Sinucidal: Melvins/Lustmord - Pigs of the Roman Empire (2004)

Sinucidal: 1 2 3 4

---

Κατά αστείο τρόπο, είχα ακούσει Lustmord από πολύ πριν ακούσω Melvins - για την ακρίβεια πολύ πριν ακούσω ακόμα και τα πρώτα "εκτος μέταλ" ακούσματα. Όντας τότε πωρωμένος με το Strange, ξεφύλλιζα αλληλογραφίες και κάποιος όσο πειραγμένος όσο εγώ πλέον, μιλούσε περί dark ambient, Lustmord, Raison d' être, Hecate κοκ. Αφού τότε στο Kazaa (!) κατέβασα 3 - 4 κομματάκια και τα άκουσα, τα άφησα θαμμένα κάπου στον υπολογιστή μου και τα ξέχασα για καιρό. (Τα κομμάτια επίσης, τότε είχαν αποτελέσει το soundtrack για το πιο επιτυχημένο και τρομακτικό DnD Session με setting στο Ravenloft που έχω ζήσει. Αν ακούσετε το Black Star θα καταλάβετε γιατί.)

O Lustmord είναι στην ουσία από τους πρώτους αν όχι ο πρώτος που έπαιξε dark ambient: Συνδυάζοντας field recordings από νεκροταφεία, κρύπτες και υπόγεια με χρήση θιβετιανών πνευστών (tibetan horn), synthesizers και άλλων τεχνικών και οργάνων, κινήθηκε από την αρχή δημιουργώντας θεοσκότεινα ηχοτόπια σε συχνότητες που παίζουν μεταξύ υπόηχων και χαμηλών συχνοτήτων. Και το εντυπωσιακό είναι οτι τα κομμάτια δεν είναι το ίδιο πράγμα αναμασημένο. Αν σκεφτεί κανείς οτι έχει βγάλει πάνω από 30 δίσκους, κάνοντας και remix για Tool, Puscifer, Isis, Jarboe, Venetian Snares ο τύπος έχει μπόλικη δημιουργικότητα. Οι ήχοι της κόλασης είναι αστείρευτοι.

Από την άλλη, οι Melvins... Χμ. Οι Melvins είναι απλά θεοί. Δεν ξέρω τι να πω. Ξεκινώντας από τo υπεραργό (ειδικά για την εποχή του) Boris από το Bullhead, όρισαν την ύπαρξη του sludge και δίνοντας ώθηση στη stoner και ακόμα και την grunge, συνεχίζοντας με την "τριλογία" αριστούργημα Houdini - Stoner Witch - Stag και καταλήγοντας στα 00's με τη συνεργασία με Lustmord και με την πρόσληψη των Big Business σαν το rhythm section τους (καταλήγοντας με δύο drummers), μιλάμε για ένα συγκρότημα που απλά δεν το ενδιέφεραν ταμπέλες, δισκογραφικές, απήχηση, το αν ήταν πειραματικό ή όχι αυτό που ήθελε να κάνει. Απλά έμπαινε στο στούντιο, έγραφε, η αφάνα του King Buzzo έγνεφε καταφατικά και έβγαιναν να παίξουν λάηβ. Αυτή ακριβώς η ειλικρίνεια και ανοιχτομυαλιά οδηγεί σε έναν tribute δίσκο που κάνουν συγκροτήματα όσο πολυσχιδή όσο στο We Reach. Ακριβώς αυτή η ειλικρίνεια και ανοιχτομυαλιά είναι που καταλήγει να οδηγήσει ένα συγκρότημα να έχει τέτοια επιρροή και σημασία και που τελικά, καταλήγει να βγάζει πειραματισμούς όπως το Pigs of the Roman Empire.


Ωστόσο, ακόμα και δύο τόσο θεμελιώδη μουσικά projects, όντας τόσο διαφορετικά μεταξύ τους ρισκάρουν με μια κοινή δημιουργία - νομίζω είναι φυσικό όταν συναντιούνται δύο άκρα να δημιουργούν και δύο άκρα: Ή το άλμπουμ να είναι κάτι φοβερό ή κάτι αισχρό. Στο σύμπαν λοιπόν που διασχίζουμε, είμαι αρκετά ευτυχισμένος να πω οτι το αποτέλεσμα ήταν το πρώτο. Αυτός ο δίσκος ξετινάζει. Σε παίρνει από τον λαιμό, σε τραβάει στην άβυσσο, και κάπου εκεί μέσα στο σκοτάδι που δημιουργεί ο Lustmord αντηχούν οι αργόσυρτοι και ογκώδεις ρυθμοί των εγχόρδων, και τα παραμορφωμένα drums του Crover. Όλα αυτά καπακωμένα με ηλεκτρονικά περάσματα και επεξεργασίες του Lustmord.

Ο δίσκος ξεκινάει με δύο κομμάτια που στην ουσία είναι εναλλάξ δουλειά του καθένα. ΙΙΙ - ο Lustmord κάνει την εισαγωγή με την κλασσική του subsonic παλέτα, η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει (ω! και όμως, ακούγονται πρίμα!) και δίνει το έναυσμα για να μπει το ανίερο The Bloated Pope. Σφαγή. Melvins στα βαριά και στα καλύτερα. Μόνο αυτοί νομίζω θα κατάφερναν να βάλουν τα γελοία φωνητικά του 1.36 σε αυτό το κομμάτι και να μην είναι εκτός κλίματος, αλλά να ακούγονται και γαμηστερά. Χαλί για να μπει ξανά η φωνάρα του Buzz.

Το Toadi Acceleratio είναι υπέροχο κομμάτι, τα tabla δίνουν καταπληκτική αίσθηση, τα υπόκωφα τσιριχτά της κιθάρας και των ηλεκτρονικών είναι στην ουσία η πρώτη απόλυτη συμβίωση των δύο συγκροτημάτων. ΑΛΛΑ. Υπάρχει ένα πρόβλημα. Βρίσκεται πριν το Pigs of the Roman Empire.

