Give me my wings!

Έχει χτυπήσει κόκκινο η γραφικότητα όσον αφορά τις κρυφές πατέντες στα κομμάτια των Tool, αλλά, γαμώτο, γουστάρω τόσο -μα ΤΟΣΟ- πολύ.

Καρακλάσσικ Αυγούστου 2012: The Melvins - Houdini (1993)

Απόλυτα προσηλωμένος στην underground γραμμή μου, ήταν απλά θέμα χρόνου για να ασχοληθώ με το μοναδικό φαινόμενο που ακούει στο όνομα "Melvins". Οι Melvins γενικά χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης στο πολυαγαπημένο μας μπλογκ αφού ουκ ολίγες φορές έχουν αποκαλυφθεί και παρουσιαστεί διάφορες πτυχές (από τις άπειρες που έχουν) του συγκροτήματος, εδώ όμως το πάω λίγο παραπέρα και αφού ταλαντεύτηκα ανέμεσα σε 2-3 ακόμα αριστουργήματα που έχουν κυκλοφορήσει, επέλεξα την εύκολη λύση, δηλαδή τον πιο γνωστό και -κατά γενική ομολογία- καλύτερο δίσκο τους.

Ακόμα δεν ξέρω αν πρόκειται για τον πιο αγαπημένο μου δίσκο των Melvins, είναι η αλήθεια. Βασικά νομίζω ότι ανάλογα με τη διάθεση και την εκάστοτε ψυχοσύνθεση στην οποία βρίσκομαι, τον ρόλο του "αγαπημένου δίσκου" θα τον αναλαμβάνει κάθε φορά και ένας διαφορετικός. Το "Houdini" όμως, για κάποιο λόγο, πάντα θα μου βγάζει λιιιιιιίγο πιο έντονα, αυτή την αίσθηση του ότι είναι πραγματικά ένα τεράστιο άλμπουμ. Μπορεί να λατρεύω το "Lysol" με τις παρανοϊκές και πρωτόλειες σλατζοντροουνιές του, το "Bullhead" για τον τρόπο που εξέλιξαν τον ακατέργαστο -αλλά φυσικά ευφάνταστο- ήχο των "Gluey Porch Treatment" και "Ozma", το "Stoner Witch" για την ατόφια stoner μαγκιά του, αλλά πάντα όταν ακούω το "Houdini", θα βρω σημεία που θα με κάνουν να βροντοφωνάξω ότι αυτό το πράγμα είναι ό,τι καλύτερο έχω ακούσει στη ζωή μου.

Και πώς να μην είναι; Από ΄που και να πιάσεις αυτή την τελειότητα, η έμπνευση ξεχειλίζει. Πάρε τα riffs του King Buzzo και δες με τι μαεστρία διαδέχεται το ένα το άλλο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το καθένα από αυτά έχει την ικανότητα να σε κολλάει στον τοίχο με χαρακτηριστική ευκολία. Και αυτό αν και τη σήμερον ημέρα πιθανόν να μη φαντάζει και σαν τεράστιο επίτευγμα, όταν μιλάμε για το '93, δεν υπάρχουν και πολλοί κιθάριστες οι οποίοι γράφουν τόσο κολλητικά, γαμημένα groovy hooks. Άντε κάνας Homme, κάνας Pike και μέχρι εκεί. Από εκεί και πέρα, το μπάσο της Lorax -στο μοναδικό στούντιο άλμπουμ που ηχογράφησε με τους Melvins- προκαλεί τριγμούς, ενώ ο άρχοντας Dale Crover, πίσω από τύμπανα κάνει τα δίκα του, ρίχνοντας άλλοτε το ρυθμό στα τάρταρα και άλλες φορές δίνει μια εκπληκτική φρενίτιδα που κάνει τους υπόλοιπους να τρέχουν σαν λυσσασμένα σκυλιά για να τον προφτάσουν.

Όλα τα παραπάνω συντελούν στη δημιουργία ενός από πιο σημαντικούς δίσκους της δεκαετίας του '90. Πάνω στην έξαρση του grunge, οι Melvins έρχονται με τις αρχιδάτες και υπερ-heavy κιθάρες τους να δείξουν ότι δεν είναι σαν όλους τους άλλους. Έρχονται και βάζουν και αυτοί το λιθαράκι τους στα τότε θεμέλια του τωρινού μαστουριάρικου stoner πύργου. Κάνουν το doom να ακουστεί πιο groovy από ποτέ. Αποδεικνύουν με τον εκκωφαντικό τρόπο ότι ο χαβαλές μπορεί να χωρέσει στη μουσική αρκεί να μη χάνεις τον στόχο. Παρουσιάζουν μια παράνοια που ακόμα και τώρα είναι δυνατόν να προκαλέσει ημικρανίες. Και πάνω απ' όλα γράφουν μια ντουζίνα (+1 αλλά δεν πιάνεται γιατί είναι άλλη φάση) κομματάρες που κολλάνε στο μυαλό ακόμα και με μόλις μία ακρόαση. Κομμάτια που ακόμα και σήμερα προκαλούν παροξυσμό όταν τα παίζουν live.

