SLAY 'EM ALL-BIG FOUR-TERRA VIBE 24/6/2010 Pt 2

Μετά απο συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν, αποφασίστηκε να γράψω εγώ για τα υπόλοιπα δύο συγκροτήματα, καθότι κάποιοι κύριοι έκαναν γνωστές και ξεκάθαρες τις απόψεις τους περι των αδυναμιών τους, σε συγκεκριμένα πρόσωπα που είχαμε την τιμή να δούμε το απόγευμα/βράδυ της πέμπτης. Η αλήθεια είναι πως πραγματικά δεν έχω ιδέα πως να ξεκινήσω, οπότε για εκτενή αναφορά περί setlist, απόδοσης και τα λοιπά, σίγουρα υπάρχουν πιο αξιόλογα μέσα για πληροφόριση. Εγω απλά πήγα, μπήκα, πέρασα καλά, και για αυτά θέλω να μιλήσω.

Θα ξεκινήσω με τους Slayer, όχι επειδή βγήκαν στην σκηνή πριν απο τους Metallica, αλλά γιατί θεωρώ οτι απέδωσαν ακριβώς οτι περίμενα, με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, και τηρουμενων των αναλογιών, άκουσα ότι περίμενα να ακούσω. Και αυτό πραγματικά θέλει κόπο για να το κάνει κάποιος.Ακούς το όνομα Slayer και παραδίπλα την λέξη live και δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω για να καταλάβεις τι γίνεται επι σκηνής. Οι μηχάνες του πολέμου (γραφικό αλλα ακριβές) καλοδουλεμένες όπως πάντα, με καινούργια κάυσιμα στο ντεπόζιτο, μας έδειξαν οτι το extreme metal χρόνια δεν κοιτά, ειδικά αν είσαι εσυ ο δημιουργός του.Καινούργια τραγούδια, μαζι με ύμνους προς το ύψιστο αμάρτημα που ονομάζεται άνθρωπος, μπλεγμένα το ένα με το άλλο, μας έδειξαν οτι ενώ οι Slayer είναι απο τις ιστορικές μπάντες του αμερικάνικου metal,το καινούργιο τους υλικό, δεν εχει να ζηλέψει πολλά απο τους δίσκους που έθεσαν εαυτούς ανάμεσα στους μεγάλους.Βλέποντας τον Araya να χαμογελά ξέρεις ότι δεν ζητάει για αντάλαγμα την ίδια έκφραση στα πρόσωπα μας, αλλα με τον τρόπο του μας λέει οτι είμαστε καλή αγέλη και θας μας ανταμείψει με το καλύτερο κομμάτι του θηράματος που έσυρε στην σκηνή.

Ecstasy of Gold. Για πολλούς, τα βασικό θέμα απο το The good, the bad and the ugly του Ennio Morricone. Αρρηκτα συνδεδεμένο με 16σφαιρα, κάκτους και με το βρώμικο μαντήλι στο λαιμό του Clint Eastwood.Για εμένα όμως, και σίγουρα για πολλούς ακόμα, το θέμα αυτό, κάθε φορά που θα το ακούμε θα περιμένουμε να μπεί το Creeping Death μετά. Και είναι αυτό ακριβώς το θέμα που με έκανε να αντιληφθώ πως η χαρά στα μάτια μου δεν ξεγελά κανένα.Για τους Metallica είχα έρθει.Και αν το ψιλόβροχο νωρίτερα το απόγευμα, φάνηκε να ταιριάζει τέλεια στην απελπισία που μας έπιασε με τον Κώστα οτι δεν θα βρούμε τρόπο να μπούμε μέσα, η βροχή που ξεκίνησε με τις πρώτες νότες έκανε την τέλεια αντίθεση.Δεν είναι απο τις φόρες που βρέχει και λες 'δεν με νοιάζει'.Ειναι η μια σπάνια φορά που δεν θα μπορούσες να φανταστείς πιο τέλεια την βραδιά.

Οι 'tallica προσέφεραν απλόχερα οτι έχουν δημιουργήσει ολα αυτα τα χρόνια, δυστυχώς σε ισόποσες δόσεις.Οι επιλογές των κομματιών θα μπορούσαν να είναι πιο κοντά σε αυτες τις προηγούμενης φοράς που μας επισκέφτηκαν αλλα τι να κάνεις.Τουλάχιστον είχαν την προνοητικότητα να κάνουν interlude με video του τύπου 'attention death magnetic approaching' ετσι ώστε να γνωριζουμε οτι για τα υπόλοιπα ένα ή δύο κομμάτια θα έχουμε την ευκαιρία να πιουμε λίγο νερό, να κάνουμε ένα τσιγάρο ή οτι άλλο δεν μπορουσαμε να κανουμε πιο πριν που προτεραιότητα μας ηταν το κοπάνημα.Παρ'όλα αυτά νομίζω οτι η λέξη ΄γάμησανε΄ ανακεφαλαιώνει καλύτερα την βραδιά.Και στο κάτω κάτω της γραφής, πέρα από την ποιότητα που έχουν τα τραγούδια τους, οι ίδιοι οι Metallica έχουν τόσο τρομερό στήσιμο στην σκηνή, που ακόμα και tour με επιλογές μόνο απο τους δύο τελευταίους δίσκους να είχανε, είμαι σίγουρος οτι ο κόσμος θα παραμίλαγε.
Σε αυτή την ζωντανή τους εμφάνιση βεβαιώθηκα σε κάτι.Οτι στην πρώτη συναυλία που τους είχα δει (2007),τελικά έμεινα άφωνος οχι μόνο απο ενθουσιασμό, αλλά γιατι πραγματικά μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις έτσι κάθε φορά.