Ακόμα και αν ο δίσκος αποτελούταν μόνο από το ομώνυμο κομμάτι, θα μιλούσαμε για αριστούργημα. 22:36 από ένα πράγμα που σε πνίγει, σε ξαναβγάζει απ' το σκοτάδι, σου ταΐζει τα μονολιθικά drones των Melvins, σε ξαναφτύνει στη δρακουλίλα του Lustmord και επαναλαμβάνει τη διαδικασία όσες φορές χρειάζεται μέχρι να βρεθείς εκτός τόπου και χρόνου, να περάσεις από την industrial παραμόρφωση και τελικά να μπει οριστικά στο γνώριμο, sludge μονοπάτι των Buzz, Crover, Rutmanis (παρεπιπτόντως, στο άλμπουμ συμμετέχει και ο Adam Jones), με τα εφιαλτικά παράφωνα effects να κάνουν κύκλους γύρω τους ολοκληρώνοντας αυτό το τείχος ήχου.

Για μένα αυτός ο δίσκος δεν γίνεται να ακουστεί με το Pigs στη μέση. Εγώ τουλάχιστον το βάζω τελευταίο, απλά και μόνο επειδή με αφήνει ανήμπορο να παρακολουθήσω το υπόλοιπο άλμπουμ. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει οτι τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου είναι υποδεέστερα ή μέτρια. Και τα 4 υπόλοιπα κομμάτια έχουν να προσφέρουν με το παραπάνω, συνεχίζοντας την ατμόσφαιρα που ανοίγουν τα πρώτα κομμάτια. Το φρικαρισμένο white noise του Pink Bat, το delayed "drum solo" του ΖΖΖΖ Best, το σχεδόν Metallica (θου κύριε...) μπάσιμο του Safety Third και το outro του Lustmord με το Idolatrous Apostate.

Εν τέλει, νομίζω οτι αυτός ο δίσκος είναι άλλη μια απόδειξη οτι α) Τα 00's έβγαλαν πολύ πράγμα και β) όταν έχεις ανθρώπους με ιδέες και αρχίδια δεν υπάρχει το "όλα έχουν παιχτεί". Δεν ισχυρίζομαι οτι έπαιξαν κάτι μουσικά καινούριο: Ωστόσο, και άσχετα με το οτι είναι καταπληκτικό συνθετικά, ό,τι παίζουν ακούγεται φρέσκο, ετοιμοπόλεμο, μη τετριμμένο. Χωρίς αναμασήματα ή πειραματισμός για τον πειραματισμό επειδή ας πούμε δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε. Αυτό είναι και που πάντα με αφήνει εντυπωσιασμένο από τέτοιες συνεργασίες - ο βαθμός της σύμπτυξης. Το πόσο αρμονικά και αυθόρμητα καταφέρνουν όχι μόνο να ακούγονται ταυτόχρονα τα ηλεκτρονικά του Brian "Lustmord", αλλά ακόμα περισσότερο το πόσο φυσικές είναι οι αλλαγές και οι μεταβάσεις από dark ambient σε κάτι τσιτωμένο και ηλεκτρικό, και ανάποδα. Αυτό άλλωστε, νομίζω είναι και η ουσία τέτοιων συνεργασιών και εκεί που πραγματικά φαίνεται πόσο ικανοί μουσικοί είναι αυτοί οι άνθρωποι. Το πώς και πού θα βρεθούν τα στοιχεία των δύο πλευρών, η περιοχή που συναντιούνται τα δύο σύνολα. Το ποιό θα είναι το αποτέλεσμα μιας συνέλιξης, και όχι απλά μιας παράλληλης ύπαρξης και των δύο.



Pigs of The Roman Empire

Grinderman 2 και άλλα παραφερνάλια.

Ο Cave είναι αρκετά νομίζω παρεξηγημένος μουσικός. Το οποίο ίσως και να του έκανε καλό εμπορικά. Εννοώ οτι μια πρόχειρη ματιά στα "γνωστά" του πολύ συχνά καταλήγει σε γρήγορο συμπέρασμα του στύλ γλυκουλιάρης τύπος με μπαλάντες (εξαιρετικές, αλλά και πάλι μπαλάντες) με πιο κουλτουριάρικη διάσταση και με κάποιες δυναμικές στιγμές. ΟΚ, δεν ισχυρίζομαι οτι είναι λίγοι αυτοί που έχουν ξεκοκκαλίσει την δισκογραφία του και ξέρουν το θηρίο που κατά καιρούς ξαναβγαίνει μέσα απο αυτόν τον τύπο. Οι εποχές των Birthday Party, νομίζω, μπορούν να πιάσουν αδιάβαστο ακόμα και κάποιον που κατα τ' άλλα έχει ακούσματα σε noise-άδικα πράγματα. Οι τύποι είναι μια αλύπητη μηχανή του κιμά που αλέθει post punk, noise, την επιθετικότητα της punk και την αφαιρετικότητα του avant garde - ίσως το λέω και στερεοτυπικά, αλλά κάτι σε John Zorn ή Mr. Bungle μου φέρνει η τρομπέτα στο Zoo Music Girl π.χ.

Κατ' ουσίαν, αυτό που θέλω να πω με όλα αυτά είναι οτι ακόμα και γνωρίζοντας αρκετά τις ρίζες του αυτές η κυκλοφορία του Grinderman, το '07 αν θυμάμαι καλά, με είχε αιφνιδιάσει πλήρως. Θέλεις επειδή ακόμα και τις στιγμές που τα σπάει με Seeds πλέον ο Cave είναι αρκετά ελεγχόμενο στα αυτιά μου? Θέλεις επειδή εδώ και πολλά χρόνια έχει αφήσει τον ωμό του ήχο για κάτι πιο "έντεχνο"? Θέλεις επειδή η συναυλία τους με Seeds στον Λυκαβηττό με είχε αφήσει επιεικώς αδιάφορο? Θέλεις επειδή η αποχώρηση του Harvey θεωρούσα οτι ήταν τελειωτικό βήμα για την παρακμή του συγκροτήματος?