Οι Melvins μάλλον είναι το καλύτερο συγκρότημα στον κόσμο. Χωρίς πλάκα. Η επιρροή που έχουν ασκήσει δεν χωράει σε αριθμούς και λέξεις. Και αυτό το χρωστάνε σε τεράστιο βαθμό σε τούτο εδώ το αραβούργημα (γιατί περί αυτόυ πρόκειται) θορύβων που επισφραγίζει το καρακλασσικό cult status τους και περνάει στην ιστορία με συνοπτικές διαδικασίες. Μόνο δέος. Τίποτ' άλλο.

Ακυρώθηκε το live των Saint Vitus.

Αγαπητοί φίλες και φίλοι καλησπέρα,

Σήμερα τα ξημερώματα έλαβα ένα mail από τον manager των SAINT VITUS, Rodney.
Λόγοι υγείας οδήγησαν εσπευσμένα μέλος του συγκροτήματος στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί έκριναν πως έπρεπε να χειρουργηθεί ΆΜΕΣΑ. Του συνέστησαν να μην ταξιδέψει με αεροπλάνο. Ζητούνε συγγνώμη από το Ελληνικό κοινό που τους έχει αφήσει τις καλύτερες αναμνήσεις για την ματαίωση της συναυλίας τους στο ΑΝ και κοιτάμε να γίνει η συναυλία στην πρώτη δυνατή ευκαιρία.
Σαν donSait Promotions εύχομαι καλή ανάρρωση και ζητώ μια τεράστια συγγνώμη με την σειρά μου για την ταλαιπωρία. Σας ευχαριστώ για την θέρμη με την οποία αγκαλίασατε την συναυλία.
Τα εισιτήρια μπορείτε να τα εξαργυρώσετε από τα εκδοτήρια της TICKET HOUSE, METAL ERA, TICKET ARENA, άμεσα.

Ευχαριστώ για την κατανόηση.

Με εκτίμηση
Σπύρος Στάνλεη 

https://www.facebook.com/events/333011230078312/

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ, ΓΑΜΩ!!!

Om new song

Om - State of Non-Return

http://soundcloud.com/biz-3-publicity/om-state-of-non-return

Καινούριο τραγούδι από τον επερχόμενο δίσκο "Advaitic Songs" των θεών Om, που θα κυκλοφορήσει στις 26/7 από την Drag City.

Η θεοσύνη μελοποιημένη.

Disbelief - Worst Enemy (2001)

Η σχέση μου με το death metal είναι επιδερμική και δεν το πολυψάχνω εκτός κι αν στα μουσικά σάιτς και μπλογκς που χαζεύω για διάφορες κυκλοφορίες, συνοδεύεται από τις μαγικές λέξεις "doom" ή "sludge". Έτσι άκουσα τούτη τη δισκάρα, η οποία αποτελεί την τρίτη κατά σειρά από σύνολο 9 δίσκων των Γερμανών και πρώτη για μένα που ακούω αλλά σίγουρα όχι η τελευταία.

Το να προσπαθήσω να κατατάξω τους Disbelief σε κάποιο συγκεκριμένο ιδίωμα, θα ήταν αδύνατο. Αυτό που ακούω στο "Worst Enemy" δεν το έχω ξανακούσει από καμία μπάντα και μόνο συνειρμικά οι κιθάρες μου φέρνουν στο νου, τους Voivod ενώ η αρρωστημένη ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με την δυναμική της μουσικής τους και τις αργές ταχύτητες θυμίζουν Neurosis. Ψάχνωντας λίγο στο ίντερνετ, βρήκα ότι το death τους είναι κοντά σε εκείνο των Bolt Thrower -τους οποίους έχω ακούσει ελάχιστα- οπότε, ελπίζω να πήρατε μια ιδέα για το τι παίζουν οι τύποι.

Πιο συγκεκριμένα, εδώ έχουμε αργόσυρτους ρυθμούς, με mid-tempo ξεσπάσματα, κλασσικό death drumming που κεραυνοβολεί αδιάκοπα, riffs-ξυράφια που κόβουν την ανάσα και μανιασμένα φωνητικά γεμάτα πόνο και οργή. Η αδυσώπητη ένταση είναι το κερασάκι στην τούρτα, δημιουργώντας μια ασφυκτικά πνιγηρή ατμόσφαρα που αποπνέει κατάθλιψη και μιζέρια.

Δεν υπάρχουν περισσότερα να πω, δεν το πολυκάτεχω κιόλας με το death, αλλά το σίγουρο είναι ότι το "Worst Enemy" αποτελεί ένα δίσκο, που ανοίγει νέους δρόμους για μένα στην ακραία μουσική. Τελειότητα.




