αποφασιζα να τους δω την επομενη φορα,δεδομενης της φημης που απολαμβανουν ως ενα απο τα απολυτα αειθαλη live bands.Αυτο κρατησε μεχρι προπερσυ που τους ειδα στο Rockwave,αλλα απο συγκροτηματα τετοιου βεληνεκους δε φευγεις ικανοποιημενος αν δε δεις (τουλαχιστον)ενα full set show.Δεν θα μπω στη διαδικασια να αναλυσω τη συναυλια και το setlist.Ο Biff σχολιασε την παρουσια hi tech κινητων με καμερα ως εξης:"I see we have a lot of youtubers here tonight.We love Youtube.And you know why?Cause we're a great fucking band."Αυτο που ακολουθησε δικαιωσε καθε νοτα βρετανικης προφορας του σχολιου της"γριας".Οποιος εχει δει το family jewels dvd των AC/DC ας σκεφτει ποσο πολυ θα ηθελε να δει τη μπαντα πιτσιρικια να καταστρεφουν τα μικρα clubs στα οποια επαιζαν.Ε λοιπον ετσι ακριβως επαιξαν οι Saxon.H ενεργεια που εξεπεμπαν ηταν αντιστροφως αναλογη με την ηλικια τους.Μπαινοντας στο club νομιζα οτι θα λιποθυμησω απο τη νυστα και την κουραση και εβρεχα με νερο το προσωπο μου.Λιγο αργοτερα θα μπορουσα να σταματησω τρενο με τα χερια.
Οσο μεγαλωνουμε τεινουμε να προσεγγιζουμε τη μουσικη ελιτιστικα,κατευθυνομενοι απο την πειρα μας ως ακροατες.Αυτο δεν ειναι κακο.Αλλα μερικες φορες τα απλα πραγματα μοιαζουν να αρκουν.Και εν τελει ετσι ειναι.Ευτυχως που υπαρχουν οι Saxon και καποιοι αλλοι μετρημενοι στα δαχτυλα.Ευτυχως που καποιες συναυλιες(μπορουνα να)ειναι μια γροθια στο στομαχι,μια σφαλιαρα στα μουτρα,που μας θυμιζει ποιοι και τι πραγματικα ειμαστε ως μουσικοφιλοι και ως ανθρωποι.Και αν σκεφτοι κανεις οτι ο χουλιγκανισμος και η τιμιοτητα της μπαντας κρατησε λιγο παραπανω απο 2 ωρες,setlist δε σκιστηκε απαξιωτηκα και κλεφτικο σφυριγμα δεν ακουστηκε,αυτη πιθανοτατα ηταν μια ασχημη βραδια τους!

LIVED BY THE SWORD

Ιζημα

Δυστυχως δεν προλαβαινω να παρακολουθησω καινουριες κυκλοφοριες.Ουτε να ακουσω οση μουσικη θα ηθελα.Καλα καλα δε μπορω να προλαβω τους ρυθομους του Blog.Η θητεια μου μοιαζει περισσοτερο με βαρετο δημοσιουπαλληλικι με εξαντλητικες υπερωριες ανευ πληρωμης παρα με στρατο.Αυτο,σε συναρτηση με τα βαραβαρα,anti-rock star,ωραρια που δυστυχως ειμαι αναγκασμενος να ακολουθω κανουν το ιδιο μου το ροχαλητο τη βελτιστη εβδομαδιαια μουσικη απολαυση.Συνεπως το ακολουθο post προκειται να ειναι τοσο ευχαριστο και ομοιογενες οσο το μιγμα.ιζημα του τριπλου ελληνικου που πινω καθε ξημερωμα για να μαζεψω τα κομματια μου.