Όπως και να 'χει κατάφερε να με διαψεύσει απο δύο βασικά χτυπήματα, το ένα ήταν η εμφάνιση του με Bad Seeds χωρίς πια κιθαρίστα στο Hurricane Festival το '09, και φυσικά το πρώτο Grinderman. Με βασικό πια drive τον Warren Ellis, γύρω απο τον οποίο περιστρέφεται πλέον η πιο πολλή παράνοια, φαλτσαδούρα και θόρυβος και των δύο κυρίως συγκροτημάτων του Cave, αποκτά άλλη ενέργεια το εγχείρημα, επιστρέφοντας στις φασαριόζικες ρίζες που ξεκίνησε. Είτε είναι βιολί που ουρλιάζει και παραμορφώνεται απο τα πετάλια, μετατρεπόμενο σε solo ηλεκτρικής κιθάρας, σε τείχος απο θόρυβο ή σε στριγκές απαντήσεις στα φωνητικά του Cave (έχοντας και ρόλο ρυθμικού κιθαρίστα πια) είτε είναι το ηλεκτρικό μπουζούκι (!!!), είτε απλά κουδουνίστρα και πετάλια*, o Aqualung (μα είναι!) psycho βιολιστής παραμένει ο βασικός συνέταιρος που διαλέγει ο Cave για ενορχήστρωση και ίσως και σύνθεση. Άλλωστε, αποδεικνύεται και απο τους δίσκους που έχουν βγάλει μαζί - soundtracks σε ταινίες όπως το The Proposition.
*(σ.σ. αγαπάω τον τύπο - μπαλαντέρ που το μόνο που κάνει είναι είτε να κάθεται και κάνει δεύτερα φωνητικά η απλά βαράει ένα crash.)

Με τον ίδιο τρόπο, χωρίς πολλά πολλά βγήκε και το Grinderman 2. Ούτε προώθηση, ούτε πανικός ούτε διαφήμιση. Ως γνήσιος hipsterάς φανταστείτε πόσο εκτίμησα την τόσο μικρή κάλυψη τόσο από τα media όσο και από το hype. Και ο δίσκος με αντάμειψε ακόμα περισσότερο. Ο Cave φαίνεται να περνάει γαμώ με τους τύπους (αν και δεν βρίσκω το quote αυτή τη στιγμή, είμαι αρκετά σίγουρος οτι είχε πει κάτι του στυλ "not bad a racket for a bunch of old fags") οπότε το πήρε πιο σοβαρά, τόσο με την tour όσο και με την ηχογράφηση και σύνθεση του δίσκου.
Και παρ' όλο που ο πυρήνας, η ιδέα και το γενικότερο στύλ έχουν μείνει ίδια, τα κομμάτια μόνο με αναμασήματα δεν μοιάζουν. Μπορεί επειδή είναι και το δεύτερο άλμπουμ, μπορεί 1002, αλλά το πράγμα χωρίς να το ανέτρεψαν μοιάζουν να το επαναπροσέγγισαν, ακόμα πιο ψυχεδελικά απο την άλλη φορά. Βοηθάει σίγουρα οτι δίσκος είναι μικρός, οπότε και μεστός. Επιπλέον δεν έχουν καλώς ή κακώς την ίδια "διάτρηση" με τον προηγούμενο. Είναι πιο ακριβείς στις κατεδαφίσεις τους. Ναι, είναι πιο αγαπούληδες (What I Know, Palaces of Montezuma) αλλά ο δίσκος δεν βγάζει ηρεμία. Με την καλή έννοια - είναι άγρια χαρά. Και υποψιάζομαι οτι στα live - καληώρα τον Ιούλιο και εδώ - παίρνουν ακόμα πιο πουτάνα όλα χαρακτήρα. Το οτι τα tempo έπεσαν, δεν σημαίνει οτι τα πετάλια του Ellis δεν διψάνε για αίμα, πολύ περισσότερο έχουν ευκαιρία να μπούν πολύ πιο ύπουλα και θεριστικά.

Sinucidal / Post blizzard

Απάντηση, τραγουδιστική (απάντηση)

Εφορμώμενος απο το post του Azarak για τα 00's, το Lateralus και τους δίσκους που άλλαξαν μουσικές αντιλήψεις, απο τη μια συνεχίζω τα Sinucidal (1 2), απο την άλλη λειτουργεί και σαν απάντηση στο ποστ.

Πράγματι, δεν είχα σκεφτεί οτι τα 00's συμπληρώνουν περίπου δεκαετία που ξεκίνησα να ακούω λίγο πιο προσεκτικά μουσική. Νομίζω η πρώτη μου μεγάλη επαφή με λιώσιμο (πιο σοβαρής) μουσικής έγινε απο το 2003, όπου αφού κάποιον καιρό (και για λίγο μετά) είχα μπει στα κλασσικά μονοπάτια του χαρντ ροκ (ξερή προφορά) και του μελωδικού μέτσαλ, άκουσα για πρώτη φορά Massive Attack - το Mezzanine, (τότε όντας αλλεργικός με ο,τιδήποτε περιείχε ραπάρισμα δεν νομίζω να την πάλευα με κάποιο άλλο άλμπουμ τους) που ένιωσα πάρα πολύ έντονα αυτή την αναθυμιαστική ατμόσφαιρα που βγάζει το Man Next Door, το Angel ή το Inertia Creeps. Επόμενο αμέσως πράγμα στα μπαμ ήταν η αγορά mp3 δισκογραφίας των Tool έπειτα απο έντονη ενθάρρυνση. Και το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο. Το ενδιαφέρον είναι οτι δεν με είχαν σημαδέψει τόσο καθαρά μουσικά, όσο συλλογικά. Η γενικότερή τους αισθητική, το think for yourself κλίμα και πάνω απ' όλα οι πνευματικές προεκτάσεις του Lateralus με είχαν ρουφήξει τόσο ώστε να μου μείνει ως ένα απο τα σημαντικότερα ακούσματα που είχα ως τώρα, ίσως και το σημαντικότερο.

Ο καιρός περνούσε, και η ενασχόληση με τη μουσική μου έγινε κάτι που έχω ανάγκη. Κάμποσα χρόνια λοιπόν αργότερα, γίνεται αφενός η γνωριμία μου με την post rock (απο τις μεγαλύτερες "ανακαλύψεις" μου) και κατόπιν χρόνιου καψίματος με αυτή, με την sludge/stoner σκηνή. Ωστόσο, παρ' όλο που γενικά υπήρξαν πάρα πολλά συγκροτήματα που με ταρακούνησαν και με πώρωσαν και με ακολουθούν μέχρι σήμερα στα playlists μου, ίσως και κανένας δίσκος (Raise Your Skinny Fists? Third? The Fall of Math?) να μην είχε το αποτέλεσμα που είχε το άκουσμα του The Grimmrobe Demos.