http://www.metal-archives.com/bands/Disbelief/3840

Amenra News

Οι θεοί Βέλγοι Amenra, επιτέλους ανακοίνωσαν ότι ξεκινάνε τις ηχογραφήσεις για τον διάδοχο του προ τετραετίας καταπληκτικού "Mass IIII". O τίτλος του νέου άλμπουμ όπως ήδη ήταν από καιρό τώρα γνωστό, θα είναι "Mass V" και θα κυκλοφορήσει από τη Neurot στην οποία υπέγραψαν πέρσι. Στην παραγωγή βρίσκεται ο "πολύς" Billy Anderson (Eyehategod, Neurosis, Om, Swans και μεταξύ πολλών άλλων και το περσινό "Super Van Vacation" των δικών μας 1000mods).
Ο τραγουδιστής Colin Van Eeckhout δηλώνει ότι ο νέος δίσκος τους θα είναι ότι πιο βαρύ και αργό έχουν κάνει μέχρι τώρα, και αυτό από μόνο του αρκεί για να γίνει ο πιο πολυαναμενόμενος δίσκος της χρονιάς.
Η ημερομηνία κυκλοφορίας ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί, αλλά πραγματικά ελπίζω να μην καθυστερήσει (κατά φθινόπωρο το κόβω).
Για όσους δεν ξέρουν στις 22 Σεπτέμβρη θα παίξουν ζωντανά στην Αθήνα (περισσότερες λεπτομέρειες δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα).

Πάρτε και ένα τιζεράκι από την περιοδεία τους στη Ρωσία. Το κομμάτι που ακούγεται είτε είναι διασκευή του "Locust Star" των Neurosis, είτε καινούριο κομμάτι, αλλά είναι πολύ μικρό το δείγμα για να ξέρουμε σίγουρα. Παρ' όλα αυτά, γαμεί.




AMENRA RUSSIA/UKRAINE TOUR 2012 PROMO from jeroen mylle on Vimeo.

ΚΑΡΑΚΛΑΣΣΙΚ Απρίλιος 2012: Killing Joke - Killing Joke (1980)

Οκ, με ξέρετε. Είμαι παθολογικά underground ευτελής τυπίσκος. Όσο και να γουστάρω αρκετά από τα λεγόμενα "μεγάλα κλασσικά" (όχι αυτά με τον Μίκι Μάους και τον Ντόναλντ, αν και αυτά γαμάνε επίσης), δεν γίνεται το δικό μου "Καρακλάσσικ" να περιλαμβάνει κάποιο από αυτά. Γι' αυτό και στο παρόν αφιέρωμα θα παρουσιαστεί το μεγαλύτερο κλασσικό underground διαμάντι (κατ' εμέ πάντα ε) που δημιουργήθηκε ποτέ.

Οι Killing Joke δεν είναι η καλύτερη μπάντα όλων των εποχών. Δεν είναι καν η καλύτερη post-punk μπάντα όλων των εποχών. Ούτε κατά διάνοια. Οι Joy Division, οι Television, οι Wipers και κάποιες ακόμα μπορούν να τσακώνονται μεταξύ τους γι' αυτόν τον τίτλο. Οι Killing Joke είναι, όμως, αναμφίβολα η πιο επιδραστική μπάντα εκείνων των καιρών (τέλη του '70 - αρχές '80), άντε μαζί με τους Melvins. Ο κατάλογος των συγκροτημάτων που τους έχουν αποδώσει credits, είναι ατέλειωτος. Από τους Nirvana (απλά ακούστε αυτό και μετά αυτό, για να καταλάβετε) και τους Nine Inch Nails μέχρι τους Metallica (οι οποίοι έκαναν και μια εξαιρετική διασκευή στο The Wait) και τους Ministry.

Ο λόγος που έκανε τους Killing Joke να ξεχωρίζουν σε σχέση με τις υπόλοιπες post-punk μπάντες εκείνης της εποχής είναι ότι πάντρεψαν το post-punk, το new wave και το gothic rock της εποχής με το metal. Κανένας άλλος δεν ακούστηκε τόσο heavy τότε, όσο αυτοί. Και μόνο δηλαδή να ακούσει κανείς το The Wait και να πάρει μερικά λεπτά αναλογιζόμενος ότι αυτό το πράγμα βγήκε το 1980, παθαίνει ένα μικρό ταράκουλο.

Αυτό εδώ είναι λοιπόν το ομώνυμο, αυτοχρηματοδοτούμενο -γι' αυτό και καθίσταται αυτόματα ως underground- ντεμπούτο των Killing Joke. Ένα διεστραμμένο, σκοτεινό, παράξενο αριστούργημα. Τα new wave synths συνδυάζονται εκπληκτικά με τα εκρηκτικά, βαριά riffs και ένα rhythm section εκπληκτικό, που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, ενώ τα noise samples μαζί με τον χαρακτηριστικό ήχο της κιθάρας σηματοδότησαν την έναρξη του industrial, κάτι που εξέλιξαν σε εκπληκτικό βαθμό από τις αρχές του '90 και μετά όταν και καθιερώθηκαν σαν μια κλασική industrial metal μπάντα. Όλα τέλεια αλλά χωρίς τη χαρισματική φωνή του Jaz Coleman, όλα θα έμοιαζαν άδεια. Η βραχνή, αψεγάδιαστη φωνή του με την σπάνια θεατρικότητα, ντύνει με ιδανικό τρόπο τις συνθέσεις και αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της μετά-αποκαλυπτικής ατμόσφαιρας του δίσκου. Μέγας αποκρυφιστής ο ίδιος, από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε να τραγουδάει, κηρύττει για το τέλος του κόσμου μέσα από βαθιά πολιτικοποιημένους στίχους που επεκτείνονται σε ζητήματα περί θανάτου, εξορίας, ελευθερίας και ανθρώπινης υπόστασης.