Πραξη πρωτη:Καφες

Ανακοινωθηκε καλοκαιρινη διπλη συναυλια Judas Priest kai Whitesnake.Οι πρωτοι μας κοροιδευουν οτι κανουν τελευταιο world tour.Οι δευτεροι ειναι ιδιεταιρα δραστηριοι αλλα ζωντανα ο τραγουδισταρας τους παλευει με το γηρας των φωνητικων του χορδων(και μονο).Οπως και να χει ομως και τα δυο συγκροτηματα παντα αποδιδουν και παντα περναμε ζορικα στις εμφανισεις τους.Σκεφτομουν λοιπον τι χρειαζεται αυτη η συναυλια για να γινει το κορυφαιο συναυλιακο γεγονος της χρονιας.

-Οι Whitesnake να εχουν setlist αυστηρα απο τα 2 τελευταια albums και απο την περιοδο Τrouble-Saints n Sinners.

-Να μην υπαρξουν trendy ψευδοαριστεριστες που ανεπιτυχως να θιξουν εθνικιστηκα ζητηματα οταν ο Halford φιλησει τη σημαια.

-Για οσο διαρκει το Live να ξανεχω με μαγικο τροπο πισω τις μακριες μου μπουκλες.

-Ο ΚΚ Dowing να εχει την ιδια ορεξη που ειχε και το 2008.

-Να εξαναγκασω τον Amberclock να ερθει μαζι μου μονο για να τον δω να ακουει/μιξαρει φανταστικους ηχους αποριπτοντας το show ως uber cheesy.

-Οποιοι εξτασιασμενοι ακουγοντας μπαλαντα πιαστουν αγγαλια και κανουν περα δωθε(βλεπε χορευτικο Σοφια Βοσσου-Το Φιλαρακι) να ανοιξει ενα Pit να τους καταπιει.

-Η μηχανη του Halford να εχει αερογραφια "Come Taste The Blog".

-Οι Priest να μην ξανακανουν το λαθος να ανοιξουν με οποιοδηποτε αλλο τραγουδι περαν του Hellion/Electric Eye.

-Φευγοντας απο τη συναυλια να δω μια κοπελα με λευκο φορεμα να κανει ροδα πανω στο Batmobile μου.

Here I Go Again from The Flower Shop on Vimeo.

Πραξη Δευτερη:Ζαχαρη

5 Ιουνιου οι Cult εχουν προγραμματισει την πρωτη μετα απο 18 χρονια εμφανιση τους επι ελληνικου εδαφους(αφου το 2006 η προπωληση απαγορευσε την εμφανιση τους-φτου σας).Τους εχω δει στο Amsterdam αλλα και οι ιδιοι ηταν τοσο καλοι και εγω τους αγαπαω αλλο τοσο που σιγουρα θα ξαναπαω.Το ιδιο να κανετε και ολοι οι gothαδες,darkwaveαδες,ποζεραδες και λοιποι αλητιριοι rockers.

Πραξη Τριτη:Καιμακι

Αφου ανακαλυψα μετα απο τοσα χρονια τα στοιχεια που χρειαζομουν για τη larger than life 90's διασκευη/μιξη του Just be Good to me των SOS Band(Dub be good to me).Ο υπευθυνος ειναι ο Fatboy Slim και η μπασογραμμη ακουγεται σαν αυτη του Guns of Brixton των Clash.Mπορω πλεον να κλειδωσω την “Pop Reggae” χιλιοπαιγμενη κασετα μου σε μια θυριδα βαθια στα σκοτεινα και υγρα υπογεια του Κεντρου Επιχειρησεων Γενικου Επιτελειου Στρατου ως κρυπτο-υλικο.



Τελευταια Πραξη:Σερβιρισμα

To ευτυχημα να εχεις αναλογικο ραδιοφωνακι στο γραφειο ειναι οτι ποτε δεν ξερεις τι κομματαρα που αγνοεις μπορει να πετυχεις και ποσο βαθια να μιλησει μεσα σου ειδικα εν ωρα εργασιας/υπηρεσιας.

Rough-First Cut

Ζαχαρωνα αυτο το post κανα δυο μερουλες τωρα και ο Αzarak πηγε και εκανε δικο του για συγκροτηματα με γυναικεια φωνητικα.Συμπτωση?Το κερας της Αμαλθειας εκτος απο ποικιλια προσφερει και συνοχη σκεψεων και ιδεων.