Για το τέλος εχω μόνο δύο απορίες και μια συμβουλή:

• Είναι η ιδέα μου ή όσο περνάνε τα χρόνια ο Hammett μοιάζει όλο και πιο πολύ με τον Michael Jackson?

• Επίσης είναι η ίδεα μου ή ο Hammett (πάλι) δεν θα μπορούσε να είναι πιο κακόγουστος στην επιλογή των (μπόλικων) κιθαρών του? Και αν θα μπορούσε, πραγματικά δεν θα ηθελά να δώ το αποτέλεσμα.

• Τέλος, θερμή παράκληση ,γιατι έχει παραγίνει το κακό, όταν κάποιος έρχεται σε συναυλία με την κοπέλα του ή με φίλη γενικότερα, ας έχει την ευγενή καλοσύνη να ενημερώσει οτι σε τετοιού είδους συναθροίσεις δεν υπάρχει περίπτωση να μην την σπρώξουν/πατήσουν/μαστιγώσουν με μαλλιά/βρέξουν με ιπτάμενο μπουκαλάκι.Θα βγάλετε πολύ κόσμο απο τον κόπο να εξηγήσει οτι δεν τα έχει βάλει μαζί της.

WAKE UP WET-BIG FOUR-ΤΕRRA VIBE 24/6/2010 Pt 1

Aπο την πρωτη στιγμη που αρχιζεις συνειδητα και ακους μουσικη και συναναστρεφεσαι με παρεες μεγαλυτερες ηλικιακα,ακους για συναυλιες και φεστιβαλς που εγραψαν τη δικη τους ιστορια και το πιθανοτερο ειναι να μην επαναληφθουν ποτε.Eυχεσαι στιγμιαια να ειχες γεννηθει/αρχισεις να ακους νωριτερα για να ειχες την ευκαιρια να τα παρακολουθησεις.Eνα βροντερο παραδειγμα δικου μου απωθημενου ειναι το Sodom/Kreator/Destruction και ας τους εχω δει ολους πλεον,κι ας εχω φυγει ικανοποιημενος απο ολα.E λοιπον 24 του μηνα γραφτηκε παλι ιστορια και ολοι οσοι παρευρεθηκαμε θα εχουμε να λεμε τα δικα μας γι αυτο.Οιμε σε οποιον το εχασε.Οι σκηνες ηταν δυο και εδω θα ασχοληθουμε με τη μικρη.Για τις αλλες μπαντες μια που δε θα επεκταθω να πω τα απολυτως απαραιτητα.Θεωρω τους Slayer τους μεγαλους αδικημενους της ημερας γιατι ειχαν την ατυχια να παιξουν μερα μεσημερι και καποιος που τους εβλεπε πρωτη φορα,εχοντας ακουσει τα αισχη για τα Live τους,σιγουρα δεν ικανοποιηθηκε πληρως.Aυτοι ομως τα εδωσαν ολα κι ας μη φανηκε στο επακρο.Tο feeling στους Metallica συνοδεια βροχης δεν περιγραφεται ειδικα σε riffαρες απο το αγαπημενο μου And Justice For All...και ξενερωσα σα maidenακιας με το Αlexander the Great οταν αντιστοιχα με αφησαν στα κρυα του λουτρου(κυριολεκτικα) σταματωντας μονο στο intro του Fraying Ends of Sanity.

Anthrax

Tρεχοντας υπο τους ηχους του Caught In a Mosh μπηκαμε τελικα στο Got The Time τελευταια στιγμη και φτασαμε οσο πιο κοντα στη σκηνη μπορουσαμε.Oι Anthrax ειχαν τον αχαρο ρολο να ανοιξουν το φεστιβαλ(bullet for my vallentine,stone sour?χα!ας με συγχωρουν οι οπαδοι τους,μονο οι Suicidal επρεπε να ειναι και δυστυχως τους εχασα)Ηταν ομως υπεροχοι,το setlist τους ηταν το καταλληλο για μια big four περιοδεια.State of Euphoriah,i am the law,an-ti-so-cial,metal thrashing mad και μεσα σε πανζουρλισμο αμερικανικων thrash μνημειων να σου και το Heaven and Hell φορος τιμης στο Ronnie.H μπαντα φαινοταν να εχει πολυ κεφι,το ιδιο βεβαια και εμεις.Tον Belladonna τον περιμενα πολυ αδυναμο αλλα φροντισε να με διαψευσει.Δεν ξερω αν ηταν σε θεση να αποδωσει ενα Armed and Dangerous και να σε ανατριχιασει αλλα στα κομματια που επαιξαν κελαηδισε.Τοσο καλος ηταν που ο ορκισμενος powerας φιλος μου διπλα αργοτερα μας ελεγε οτι το φεστιβαλ εληξε μετα τους Anthrax.Μπραβο Joey λοιπον,για τη φωναρα σου που ακομα το λεει το ποιημα αλλα και για τη βροχη που εφερες χορευοντας ινδιανικα,κανοντας ετσι την ακροαση λιγες αργοτερα μαγικη.