Μετά τον παρόντα δίσκο, ακολούθησαν ακόμα 14, με τελευταίο το φετινό πολύ καλό "MMXII". Άσχημες στιγμές δισκογραφικά είχαν 2-3, αλλά γενικά η συνέπεια τους με την τελειότητα είναι αξιοθαύμαστη. Παρ' όλο που συνθετικά μεγαλούργησαν κι αργότερα, με φανταστικές κυκλοφορίες που προσωπικά θεωρώ καλύτερες από το ντεμπούτο (ειδικά το "Pandemonium" (1994) και το ομώνυμο του 2003), σε επιδραστικότητα αυτό θα στέκει για πάντα αγέρωχο στην κορυφή. Αυτό είναι λογικό και φυσιολογικό όμως. Πόσες φορές ν' αλλάξει κανείς την ιστορία;

Οδηγός για σωστή χώνεψη, από το TasteCornucopia

Κατάνυξη, συγχώρεση, περισυλλογή. Οι μέρες του πάσχα αποτελούν την σημαντικότερη γιορτή για τον Χριστιανισμό από πνευματική άποψη, αλλά ως γνήσια τέκνα ορθόδοξων χριστιανών, μεγαλωμένοι στην Ελλάδα, γνωρίζουμε πως αυτό είναι η μισή αλήθεια. Πιθανότατα για τους περισσότερους από εμάς η θρησκευτική πλευρά του Πάσχα είναι το παρελκόμενο ανηλεούς καταβρόχθησης. Το Πάσχα μας κάνει να θυμόμαστε γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε σητν κορυφή της τροφικής αλυσίδας, παμφάγα όντα με μηδενικούς ενδοιασμούς να φάμε απο πρασινάδες, αυγά, σιτηρά, νεφρά, εντόσθια και ως αποκορύφωμα να περάσουμε ένα παλούκι απο άκρη σε άκρη ενώς αρνιού και να φάμε μέχρι και τα κόκκαλα. Fuck yeah! Βέβαια έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως αυτή η ολοκληρωτική πτώση στο αμάρτημα της λαιμαργίας γίνεται αυστηρά για λόγους επιβίωσης, μιας και δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο για τροφή μέχρι και την Τρίτη μετά τα πάσχα, μιας και όλα τα ταχυφαγεία, στην Αθήνα τουλάχιστον, είναι κλειστά.

Όλα έχουν ένα τίμημα όμως. Και όχι δεν μιλάω για τα κιλά που βάλαμε, έχουμε το απίστευτο προνόμιο να είμαστε άντρες και να μην μας νοιάζουν τέτοιες λεπτομέριες, μιλάω για την δυσκολία της χώνεψης. Τι καλύτερο λοιπόν απο λίγη μουσικούλα, αραχτοί σε κάποιο καναπέ σε ημιλυπόθυμη κατάσταση. Ετσι κι' αλλιώς ο 15αύγουστος, η επόμενη μεγάλη θρησκευτική γιορτή, είναι τόσο ξενέρωτη που η παράδοση μας δεν την έχει καν συνδέσει με την μάσα.

Ακολουθεί λοιπόν μια σειρά επιλογών από εμάς του taste cornucopia, αν και λίγο καθυστερημένα, που μπορεί να λειτουργήσει το ίδια θαυματουργά με το να σου προσφέρει παγωμένη σοδίτσα ο Χριστός ο ίδιος στον μυστικο δείπνο. ( Το κείμενο ήταν να ανέβει Δευτέρα του πάσχα αλλά είμαστε τεμπέληδες, κρατήστε σημειώσεις για του χρόνου)



Amberclock


Η χώνεψη είναι μια ώρα για κάποιους δύσκολη, για κάποιους απολαυστική. Σε οποιαδήποτε περίπτωση εκείνη τη στιγμή τη μουσική μου τη φαντάζομαι όπως το άραγμά μου. Μπαλκονάκι εξοχικού, ανοιξιάτικος ήλιος που να υποννοεί καλοκαίριασμα, δροσερό αεράκι, χαλάρωση σε συνδυασμό ρεμβάσματος μερικά βήματα πρίν από ευχάριστη νύστα. Από το Perth του Bon Iver το οποίο ποτέ δεν φτάνει το κρεσέντο που υποννοεί και το υπέροχα μονότονο Hear the Children Sing μέχρι τους Madrugada και το There is No Food (το αν η ειρωνία του τίτλου είναι συμπτωματική το αφήνω στην κρίση του ακροατή/αναγνώστη) δεν υπάρχουν εκρήξεις, εκπλήξεις, θορυβώδεις εισβολές, high tempo. (ΠΡΟΣΟΧΗ: δεν εγγυόμαστε το ίδιο για τους υπόλοιπους κάφρ… εεε συναδέλφους). Και αν το αφιέρωμα σας ήρθε λίγο αργά για αυτό το σκηνικό, ε, και του χρόνου. Or not.