---

 Sinucidal: Sunn O))) - The Grimmrobe Demos

Ανέφερα σε ένα προηγούμενο κείμενο μια συζήτηση που είχαμε κάνει με τον Azarak για το οτι υπάρχουν συγκροτήματα που δεν είναι απλά το οτι φέρνουν κάτι ανανεωτικό. Είναι οτι σου αλλάζουν το αυτί. Σε αναγκάζουν να βρείς έναν καινούριο τρόπο να ακούς μουσική. Το σύνηθες παράδειγμα - δεν μπορείς να δεις κωμωδία πηγαίνοντας με την λογική να δεις θρίλερ. Κατ' αντιστοιχία, δεν μπορείς να δεις μια εξπρεσσιονιστική έκθεση ζωγραφικής με τη λογική να δεις τεχνική ή ρεαλιστικές απεικονίσεις. Δεν μπορείς να ακούσεις Sodom με την λογική που θα ακούσεις Bind Guardian. Θα πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτή την αλλαγή.

Παρ' όλο λοιπόν που οι Sunn O))) είναι άκουσμα μου πρόσφατο (κάτι περισσότερο απο χρόνο, νομίζω) και άργησα αρκετά να ανακαλύψω την αντίστοιχη σκηνή, τους θεωρώ απο τα πιο σημαντικά μου ακούσματα. Είναι ό,τι πιο πρόσφατο κατάφερε να με σοκάρει τόσο, παρ΄όλο που θεωρώ οτι έχω πλέον αρκετά ανεπτυγμένη αίσθηση του ακραίου. Οι Converge με δυσκόλεψαν. Οι Naked City με πώρωσαν. Το Kid A με αρρώστησε. Οι Sunn O))) με άφησαν όμως εμβρόνητο. Και ήταν σαν να με περίμενε πάντα να το ανακαλύψω. Με το που μπήκε για πρώτη φορά στα αυτιά μου το Black Wedding, τα πάντα έκαναν κλίκ μέσα μου.

Όταν η πρώτη αλλαγή συγχορδίας στη μουσική σου έρχεται στο 4ο λεπτό, και οι αποστάσεις των strokes της κιθάρας μετριούνται σε πολλά δευτερόλεπτα και όχι μέτρα, έχεις καταφέρει να προσεγγίσεις την μουσική με έναν ηχητικό τρόπο που αποδομεί και σπρώχνει όρια. Γιατί ενώ είχε ξαναγίνει (προσεχώς ανάλυση) δεν είχε αποκτήσει μέχρι τότε ουσιαστική υπόσταση, εξερεύνηση και πολύ περισσότερο συναισθηματική δύναμη.

Κατάλαβα μονομιάς οτι αυτό έπρεπε να ακουστεί όσο δυνατά γίνεται, σε σημείο που θα σταματήσει να είναι ακουστική εμπειρία και θα μετατραπεί σε σωματική - ένα είδος τελετουργίας, ένα ενιαίο υπνωτικό τείχος ήχου που μέσα του βυθίζεσαι, απλώνεσαι, διαλογίζεσαι. Άλλωστε, η εμφάνισή τους το επιβεβαιώνει. Αυτό είναι και το εκπληκτικό με το drone. Πώς καταργώντας μουσική δομή, απελευθερώνει. Απλά ρέεις μαζί με το κομμάτι και το αφήνεις να σε κουβαλήσει και να σε τυλίξει.

Το πιο σημαντικό είναι οτι αυτή η πρώτη επαφή με το drone μου άνοιξε καινούριους εντελώς δρόμους, είτε στο να παίζω, είτε στο να ακούω - απο επιδερμικό άκουσμα, συγκροτήματα όπως Ufomammut, Neurosis, Om, Amenra κοκ. απέκτησαν βαθμό ιεροτελεστίας.

Κλείστε παράθυρα, φώτα, απομακρύνετε αντικείμενα για να μην τρίζουν, βάλτε τα πιο δυνατά ηχεία που έχετε όσο δυνατά αντέχετε και αντέχουν οι ιδιοσυχνότητες του σπιτιού ("if you're listening this on laptop speakers, you're doing it WRONG"), αφήστε το στέρνο σας και τα αυτιά σας να γεμίσουν με την μπασίλα και βυθιστείτε όσο βαθιά θέλετε.

Einstürzende Neubauten @ Fuzz Club, 30/10/2010

Δεν έχω πολλά να πώ. Ήταν συναυλία που περίμενα πολύ, και δεν συνειδητοποίησα οτι έβλεπα παρά στο 3ο κομμάτι.

Και άσχετα με το πόσο μου αρέσει το συγκρότημα, η ίδια η ιστορικότητα του να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους μπροστά σου, γνωρίζοντας την επιρροή που άσκησαν στην μουσική γενικότερα και σε συνειδήσεις, βλέποντας το πάθος (πάνω απο όλα) που συνεχίζουν να έχουν απο τις εποχές που στα encore έβγαζαν κομπρεσέρ και γκρέμιζαν την σκηνή ή τους τοίχους είναι κάτι που δεν μπορώ να εκφράσω ικανοποιητικά, και τέλος τον σεβασμό τους και την βαθειά αγάπη και γνώση σε τέχνες (βλ. Lets Do It A Dada). Δεν αντέδρασα σχεδόν καθόλου, γιατί απλά δεν ένιωθα οτι μου βγαινε εξωτερικά ενθουσιασμός. Απλά το βούλωσα και κοιτούσα. Και ένιωθα ή την χυδαία, ωμή επίθεση κομματιών όπως το Haus Der Lüge, ή την μυστηριακή ησυχία του Silence is Sexy.

Έσκασαν μύτη όπως να 'ναι (Blixa κουστουμωμένος, Hacke λιμενεργάτης, Ash με συνδυασμό δικτυωτού - κουστουμιού κ.ο.κ.), γιατί αλλιώς άλλωστε? Ο καθένας απο αυτούς έχει τόσο μοναδικό χαρακτήρα που δεν ξέρω αν μπορούσε να είναι αυτό που είναι το συγκρότημα αλλιώς. Πρώτο κομμάτι The Garden και δεύτερο Die Befindlichkeit des Landes έτσι, στην ψύχρα. Όταν μπήκε το σημείο με τα πληκτράκια στο τέλος συνειδητοποίησα μόνο τι γινόταν. Όταν δε, αργότερα μπήκαν οι υπόκωφες, διακριτικές νότες του Sabrina, ένιωσα τα πάντα μαζεμένα, και βυθίστηκα στο πιο ύπουλα ήρεμο κομμάτι των κυρίων πωρωμένα, ενώ κοπέλα στα αριστερά χόρευε εκστατικά στο υπόλοιπο σετλιστ (απλά,  ρισπέκτ). Δέος, κλειστά μάτια και παλάμες στο στόμα. Και οι στιχάρες του τέλους. Και για 2ο encore Redukt για το πάρτε τα.