Megadeth

Oι Megadeth ηταν το συγκροτημα που ηθελα να δω περισσοτερο απο ολα καθως η αγαπη που τους εχω ειναι παροιμιωδης.Kαι τελικα αυτη ηταν για μενα και η καλυτερη εμφανιση της ημερας.Το intro λοιπον με βρηκε να φευγω τρεχοντας απο την ουρα του μπαρ χωρις μπυρα στα χερια ωστε σε δευτερολεπτα να καταφερα να χωθω μπροστα μπροστα.Ο αρχηγος ξεκιναει με το riff του Ηoly Wars και η επομενη ωρα περασε πολυ πολυ γρηγορα...Η αποδοση ολων ηταν αψογη ο ηχος φοβερος και τρομερος και τα φωνητικα του Mustaine ενρινα,ειρωνικα,καυστικα και καυλα οπως παντα.Οσοι ειδαν τη συναυλια απο πισω εχουν αλλη αποψη βεβαια αλλα τι να πω ισως φταιει το που καθοταν καποιος για τον ηχο,ισως να φταιει και ο ενθουσιασμος,Μegadeth στα πλαισια του big four εβλεπα,η φανατιλα μου παιρνει αφεση.Οι Μegadeth εχουν σιγουρα το δικο τους κοσμο και αυτο φανηκε.και απο την ενταση και απο τα γκαρισματα.Μεχρι που και ο Dave φανηκε να το παιρνει χαμπαρι και να το εκτιμα.O Chris Broderick (ex-Nevermore,Jag Panzer) στεκεται επαξια κατω απο το πανο με το λογοτυπο.Ο εταιρος Dave απο την αλλη,ξανα πισω στη μπαντα του,εδωσε στην εμφανιση τον κλασικο αερα που χρειαζοταν απο την αρχη εως και το τελος που υποκλιθηκαν ολοι μαζι(ποσο μ'αρεσει να συμβαινει αυτο).Tο setlist απο την αλλη οχι.Kαι αφηνω στην ακρη τo απαραιτητο νοσταλγικο της επετειακης περιοδειας απο το Clash of the Titans.Αλλα δε νομιζω να υπηρχε καποιος που με στη θεα της Rust in Peace Flying V κιαθαρας-σκοτεινου φετιχιστικου αντικειμενου του ποθου δεν ηθελε η επιλογη των τραγουδιων να ειναι "πιο 1990".Aλλα ας ειναι,οσο μας πληγωνεις τοσο μας πορωνεις Megadave κι ας μην ακουσαμε Tornado of Souls,κι ας προτιμαμε καποιοι απο εμας το Mechanix απο το The Four Horsemen.Tα "Megadeth Megadeth"που μας γαμησαν το λαρυγγι συνοδευοντας το riff του Symphony of Destruction εφτιαξαν ατμοσφαιρα μαγικη.Oσο μαγικο ηταν το crowd surfing με τους Megadeth να παιζουν πανω απο το κεφαλι σου.Aλλα τι να σου κανουν και αυτοι οταν βγαινουν μερα στη μικρη σκηνη?Kαι ναι οι Metallica ειναι τεραστιοι,ειναι γκρουπαρα,ειναι εμπορικα καταξιωμενοι μαζι με μπαντες που τις μετρας στα δαχτυλα του ενος χεριου,η εμφανιση τους ηταν απο τις καλυτερες που εχω δει ποτε,αλλα ας ειχε καποιος τα αρχιδια να βαλει τους Megadeth headliners και να τους χωσει τα ιδια λεφτα στο show,και εκεινη τη νυχτα το συμπαν θα γαμιοταν.Πατοκορφα.

Θρας lives here....

Εδω στο Cornucopia ειμαστε κατι σαν τα distilleries του Jack Daniel's στο Tenesee.Eχουμε υπομονη.Mπολικη......μπορειτε να φανταστειτε τον Azarak και εμενα αξυριστους με καουμποικα καπελα να πεταμε πωματα μεσα σε ενα αδειο βαρελι.Kαπως ετσι ειναι τα πραγματα τα νωχελικα μεσημερια στα Cornucopia Headquarters.Aλλα οπως και στα αποστακτηρια,ετσι και εδω,οταν η υπομονη τελειωνει και η μερα φτανει βγαζουμε προς τα εξω τον αλλο μας εαυτο.Tελικα η καλη μουσικη ειναι σαν καλο whiskey.Η Θρας μουσικη απο την αλλη,ειναι σαν το μεθυσι μετα απο αυτο.Εβιβα.