Καρακλάσσικ Σεπτεμβρίου 2012: Kreator - Pleasure to Kill

Βρισκόμαστε στο 1986. Αδιαμφισβήτητα μία από τις καλύτερες χρονιές της χιλιετίας. Οι Slayer κυκλοφορούν το Reign in Blood, οι Megadeth το Peace Sells...But Who's Buying, οι Metallica το Master of Puppets. Τα τζιν έχουν στενέψει σε σημείο επικίνδυνο για τους όρχεις, τα αθλητικά παπούτσια από την άλλη, παίρνουν μπόι και παρέχουν απλόχερα υποστήριξη στους αστραγάλους. Τα τζιν μπουφάν ακρωτηριάζονται στα μανίκια και γεμίζουν από «υφασμάτινα τατουάζ» που δείχνουν εξώφυλλα και λογότυπα συγκροτημάτων. Ο Batman γεννιέται και φυσικά, οι Kreator κυκλοφορούν το Pleasure to Kill.

H γερμανική μπάντα είχε πριν στο βιογραφικό της το άλμπουμ Endless Pain. Η εφηβική καύλα, οι επιρροές από το νεοσύστατο εκείνη την εποχή thrash metal κίνημα στην Αμερική καθώς και η βαριά γερμανική προφορά καθιστούσαν τους Kreator μία μάζα ατόφιας ενέργειας, μία δύναμη αχαλιναγώγητη. Ένα απειροελάχιστο χρονολογικό κλικ πριν ωριμάσουν και στραφούν σε μονοπάτια ακραία πλην σκεπτόμενα, γράφουν και κυκλοφορούν το Pleasure to Kill, έναν δίσκο που τους βρίσκει στην απόλυτη μουσική ισορροπία μεταξύ επιθετικότητας και τεχνικής.

Υπάρχουν στιγμές που θεωρώ ότι το άλμπουμ αυτό είναι ο καλύτερος thrash metal δίσκος όλων των εποχών. Ρίξε μια ματιά στο τραγούδια. "Pleasure to Kill", "Torrmentor", "Under the Guillotine", "Riot of Violence"... βασικά όλος ο δίσκος. Οι Kreator ξεπέρασαν συνθετικά πολλά επίπεδα τις μέχρι τότε δημιουργίεςς τους και δε μιλάμε και για τίποτα χαζοτραγουδάκια έτσι; Πολλά από αυτά δεσπόζουν ακόμα ανάμεσα στα πλούσια, απ' όλες τις απόψεις, setlists τους  και δίνουν το εφαλτήριο για κακοποίηση μυών και οστών μέσα στη δίνη ενός αθηναϊκού circle pit.

Είπα οστά έτσι; Το πραγματικά φανταστικό με αυτό το δίσκο είναι η άτσαλη, πρωτόλεια και ευθυτενής παραγωγή του. Ω ναι. Το εξώφυλλο παρουσιάζει την κλασσική μασκότ της μπάντας, ολόσωμη αυτή τη φορά, με δυνατούς μύες, να εξολοθρεύει κόσμο και να τους στοιβάζει σε ένα λόφο από κόκκαλα πάνω στα οποία στέκεται αφ' υψηλού. Διάολε, ο ήχος των drums σε όλο το δίσκο και ειδικά σε εκείνο το αναθεματισμένο το "Under the Guillotine" είναι σαν ο Ventor να χτυπάει κόκκαλα αντί για μπαγκέτες, πάνω σε άλλα κόκκαλα αντί για drums, παράγοντας έναν ήχο που σου στέλνει τα επίπεδα αδρεναλίνης στο θεό.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, εδώ δε θα βρεις τους Kreator να μιλάνε για ευαίσθητα θέματα όπως κάνουν στα επόμενα albums τους. Ούτε η φρίκη του βιασμού, ούτε η άδικη κακοποίηση του πλανήτη, ούτε οι πολυτάραχες κοινωνικές εξεγέρσεις. Εδώ υπάρχει ωμή βία, έκρηξη αδρεναλίνης, σκηνικά βγαλμένα από ταινίες horror. Αίμα, κάταγμα και ιδρώτας. Και καλώς ή κακώς, το λατρεύουμε για αυτόν ακριβώς το λόγο.

Απολύτως ορθολογιστικά και με γνώμονα την πρόοδο, το πραγματικό μεγαλείο των Kreator αρχίζει αμέσως μετά από αυτό το δίσκο. Πως μπορείς όμως να αγνοήσεις την ένταση, την ορμή, την παιδικότητα; Πως μπορείς να έχεις μεγαλώσει βλέποντας τους Kreator ζωντανά και να μη σου έχει μείνει χαραγμένο το τριπλό "Pleasure....to.......Kill" επικοινωνιακό παιχνίδι του Mille με το ακροατήριο; Περιμένω να τους δω για πολλοστή φορά φέτος. Μεγάλος έρωτας τελικά…

Hurricane: Aggressive Inline Contest

Ετήσια (;) ανάρτηση για Rollerblading event. Φαινομενικά άσχετο με το ύφος του Blog αλλά μου είναι αδύνατο να μην αναφερθώ στο contest που θα γίνει στις 13 Οκτωβρίου 2012 στο Northpark της Θεσσαλονίκης. Ώρα για μερικούς να ξαναβρούν τη φόρμα τους και για τα rails και τις ράμπες να υποφέρουν. Unholly Legions of Syeah Skate re-Unite

"Taste Cornucopia Wants You" Project Part IV, Δέσποινα's Diary

 Το κείμενο της Δέσποινας, την οποία φιλοξενούμε αυτή τη βδομάδα στα πλαίσια του τρέχοντος αφιερώματός μας, μου έφερε στο μυαλό έναν περίεργο και ανατρεπτικό συνειρμό: Αν γαλουχηθείς από γονείς με ακούσματα όπως αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω και εν συνεχεία αποφασίσεις να φτιάξεις ένα blog σαν το Speech Art Eternity όπως η Δέσποινα, με τι είδους blog θα καταπιαστείς αν στην εκκαθάριση της ντουλάπας βρεις το 2112 των Rush, με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Διαβάστε, σκεφτείτε και δηλώστε συμμετοχή.


Η μάνα μου. Για χρόνια πίστευα πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μικροαστή νοικοκυρά του 21ου αιώνα. Κάποιες αναρχο-κομμουνιστικές πεποιθήσεις και το ξύρισμα κάτω από το, σαν φλοκάτη, μαλλί της για κάποιο παράξενο ενδοοικογενειακό λόγο (στις οικογένειες όλα λίγο πολύ θεωρούνται δεδομένα και λιγότερο αξιόλογα) δεν μου κίνησαν ποτέ ιδιαίτερα την περιέργεια. Ώσπου ένα πρωινό, ύστερα από μήνες ψυχολογικής προετοιμασίας, αποφάσισα να κάνω ένα «ξεκαθάρισμα» χρήσιμων, αχρήστων ή έστω λιγότερο χρήσιμων αντικειμένων στην χρόνια ανεξερεύνητη ντουλάπα του δωματίου της, σε μια από αυτές τις ντουλάπες που είσαι σίγουρη πως θα έχουν μετατραπεί σε κρησφύγετο προσφύγων κατσαριδών.

Σύντομα βρέθηκα με έκπληκτο βλέμμα να κρατάω το Anarchy in the UK - Live at the 76 Club των Sex Pistols και δίπλα μια φωτογραφία της εικοσάχρονης τότε μάνας μου με τη φλοκάτη σηκωμένη στο θεό. Ω θεέ μου. Η μικροαστή νοικοκυρά που βλέπει Παπαδάκη κάθε πρωί, κάποτε άκουγε punk και όχι μόνο άκουγε, αλλά ακολουθούσε και πλήρως αυτό το ιδιόρρυθμο ρεύμα. Το μυαλό μου δούλευε πυρετωδώς να βρει την κατάλληλη ερώτηση - παγίδα για να εξιχνιάσω το μυστήριο για το «άσεμνο» παρελθόν της μάνας μου. Τη βρίσκω στο σαλόνι να καθαρίζει ένα επιπλάκι. Με ανακριτικό ύφος τη ρωτάω:


-   Μάνα, ποια η γνώμη σου για τη βασίλισσα της Αγγλίας;

Απορεί, με κοιτάει και με brutal ύφος μου λέει:

-  God save the queen.

Red Hot Chili Peppers Live OAKA Tρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012

Οι Peppers είναι ένα από τα συγκροτήματα που έχω μεγαλώσει με τη μουσική τους. Τη δεκαετία του '90 δε μπορούσες να τους αποφύγεις, είτε βλέποντας Mtv ή Mcm, είτε ανοίγοντας το ραδιόφωνο. Αποκορύφωση το Californication που τους εκτίναξε στα ύψη, δημιουργώντας ίσως ένα από τα τελευταία όμορφα, έντεχνα (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) μα και δημοφιλή σε βαθμό κακουργήματος καρακλάσικ άλμπουμ που έχουμε βιώσει. Ακόμα θυμάμαι παιδιά να ερωτεύονται με το Road Trippin' και λυκειακές, μέχρι τότε hardcore (και πλέον γνωστές στο Underground heavy rock) μπάντες να διαπρέπουν παίζοντας το Around The World σε προαύλια.