Θα μπορούσα να περιγράψω ακόμα πολλά, για την στιγμή που ο Unruh εμφανίστηκε με την κούτα των σιδερικών που άδειασε στο πάτωμα, τους απαράδεκτους που ούρλιαζαν σαν να έβλεπαν μέτσαλ συναυλία στις στιγμές ησυχίας του Silence is Sexy, για την φορά που είχα δει Hacke στο Sync festival του 2007 και έβλεπα μια ολόκληρη αίθουσα καθιστών να χτυπιέται, για την συνεισφορά των Neubauten στη μουσική, για το logo τους, για τον μόνιμο καυγά και σύγχυση με την κλασσική ατάκα "αυτό δεν είναι μουσική". Για το γεγονός οτι ο Blixa ήταν επι χρόνια βασικό μέλος των Nick Cave & The Bad Seeds. Προτιμώ απλά να μιλήσω για αυτά αναφορικά. Σημασία έχει οτι είδα μια απο τις συναυλίες που θα ήθελα να δω περισσότερο και οτι δεν ήταν για 3η φορά άρρωστος ο Bargeld ώστε να ακυρωθεί η συναυλία. Και οτι μιλάμε για ένα συγκρότημα που η λογική τους, συνθετικά και εκτελεστικά όπως φάνηκε και στο λάιβ είναι αλλού απο ό,τι πρακτικά έχω δει μέχρι τώρα. Είθε να βγάζουν δίσκους και να υπάρχουν για άλλα 30 χρόνια και να κάνουν και τότε 2,5 ώρες συναυλίες.

[...]

It is as black as malevitch's square
The cold furnace in which we stare
A high pitch on a future scale
It is a starless winternight's tale
It suits you well

I wish this would be your colour.

Sinucidal: Ataxia - Automatic Writing

(ντλιντλον)
Ο καιρός θα είναι Portishead για το υπόλοιπο της βραδιάς (το μέρος, όχι το συγκρότημα, αν και προφανώς έχει σχέση ο καιρός του ενός με τη μουσική του άλλου), οι άνεμοι θα πνέουν απο μπουκάλες οξυγόνου, και αν κάποιος πάει καταραμένο σύνδρομο, καλά να περάσουμε. Όπως και όσοι πάνε Nalich. Τραβήξτε μια ζεϊμπεκιά στο χορευτικό του Gitar και για μένα.

Sinucidal είναι δίσκοι οι οποίοι   αποτελούν ένα απίστευτο δείγμα    ήταν σημαδιακοί για μένα  μου δημιουργούν σ    με ανάγκασαν να βάλω άλλα αυτιά  γαμάνε, και πρέπει να τους ακούσετε και εγώ να σας πείσω για αυτό.

---

Ataxia λοιπόν. Πραγματικά δεν υπάρχει νόημα να αρχίζω και να λέω όσα μπορείτε να διαβάσετε στο wikipedia για τον John Frusciante, απλά κάντε το αν δεν βαριέστε.

Μιλάμε για άνθρωπο που μπήκε στους Peppers στα 17 του, κάηκε άμεσα απο τα ναρκωτικά μέχρι τα εικοσικάτι του για να καταλήξει στο απόλυτο ναδίρ της ζωής του, το σπίτι του να καταστρέφεται ολοσχερώς απο φωτιά και αυτόν να σώζει μια κιθάρα απο όλο τον χαμό, και αφού τα έκανε όλα πουτάνα στη ζωή του τελικά σηκώθηκε, έκοψε εθισμούς και όλα τα συμφραζόμενα και ξεκίνησε απο το μηδέν για να βγάλει με Peppers το Californication ενώ μόνος του να συμμετάσχει στους Mars Volta και να ξεκινήσει μια σειρά προσωπικών δίσκων που θεωρώ εύκολα καλύτερη και πιο πειραματική και εσωτερική απο ο,τιδήποτε είχε κάνει με τους RHCP μέχρι τώρα.

Γύρω στο 2004 λοιπόν, και αφού είχε τελειώσει το όλο τρέξιμο με το By The Way, αποφάσισε κάτι "πολύ λογικό": Διάλειμμα απο τον Flea και τους υπόλοιπους και παραγωγή/δημιουργία 6 δίσκων μέσα σε 6 μήνες. Το αποτέλεσμα είναι να βγάλει μια σειρά απο άλμπουμ τόσο ετερόκλητα, και τόσο πετυχημένα - συνθετικά, ενορχηστρωτικά, πειραματικά και πάνω απ' όλα συναισθηματικά που τον εγκαθιδρύει άμεσα μέσα μου ως μια -minor έστω- ιδιοφυία.
Απο τις pop σχεδόν μελωδιάρες του Shadows Collide With People με τα synth περάσματα απο πίσω, τον unplugged ακουστικό μινιμαλισμό του Curtains, την σχεδόν drone synthίλα του A Sphere in the Heart of Silence και την απόλυτα εμμονική ποιότητα των Ataxia, οι 5 απο τους 6 δίσκους που έχω ακούσει μέχρι τώρα απο αυτή την περίοδο αποτελούν βασικό άκουσμά μου τα τελευταία 2 χρόνια.

Πιο συγκεκριμένα: Ataxia. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε για δύο εβδομάδες από τον John Frusciante, Josh Klinghoffer (χρόνιο συνεργάτη/φίλο του και τωρινό κιθαρίστα των Peppers) καθώς και τον Joe Lally  των Fugazi (!!!!). Τα τζαμαρίσματα έγιναν βάσει μιας μπασογραμμής που έπιανε κάθε φορά ο Lally και οι υπόλοιποι δύο κυλάγανε πάνω σε αυτές, με αυξομοιώσεις εντάσεων, ήχους, επαναλαμβανόμενες μελωδίες και κολληματικά φωνητικά τόσο απο Frusciante όσο και απο Klinghoffer.

