Black Shape of Nexus, Omega Massif, Rotor live @ An Club, Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

Λοιπόν είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο ωραία σε συναυλία. Δεν υπάρχει λόγος πάντα το πράγμα να σημαδεύεται από αποκαλυπτικά βιωματικά σκηνικά, τελεστική κάθαρση, δοκιμασία και ψυχολογικό βιασμό. Το νόημα είναι οτι ήταν από συναυλίες που περίμενα πολύ και μου έδωσε ακριβώς αυτά που ήθελα - κοπάνημα, ένα μεγάλο χαμόγελο και αίσθηση πλήρους μουσικού κορεσμού.  Επίσης, με άφησε με βουλωμένα αυτιά για 2 μέρες. Θα μπω στο ψητό χωρίς πολλά πολλά:

Rituals - Rituals (2012)

Οκ, είναι αλήθεια ότι οι Isis προκάλεσαν μεγάλο πανικό στη δεκαετία των zeros και ενέπνευσαν κόσμο και κοσμάκη. Επίσης είναι μεγάλη αλήθεια ότι το post-metal είναι ένα είδος το οποίο έχει μια άλφα στασιμότητα και δεν επιδέχεται πολλούς πειραματισμούς. Τρίτη μεγάλη αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες μπάντες που αποφασίζουν να καταπιαστούν με το post-metal, καταλήγουν να ακούγονται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μια αξιόλογη κόπια των προαναφερθέντων Isis.
Τι κάνει λοιπόν αυτή τη νεοσύστατη μπάντα (μόλις το 2010 δημιουργήθηκε) ξεχωριστή;

Η ιδιαίτερη προσέγγισή τους στον συγκεκριμένο ήχο: Για αρχή είναι η κατάμαυρη ατμόσφαιρα τους. Τέτοια σκατοψυχία είχα καιρό να συναντήσω σε post-metal κυκλοφορία. Downtempo, πολυεπίπεδες συνθέσεις που κλιμακώνονται, ξεσπάνε και ηρεμούν με απόλυτα συγχρονιζόμενη αρμονία. Μανιασμένα βυθισμένα στο πόνο φωνητικά που μοιάζουν σαν βγαίνουν από την άβυσσο της ψυχής. Τιτάνια doom riffs που εντείνουν την οργή με τρομακτική ορμή. Ambient ηχοστρώματα που απλώνουν το σκοτάδι μέχρι να σκεπάσει τα πάντα.

Το ντεμπούτο των Rituals ήρθε για να δείξει ότι το post-metal είναι ζωντανό και αναπνέει. Οι επιρροές τους κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα αλλά δεν επαναπαύονται σε αυτές και πειραματίζομενοι χτίζουν ένα δυσβάσταχτο, πελώριο, ηχητικό ογκόλιθο. Συγκλονιστικό!

Ο δίσκος κυκλοφορεί επίσημα τον Μάρτιο, αλλά έδωσαν την άδεια στο Cvlt Nation να το διανείμουν ελεύθερα.

ΥΓ. Και μιας που ανέφερα τους Isis, πάρτε ένα εξαιρετικό δείγμα από το νέο project του Aaron Turner:

Ένα σεντόνι για το 2011

Γεια σας και χαρά σας.
Αφού γύρισα από την πανέμορφη Νάξο (κλισέ) και φόρτισα τις μπαταριές μου (πιο κλισέ), ήρθε η ώρα να πούμε 2-3 (χιλιάδες) πραγματάκια για το 2011.

Το 2011 αποδείχτηκε τελικά πλουσιότατο παρά την αρχική ξενέρα που είχα μέχρι τον Απρίλη που τότε φαίνονταν ελαφρώς δυσοίωνα τα πράγματα με λίγες καλές κυκλοφορίες. Τελικά όχι μόνο ανέβηκε κατακόρυφα από το καλοκαίρι και μετά, αλλά και μάλλον, τελικά, ξεπερνάει την καταπληκτική περσινή χρονιά.

Για να μην μπλέξω τα μπούτια μου, επιλέγω να χωρίσω αυτή την ανασκόπηση σε κατηγορίες, γιατί φέτος και περισσότερο από κάθε άλλη φορά άκουσα μουσική και από αλλά είδη της μέταλ εκτός του τρίπτυχου stoner/doom/sludge, το οποίο φυσικά είναι το αγαπημένο μου.....

RWAKE - Rest (2011)

Δώστε βάση εδώ γιατί μάλλον (για μένα σίγουρα) μιλάμε για τον κορυφαίο δίσκο της χρονιάς.
Οι RWAKE επιστρέφουν 4 χρόνια μετά το αριστουργηματικό "Voices of Omens", με έναν άκρως προοδευτικό (με την κυριολεκτική έννοια) δίσκο γεμάτο από συναρπαστικές ιδέες, λαβυρινθώδεις συνθέσεις και πολλές μεγαλειώδεις στιγμές. Ήδη από το 2005 με το επίσης φανταστικό "If You Walk Before You Crawl, You Crawl Before You Die", είχαν δείξει για τι είναι ικανοί, καθώς επίσης τότε ήταν που έδειξαν ότι πλέον είχαν αφομοιώσει πλήρως τις επιρροές τους και έφτιαξαν τον ήχο τους, ο οποίος πλέον είναι 100% RWAKE.