Κουβαλώντας λοιπόν την κατάρα του Έλληνα οπαδού που δε βλέπει σχεδόν ποτέ ζωντανά συγκροτήματα στο ζενίθ τους, εν έτει 2012 και ημέρα Τρίτη, ξεκινησαμε για το OAKA. Το support είχε ύφος ηλεκτρονικής μουσικής και μάλλον πέρασε και δεν ακούμπησε. Λίγο μετά την προγραμματισμένη ώρα έναρξης έκαναν την εμφάνισή τους και οι RHCP...

...οι οποίου αποδείχθεισαν κατώτεροι των προσδοκιών μας. Ο Antony τραγουδούσε εντελώς κακόκεφα, χωρίς καθόλου πάθος, χωρίς εκείνη την τσαχπιωιά για την οποία τον πάμε. Ο Chad Smith χωρίς αμφιβολία είναι μεγάλος drummer, αφού έχει παίξει μαζί με τον Glen Hughes δεν τίθεται αμφιβολία επ' αυτού. Στα πρώτα τραγούδια όμως το έχανε. Προφανώς τους τσακώσαμε στα πράσσα, απροβάριστους. Ο Josh Klinghoffer αποδείχτηκε άψογος και πιο ορεξάτος απ' όλους, αφού το σπασμένο πόδι δε τον εμπόδισε από το να παίξει ωραία και να μη σταματήσει το κοπάνημα. Ο Flea στάθηκε στο ύψος του και έδινε το ρυθμό με τις αγαπημένες funky μπασογραμμές του αλλά και δεν παρέλειψε να κάνει τα δικά του, μαϊμουδίστικα ακροβατικά. Το χειρότερο όμως ήταν ότι αποδείχτηκε και καλός frontman, αφού ο Antony ΔΕ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της συναυλίας. Δεν ξέρω γιατί συνέβη αυτό, δεν ξέρω αν σε όλη τους την καριέρα ο Antony απλά τραγουδάει και δεν επικοινωνεί ή αν αυτό ήταν εξαίρεση για την επί ελληνικού εδάφους εμφάνισή τους, ξέρω όμως οτι το να μη φροντάρει ο τραγουδιστής, επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις τύπου Marky Ramone...

Και τι μας λες ρε φίλε, θα μου πεις. Κάθεσαι και κρίνεις τη μπάντα κατά μέλος ξεχωριστά; Ναι, διότι έτσι το βίωσα. Μια μπάντα (ωφείλει να) είναι παρέα, συμμορία, ομάδα και οι Chili Peppers την Τρίτη δεν ήταν. Και κάτι ακόμα. Ας τους συγκρίνει οποιοσδήποτε με άλλα ονόματα του ίδιου βεληνεκούς. Οι Aerosmith μας τίναξαν τα μυαλά στον αέρα, οι AC/DC μας γάμησαν την ύπαρξη, ο Santana μας μάγεψε. Θα μου πεις, οποιαδήποτε μπάντα μπορεί να έχει μια κακή νύχτα επί σκηνής. Δεκτόν. Τους προαναφερθέντες του έχω δει μόνο μία φορά. έχω δει όμως 4 φορές τους Iron Maiden, 2 τους Motorhead, 3 τους Judas Priest, 4 τους Whitesnake, 3 τους Kreator, 3 τους Sodom, 4 τους Candlemass, 2 τους Uriah Heep και 6 τους Scorpions. Όλοι τους ρίχνουν από κάμποσα, διόλου ευκαταφρόνητα χρόνια και όλοι ήταν κάμποσες, διόλου ευκαταφρόνητες φορές καλύτεροί τους. Φταίει που είμαι μεταλλάς; Δε νομίζω. Φταίει που γουστάρω πολύ τους Peppers για να τους κάνω η χάρη να κάνω τα στραβά μάτια.

Για να είμαστε δίκαιοι δεν ήταν ένα απαράδεκτο event. Καλά περάσαμε. Αλλά αν είσαι οπαδός έχεις μεγάλες απαιτήσεις. Και κάτι τέτοιο για να χαρακτηριστεί ως καλό, μόνο κάτω από την ταμπέλα "event" το καταφέρνει και σίγουρα όχι ως συναυλία. Και το εισητήριο ήταν πανάκριβο. Εγώ πέρασα ένα καλό βράδυ, αλλά εμείς είχαμε μπει τσάμπα. Ο νοών νοείτω.
Περιμένω σύντομα και την άποψη του Amberclock!

Το Αυγουστιάτικο Post

Ξέρω, η απουσία μας αυτόν το μήνα είναι μεγάλη. Είμαστε από τους τυχερούς που κατορθώσαμε να φύγουμε διακοπές. Άλλοι στο εξωτερικό με σκοπό να δουν συγκροτήματα που στην Ελλάδα δε θα δουν ποτέ, άλλοι σε πάνω από έναν προορισμούς και άλλοι επιλέξαμε να ξεμείνουμε σε κάποια παραθαλάσσια γωνιά της ελληνικής υπαίθρου όπου διοργανώνονται DJ sets από καλλιτέχνες όπως ο παρακάτω.

Όπως και να έχει όμως, παρά το γεγονός ότι στον περίπατό μας μέχρι τη θάλασσα πέφτουμε μπροστά στο γοητευτικό σε βαθμό επιπεφυκίτιδας βλέμα του CJ Jeff, εκτιμάμε ότι δε σαπίζουμε στην πρωτεύουα που, ναι μεν ξέρει εν μέρει να ακούει μουική, αλλά είναι παντελώς αφιλόξενη τους καλοκαιρινούς μήνες.

Είναι πολύ αργά για να σας πούμε καλό καλοκαίρι και πολύ νωρίς για να σας πούμε καλό χειμώνα. Προσωπικά, βλέποντας ότι ο κόμπος έφτασε στο χτένι με αναφορές σε λαϊκούς καλλιτέχνες και προβολές φωτογραφιών καμμένων DJ's, δε μπορώ παρά να σας αφιερώσω το παρακάτω για να έρθω στα ίσια μου.


Το Cornucopia δε σώπασε, απλώς οι βουτιές είναι πιο ενδιαφέρουσες από τα μόντεμ μερικές φορές.

"Taste Cornucopia Wants You" Project Part Two: The Crystal Ball Diaries

Δεύτερο μέρος του αφιερώματος, αυτή τη φορά με την Crystal Ball να μας περιγράφει το δικό της βίωμα. Το blog την ευχαριστεί για το χρόνο της και για την απόφασή της να μοιραστεί τα παρακάτω μαζί μας και παράλληλα ενθαρρύνει όσους μας διαβάζουν να συμμετέχουν ενεργά. Περισσότερα την επόμενη εβδομάδα.Για πάμε...

Μια από τις προηγούμενες ημέρες μου λέει ο Batman, γράψε μια δύο παραγράφους για τους δίσκους/βινύλια/κασέτες που βρήκες στο σπίτι των γονιών σου όταν ήσουν μικρή.

Χα!

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ο 11χρονος εαυτός μου με σορτσάκια και σημάδια στα πόδια από τα χτυπήματα, να χαζεύει το εξώφυλλο της καινούριας κασέτας του μπαμπά, γελώντας με τα φουντωτά μαλλιά του τραγουδιστή.

Εκείνη την στιγμή αποφάσισα να ακούσω αυτόν τον κύριο με τα φουντωτά μαλλιά, έβαλα την κασέτα στο κασετόφωνο της κουζίνας το οποίο δέσποζε πάνω στο λευκό μάρμαρο, σε μια γωνία, μαύρο με ασημένιες λεπτομέρειες και.... play!

Δεν ήταν η μουσική που μου άρεσε ιδιαίτερα, δεν ήταν ο στίχος που σε εκείνη την ηλικία ακόμα δεν καταλάβαινα τι σημαίνει "είσαι σπίρτο που ανάβει φωτιά" αλλά υπήρχε κάτι ζεστό και όμορφο στην ατμόσφαιρα, κάτι πολύ οικείο.

Έκτοτε αυτήν την κασέτα την άκουσα πολλές φορές συνήθως παρουσία των γονιών μου όπου διαπίστωνα κάθε φορά ότι δημιουργούσε την ίδια ατμόσφαιρα, χαράς, ευδιαθεσίας και  ότι όλα είναι κατά κάποιο τρόπο σωστά τοποθετημένα στο σύμπαν.
Φυσικά δεν θα ξεχάσω ποτέ  τα σιγομουρμουριτά των γονιών μου και τα βλέμματα όλο νόημα.

Από το κασετόφωνο της κουζίνας έκαναν παρέλαση πολλές και ποικίλες μουσικές, από Μπιθικώτση, Τσιτσάνη, Χιώτη, Μαρινέλλα, Αλεξίου, Βιτάλη και φυσικά όλο το Νέο Κύμα, ακόμα και κασέτες
 δεκαετιών 60-70, μέχρι και Vivaldi, Βeethoven....η λίστα είναι μεγάλη.

 Το κασετόφωνο της κουζίνας δεν υπάρχει πλέον έχει αντικατασταθεί με cd player η ανάμνηση όμως της πρώτης κασέτας που έπεσε στα χέρια μου ήταν το 1987 με το σουξέ της εποχής  "Με το στόμα γεμάτο φιλιά" , στίχοι του Λευτέρη  Παπαδόπουλου, μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου και την φωνή του Λεωνίδα Βελή με φωνητικά της Νάντιας Καραγιάννη.