Το αποτέλεσμα δεν είναι εύκολο. Απο τo ξεκίνημα του δίσκου επικρατεί μια ωμότητα και φυσικά επανάληψη που απλώς σε βαράει απο την αρχή μέχρι το τέλος μην αφήνοντάς σου καμία άλλη επιλογή απο το να υπνωτιστείς με το μπάσο και να ακολουθήσεις τον χείμαρρο των ήχων που σέρνει μην περιμένοντας αλλαγή, λύση αρμονίας ή ανάσα. Αλλιώς το stop είναι αναπόφευκτο. Φωνητικά να κράζουν ή να παλεύουν να βρούν διέξοδο απο κάποιο πνίξιμο, ενώ όλη η εξέλιξη και εναλλαγή αναλαμβάνεται απο τα drums του Klinghoffer και απο την καθαρά ηχητική και όχι κιθαριστική προσέγγιση του Frusciante - τα layers της κιθάρας που κλαψουρίζουν, στριγκλίζουν και φαλτσάρουν στο υψίσυχνο opener Dust, που γίνονται υπέροχα "σήματα μορς" στο Sides, που γίνονται synth στο Addition, που ακολουθούν εμμονικά την επανάληψη του μπάσου στο Another.

Όταν όμως συνηθίσεις αυτόν τον ήχο και την προσέγγιση και φορέσεις τα αυτιά που πρέπει να φορέσεις (συζήτηση απο άλλη φορά και για άλλο post) η επανάληψη γίνεται εργαλείο για να μπείς και να βυθιστείς στην ροή του δίσκου, τα φάλτσα και τα στριγκλίσματα γίνονται ξεκάθαρες μελωδίες που γεμίζουν ως απίστευτο συναισθηματικό ξέσπασμα για να ξετυλιχθεί μια δημιουργία τόσο γεμάτη και τόσο όμορφη που μένω μαλάκας όταν σκέφτομαι οτι κάποιοι άνθρωποι μπορεί να γράψουν κάτι τέτοιο σε 2 εβδομάδες, να κάνουν δύο live και να το λήξουν εκεί γιατί απλά αυτός ήταν ο σκοπός της μπάντας εξαρχής. Αυτό, κύριοι, θέλει αρχίδια* και ιδιοφυία.

*όσα χρειάζονται και για να φύγεις απο τους Peppers επειδή "ό,τι είχες να δώσεις μαζί τους, το έδωσες"

---

Υ.Γ. Τώρα, επειδή θέλω εξίσου να γράψω για το A Sphere in the Heart of Silence και δεν μπορώ να σκεφτώ άλλες λέξεις χωρίς να επαναλαμβάνομαι ακόμα περισσότερο απο τώρα, πάρτε την εντύπωση που σας έχω δώσει για το Automatic Writing, αφαιρέστε όλα τα όργανα και αντικαταστήστε τα με synthesizers και κάποιους απόηχους απο κιθάρα, αφαιρέστε τον Joe Lally, αφήστε την επανάληψη όπως είναι σε λίγο πιο drone έκδοση, βάλτε λίγο πιο διακριτές μελωδίες και πιο φευγάτα φωνητικά, άλλη τόση έμπνευση και έχετε το πειραματικό αριστούργημα αυτό. 'Nuff said, κατεβάστε τα και ακούστε τα. Και τα δύο.

Αφιερωμένα σε όσους πιστεύουν οτι ο Frusciante δεν ξέρει να παίζει/είναι φλώρος/έχει παιδικές μελωδίες κτλ. κτλ. κτλ.

Sinucidal: Το Kid A, οι Radiohead και η μονόπολυ.

1997: Γίνεται το μεγάλο μπάμ. Ένα brit - pop (όσο δηλαδή μπορεί να ισχύει αυτή η έννοια) συγκρότημα που μέχρι τότε κατα την γνώμη μου ήταν αρκετά υπερτιμημένο (μια ευγενική προσφορά εν μέρει απο τους REM), οι Radiohead, έχοντας στην πλάτη τους δύο τεράστια hits - Creep και Street Spirit τα οποία τους είχαν κάνει σχεδόν one-hit wonders, βγάζουν έναν δίσκο που λατρεύουν όλοι, αποκτά διθυραμβικές κριτικές, γενικώς γίνεται ένας πανικός και πολλοί μιλάνε για το album της δεκαετίας: Ο δίσκος λέγεται ΟΚ Computer, και περιέχει τα πρώτα βήματα του συγκροτήματος αυτού προς τον πειραματισμό, κυρίως όσον αφορά τον ήχο που προσεγγίζουν και ταυτόχρονα δημιουργούν μια χρυσή τομή μεταξύ της έννοιας "προχωράω μουσικά" και του συναισθήματος, της ολοκληρωμένης αισθητικά δημιουργίας... Paranoid Android, Karma Police, Airbag, Lucky, το album θα μπορούσε να είναι ένα best of και δημιουργεί ένα απίστευτα δεμένο και ολοκληρωμένο αποτέλεσμα που έμεινε και θα μείνει στην μουσική ιστορία.

γύρω στο 1999: Ο πανικός με το album έχει ψιλοκοπάσει, οι Radiohead έχουν απλά λιώσει να κάνουν tour, να δίνουν συνεντεύξεις, φωτογραφήσεις κτλ κτλ., όλοι περιμένουν το επόμενο ΟΚ Computer, έναν δίσκο που θα οφείλει να φτάσει και ίσως ακόμα και να τον ξεπεράσει. Ο Τhom Yorke περισσότερο απο όλο το συγκρότημα υποφέρει απο άγχος και την τεράστια ψυχολογική πίεση που του ασκείται απο τους πάντες και τα πάντα... Πάσχει απο writer's block, και δεν μπορεί να γράψει σχεδόν τίποτα, και αυτά τα λίγα μένουν ανολοκλήρωτα. Αποφασίζεται απο κοινού να κλειστούν στην μέση του πουθενά και να ξεκινήσουν τις ετοιμασίες για το καινούριο δίσκο. Πιθανόν να είναι υπερβολή, αλλά θα μπορούσε να ισχύει οτι οι 3 απο τους 5 περνάνε την ώρα παίζοντας μονόπολυ, και ο Yorke με τον κιθαρίστα Greenwood κάθονται και γράφουν μουσική σε ένα pc, πειραματιζόμενοι ολοκληρωτικά και αμετανόητα. Ο δε Thom δοκιμάζει ντανταϊστικές τεχνικές (αυτόματη γραφή, πειραματικές ψυχικές συμπεριφορές) και μπλιμπλίκια, ο Greenwood εντρυφεί στην χρήση του Ondes Martenot, ένα όργανο του 1920, παρόμοιο στον ήχο με το Theremin, το οποίο βγάζει ένα συνεχές, υψίσυχνο και περίεργο βούισμα, αλλά και ένα τεράστιο modular synth που επεξεργάζεται ηχητικά σήματα, τίγκα στα modulators και στα βύσματα.