Mελωδικοι θησαυροι φτηνου τυπου.Αυτο ηταν το ονομα μιας αγαπημενης μου μονιμης στηλης σε ενα περιοδικο που διαβαζα καποια χρονια πριν.Αυτο ακριβως ηταν και οι Rough για εμενα οταν τους ανακλυψα,λιγες μερες πριν.Δεν ειχα την παραμικρη ιδεα για την υπαρξη τους,μεχρι που αγορασα το δισκακι,πακετο με αλλα τρια,bootlegs βεβαιως βεβαιως,απο εκεινες τις ανηθικες,παρανομες,χαμηλης συλλεκτικης αξιας αλλα υψηλου εξερευνητικου ενδιαφεροντος και ψευδοεμπλουτισμου της δισκοθηκης εκδοσεις που συχνα πυκνα κυκλοφορουν στα περιπτερα.Μεταξυ κατεργαρεων ειλικρεινια!

Περα απο 3 καραμπινατα fillers,ο δισκος στα αυτια μου σκοτωνει.Αυτο που επαιζαν οι Rough το πιστευαν και η νεανικη τους παρορμηση εχει αποτυπωθει στην ηχογραφηση.Μπορει σε φασεις τα πληκτρα να παραειναι εντονα και να δινουν σε ενα κλασσικο heavy metal τραγουδι εναν ξεφτιλοaor τονο αλλα αυτο ευτυχως δε χτυπαει ασχημα.Η τραγουδιστρια Anny Witchard αν και ειναι ομορφουλα δε διαθετει την αρχαγγελικη,παραδεισενια λαμψη και ομορφια που καταφερνει να κολασει ακομα και αγιο,της Doro.Η εντονη γερμανιλα,το παθος και η γλυκα της φωνης της,φερνουν ομως στο νου την απολυτη τευτονικη Ιερεια του σκληρου ηχου(ναι ρε την αγαπαω,οι υπολοιποι ασχοληθειτε με Lita και Simone).Και μαλλον ειναι η Anny που δινει στο συγκροτημα αυτο το κατι παραπανω.Η φωνη της ειναι εκει ως μονιμο σημειο αναφορας για να δεσει ολα τα ετεροκλητα στοιχεια μεταξυ τους και τελικα ο δισκος καταφερνει να εχει μια συνοχη.Ακομα ομως και σχετικα αποπροσανατολισμενο σα συνολο,το περιεχομενο του album,αναμεσα στο κλασικο heavy metal,το aor,το μελωδικο hard rock και παει λεγοντας,ειναι εξαιρετικα αξιολογο.Μιλαμε για μια Γερμανικη μπαντα που εβγαλε ενα και μοναδικο full length.Το internet φαινεται να παρεχει ελαχιστες πληροφοριες γι αυτους και απο το 1988 και μετα τα ιχνη τους,τουλαχιστον σα συγκροτημα εξαφανιζονται.Ας ειναι,μερικες φορες καλυτερα ετσι.

Τα πραγματικα μεγαλα τραγουδια του album λαμπουν αναμεσα στα υπολοιπα που ειναι απλα πολυ καλα.Ο σπαραγμος για παραδειγμα του "Just Friends" θα κανει ζορικα αγορια να πονεσουν περισσοτερο απο μια νυχτα στο pit των Exodus και θα βρεξει με δακρυα τα ροζ λεοπαρ φορεματα αγριων,κατα τα αλλα,κοριτσιων.Τα οποια θα φρεσκαρουν ευθης αμεσως τη μασκαρα τους ακουγοντας το επομενο, "She's a Killer".Γενικα οποιοσδηποτε αρεσκεται σε τεοιου ειδους ακουσματα θα τραγουδαει με την τσατσαρα στον καθρευτη αρκετο καιρο.