Η μουσική μνήμη μπορεί να ανασύρει από το παρελθόν τους πιο περίεργους και αντισυμβατικούς ήχους που ούτε θα φανταζόμασταν ότι υπάρχουν εκεί!

Lord Have Mercy

Θα μπορούσα να σκαρώσω ένα αφιέρωμα με τα έργα και τις ημέρες του μεγάλου συνθέτη/κημπορντίστα αλλά αυτό το έχουν κάνει ήδη διάφοροι. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το Blog έχει περισσότερο του έναν Black Sabbath χαρακτήρα, εγώ όμως υπήρξα πάντα αθεράπευτα DeepPurle-ικός και ίσως αυτή ή απώλεια να με πόνεσε περισσότερο από όλες μέχρι στιγμής.

Μέσα σε έναν σκασμό νέων κυκλοφοριών και έναν αγώνα να τις προλάβεις όλες, ξαφνικά ξανα ακούς το Fireball, συνειδητοποιείς ποιά χρονιά κυκλοφόρισε και η σφαλιάρα που τρως σε ταράζει διπλά. Μα είναι δυνατόν; Πάει πιο Hard Rock, Πιό Heavy metal από αυτο;


Αντίο Jon Lord. Με έμαθες να ακούω μουσική και θα στο χρωστάω για πάντα.

Taste Cornucopia Wants You Project Part One: The Batman Diaries

Την αρχή του αφιερώματος κάνω εγώ, ελπίζοντας ότι το κείμενο θα δώσει το έναυσμα σε κάποιους/κάποιες από εσάς να συμμετέχετε, περιγράφοντάς μουσικές που ανακαλύψατε στο σπίτι τα πολύ παλιά χρόνια. Τον τρόπο και τους όρους συμμετοχής τους έχει αναρτήσει ο Azarak εδώ. Κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύουμε και από ένα κείμενο συνεπώς περιμένουμε τις συμμετοχές σας, ειδικά από τους αδελφούς bloggers!


Στο σπίτι δεν είχα ποτέ την πολυτέλεια να έχω πρόσβαση σε μουσική που μου άρεσε. Έβλεπα πολύ Mtv και Mcm. Τότε ακόμα δεν ήταν συνδρομητικά και που και που έβαζαν hard rock video clips. Ακόμα και σήμερα μπορεί να πετύχω κάποιο video clip μια μπάντας και να πάθω flash backwards από τις τότε μέρες ατελείωτης παρακολούθησης (π.χ. XYZ – Face Down in the Gutter). Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι ο δρόμος για τη μουσική παιδεία στην κατεύθυνση που εγώ επιθυμούσα, εκτός από μακρύς, ήταν και μοναχικός. Στο σπίτι υπήρχε μουσική επένδυση βέβαια, αλλά δεν ήταν ακριβώς του γούστου μου. Παρόλα αυτά, πολλές φορές την άκουγα. Σε εκδρομές, βόλτες με το αυτοκίνητο ή και στο Pick-up. Νέο κύμα, latin, early 90’s mainstream και γιαπωνέζικη μουσική και Ξυλούρης είναι τα μουσικά είδη που είχα ανακαλύψει ξεψαχνίζοντας συρτάρια με κασέτες και το ράφι με τα βινύλια. Ένα Rachmaninov δε μετράει γιατί δε το είχα ακούσει ποτέ, ούτε και η κασέτα Marlboro Classics με βαρύ βλάχικο αμερικάνικο τραγούδι και ύμνους για θάλασσες από bourbon, αφού θα μπορούσε να έχει σχέση, έστω και ξώφαλτσα, με το Southern Rock.

Θα μπορούσα να μιλήσω για το «Μπαρ το Ναυάγιο», αλλά παραείναι cliché, θα μπορούσα να μιλήσω για μια ανώμαλη μίξη παραδοσιακού γιαπωνέζικου τραγουδιού με ήχους σα γάβγισμα σκύλου τα οποία άκουγα και φανταζόμουν ότι πρωταγωνιστώ στο Shinobi, αλλά οι πληροφορίες που έχω είναι ελλιπέστατες. Συνεπώς θα γράψω για κάτι πιο συγκεκριμένο.

Ο πατέρας μου αγαπούσε τη latin μουσική, χωρίς να την ψάχνει συνειδητά ως μουσικόφιλος. Επίσης εκτιμούσε την πολιτισμική προσφορά της Μελίνας Μερκούρη στη χώρα. Και τελικά βρήκε τη χρυσή τομή αυτών των δύο. Ένας Ισπανός τραγουδοποιός/τραγουδιστής, ο Camilo Sesto, είχε γράψει ένα τραγούδι για τη Μελίνα. Μετά από κάποιο ταξίδι του, είχε φέρει ένα cd του που περιείχε το τραγούδι “Melina”. Είχε ένα καφέ-πορτοκαλί εξώφυλλο αλλά όσο και να το έψαξα, δε το βρήκα στο διαδύκτιο. Το ενδιαφέρον με το τραγούδι, είναι η πεντακάθαρη παραγωγή και η χρήση μπουζουκιού, κάτι ασυνήθιστο για latin μουσική, τουλάχιστον από όσο γνωρίζω. Αν μπορώ να διακρίνω καλά, ο ρυθμός είναι σα χασάπικο, επίσης μεγάλη αδυναμία του πατέρα μου. Δεν ξέρω αν φταίνε οι αναμνήσεις ή το ίδιο το τραγούδι, αλλά η μελωδία έχει vibes. Κερασάκι στην τούρτα, η πρόσφατη φωτογραφία του στην ιστοσελίδα, με μαλλί και πόζα εντελώς Joe Lynn Turner! Πως λένε στα ισπανικά “Ι Surrender” ;;;;;

Adolf Plays the Jazz, Six Dogs, Πέμπτη 28/6/2012 (Project Oracle)

Πειραματική μπάντα που θα μπορούσες να την κατατάξεις στο ευρύτερο φάσμα του Post Rock. Στο Batcave τα ηχεία προτιμούν άλλου είδους μουσικές για να γητεύουν τις μυριάδες νυχτερίδες που κατοικούν στα έγκατά του. Ο αψεγάδιαστος δέκτης του bat-computer έπιασε τη μετάδοση της συνέντευξης της μπάντας μία μέρα πριν το live στα πράσα και έτσι βρέθηκα σε κάποια στέγη πάνω από την Αβραμιώτου για να παρακολουθήσω. Τα μάτια και τα αυτιά μου σε εκείνη τη νυχτερινή βάρδια δε θα μπορούσα να τα εμπιστευτώ σε κάποιον καταλληλότερο από την Crystal Ball, της οποίας το μουσικό γούστο δε με βρίσκει πάντα σύμφωνο, το ανοιχτό μυαλό και τα μάτια της όμως, την καθιστούν αξιόπιστη ώστε να αναλάβει ευθύνες τέτοιου βελινεκούς. Απολαύστε το Project Oracle. - Batman

Ο Αδόλφος που παίζει τζαζ είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από 7 άτομα.

Ακούγοντας το κανείς θα αναρωτιέται τι κάνουν όλοι αυτοί εκεί!

Όλοι αυτοί εκεί δημιουργούν μια υπέροχη μουσική. Ξεχωριστά αλλά και μαζί.

Πρώτη φορά τους άκουσα δύο ημέρες πριν το live τους, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Παρουσιάσανε την δουλειά τους όπου την άκουσα χωρίς διακοπές και σχόλια, παρόλο που τα κομμάτια τους είναι μεγάλα. Μπράβο στην εκπομπή. Επίσης, η στάση που έχουν απέναντι στο κοινό τους είναι αυτή που θα ήθελα προσωπικά να έχουν όλες οι μπάντες, ότι η μουσική είναι δωρεάν όπως και πολλά άλλα αγαθά που υπάρχουν εδώ, πριν ακόμα υπάρξουμε εμείς!

Ενθουσιάστηκα! Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να αγκαζάρω τον φίλο μου για το live.

Την περασμένη Πέμπτη λοιπόν, στις 11.00 περίπου το βράδυ, έπαιξαν Live στην οδό Αβραμιώτου 6-8 στο 6 Dogs.

[Εδώ θα σταθώ για πολύ λίγο αναφέροντας ότι πρώτη φορά επισκέφτηκα τον χώρο, όχι για ποτό, όχι για χαλαρή κουβέντα, όχι για να κάτσω στον κήπο, αλλά για να παρακολουθήσω ζωντανά μια μπάντα. Υπερβολικά μικρός και άβολος χώρος για να χωρέσει κόσμο, αποπνιχτικός. Eίχαν κλειστή την είσοδο του "συναυλιακού" χώρου και ο κόσμος αναγκαζόταν να περάσει μέσα από ένα πολύ στενό διάδρομο, όπου κατά τύχη βρισκόταν και το μπαρ με αποτέλεσμα είτε είχες πάει για το live, είτε για να πιεις ένα ποτό αναγκαζόσουν να στριμωχτείς για να βγεις ή να μπεις αντίστοιχα στο χώρο.]

Ευτυχώς με αποζημίωσαν οι "Adolf Plays the Jazz"

Η μουσική τους ήταν απίστευτα ταξιδιάρικη, σε έβαζαν μέσα σε μια δίνη χρωμάτων και εικόνων που ακόμα και ο πιο αυστηρός κριτής τους να ήσουν, δεν θα κατάφερνες να αντισταθείς για πολύ!