2000: Saturday Night Live, και οι Radiohead βγαίνουν να παίξουν τα πολυαναμενόμενα καινούρια κομμάτια απο το Κid A, κάνοντας ντεμπούτο σε δύο απο αυτά: Idioteque και The National Anthem. Το συγκρότημα βγαίνει σε μια εντελώς σοκαριστική για τους πιο πολλούς εμφάνιση... Στο Idioteque κανένας εκτός απο τον drummer δεν παίζει το όργανό του, ο Johnny Greenwood κάθεται μπροστά σε ένα θηρίο με άπειρα βύσματα βάζοντας και βγάζοντας καλώδια, ο μπασίστας (Colin Greenwood) παίζει μια ακατανόητη μελωδία σε πλήκτρα, o άλλος κιθαρίστας (Ed Wood) κάνει απλώς backing vocals και δίνει ρυθμό στο "refrain". Στο αποκορύφωμα του κομματιού, ο Yorke κινείται σαν σε κρίση, a-la Ian Curtis στο χαρακτηριστικό beat που έχει πια ξεφύγει και noiseάρει επικίνδυνα. Το Kid A κυκλοφορεί και shockάρει...

---

Μιλάμε για έναν δίσκο 10 κομματιών (+1 κρυμμένο mini instrumental), και μια απο τις πιο αντιεμπορικές κινήσεις που έχουν υπάρξει... Είναι ένα απο τα πιο δύστροπα ακούσματα (τουλάχιστον έτσι το εξέλαβα όταν το πρωτοάκουσα) που μου έχουν τύχει, χωρίς απαραίτητα να ισχύει για όλους αυτό. Μεταφέρει όλη αυτήν την παράνοια, την ψυχολογική πίεση, την νοσηρότητα που μπορεί να αποκτήσει το σουρρεαλιστικό. Και ταυτόχρονα μπορεί να είναι απίστευτα ήρεμο, ίσως με έναν ενοχλητικό τρόπο (βλ. How To Disappear Completely), κάτι σαν τον ήρεμο και παράλληλο κόσμο που ζεί κάποιος χωρίς επαφή με την πραγματικότητα.


Οι στίχοι άρρωστοι, γραμμένοι κατα το ήμισι με αυτόματη γραφή (εξ' ου και ο πλήρης σουρρεαλισμός ή απλά η εντύπωση παραληρήματος), και δεμένοι πιο πολύ ηχητικά με τον δίσκο παρά νοηματικά, άλλωστε κυκλοφόρησε επίτηδες χωρίς booklet με στίχους, παρά μόνο με εικόνες συνοδευτικές στο σχιζοφρενικό ύφος του εγχειρήματος αυτού. Δομικά επίσης ξεφεύγει εντελώς: Τα πιο πολλά κομμάτια δεν έχουν διακριτά μέρη, είναι πιο πολύ ένα ενιαίο στοιχείο που προχωράει, επαναλαμβανόμενα και πεισματικά, όμως με κάποιον πολύ περίεργο τρόπο καταφέρνει και δεν γίνεται ποτέ μονότονο! Ακουστικά επίσης είναι εντελώς πειραματικός δίσκος, αφού ελάχιστοι απο τους ήχους που ακούγονται μπορούν να αντιστοιχηθούν σε κάποιο συμβατικό όργανο, τελικά κατηγοριοποιώντας τον πιο πολύ σαν ηλεκτρονική μουσική, και τελικά μην μοιάζοντας ούτε με αυτήν: Νομίζω οτι μπορεί να χαρακτηριστεί απλά ως επηρρεασμένο από Κrautrock, το γερμανικό μουσικό κίνημα (Can, Mouse on Mars, Neu!, Amon Duul κτλ κτλ) που αποτελεί μια πειραματική μίξη ηλεκτρονικής εμμονικότητας, free-jazz ελευθερίας και πιο συμβατικής κιθαριστικής μουσικής.

Όπως είναι λογικό εκείνη την στιγμή ο δίσκος δίχασε πολλούς, οι κριτικοί γενικά δεν του φέρθηκαν ιδιαίτερα καλά, και όσους fans έχασαν άλλους τόσους κέρδισαν, fans λίγο πιο ανοιχτόμυαλους ίσως στην μουσική, που αναζητούσαν κάτι διαφορετικό. Τέτοιες απόπειρες είχαν ξαναγίνει ήδη και μάλιστα πολλές και πολύ πιο ακραίες, μάλλον καμία όμως απο ένα συγκρότημα που έχριζε τέτοιας αποδοχής (στην τελική ο κάθενας χωρίς να έχει προσπαθήσει ξέρει και σήμερα το Creep). Παρ' όλα αυτά πάντως, έγραψε ιστορία, επηρρέασε πάρα πάρα πολλούς, και απο τα κομμάτια του παίζουν μπόλικα μέχρι σήμερα σίγουρα στα live τους (ειδικά Idioteque, Everything In Its Right Place, National Anthem), τα οποία καταλήγουν να έχουν δουλευτεί προς ακόμα πιο έντονες, ιδιαίτερες και πειραματικές κατευθύνσεις (π.χ. στο National Anthem o Greenwood sample-άρει και loop-άρει εκπομπές που παίζονται εκείνη την στιγμή στο ράδιο).

Γενικά δίνεται η εντύπωση πως δεν είσαι σίγουρος αν ακούς κάτι πραγματικά ιδιοφυές ή απλά μια εντελώς ανολοκλήρωτη προσπάθεια που πιο πολύ απο αντίδραση έγινε... Ο καθένας εκλαμβάνει και διαλέγει όπως θέλει τι να πάρει απο αυτόν τον δίσκο, που άλλωστε είναι μια απο τις βασικότερες προσπάθειες του σουρρεαλισμού. Για μένα αυτός ήταν ο δίσκος που στο μυαλό μου καταξίωσε αυτό το συγκρότημα και το έφτασε στο ύψος που το έχω, για τους πειραματισμούς τους, για τα συναισθήματα που δίνουν, για την δύναμή τους live.