1. Bon Iver - Perth
2. Lungfish - Hear the Children Sing
3. Nick Cave & The Bad Seeds - Straight to You
4. Madrugada - The Kids are on High Street
5. Have a Nice Life - There is no Food



Batman

1 Led Zeppelin – In My Time Of Dying : Μόλις τελειώσει η λαίμαργη κατανάλωση των φαγητών αλλά και του γλυκού, οι ελπίδες να επιβιώσεις φαντάζουν μηδαμινές…
2 Mastodon – Megalodon: Η περηφάνια για το γεμάτο οικογενειακό τραπέζι που εξολοθρεύτηκε, έγκειται στο γεγονός ότι αθροιστικά, ισοδυναμεί σε βάρος με τον προϊστορικό καρχαρία. Και απαλύνει και τον ευχάριστο στομαχόπονο σαν σόδα.
3 Morrissey – Meat Is Murder : Μια ευχάριστη post- cannibalism ασχολία είναι να ακούω τις φυσιολατρικές ανησυχίες του Morrissey και των ανθρώπων που δακρύζουν στο άκουσμά του και να γελάω ειρωνικά και σαρδόνια με την κοιλιά γεμάτη ατενίζοντας το μισοτελειωμένο, σουβλισμένο ζώο. Χριστός Ανέστη φλώροι!
4 Saturnalia Temple – Black Magic Metal : Έχοντας φάει κοκορέτσι μέχρι θανάτου, η δομή αυτού του τραγουδιού μου θυμίζει το πόσο αργά πρέπει να τα γίνουν όλες οι κινήσεις ώστε να χωνέψω αναίμακτα.
5 Tankard – The Morning After : Δευτέρα του Πάσχα πρωί, το hangover δεν είναι από αλκοόλ αλλά από το πολύ φαγητό. Όσο και να προσπάθησες…

Azarak

Έχω συνδέσει την διαδικασία την χώνεψης του οβελία με την επιστροφή στην Αθήνα, είτε μετά από το παραδοσιακό οικογενειακό γεύμα, είτε μετά από κάποια απόδραση με αφορμή την αργία του πάσχα. Μέτα το νταβαντούρι του ψησίματος πάντα με πιάνει η ανάγκη να γυρίσω πίσω στην βάση μου. Ο ένας λόγος είναι ότι λατρέυω την άδεια πόλη. Ο δεύτερος λόγος είναι πως μετά το σαλόνι του σπιτιού μου, η θέση του οδηγού είναι η σημαντικότερη θέση για σωστή ακρόαση μουσικής. Η διαδικασία της πέψης χρειάζεται μόνο ελαφριές κινήσεις των ποδιών και των χεριών, όχι υπερβολική άσκηση, και όχι πολλές κουβέντες. Το τοπίο σιγά σιγά να αλλάζει και το κατουρημένο κίτρινο του Αττικού ουρανού να είναι ορατό από το ύψος της Χαλκίδας ή των Μεγάρων. Αυτη η επιλογή θα μπορουσε να αποτελείται απο τραγούδια-φόρο τιμής στους 4 τροχούς, αλλά αποφάσισα να κάνω μία επιλογή από ό,τι άκουσα στην φετινή μου επιστροφή, Από το Πήλειο στον Βύρωνα έχουμε αρκετά χιλιόμετρα να καλύψουμε ακόμα, και όταν η παρέα έχει διαφορετικά ακούσματα τότε ενδιαφέροντες αλχημείες συμβαίνουν.

1.Murder by Death - Until Morale Improves

2.Monster Magnet - Dead Christmas

3.The Devil's Blood - Fire Burning

4.Death in Vegas - Dirge

5.Colour Haze - Fire

Keyser

1.Archive - Again

'Με ανώδυνο τρόπο βυθίζομαι ξανά, στην αγκαλιά των λαίμαργων αμαρτωλών ενστίκτων μου...'

2.Yob - Burning the Altar

'...η θυσία έχει πραγματοποιηθεί και μια φωτιά πλυμμηρίζει τα σωθηκά μου...'

3.Bongripper - Satan

'...Ο Σατανάς με κυριέυει ενώ η αλχημεία λαμβάνει χώρα εν μέσω ένδοξων τυμπανοκορουσιών...'

4. Sun of Nothing - Catharsis

'...Η πύρινη λάβα ανακουφίζει κατρακυλώντας, και με ένα μνημειώδες ρέψιμο φέρνει την κάθαρση.'

5. Δημήτρης Μητροπάνος - Το ζειμπέκικο του Αρχαγγελου

'Ο θάνατος του μοναδικού μεγάλου λαϊκού που αγάπησα, φέρνει δάκρυα και ρίχνει το μάυρο του πέπλο σκεπάζοντας τα πάντα.'

Electric Wizard - Legalize Drugs & Murder (7" Release)

Μιας και αράζαμε σήμερα με τους υπόλοιπους Κορνουκοπιανούς και τα λέγαμε για Electric Wizard, έσκασε και το νέο τους EP στο γιουτιούμπι.






Όχι κάτι τρομερό ή καινοτόμο. Απλά κλασσικοί EW που κάνουν τον μυαλό, πολτο. Παρ' όλα αυτά περιμένω πολύ περισσότερα από αυτό, στον επερχόμενο δίσκο τους.

Ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς

Στις 24/7 κυκλοφορεί ο νέος δίσκος των ΘΕΩΝ Om με τίτλο "Advaitic Songs".

Ευλόγησον!

April Doom's day

Αφού λοιπόν κατά τη διάρκεια της χθεσινής μέρας ο κόσμος βυθίστηκε σε χάος με 8μπιτο google maps, γάτες αντί για διαφημίσεις στο adblock, monocle για σκύλους, διάσημους να πεθαίνουν ή να φεύγουν από συγκροτήματα γιατί είχαν θρησκευτικό όραμα και ανώριμες φάρσες εις βάρος αθώων συμπολιτών, το Cornucopia κάνει ένα μοναδικό πρωταπριλιάτικο (σε doom έκδοση 24ωρης καθυστέρησης) αφιέρωμα σε σαρδάμ και σκηνικά συναυλιών που έχουμε ζήσει κατά καιρούς. Μπορεί πολλά από τα "θρυλικά" που έχουν καταγραφεί να είναι κορυφαία, αλλά ουκ ολίγες φορές έχω κρατήσει την κοιλιά μου από τα γέλια με τα μικροπεριστατικά που έχω ακούσει να διηγούνται διάφοροι - έχουν άλλη χάρη και πιθανότατα να μην τα ξανάκουγες πουθενά αλλού. Τα ακόλουθα είναι επιβεβαιωμένα, 100% τρού και κάλτ. Απολαύστε.

Drink all the beers!!!

Μούσια, αμέτρητες μπύρες, up-tempo και sexy heavy rock και απεριόριστος χαβαλές είναι μόνο λίγα από τα συστατικά που αποτελούνται τα αριστουργηματικά βίντεο των τρισμέγιστων Red Fang. Απολαύστε άφοβα, υποχρεωτικά με μια μπύρα ανά χείρας:








Και να μην ξεχνιόμαστε. Στις 22 Απριλίου στο An Club, θα πραγματοποιηθεί το πάρτι της χρονιάς.

Monarch - Omens (2012)

Οι Γάλλοι Monarch δεν είναι νέοι στην πιάτσα. Υπάρχουν από το 2002 και τούτο εδώ είναι το έκτο τους άλμπουμ. Και πέρα από αυτά, κυκλοφορούν μανιωδώς σπλιτάκια και EPs, δείχνοντας αν μη τη άλλο, ότι το γουστάρουν με το παραπάνω αυτό που κάνουν. Αν βάλουμε μέσα στην εξίσωση ότι πρόκειται για μια βασικά drone μπάντα, τότε φτάνουμε εύκολα στο συμπέρασμα ότι οι μπάντες που καταπιάνονται με αυτό το είδος, διακρίνονται, συνήθως, από μια σπάνια εργασιομανία που πραγματικά δεν μπορώ να κατανοήσω (βλέπε Sunn O))), Boris, Nadja/Aidan Baker και άλλους).

Βέβαια, οι Monarch δεν είναι η κατεξοχήν drone μπάντα, τύπου Sunn O))). Ηχητικά βρίσκονται κάπου ανάμεσα στους Khanate, τους Menace Ruine και τους Corrupted, προσεγγίζοντας με μια sludge διάθεση το drone. Χαρακτηριστικό της μουσικής τους είναι τα πολύ όμορφα γυναικεία φωνητικά της Emilie Bresson, που δίνουν μια διαφορετική ηχητική διάσταση.

Το "Omens" αποτελείται από τρία κομμάτια συνολικής διάρκειας 35 λεπτών, με δύο μεγάλα στην αρχή και στο τέλος και ένα 3λεπτο ιντερλούδιο ενδιάμεσα. Το εναρκτήριο 12λεπτο "Blood Seeress" έχει στοιβαρό ρυθμό με τα ντραμς του Rob Shaffer (Dark Castle) σε σταθερά επαναλαμβανόμενο τέμπο όπως και το πελώριο, ογκώδες μπάσο, το fuzz της κιθάρας του Shiran Kaidin (Year Of No Light) κλασσικά τέρμα με ωραία αργά riffs και τις τσιρίδες της Bresson να περνάνε πάνω από το ατέλειωτο feedback, μαυρίζοντας περισσότερο την ατμόσφαιρα. Το ambient "Transylvanian Incantations" με τα στρυφνά synths μοιάζει σαν να βγήκε από soundtrack μετά-αποκαλυπτικής ταινίας και δένει ωραία με την όλη νοσηρή ατμόσφαιρα και αποτελεί τη δίοδο για το μεγαλειώδες 19λεπτο "Black Becomes The Sun". Εδώ οι κιθάρες είναι πιο μινιμαλιστικές με πανέμορφα θέματα που σε συνδυασμό με τα καθαρά αιθέρια φωνητικά δημιουργούν μια πανέμορφη ατμόσφαιρα, σπάζοντας τη μαυρίλα. Αυτό για περίπου επτά λεπτά πριν αρχίσουν τα πράγματα να βαραίνουν ξανά, το feedback να σκεπάζει τα πάντα και το "μαύρο" να καλύπτει τον ήλιο μέχρι και το φινάλε, δίνοντας τέλος σε μια συγκλονιστική σύνθεση και σε έναν πολύ καλό δίσκο που αξίζει τις ακροάσεις του.