Βαθιά συναισθηματική μουσική, καλλιεργεί μέσα σε 7 λεπτά που διαρκούν πάνω κάτω τα κομμάτια τους, ό,τι πιο θετικό συναίσθημα έχεις για την ύπαρξη σου, για την ύπαρξη γενικά του ανθρώπου πάνω στην γη και στο σύμπαν. Η αίσθηση ήταν σαν να σου κάνουν ένα είδος θεραπείας με τις νότες να στριφογυρίζουν στην ατμόσφαιρα. Σαν να βρισκόσουν σε ένα virtual χώρο και μπορούσες να αγγίξεις να γευτείς και να παίξεις με την μουσική.

Διαφορετικοί ήχοι από κιθάρα, μπάσο, τρομπέτα, πλήκτρα και ντράμς που στην αρχή σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτά τα παιδιά μαζεύτηκαν εδώ για να κάνουν πρόβα, ξαφνικά όμως σε εκπλήσσουν με την ομόνοια αλλά και την πολυπλοκότητα του ήχου τους που δεν σε μπερδεύει αλλά σου επιτρέπει να υπάρξεις και να κατανοήσεις τον εαυτό σου.

Διαφορετικές νότες από διαφορετικά μουσικά όργανα, το κάθε ένα παράγοντας τον ήχο του, έδινε την κατάλληλη νότα στο κατάλληλο μουσικό μέτρο. Η αρμονία της μπάντας ήταν διάχυτη στον αέρα ο κάθε ένας ξεχωριστά εκφραζόταν με τον τρόπο του και ενωνόντουσαν όλοι μαζί σε ένα.

Δυστυχώς λόγω κούρασης δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι το τέλος της συναυλίας. Ελπίζω η επόμενη  φορά να είναι σε ανοιχτό χώρο και όχι καθημερινή!

Μπράβο στα παιδιά και εις άλλα με υγεία!


ΥΓ: Μαζί με το εισιτήριο των 5 Ευρώ, δωράκι το νέο τους cd ! Respect. - Crystal Ball

Rockwave 2012 Μέρα Πρώτη: Nightstalker, Nashville Pussy, The Last Drive, Locos

Εισιτήριο στα 15 ευρώ. Μάλιστα. Δε θυμάμαι να έχει υπάρξει ποτέ φτηνότερο εισητήριο σε αυτό το φεστιβάλ και κάτι τέτοιο ήταν τεράστιο κίνητρο για τον οποιονδήποτε να ξεκουβαλήσει από τη φλεγόμενη Αθήνα και να κάνει μια μικρή εκδρομούλα στη φύση.

Φτάνοντας με την παρέα στον κόμβο, ψιλιαστίκαμε  αυτό που αργότερα δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στα μάτια μας. Ήταν με διαφορά το πιο άδειο Rockwave όλων των εποχών! Φαίνεται ότι η κρίση έχει αρχίσει και μας επιρεάζει σε ζωτικό βαθμό, για να μην έχει κόσμο ένα φεστιβάλ με αγαπημένα ονόματα και τόσο χαμηλό εισιτήριο.

Φτάσαμε αργά και προλάβαμε ελάχιστα από την εμφάνιση των εγχώριων stoners, Nighstalker. Δυστυχώς αλλά τι να κάνουμε. Όσοι τους πρόλαβαν πάντως το ευχαριστήθηκαν και το Cornucopia αγαπάει Nightsalker.

Οι Nashville Pussy ήταν ο δικός μου λόγος να έρθω σε αυτή τη μέρα του φεστιβάλ. Δε τους είχα δει ποτέ στο παρελθόν και αυτή την ευκαιρία δε θα την έχανα. Λοιπόν ας αρχίσουμε με κάποια αξιώματα που προκύπτουν από τους δίσκους αλλά και επιβεβαιώθηκαν από τη χθεσινή τους εμφάνιση. Αξίωμα No1: Αν οι Aerosmith είναι η αμερικάνικη εκδοχή των Rolling Stones, οι Nashville Pussy είναι η αμερικάνικη εκδοχή των Motorhead. Αξίωμα No2: Βάλε στο μίξερ τον Angus Young, τον Ted Nudgent και μια στριπερ που γδύνεται μόνο με rock n’ roll υπόκρουση και έχεις την Ruiter Suis. Η μπάντα ήταν πραγματικά η μόνη που κατάφερε να αντιπαρέλθει οπτικά αλλά και ψυχικά τη θλιβερή πραγματικότητα της χαμηλής προσέλευσης. Άρχισαν με το Say Something Nasty και έδωσαν μεγάλη βαρύτητα στο αγαπημένο μου άλμπουμ High as Hell. Πολλές φορές έχω ακούσει το επίθετο «λεβεντοκαννίβαλος» για Southern μουσικό, αλλά κανένας δεν ενσαρκώνει τον τίτλο καλύτερα από τον Blain Catwright ο οποίος, φορώντας δερμάτινο jacket με τη σημαία του αμερικάνικου νότου και μπλούζα… Nazareth, ήταν ένα σωστό ρεμάλι. Χάλιας, μόνιμα ζαλισμένος και με μάτια μισόκλειστα από τη θολούρα, έφτυνε τους στίχους και έπαιζε τα riffs με το βρώμικο αλλά και εντελώς αυθεντικό τρόπο που πρέπει να το κάνει ο σωστός rocker. Το rhythm section ήταν στιβαρό και στακάτο δίνοντας τον απαραίτητο όγκο αλλά, κακά τα ψέματα, τα μάτια όλων ήταν στραμμένα προς τη Ruyter. H οποία δε γδύθηκε ως συνήθως, αλλά με τις γκριμάτσες και τις πόζες της να συνοδεύουν το παίξιμο – ορισμός του rock n’ roll – της κιθάρας απογείωσε την ούτως ή άλλως άψογη εμφάνισή τους. Σα να την έβλεπες μπροστά σου να φτίνει στα μούτρα όλες τις heavy metal ντίβες του ωδείου και να πλακώνεται στα γκάζια για να προλάβει το μεταμεσονύκτιο show του From Dusk ‘Till Dawn. High as Hell, Go to Hell, Piece of Ass, οι στίχοι, η μουσική και η βρωμιά της συναυλίας τους σε έκαναν να θες να χωθείς ανάμεσα σε δύο γυναικεία μπούτια.Όλοι χθες έφαγαν τη σκόνη των Nashville Pussy και εμείς οι λιγοστοί που τους τιμήσαμε με την παρουσία μας, μείναμε υπέρ του δέοντος ικανοποιημένοι. Ειλικρινά απορώ πόσο καλύτεροι μπορεί να είναι σε κλειστό χώρο. Για αυτό που δεν απορώ, είναι ότι ο μεγάλος τους έχει πάρει μαζί του σε περιοδεία.
 
 Let them Eat Pussy!

Εντάξει, για να είμαστε ειλικρινής, δεν είμαι ο κατάλληλος για να κρίνω μια εμφάνιση των The Last Drive, αφού είναι αρκετά εκτός των μουσικών μου προτιμήσεων. Τους είχα ξαναδεί το 2007 αν δεν κάνω λάθος, όταν και επανασυνδέθηκαν και έκτοτε το όνομά τους ακούγεται πολύ συχνά στους εγχώριους rock n’ roll κύκλους. Εμένα πάντως δε μου άρεσαν αν και προσπάθησα να τους δω όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Μου φάνηκαν ιδιαίτερα πεσμένοι και διεκπαιρεωτικοί, αλλά το κοινό τους φάνηκε να το απολαμβάνει οπότε εμένα δε μου πέφτει λόγος. Και εγώ μια χαρά τα πέρασα τρώγοντας ένα χορταστικό σάντουιτς και πίνοντας μπύρα ξαπλωμένος στα γρασίδι. Είχε και ωραίο ουρανό, γιατί να γκρινιάξω λοιπόν; Μπράβο πάντως στον μπόμπιρα που ξεβιδώθηκε στο χορό πάνω στη σκηνή, ήταν για εμένα το καλύτερο κομμάτι της συναυλίας τους.

Οι Locos, τους οποίους αγνοούσα πριν την ανακοίνωσή τους ως headliners του billing του φεστιβάλ, είναι το συγκρότημα του τραγουδιστή των Ska-P, οι οποίοι ποτέ δε μου άρεσαν. Και φαίνεται ότι ακολουθούν το δρόμο τους μουσικά, παίζοντας αυτό το ισπανόφωνο Ska Punk που στα δικά μου αυτιά ακούγεται ως μουσική κατάλληλη για μεθυσμένους πρωτοετείς εαακ-ίτες ή για νήπια που παίζουν μουσικές καρέκλες, ή για εναλλακτικούς καραφλοτζιβάτους ταγαροφόρους μεσήλικες καμμένους από το μαύρο που το όνειρό τους είναι να πάνε στη Βαρκελώνη να καούν στους «Αφγανούς» φορώντας ακραία σαλβάρια που η ελληνική μόδα απορρίπτει. Για να πούμε την αλήθεια όμως, η μπάντα ήταν απίστευτα ορεξάτη και δραστήρια και αν ήσουν πιο δεκτικός στη μουσική τους απ’ ότι εγώ, σίγουρα θα το διασκέδαζες.