Εν τέλει, ο δίσκος θεωρώ πως είναι απαραίτητος, για λόγους ιστορίας, για λόγους εξάσκησης του αυτιού για κάποιον που δεν έχει ακούσει τέτοιον ήχο, για συναισθηματικούς λόγους, και γενικά ανεπιφύλακτα! Θεωρώ όμως πως η καλύτερη λύση είναι να μυηθεί κανείς πρώτα με το "OK Computer", που είναι και αυτός απαραίτητος, λειτουργώντας και ώς μια ιδανική εισαγωγή και ύστερα να βιώσει τον καταγισμό του "Kid A".

i'm not here this isn't happening

cut the kids in half

here I'm allowed everything all of the time

Fold4, Wrap5. And Windowlick my Fucking Daddy.

Υπάρχει μια κατηγορία συγκροτημάτων που δεν ακούω για το συναίσθημα, ή για την τεχνική, ή για την μελωδικότητα (ή απουσία αυτής) ή για την μη προβλεψιμότητά τους. (μόνο). Είναι μερικά συγκροτήματα που απλά όπως και να σκεφτώ, όπως και να προσπαθήσω, μου φαίνεται ΤΟΣΟ εξωγήινη η λογική τους, τόσο παράλογα δομημένη (την στιγμή που για αυτούς είναι μαθηματικά ακριβής - ακόμα πιο τρομακτικό), τόσο έξω απο τα όρια της νοητικής μου αντοχής, που εν τέλει καταλήγουν να μου δημιουργούν ίδιας δύναμης συναισθήματα και εντάσεις. Τέτοια συγκροτήματα είναι, για παράδειγμα, οι King Crimson (μιλώντας για '73, από το Larks' Tongues in Aspic και μετά), οι Hella (το ίδιο, λάιβ, αφιερωμένο στους drummers), ο Omar Rodriguez-Lopez, ο Squarepusher σε κάποια του

και οι Autechre.

Αυτοί ήταν και ο κύριος λόγος που πήγα στο Reworks. Και για να γλιτώσω το BIOS. Αν δεν ερχόντουσαν Ελλάδα, μάλλον θα έβρισκα κάπως να βγώ έξω να τους δω. Και το αστείο είναι οτι κανένας δίσκος τους δεν με έχει συνοδέψει σε εμπειρίες, δεν τον έχω συνδέσει συναισθηματικά ή αποτελεί για μένα ψυχικά σημαντικό άκουσμα. Απλά ξέρω οτι είναι απο τις πιο σημαντικές δημιουργίες που έχω ακούσει ποτέ.

Απο τα πρώιμα 12μπιτα ambient τους στο Incunabula μέχρι τον Max/MSP εφιάλτη του Confield και τις ασταμάτητες αναζητήσεις τους με ασύμμετρα beats και ιδιοφυείς, αντισυμβατικές, "ε?" ιδέες τους, δεν σταματάνε να σπάνε και να πιέζουν όρια. Όχι με τον πιο αφηρημένο και φιλοσοφικό τρόπο του John Cage (βλ. 4' 33''), αλλά με μια διαολεμένα και μαθηματικά ακριβή εφαρμογή τους σε κομμάτια.

Και η συναυλία μου τα επιβεβαίωσε όλα αυτά. Απο τις διάφορες σκηνές που υπήρχαν, αυτοί έπαιζαν στο ίσως πιο μικρό χώρο του Vilka, (φανταστείτε κάτι σε 1.5 φορά το Αn σε πλάτος) ύπουλα ημιυπαίθριος. 5 λεπτά πριν τελειώσει ο Byetone, σκάνε μύτη οι δύο τύποι, ήσυχα ήσυχα και κάθονται πίσω απο κάτι monitors που έκρυβαν αυτούς και τα -ένας θεός ξέρει τι- μηχανήματά τους. Δέος, απο τα μεγάλα (η τελευταία φορά που κρατούσα χέρια στη μύτη νομίζω ήταν όταν είδα Amenra).

Εντάξει, στην αρχή ξόδεψα λίγη ώρα να γελάω χαιρέκακα με όσους ήταν μαζεμένοι εκεί και καυλωμένοι απο τα προηγούμενα για χορό. Αλήθεια ήταν σαν να έβλεπες πρόβατα στην σφαγή. Και αν στην αρχή το μπορούσαν, όσο ο απλός ρυθμός μπότας ταμπούρου μάζευε παραφωνία, "άρρυθμα" και ασύμμετρα δεύτερα beats, και υψίσυχνους μεταλλικούς ήχους οι αμύητοι ή δεν άντεχαν και έφευγαν ή προσπαθούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει, οι πιο υποψιασμένοι ή κουνιόντουσαν με αφηρημένο ρυθμό απο το κομμάτι ή κοιτούσαν αμίλητοι το τι παράνοια ξετυλιγόταν μπροστά τους, και εγώ κάτι ανάμεσα στα τελευταία δύο, χαμογελώντας. Ναί είμαι ένας σνόμπ και hipster μπάσταρδος. Ίσως.

Όπως και να έχει, το όλο σετ συνεχίστηκε χωρίς προφανώς να παίξουν ο,τιδήποτε ακριβές απο δίσκο, χωρίς σταμάτημα, χωρίς καμία επαφή με το κοινό (και έτσι πρέπει), μισοκρυμμένοι πίσω απο τα ηχεία, χωρίς καν να ανταλλάζουν μεταξύ τους κουβέντα ή βλέμμα. Και στα τελευταία πια 10', όταν οι τύποι ξετύλιξαν το πιο άρρωστα άρρυθμο πράγμα που έβγαλαν τα ηλεκτρονικά τους μέχρι εκείνη την στιγμή απλά δεν άντεξα και φώναξα ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ? με τρομοκρατημένη έκφραση για να πάρω πληρωμένη απάντηση απο τύπο που περνούσε απο δίπλα "αυτό ακριβώς" κουνώντας το κεφάλι χαμογελαστός. Και αφού με έκαψαν όπως ακριβώς ήθελα και ζητούσα για 1 ώρα και ένα τέταρτο, αφού εκμηδένισαν ό,τι κομμάτια λογικής μου είχαν απομείνει τα τελευταία 5 λεπτά, απλά κατέβασαν το καπάκι του λάπτοπ, έκλεισαν τα drum machines και τα samplers και αποχώρησαν το ίδιο αδιάφορα.

η προφανής απορία 1 λεπτό μετά:

ΠΩΣ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΘΑ ΔΩ ΤΩΡΑ MODERAT?

(All hail WARP (more on that later), All Hail the HYPNOTOAD.)