Επι της ουσιας το μελωδικο metal/Saturday night hard rock των Rough δεν ειναι απλα αλλη μια φιλοδοξη (δηλαδη φιλαργυρη) προσπαθεια μιας τυχαρπαστης μπαντας που θελησε να προλαβει το εκτροχιασμενο τρενο του Ηeavy Metal την εποχη εκεινη.Ουτε αλλη μια χρυση μετριοτητα που στο Ebay τζουζει απλα γιατι βγηκε το ενδοξο 1988,ειναι off print και τα μελη εχουν permanent.Επενδυστε.


Downloading με σκοπο την ενισχυση και οχι την οικονομικη (επανα)καταστραφη της Spv.

Manilla Road-Crystal Logic

Σωτηριον ετος 1983 και το Crystal Logic album των Manilla Road κυκλοφορει.Προκειται για ενα κειμηλιο παλαιακης αρχοντιας και αξιας αναλογης με ενα διασωθεν οπλο απο το πεδιο μιας ιστορικης μαχης.Ναι,εχουμε 2011 και πολλοι που δε νιωθουν το παραδοσιακο heavy metal πιθανον ολα αυτα να τα βρισκουν κιτς .Ας ειναι,ο καθενας ειναι ρομαντικος με το δικο του τροπο και ευτυχως καποιοι με περισσοτερους απο εναν.
Η προσεγγιση του ηχου ειναι κατ εξοχην κιθαοιστικη με τραγουδια που σφιζουν απο αρπακτικα riffs και συλλεκτικης αξιας μελωδιες.Ναι,η κιθαρα εδω εχει τον πρωτο και τον τελευταιο λογο,τον οποιο χειριζεται υπο την επιρρεια ενος ανομοιογενους μιγματος εφραδειας και λακωνικοτητας.
Μπασο και τυμπανα ειναι οι αφανεις ηρωες.Οχι μονο γιατι εκτελεστικα παιζουν καταλληλα,αλλα γιατι μεσω της χυμα-ακατεργαστης-τρου παραγωγης δημιουργουν τη βαρβαρη ατμοσφαιρα που ταιριαζει σε δισκους σαν αυτον.
Τα φωνητικα φαινεται να ειναι το σημα κατατεθεν της μπαντας.Ο Mark Shelton δεν ειναι το χρυσο λαρυγγι επιππεδου Eric Adams ,ανοικει ομως στην κατηγορια των τραγουδισταραδων.Με το που τον "πιασει" το αυτι σου,τον αναγνωριζεις για μια ζωη.Σεστιγμες δινε ιτην εντυπωση οτι περισσοτερο απαγγελει παρα τραγουδαει,αλλες φορες ομως ακους τις φωνητικες του χορδες να αυταναφλεγονται εκπεμποντας μια προσεκτικα επιμεταλωμενη βουκολικη χροια που σε κανει να θεςνα παρεις τα βουνα τρεχοντας στο καταχειμωνο με το τοξο στο χερι.
Η ισορροπια μεταξυ αξιολογου τρου Metal και πολεμαρχου-καρναβαλου ειναι αρκετα λεπτη.Στην πρωτη και προσφατη ομως επαφη μου με τους Manilla Road αυτου του δισκου χωρις αμφιβολια ειμαι πεπεισμενος οτι κερδιζουν το στοιχημα.
Και κατι τελευταιο που με αφησε το στομα ανοιχτο.Αν νομιζεις οτι οι Metallica στο Creeping Death του Ride the Lightning(1984)αντιγραφουν το riff του Angel of Death των Angelwitch(1980) ακουστε το Dreams of Eschaton απο το Crystal Logic και θα αλλαξεις γνωμη μονομιας.

Quiz

Αυτο ειναι το poster της ταινιας Lifeforce του 1985.Την ανακαλυψα προσφατα και δε την εχω δει ακομα αρα δε μπορω να εχω αποψη.Θυμιζει και σε κανεναν αλλον εκτος απο εμενα το εξωφυλλο ενος δισκου που βγηκε 3 χρονια μετα?