Απολογισμός πρώτης μέρας; Κρίση! Το προσωπικό των διαφημιστικών εταιριών φάνταζε ως λαοθάλασσα σε αντιστοιχία με τους λιγοστούς συναυλιαζόμενους και η κίνηση της διοργανώτριας εταιρίας να δώσει χώρο σε γνωστές ελληνικές μπάντες σε συνδιασμό με δύο όχι εξαιρετικά δημοφιλείς ξένες σε ένα πακέτο με μόνο15 ευρώ εισιτήριο δεν έπεισε τον κόσμο να ανηφορίσει στο χωράφι. Εγώ αυτό που ήθελα πάντως το πήρα και με το παραπάνω, πρέπει όμως όλοι, διοργανωτές και μουσικόφιλοι, να προσαρμοστούμε από κοινού στις νέες δυσάρεστες οικονομικές συνθήκες και να βρούμε μια φόρμουλα ώστε να συνεχίσουν να γίνονται συναυλίες με τρόπο τέτοιο ώστε να βγούμε όλοι κερδισμένοι. Καιρός για συσπείρωση και άμεση επικοινωνία μάγκες! 

Γουάτγια μιιιιιιίαν Εκλογές 2012 μέρος δεύτερο;;;;;

                                                               If there's a new way
                                                               I'll be the first in line
                                                          But it better work this time

Αν δεν πήγες στους Overkill......

.....περαστικά σου.

Morgoth, Heathen, Obituary, Exodus live Fuzz Club Σαββάτο 9/6/2012

Live Report αστραπή:

Oι Morgoth έπεισαν αρκετούς φίλους που εμπιστεύομαι τη γνώμη τους για την ποιότητα της 

 εμφάνισής τους, άρα μπορώ να πω ότι έπαιξαν καλά κι ας μην τους πρόλαβα λόγω … ύπνου.

Οι Heathen δε μου άρεσαν. Περίμενα να ζήσω την απόλυτη Bay Area Thrash βραδιά αλλά αυτό ήρθε μονομερώς από τους Exodus.  Οι Heathen χθες ηχογραφούσαν τη συναυλία για την επερχόμενη ζωντανή κυκλοφορία τους, παρόλα αυτά ήταν ιδιαίτερα πεσμένοι. Ο ήχος δε τους βοήθησε και πολύ, και η σκηνική τους παρουσία ήταν διεκπεραιωτική και λιγότερο ψυχωμένη. Ο τραγουδιστής πάσχιζε να ξεσηκώσει τον κόσμο, αλλά η απόδοση, ακόμα και σε thrash ύμνους από το Victims of Deception album ήταν μέτρια. Το κοινό γούσταρε περισσότερο οπαδικά, παρά αντικειμενικά. Κρίμα.

Ήταν η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπος με τον δύσοσμο βάλτο που ακούει στο όνομα Obituary και η εμφάνισή τους ήταν γροθιά στο στομάχι. Με το έμπα και μέχρι το τέλος του show τους η μπάντα από τη Φλόριντα κάθισε στο death metal θρόνο και από εκεί μας έδινε διαταγές για ακατάπαυστο ξύλο και υποκλίσεις. Ήχος σάπιος, όπως αρμόζει να είναι σε μια τέτοια μπάντα, μα και παράλληλα άψογος. Το groove που παρήγαγαν τα όργανά τους θαρρούσες ότι αναμόχλευε την πλατεία με τους οπαδούς σα λάσπη. Οι άναρθρες βαθιές και πoροτικές κραυγές του Tardy επιβεβαίωναν τον αστικό μύθο ότι έχει σαπίσει εσωτερικά (Azarak cr). Chopped in Half, Evil Ways, Turned Inside Out, Slowly we Rot, The End Complete, Find the Arise, παλιά και νέα τραγούδια η γκρουπάρα τα έκανε να ακούγονται το ίδιο ενδιαφέροντα και άψογα. Αφιέρωσε τη διασκευή του Dethroned Emperor των Celtic Frost στους Exodus. Το moshing  έδινε και έπαιρνε  και οι συζητήσεις για το αν οι Obituary, οι Asphyx ή οι Bolt Thrower είναι η πιο groove death metal μπάντα διακόπτονταν βίαια από ιπτάμενους  οπαδούς. Και κάτι άλλο. Αν ζητούσα από ένα τζίνι να μου χαρίσει το μαλλί του Mustaine και αδυνατούσε λόγω υπέρμετρης τελειότητας, η δεύτερη επιλογή μου θα ήταν το μαλλί το Tardy.

Οι Exodus άρχισαν αργά και η κούραση είχε αρχίσει να χτυπάει κόκκινο, αλλά με το που μπαίνει το γνωστό intro του Last Act of Defiance όλοι παίρνουν θέσεις μάχης. Η ιστορική μπάντα βγαίνει και το ξύλο αρχίζει. Το pit Μεγαλώνει και πληθαίνει επικίνδυνα, όπως πρέπει δηλαδή, αλλά και πάλι ο χώρος είναι λίγο άδειος σε σημείο που η κυκλοφορία των crowd surfers δε διεξαγόταν ομαλά. Ο Lee Altus αποδείχτηκε παλικάρι αφού έπαιξε δύο set μαζί με αυτό των Heathen, οι  και σε μπάσο και drums ήταν στιβαροί και πυροβολούσαν ωμή πόροση και ο Rob Dukes όσο θηρίο και φυλακόβιος και αν φαίνεται, παραείναι hardcore για μια παραδοσιακή thrash μπάντα. Λέω εγώ τώρα. Η εκπληξη της βραδιάς όμως ήταν ο παλαίμαχος Rick Hunolt στη θέση του Gary Holt, ο οποίος αυτόν τον καιρό αντικαθιστά τον αραχνοφαγωμένο Jeff Hanneman στην περιοδεία των Slayer. O Hunolt λοιπόν έκοψε την πρέζα και χθες το μάτι του γυάλιζε. Το απολάμβανε τόσο πολύ που έκανε σαν έφηβος thrasher που παίζει την πρώτη του συναυλία, έτρεχε πάνω κάτω έκανε headbanging και έπαιζε άψογα. Η παρουσία του απογείωσε την εμφάνιση των Exodus τόσο με τον Old school αέρα που απέπνεε, όσο και με τη νεανική στην κυριολεξία παρουσία του.

Συνολικά, ήταν ένα φανταστικό φεστιβάλ με μπάντες πρώτης κατηγορίας και μπράβο στο διοργανωτή που παρά τις αντίξοες συνθήκες της Ελλάδας του 2012, πήρε το ρίσκο και το έφερε εις πέρας.

Συνέντευξη με τον Alex από τους Puta Volcano

Σε χαλεπούς καιρούς, η ελληνική σκηνή, ή τουλάχιστον το υγιές κομμάτι αυτής, δε το βάζει κάτω, αλλά συνεχίζει τις προσπάθειες για να επιβιώσει, να κάνει του κεφαλιού της παίζοντας rock και να διεκδικήσει την καταξίωση σε ένα ευρύτερο κοινό από αυτό που προσπαθεί να της επιβάλει αναγκαστικά η καταγωγή της. Μια τέτοια μπάντα φαίνεται να είναι και οι Puta Volcano και παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τι μας είπε ο Alex σχετικά με το συγκρότημά του, το οποίο προκρίθηκε στην τελική τριάδα του διαγωνισμού για τη θέση του support act στους Red Hot Chilly Peppers.

Πες μας δυο λόγια για τη μπάντα. Γιατί διαλέξατε αυτό το όνομα; Αντιπροσωπεύει κάτι;

Το όνομα αρχικά δεν είχε κανένα νόημα. Απλά θεωρήσαμε οτι είναι εύκολο στο αυτί. Το θέμα είναι το τι θα κάνει η μπάντα για να δώσει νόημα στο ίδιο το όνομα.Μερικές απο τις μεγαλύτερες μπάντες έχουν ονόματα φαινομενικά ασήμαντα αλλά πλέον στο μυαλό μας είναι κάτι το τεράστιο  ( Tool, Kyuss).

Έχετε γυναίκα τραγουδίστρια. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο χώρος του Rock n’ Roll γενικότερα είναι ανδροκρατούμενος και μια γυναίκα πίσω από το μικρόφωνο είναι μια ένδειξη διαφορετικότητας. Τελευταία υπάρχει εκ νέου μια τάση στα καινούρια συγκροτήματα να έχουν γυναίκες τραγουδίστριες. Ποια είναι η άποψή σου πάνω στο θέμα;

Δεν ακολουθήσαμε κάποια τάση, απλά προέκυψε η Luna πίσω από το μικρόφωνο. Το θέμα με τις γυναίκες τραγουδίστριες δεν ξέρω ακριβώς πως να το θίξω.Όλοι στη μπάντα μαζί και η Luna ακούμε κυρίως "αντρικά" πράγματα.Πολύ μούσι, καρό πουκάμισο κλπ. χωρίς τις μπύρες γιατί είμαστε straight edge. Οπότε, ο στόχος μας είναι να βγεί κάτι το οποίο παρά τα γυναικεία φωνητικά θα ενταχθεί στο χώρο του rock χωρίς να πάρει τη γυναικεία ταμπέλα η οποία έχει στιγματίσει αρνητικά πολλές μπάντες.