Αυτό που κάνει τους RWAKE ξεχωριστούς είναι, ο μοναδικός τρόπος που συνδυάζουν το πρωτόλειο sludge των Eyehategod με την εγκεφαλική προσέγγιση των Neurosis και το βαρύ και πολύπλοκο doom των YOB με το επιθετικό, τεχνικό progressive των πρώιμων Mastodon. Τα δυνατά τους σημεία είναι τα εκπληκτικά κιθαριστικά leads που εναλλάσονται με περίτεχνο τρόπο και πολλές φόρες μπαίνουν σφήνα στο ρυθμό, το νευρωτικό drumming και, φυσικά, τα διπλά φωνητικά μεταξύ του C.T. και της B. που αλληλοσυμπληρώνονται άριστα.

Με το "Rest", εξελίσσονται και τη μουσική τους την πάνε ένα βήμα παραπέρα από εκεί που την άφησαν στο "Voices of Omens". Οι συνθέσεις είναι πιο απλωμένες, ελαφρώς πιο πολύπλοκες αλλά εξίσου επιθετικές. Δεν είναι καθόλου εύκολος δίσκος κι αυτός, όπως δεν ήταν και οι προηγούμενοι. Οι επικές πινελιές όμως που υπάρχουν διάσπαρτες, τον κάνουν εύκολα προσβάσιμο. Ουσιαστικά, υπάρχουν 4 συνθέσεις (συν 2 εισαγωγικά κομμάτια του 1 λεπτού), που η μία είναι καλύτερη από την άλλη. Τα leads είναι τόσο καίρια και μεθοδευμένα που προκαλούν ανατριχίλες και τα riffs κολλάνε στο μυαλό και μοιάζουν μνημειώδη. Τα φωνητικά είναι ξεχωριστή περίπτωση αφού η δουλειά που έχει γίνει ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Από τη μία ο C.T. ουρλιάζει σαν να κάνει επικλήσεις σε ένα ανώτερο ον, ενώ η B. έρχεται να δώσει μια άλλη διάσταση με τα black ουρλιαχτά της.

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να κάνω μια ψυχρή track-by-track ανάλυση αλλά επειδή κάποια πράγματα δεν μπορούν να περιγραφούν με απλές λέξεις, καλύτερα ας περιοριστώ στο ότι, αυτά που θα ακούσετε στο Rest δεν τα ακούτε κάθε μέρα. Τελείως επιγραμματικά, ακούστε τι γίνεται στο It Was Beautiful, But Now It's Sour, πριν κλείσουν καν δύο λεπτά, ή το 16λεπτο "The Culling" που σε μεγαλοπρέπεια συγκρίνεται μόνο με κάνα "Call of Ktulu", ή ακόμα περισσότερο ακούστε το 2ο μισό του -πέρα από κάθε λογική, ανεπανάληπτου- "Was Only A Dream" που κλείνει το δίσκο.

Όσοι ξενέρωσαν με τη βατή στροφή των Mastodon, αυτό είναι το τέλειο υποκατάστατο. Αλλά ακόμα και όσοι γούσταραν, με το "Rest" θα γουστάρουν περισσότερο. Πιστέψτε με, αυτός ο δίσκος είναι μια εμπειρία. Είναι σκεπτόμενη, εγκεφαλική, επιθετική μουσική για ακροατές που θέλουν να βιώσουν κάτι το διαφορετικό. Είναι το γαμημένο ΕΠΟΣ της χρονιάς.

Metal Archives
http://rwake.bandcamp.com/ (ακούτε όλο το δίσκο εδώ)

Dirge - Elysian Megnetic Fields (2011)

Αυτοί εδώ οι Γάλλοι, δραστηριοποιούνται στο χώρο του sludge, αισίως, από το 1994. Σχετικά άγνωστη μπάντα θα έλεγα, αφού ούτε σαν όνομα δεν τους ήξερα πριν ακούσω το φετινό τους πόνημα αλλά και με ένα ψάξιμο στο ίντερνετ, πρόσεξα ότι εκτός Γαλλίας, υπάρχουν ελάχιστες αναφορές γι' αυτούς.
Αυτό είναι το πέμπτο τους άλμπουμ και μπορώ να πω ότι και μετά από μόλις μία ακρόαση, ενθουσιάστηκα και έτρεξα να ακούσω την υπόλοιπη δισκογραφία τους. Οι τύποι είναι καλοί.

Δεν υπάρχει κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει εδώ. Ατμοσφαιρικό sludge/doom με λίγες noise αναφορές εδώ κι εκεί. Κάτι ανάμεσα σε Isis και Buried At Sea θα έλεγα.
Πιο συγκεκριμένα, ο δίσκος αποτελείται από 8 κομμάτια συνολικής διάρκειας 66 λεπτών και μέσα ακούμε doom αργόσυρτες ριφάρες με πολύ distortion, σκοτεινά ηχοτοπία που σε πολλές περιπτώσεις βγάζουν κάτι το επικό συνεπικουρούμενα από πλήκτρα και αιθέρια backing φωνητικά, κιθαριστικά leads που σπάνε τη μαυρίλα και προσφέρουν ομορφιές και ορισμένα σημεία που πραγματικά κολλάνε στο μυαλό.
Αν δεν πιστεύετε, ακούστε την απίστευτη αρχή του Morphee Rouge, τα μινιμαλιστικά ηχοτοπία του Apogee, ή το εκπληκτικό, επιληπτικό φινάλε του Cocoon, που αποτελεί και το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου και ένα από τα κορυφαία της χρονιάς.

Ο δίσκος έχει σημεία που τα έχουμε ξανακούσει πολλάκις, έχει, όμως και σημεία που σταματάνε το χρόνο. Το σίγουρο είναι ότι είναι απολαυστικός.

Metal Archives
http://www.dirge.fr/