Monarch On Facebook

Mastodon - Leviathan (Piano Version)

Παραείναι τέλειο, για να είναι αληθινό.

High On Fire Fuckin Awesome News

Στις 3/4 θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος των τιτάνων High On Fire με τίτλο "De Vermis Mysteriis". Την παραγωγή επιμελλείται ο θαυματουργός Kurt Ballou που πέρσι έκανε παπάδες στους δίσκους των KEN Mode και Today Is The Day.

Το κόνσεπτ του δίσκου είναι όσο ψυχανώμαλο όσο πρέπει:

De Vermis Mysteriis (or “Mysteries of the Worm”) takes its title from a fictional grimoire created by Psycho author Robert Bloch and incorporated by H. P. Lovecraft into the lore of the Cthulhu Mythos (Lovecraft mentioned De Vermis Mysteriis as one of the books that “repeat the most hellish secrets learnt by early man”). The album carries a deeply mystical undercurrent, incorporating fantastical themes and lyrics detailing, among other things, time travel, a serum called liao that is made out of a black lotus and “a Jesus twin who can see the past through his ancestors’ eyes.” And that’s just scratching the surface!

Tracklist:

1. Serums of Liao
2. Bloody Knuckles
3. Fertile Green
4. Madness of an Architect
5. Interlude
6. Spiritual Rites
7. King of Days
8. De Vermis Mysteriis
9. Romulus and Remus
10. Warhorn

Και εδώ το πρώτο κομμάτι το οποίο σοδομίζει αλύπητα (τι σκατά γίνεται εκεί στα ντραμς;!;!):



Εν κατακλείδι: Εξώφυλλο + κόνσεπτ + παραγωγός + πρώτο δείγμα = Κάβλα σκέτη και τα πουλιά στο χέρι!

Rockwave Festival 2012: Update

Με μια ωραία ντρίμπλα, η Didi κατάφερε τελικά να κάνει την ακύρωση των Sabbath να μοιάζει λιγότερο επώδυνη. Όχι μόνο επιβεβαιώθηκε ότι τελικά θα εμφανιστούν οι Slash και Zakk Wylde (μαζί με Bulter και Gus G), αλλά κάνουν και την έκπληξη και φέρνουν και τους Unisonic (ή αλλιώς το συγκρότημα-αναβίωση των Helloween με Kiske και Hansen) την ίδια μέρα.

Όσοι είχαν πάρει από πριν εισιτήρια, ισχύουν ως έχουν. Αν δεν τους ενδιαφέρει πλέον μπορούν να τα εξαργυρώσουν στο ticket house και για όλα τα καινούρια εισιτήρια η τιμή διαμορφώνεται στα 50 ευρώ για περιορισμένο αριθμό και μετά την εξάντληση αυτών, στα 58 ευρώ. Στο ταμείο τα εισιτήρια θα κοστίζουν 65 ευρώπουλα.

UFOMAMMUT - ORO - Recording Sessions

Μόλις χθες οι κολεκτίβα των Malleus έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο από τις πρόβες των τιτανομέγιστων doom γιγάντων Ufomammut για τον επερχόμενο δίσκο τους "Oro: Opus Primum", που κυκλοφορεί τον Απρίλιο.




Το βίντεο δεν προδίδει και πολλά πράγματα, αλλά από το 7:26 και μετά, μαζεύω το σαγόνι μου!

Ακύρωσαν οι Black Sabbath την περιοδεία τους

Όπως ήταν φυσικό επόμενο, αν λάβουμε υπόψη μας την υγεία του Θεού (λίγο οξύμωρο αυτό) και τις πρόσφατες εξελίξεις όσον αφορά τον Ward, οι Black Sabbath ακύρωσαν ολόκληρη την περιοδεία τους πλην του Download Festival στην Αγγλία.

Σε όλη την υπόλοιπη περιοδεία (συμπεριλαμβανομένου και του Rockwave Festival στις 3/7) θα εμφανιστούν ως "Ozzy & Friends" να παίζουν Black Sabbath.

Οι φήμες ήδη αναφέρουν ότι θα εμφανιστούν οι Geezer Butler, Zakk Wylde, καθώς επίσης και ο Slash που είναι χρόνια φίλος με τον Ozzy.

Μιλάμε φυσικά, για τεραστίων διαστάσεων ξενέρωμα και μένει να δούμε τι θα γίνει τελικά και αν θα επιβεβαιωθούν οι φήμες για να σωθεί το φεστιβάλ.
Ήδη η Didi αναφέρει οι θα υπάρχει δυνατότητα εξαργύρωσης των εισιτηρίων όσων πρόλαβαν να προαγοράσουν, σε περίπτωση που δεν θέλουν πλέον να παρεβρεθούν στο φεστιβάλ. Ακόμα βέβαια εκκρεμεί το επίσημο δελτίο τύπου, οπότε υπομονή και από βδομάδα βλέπουμε.