Απ’ ότι ξέρω υπηρετείς αυτόν τον καιρό. Πόσο δύσκολο είναι να συγχρονίσεις το πρόγραμμά σου με τις απαιτήσεις του συγκροτήματος; Βλέποντάς το εκ των έσω, είναι ο θεσμός της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας άλλος ένας λόγος που πολλές μπάντες στην Ελλάδα δεν παίρνουν τη δουλειά τους πολύ στα σοβαρά, υποκύπτοντας τελικά στις δυσκολίες που παρουσιάζονται;

Το ξέρουν όλοι καλά ότι μέχρι να τελειώσει η φάρσα της θητείας δεν μπορείς να ασχοληθείς με τίποτα σοβαρά. Αλλά αν υπάρχει κίνητρο στη μπάντα δεν υπάρχει χώρος για δικαιολογίες. Live μπορεί να μην γίνουν για 9 μήνες , αλλά υπάρχουν πάρα πολλά που πρέπει να γίνουν για τρέξει κανείς μια μπάντα. Οπότε ένας φαντάρος με ίντερνετ μπορεί να δώσει στη μπάντα του πολύ περισσότερες επαφές και ευκαιρίες απ'όσες θα κέρδιζε κάντοντας κάθε μήνα live. Ίσως συνειδητοποιήσει κιόλας ότι αυτό τελικά είναι το πιο σημαντικό, το να τρέχεις δηλαδή τη μπάντα και να δημιουργείς μια διαδικτυακή και όχι μόνο παρουσία.

Τι μουσική ακούτε; Αν κρίνω από τη διασκευή της Luna σε Fugees, δεν κολλάτε σε ταμπέλες. Έχετε ίδια γούστα ή οι προτιμήσεις σας διαφέρουν πολύ;

Όταν οι Puta ασχολούνται με μουσική απλά κάνουν ένα giant wedgie στις ταμπέλες. Τα γούστα μας είναι ίδια σε πολλά πράγματα, κυρίως σε όσα αφορούν στη μουσική που θέλουμε να παίξουμε. Σίγουρα ο καθένας ακούει και άλλα στυλ που οι υπόλοιποι δεν θα άγγιζαν ίσως, αλλά αυτό τελικά δημιουργεί μια διαφορετικότητα. 

Θα ήθελα να μου πεις τη γνώμη σου για την ελληνική σκηνή, τις σχέσεις των συγκροτημάτων μεταξύ τους, τις ανεξάρτητες δισκογραφικές αλλά και για τους οπαδούς.

Ελληνική σκηνή με την επαγγελματική έννοια δεν υπάρχει. Υπάρχει η πίστα και οι διάφορες "Μουσικές Σκηνές", χώροι στους οποίους η μουσική που παίζουμε αντιμετωπίζεται σαν κάτι πολύ σκληρό και το μόνο που ακούνε είναι την εκάστοτε μπουζουκοροκ μπάντα να παίζει καρμπόν το Smoke On the Water 40 χρόνια μετά και να το ονομάζουν "κάτι σε πιο ροκάκι".Με την μουσική έννοια, υπάρχει πολύ υλικό. Έχουμε συγκροτηματάρες με όλο το πακέτο αλλά δεν υπάρχει υποδομή για να τις υποστηρίξει.Οι σχέσεις των συγκροτημάτων είναι οι ίδιες με κάθε άλλη underground σκηνή στον κόσμο. Όπως και στο Seattle όλες οι μπάντες γνωρίζονταν, έτσι γίνεται κι εδώ αργά η γρήγορα.Σε όποιο live και να πας απο κάτω θα βρείς κόσμο από σχεδόν όλες τις υπόλοιπες μπάντες τις Αθήνας. Σίγουρα υπάρχει αγάπη αλλά και ανταγωνισμός. Καλά και τα δύο. Οι ανεξάρτητες δισκογραφικές και οι οπαδοί για μένα είναι το ίδιο και το αυτό . Οι περισσότερες ανεξάρτητες δισκογραφικές ξεκινούν από αγανακτησμένους οπαδούς. Αυτού του είδους η αφοσίωση είναι προαπαιτούμενη για να δουλέψει όλη αυτή η σκηνή. Ευτυχώς οι οπαδοί , αν τους κερδίσεις, είναι πολύ true.Λίγοι αλλά καλοί.

Τα πράγματα στην ελληνική οικονομία δεν πάνε καθόλου καλά. Αν σας δινόταν η ευκαιρία, θα αφήνατε τη χώρα για να κάνετε μια προσπάθεια με τη μπάντα στο εξωτερικό;

Αν έχεις κάτι κατα νού πες το τώρα και κλείνουμε εισητήρια.Σοβαρά.

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια του συγκροτήματος; 

Ένα tour στην Ιαπωνία και μετά ελπίζουμε να κατακτήσουμε την Αμερική (NOT!).Προς το παρόν ψάχνουμε να κλείσουμε καλά live και να φτιάξουμε ένα δυνατό promo kit για να το στείλουμε στα πέρατα του κόσμου.

Έχετε πάρει μέρος σε ένα διαγωνισμό συγκροτημάτων για να ανοίξετε τους Red Hot Chili Peppers στο Ο.Α.Κ.Α. Σας δίνεται έτσι η ευκαιρία  να ακουστείτε σε ένα ετερόκλιτο και πολυπληθές κοινό. Θεωρείς ότι τέτοιου τύπου διαγωνισμοί είναι το καλύτερο πρώτο βήμα για να περάσεις από το underground στο mainstream στις μέρες μας;

Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο βήμα, πάντως είναι ένα πολύ γρήγορο βήμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορεί να σου δείξει κατα πόσο αντέχεις σε μια επαγγελματική διοργάνωση, και  να εντοπίσεις δυνάμεις και αδυναμίες της μπάντας.

Αν τελικά νικήσετε στο διαγωνισμό, τι να περιμένουμε από τους Puta Volcano στο σανίδι του Ο.Α.Κ.Α.;¨

Το ROCK θα είναι ΑΦΘΟΝΟ.

 Myspace
Facebook 

Cloven Hoof, Heart Attack, Thelemite live 7 Sins Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

Ζέστη, κίνηση, δουλειά (ή όχι), νεύρα, χρήματα, λογαριασμοί, υποχρεώσεις, προεκλογική περίοδος. Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσω όλα τα παραπάνω να έχουν τον πρώτο λόγο στο έμπα του φετινού καλοκαιριού. Προτίμησα τους Cloven Hoof, που θα παρουσίαζαν για πρώτη φορά ζωντανά ολόκληρο το ASultan's Ransom album τους, στο οποίο τρέφω μιά ξεχωριστή αδυναμία.

Μπαίνοντας καθηστεριμένα στην υπόγα, είδα ότι πρώτοι είχαν εμφανιστεί τελικά οι Thelemite από τους οποίους πρόλαβα να ακούσω δύο μόνο τραγούδια, ένα δικό τους και μια διασκευή στο "Diamonds and Rust" της Joan Baez, το οποίο φυσικά το "έχουν κάνει δικό τους" οι Judas Priest (φροντίστε να ακούσετε την καταπληκτική, ζωντανά ηχογραφημένη, εκτέλεσή του στο δίσκο Live Meltdown με τον Ripper πίσω από το μικρόφωνο.). Δυστυχώς οι Thelemite δε μου άρεσαν. Θέλουν ακόμα αρκετή δουλίτσα για να φτάσουν σε αξιόλογα επίπεδα και η προαναφερθείσα διασκευή περισσότερο σα βουτιά στο κενό μου φάνηκε παρά σαν ηρωική υπέρβαση. Την επόμενη φορά θα ήθελα να τους δω βελτιωμένους και διατηρώ μια μικρή επιφύλαξη για τα όσα είπα παραπάνω, αφού δεν είδα ολόκληρο το set τους.

Οι Heart Attack από την άλλη μου έκαναν καλή εντύπωση. Το hard rock τους που θύμιζε Bon Jovi, δεν έδενε και πολύ με το ύφος της βραδιάς αλλά αυτό δε φάνηκε να ενόχλησε κανέναν, αφού ο μικρός αλλά φέρελπης τραγουδιστής τους κατάφερε να ξεσυκώσει το κοινό. Τα υπόλοιπα μέλη φαίνονταν δεμένα και καλοπροβαρισμένα συμπληρώνοντας όπως έπρεπε το σύνολο. Έπαιξαν τρεις διασκευές. Το "Bloodstreets" των Riot τους έπεσε κάπως βαρύ, τα πήγαν μιά χαρά όμως στο "Edge of Thorns" και το "Lost and Lonely Days", τηρουμένων των αναλογιών, αφού μιλάμε για νεόκοπη μπάντα. Μοναδική ένσταση, η συγκρατημένη σκηνική παρουσία και η αίσθηση αμηχανίας των μελών πλην του τραγουδιστή, που έδιναν την εντύπωση οτι είναι περισσότερο μια μπάντα που γνωρίστηκε σε κάποιο ωδείο, παρά μια παρέα που hardrock-άρει τις νύχτες. Αυτό βέβαια απαιτεί χρόνο και εμπειρίες. The have my vote.

Και η ώρα που θα ξαναβλέπαμε, μέσα σε διάστημα τριών μόνο μηνών, τους Βρετανούς Cloven Hoof είχε φτάσει. Αρχίζουν με πολύ καλή διάθεση με το "Astral Rider" και έπαιξαν με τη σειρά ένα ένα τα τραγούδια της δισκάρας A Sultan's Ransom. O ήχος ως συνήθως δεν ήταν και ο καλύτερος, αλλά η καύλα, η τρομερή απόδωση και οι συνεχείς προσπάθειες του ηχολήπτη, που είχε τα εύσημα του Russ North, τειλκά μεταδώθηκαν και στα αυτιά μας. Για το δίσκο ό,τι και να πω είναι λίγο. Πόσα albums μπορείς να σκεφτείς, που ενώ εκπέμπουν ένα βαρύ άρωμα Ανατολής, μπορούν από τη μιά στιγμή στην άλλη να σε ταξιδέψουν από τα Παραμύθια της Χαλιμάς στα Highlands της Σκωτίας και από εκεί να σου μιλήσουν για διχασμένες προσωπικότητες, δίνοντάς σου την ευκαιρία να ταξιδέψεις και με μαγικό χαλί αλλά και με αστρικό ταξίδι, δίχως να ξεφεύγουν στιγμή από τα Τρου και Καλτ Heavy Metal πλαίσια; Αστραφτερό διαμάντι ξεχασμένο στο χρόνο.....

Το Live κύλησε τέλεια. Είδαμε οπαδούς να παίρνουν το μικρόφωνο, τσιρίδες που ακροβατούν ανάμεσα στην κακοποίηση τυμπάνων και στο κάλεσμα δελφινιών, κιθαρίστες που παίζουν μέσα στο κοινό γιατί οι πάλιουρες ζεσταίνονταν στη σκηνή, είδαμε την κόρη της Αντιγονάρας (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) είδαμε λαθάκια τόσο από μπάντα όσο και από τραγουδιστή και τα γράψαμε μετά χαράς στα παλιά μας τα thrash-άδικα Lotto και στο encore είδαμε και "Gates of Gehenna", "Reach for the Sky" και "Nova Battlestar", Μα πάνω απ' όλα είδαμε ξεροκέφαλους, πεισματάρηδες μουσικούς που ποτέ δεν έβαλαν νερό στο κρασί τους και το πλήρωσαν, αλλά την αλήθεια την ξέρει η καρδούλα μας και όχι οι τραπεζικοί λογαριασμοί. Metal!

Η συναυλία των Jex Thoth ακυρώθηκε.

Δυστυχώς η αυριανή συναυλία των Jex Thoth ακυρώθηκε. Ακολουθεί αυτούσια η ανακοίνωση της διοργανώτριας εταιρίας:

"Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ JEX THOTH-ACHERONTAS-DEVATHORN ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ. ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 04/06/2012 ΕΩΣ 11/06/2012 ΣΤΟ ΒOWEL OF NOISE. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ."

H Obsidian Night υποβιβάστηκε σε κανονική νύχτα. Κρίμα....

Kαρακλάσσικ Μάης 2012: Αerosmith – Get a Grip (1993)

Όχι, δε θα ασχοληθούμε ούτε με το Rocks ούτε με το Toys in the Attic αλλά με κάτι πιο πρόσφατο. Η δεκαετία του ’80 δεν ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο για τη μεγαλύτερη αμερικάνικη μπάντα όλων των εποχών. Οι εξωγήινες καταχρήσεις και οι συνεχείς τσακωμοί μεταξύ τους οδήγησαν στην αποχώρηση του Joe Perry και έπειτα του Brad Whitford. To 1984 υπογράφουν στη Geffen και ένα χρόνο μετά κυκλοφορούν το Done With Mirrors με τους Perry και Whitford να έχουν επιστρέψει. Οι Aerosmith μέχρι το 1987 ήταν εντελώς καμένοι από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά (Η Rock n' Roll Μυθολογία έχει καταγράψει ένα πολύ ενδιαφέρον περιστατικό: Οι Aerosmith συνήθιζαν να κλείνουν το show τους με ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Μιά φορά αποφάσισαν να το παίξουν πρώτο, αλλά, όντες τόσο μαστουρωμένοι, νόμιζαν ότι είχαν φτάσει στο τέλος του set και τελικά αποχώρησαν!!! Δυστυχώς το τραγούδι μου διαφέυγει.). Βγαίνοντας από την αποτοξίνωση και ξεκινώντας με το Permanent Vacation του 1987 κυκλοφόρησαν μια σειρά δίσκων που όχι μόνο τους ξαναέφερε στο προσκήνιο, αλλά σημείωσαν τέτοια επιτυχία που ξεπέρναγε ακόμα και τις ένδοξες μέρες τους κατά τη δεκαετία του 1970! Για να καταλάβεις πόσο παραγωγική περίοδος ήταν το ’87 - ’93 για τη μπάντα, απλά αναλογίσου ότι η best of συλλογή “Big Ones” περιέχει τραγούδια αποκλειστικά από την περίοδο αυτή και στέκεται επάξια ως best of.


Σωτήριον έτος 1993 λοιπόν και το ενδέκατο album της μπάντας κυκλοφορεί. Έχοντας κόψει τις καταχρήσεις, οι Aerosmith σαν σωστοί rock superstars, εστιάζονται στο σεξ και φροντίζουν αυτό να περάσει και στη μουσική τους, άμεσα και έμμεσα (ρίξε μια ματιά και στο εξώφυλλο του Pump). To cd είναι φιλοτεχνημένο με θηλές από γυναικεία στήθη και στο video clip για το “Crazy” πρωταγωνιστούσαν τα «κακά κορίτσια» Liv Tyler (κόρη του Steven, μετέπειτα «miss – Μέση Γη» στην κινηματογραφική τριλογία Lord of the Rings, ευτυχώς δε μοιάζει στο μπαμπά) και Alicia Silverstone. Παραφράζοντας γνωστό ρητό για τα 80s και τη Lita Ford, είναι βέβαιο ότι όποιος rocker στα 90s, ειδικά οι τότε πιο μικροί, δεν είχε υγρά όνειρα με το video του “Crazy”, ήταν gay.

 Τα τραγούδια είναι βουτηγμένα στη βρωμιά, όπως αρμόζει σε μια μπάντα σαν τους Aerosmith, μην έχοντας τίποτα να ζηλέψουν από την ασύδοτη περίοδό τους και ας διαφωνεί επ αυτού πολύς κόσμος. Άλλη μια περίπτωση που το στερεότυπο του μουσικού με έμπνευση βασισμένη στις ουσίες καταρρίπτεται. Από το Intro (με πέρασμα από το riff του "Walk This Way") και το "Eat The Rich" που ακολουθεί, μέχρι το που κλείνει το δίσκο τα τραγούδια είναι ένα κι ένα, αντιπροσωπευτικότατα του αλητήριου, streetwise Aerosmith ύφους, με το συναισθηματικό "Amazing" να κρατάει τις ισορροπίες.

 Το Get a Grip είναι το πιο μοσχοπουλημένο album της μπάντας, ίσως και το καλύτερο της δεύτερης περιόδου τους. Η τεράστια επιτυχία των τραγουδιών αλλά και των video clips του δίσκου(εφτά singles και έξι video clips), εκτός του ότι σημάδεψαν μια για πάντα τα αυτιά και τις καρδιές μας, ανήγαγαν τους Aerosmith από μια κορυφαία μπάντα σε φιγούρες της pop κουλτούρας του εικοστού αιώνα. Σκιαγραφεί μια μπάντα στο ζενίθ της, που τότε διένυε το εικοστό τρίτο έτος παρουσίας της στη μουσική σκηνή και τον ενδέκατο δίσκο της και είχε τα κότσια να πολεμήσει τους δαίμονές της και να ξεπεράσει τα ήδη τιτάνια κατορθώματά της. Βοηθήθηκαν απίστευτα από το Mtv αλλά και άλλους παράγοντες εκτός των τάξεων της μπάντας; Δεκτό. Βάζοντας όμως το δίσκο να παίξει, καταλαβαίνεις ότι αν οι ίδιοι δεν «το είχαν», δεν θα έβρισκε ποτέ τη θέση του σε αφιερώματα όπως τούτο εδώ, γραμμένα και διαβασμένα από ανθρώπους που παραμιλάνε ακόμα, είκοσι σχεδόν χρόνια μετά την κυκλοφορία του.

19 Μάη Πάρτυ Taste Cornucopia Blog στο Roi Mat. I expect chaos.

Εν μέσω εκλογών και κοινωνικών αναταραχών, το Taste Cornucopia λαμβάνει θέση στα πολιτικά/κοινωνικά δρώμενα και διοργανώνει ένα πάρτυ που θα φέρει το χάος και θα εξολοθρεύσει μνημονιακούς και μουσικά κακόγουστους. Βλάσφημο Black, κανιβαλιστικό Death, παραισθησιογόνο Stoner, ασήκωτο Doom, ξεκωλιάρικο Sleazy Hard Rock, μπλιμπλικοποίκιλτο post-whatever Amberclock dj set, Θρας με μπούκλες και σωλήνες και όχι με βερμούδες, Post-Punk της σκηνής του Gotham City και πάσης φύσεως ΤΡΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΤ Rock n' Roll μουσική από τους συντάκτες του Taste Cornucopia. Σας περιμένουμε όλους το Σάββατο 19 ΜαΪου στο club Roi Mat, Σολομού 17-19, δίπλα στο An club στα Εξάρχεια. Είσοδος ελεύθερη, έξοδος μεθυσμένη. Be there or be Doomed.