Rituals - Rituals (2012)

Οκ, είναι αλήθεια ότι οι Isis προκάλεσαν μεγάλο πανικό στη δεκαετία των zeros και ενέπνευσαν κόσμο και κοσμάκη. Επίσης είναι μεγάλη αλήθεια ότι το post-metal είναι ένα είδος το οποίο έχει μια άλφα στασιμότητα και δεν επιδέχεται πολλούς πειραματισμούς. Τρίτη μεγάλη αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες μπάντες που αποφασίζουν να καταπιαστούν με το post-metal, καταλήγουν να ακούγονται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μια αξιόλογη κόπια των προαναφερθέντων Isis.
Τι κάνει λοιπόν αυτή τη νεοσύστατη μπάντα (μόλις το 2010 δημιουργήθηκε) ξεχωριστή;

Η ιδιαίτερη προσέγγισή τους στον συγκεκριμένο ήχο: Για αρχή είναι η κατάμαυρη ατμόσφαιρα τους. Τέτοια σκατοψυχία είχα καιρό να συναντήσω σε post-metal κυκλοφορία. Downtempo, πολυεπίπεδες συνθέσεις που κλιμακώνονται, ξεσπάνε και ηρεμούν με απόλυτα συγχρονιζόμενη αρμονία. Μανιασμένα βυθισμένα στο πόνο φωνητικά που μοιάζουν σαν βγαίνουν από την άβυσσο της ψυχής. Τιτάνια doom riffs που εντείνουν την οργή με τρομακτική ορμή. Ambient ηχοστρώματα που απλώνουν το σκοτάδι μέχρι να σκεπάσει τα πάντα.

Το ντεμπούτο των Rituals ήρθε για να δείξει ότι το post-metal είναι ζωντανό και αναπνέει. Οι επιρροές τους κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα αλλά δεν επαναπαύονται σε αυτές και πειραματίζομενοι χτίζουν ένα δυσβάσταχτο, πελώριο, ηχητικό ογκόλιθο. Συγκλονιστικό!

Ο δίσκος κυκλοφορεί επίσημα τον Μάρτιο, αλλά έδωσαν την άδεια στο Cvlt Nation να το διανείμουν ελεύθερα.

ΥΓ. Και μιας που ανέφερα τους Isis, πάρτε ένα εξαιρετικό δείγμα από το νέο project του Aaron Turner:

Herem - II (2011)

Γουστάρω τρελά τα συγκροτήματα που χωρίς να κάνουν κάτι το τρελά καινοτόμο, καταφέρνουν παρ' όλα αυτά και σπάνε τα στενά στεγανά του doom ήχου, με την ποιότητα και τη φρεσκάδα τους. Αυτό αποτελεί μια πολύ ηχηρή απόδειξη ότι όταν έχεις όρεξη και καλές ιδέες μπορείς να δημιουργήσεις πρωτόγνωρες εμπειρίες με πολύ απλά συστατικά. Οι Φινλανδοί Herem έχουν και όρεξη και καλές ιδέες, γι' αυτό και εδώ στη δεύτερη κυκλοφορία τους, δημιουργούν κάτι το πραγματικά εντυπωσιακό.

Το ΙΙ είναι ένα αργοκίνητο θορυβώδες ηχητικό κτήνος που ενώ θα μπορούσε άνετα να αποτελεί άλλη μια καλή κόπια των Electric Wizard, δεν το κάνει. Κι αυτό γιατί ενώ εχουν κι αυτοί 2 κιθάρες, αντί να τιγκάρουν και τις 2 στο fuzz, όπως κάνουν οι προαναφερθέντες EW, εντούτοις επιλέγουν να ρίξουν όλο το heaviness στη μία και να αφήσουν στην άλλη την καθαρότητα και την ελευθερία να δημιουργεί όμορφα ηχοτοπία, προσθέτοντας layers και εξαιρετικά leads, πάνω στην βαρβαρότητα, δημιουργώντας μια ψυχεδελική, αρρωστημένη ατμόσφαιρα.

Ξεχωριστή περίπτωση αποτελούν τα φωνητικά, αφού εναλλάσονται, με χαρακτηριστική ευκολία, μεταξύ sludge ουρλιαχτών και death βοθροειδών βρυχηθμών. Το εντυπωσιακό, βέβαια, στην όλη υπόθεση δεν είναι αυτή καθεαυτή η εναλλαγή αλλά το γεγονός ότι προέρχονται από γυναίκα! Αυτό ακριβώς. Η κακάσχημη μεν, χαρισματική δε, Valendis Suomalainen, καταφέρνει κάτι το εξωπραγματικο, που εγώ προσωπικά δεν έχει τύχει να ξανασυναντήσω σε γυναικεία φωνητικά. Αυτό από μόνο του, για μένα, αξίζει όλα τα kudos.

Έτσι λοιπόν, με βαρβαρότητα, ατμόσφαιρα και φωνητικά να εκμεταλλεύονται όσο καλύτερα γίνεται, ο δίσκος ξεχωρίζει από τη μάζα και δίνει πάτημα για πολλαπλές ακροάσεις, ανταμοίβοντας τον ακροατή στο έπακρο.

Metal Archives
Official Homepage