Fellwoods/Uzala Split Interview Μέρος Πρώτο

Ένα από τα καλά του internet είναι ότι έχεις πρόσβαση σε έναν όγκο μουσικής. Οι πιθανότητες να πετύχεις κάτι πραγματικά αξιόλογο μπορεί να μικραίνουν επικίνδυνα, όταν συμβεί όμως,  ενός καλού μύρια έπονται. Έτσι, ο Azarak έπεσε πάνω στους Uzala και μου τους πρότεινε. Μέσω αυτών, ανακάλυψα με τη σειρά μου τους Fellwoods. Αφού λοιπόν οι μπάντες είναι στην ίδια δισκογραφική και περιοδεύουν μαζί, αποφασίσαμε να τους κάνουμε ένα "split - interview". Αξίζουν την προσοχή σας!

Οι Fellwoods είναι μια 60/70 's μπάντα του σήμερα. Η συνέντευξη με τον Adam Burke έγινε με αφορμή το δίσκο τους "Wulfram", που άνετα το βλέπω να κατοχυρώνει  περίοπτη θέση στο top-10 της φετινής χρονιάς. Πριν προλάβουμε να αναρτήσουμε τη συνέντευξη, οι θεούληδες παρουσίασαν νέο Ep με τίτλο "Gyromancer" στη σελίδα τους στο Bandcamp, όπου αναφέρουν ότι ψάξχνουν εταιρία να τον κόψει σε βινύλιο. Ακούει κανείς;

Παρακαλώ συστήστε τη μπάντα, τη σύνθεση και πείτε μας γιατί αλλάξατε το όνομά σας από “The Moss” σε “Fellwoods”.

Eίμαι ο Adam Burke, τραγουδάω και παίζω ρυθμική κιθάρα – ξεκίνησα τη μπάντα με τον αδελφό-μου-από-διαφορετική-μητέρα Ben Spencer, ο οποίος παίζει drums. Η Beth Borland είναι η ταλαντούχα και ευέλικτη μπασίστρια και κυμπορντίστρια, ο Tony Pacific είναι ο απίστευτος lead κιθαρίστας μας. Όταν αρχίσαμε να παίζουμε, θεωρούσαμε τους ευατούς μας μια hard rock/psychedelic μπάντα, δε μας πέρασε από το μυαλό ότι θα συνδεόμασταν με το Metal κοινό. Ξέραμε τους Moss από την Αγγλία, αλλά δεν πιστεύαμε ότι οι πορείες μας θα τέμνονταν. Σύντομα, όλες οι κριτικές που γίνονταν αναφέρονταν στην άλλη μπάντα, οπότε αλλάξαμε το όνομα.

Ο κιθαρίστας Adam Burke (σ.σ. δεν ήξερα ότι θα μου απαντήσει αυτός!)ευθύνεται για την φανταστική δουλειά στο εξώφυλλο. Δουλεύει και σαν εικαστικός με άλλες μπάντες?

Ευχαριστώ! Ναι, αφιερώνω πολύ χρόνο στην τέχνη, φιλοτέχνησα το spilt που κάνουμε με τους Ice Dragon, το νέο δίσκο των Tentacle, και δουλεύω πάνω σε μια ζωγραφιά για τους Unkle Acid and the Deadbeats καθώς και πάνω σε άλλα projects. Φτιάχνω επίσης πολλές αφίσες συναυλιών. Είμαι διαθέσιμος για δουλειές, οπότε αν χρειάζεστε κάτι, επικοινωνήστε μαζί μου!

Η μουσική σας προσέγγιση, πηγάζει προφανώς από τα 60’s/70’s. Γιατί πιστεύετε ότι τόσες μπάντες στρέφονται και επιρεάζονται από το παρελθόν?

Νομίζω ότι σχετικά με τη μουσική ως ολότητα, η εποχή της πληροφορίας διευκόλυνε τις μπάντες στο να έχουν πρόσβαση σε επιρροές από το παρελθόν. Οι άνθρωποι μπορούν να το μελετήσουν καλύτερα. Επίσης πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο να είσαι πρωτοπόριακός στον κόσμο του κιθαριστικού rock αυτή τη στιγμή. Σχετικά με εμάς, ήμασταν εντελώς αδαείς για το ότι υπήρχαν άλλες μπάντες που κινούνταν όπως εμείς. Κανείς από εμάς δεν έδινε σημασία στη σκηνή όταν αρχίσαμε. Όταν άρχισαν να μας προσέχουν κάποια blogs, συνειδητοποιήσαμε τον αυξανόμενο αριθμό συγκροτημάτων με ίδια επιρροές. Για μας, είναι απλά η μουσική που σε διασκεδάζει περισσότερο. Νομίζω ότι το Rock n’ Roll ήταν στη χρυσή του εποχή τις δεκαετίες του 60’ και 70’ – στο απόλυτο ζενίθ του ως τέχνη- και εισέρχεται στα μυαλά μας συνεχώς από τότε. Άρα ήταν εύκολο για εμάς να πούμε «ας αρχίσουμε μια over the top, δραματική, δυνατή πιασάρικη μουσική που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε (Sabbath, Deep Purple, Zeppelin). Αυτό φυσικά οδήγησε σε συνεχές, βαθύτερο «σκάψιμο» σε αυτές τις μπάντες και ανακάλυψη πολλών μη εκτιμημένων αριστουργημάτων (Nightsun, Bang, Trapeze -σ.σ. έλα ρε Glenn Hughes!- ) και προσπάθεια να συνδεθούμε με το παρόν πλήθος συγκροτημάτων που φαίνεται ότι έχουμε κοινή προέλευση. Ειλικρινά αμφιβάλλω για το αν μια μπάντα σαν τους Graveyard ή τους Davana είπαν «Τι είδους μουσικής οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι η πιο cool? Ποια είναι η τελευταία μόδα?» Νομίζω παίζουν τη μουσική που αγαπάνε περισσότερο και αυτό καταλήγει σε περισσότερη συγκέντρωση, περισσότερο ως ένα προβαλόμενο στυλ. Έτσι έχει για ‘μας.

Στη σελίδa σας στο facebook, ισχυρίζεστε  ότι είστε επιρεασμένοι από τη «μουσική που φόβιζε τους ανθρώπους όταν το rock ήταν φρέσκο». Θεωρείται ότι σήμερα δεν ηχεί το ίδιο φρέσκο? Και αν είναι έτσι, είστε πρόθυμοι να το αλλάξετε μέσω της μουσικής σας?

Μιλάω μόνο για τον εαυτό μου, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι κάποιος μπορεί να ξαναανακαλύψει τον τροχό πια. Ακόμα κυνηγάω αυτό το συναίσθημα ανατριχίλας που είχα όταν πρωτοξεκίνησα να ακούω δυνατή rock και μια μπάντα προέβαλε αγνή ένταση κατευθείαν στη ψυχή μου. Γίνεται δυσκολότερο να το βρίσκω καθώς μεγαλώνω, αλλά το παθαίνω περιστασιακά από κάποια πολύ καλή μπάντα (Πρόσφατα είδα τους Christian Mistress και δε μπορούσα να διώξω το χαμόγελο από το πρόσωπό μου καθ’ όλη τη διάρκεια που έπαιζαν) αλλά πιο πολύ το παθαίνω όταν προσπαθώ να παίξωitalian μουσική με αυτή την ένταση. Μου είναι ευκολότερο να το κάνω όταν μπαίνω στη θέση ενός τύπου που ανάβει το νέο, γιγάντιο ενισχυτή του για πρώτη φορά και το μυαλό του έχει ανοίξει μετά από ακρόαση Beatles ή Sabbath. Προσπαθώ να φαντάζομαι όταν αυτή η μουσική ήταν αιχμηρή και το γιατί άλλαξε τον κόσμο. Στις μέρες μας, τα έχουμε ακούσει όλα. Πρέπει να εκτιμάς τα πράγματα αντί να είσαι αγνός ακροατής του παρθένου. Πάνω απ’ όλα, αυτό νομίζω ότι μας οδηγεί στο να προσπαθούμε πολύ σκληρά.

Έχετε στα σχέδια μία τουρνέ με τους Uzala. Θα περάσει η περιοδεία και από την Ευρώπη?

Παίζουμε κάποιες ημερομηνίες με τους Uzala εδώ, στα βορειοδυτικά των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Uzala  ήταν αρκετά γενναιόδωροι ώστε να προεκτείνουν την πρόσκλησή τους  και δε θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ενθουσιασμένοι με το να βγούμε στο δρόμο μαζί τους. Προβλέπεται να είναι μία τερατώδης σειρά από εμφανίσεις και τους ευχόμαστε καλή τύχη στο tour που αναμένεται να είναι απίστευτο. Δεν έχουμε σχέδια για περιοδεία στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, αλλά φυσικά ελπίζουμε να μας δοθεί η ευκαιρία. Υποψιάζομαι ότι θα γίνει μέσα στις επόμενες μέρες αν συνεχίσουμε να δουλεύουμε σκληρά.

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου στους Fellwoods!

Bandcamp

Facebook

Ακολουθεί η συνέντευξη στα αγγλικά..

What the fuck happened?