Sleep @ Gagarin, 20/05/2012

-Για πες παππού, πού έχασες την ακοή σού; Σε ποιό πόλεμο;

-Θυμάμαι πρέπει να ήταν μάης του '12, και οι Sleep αποφάσισαν να παίξουν ζωντανά στην Αθήνα....

Routes - Land of Holy Dope

Άμα μπορώ αβίαστα να βγάλω ένα συμπέρασμα για τις μουσικές προτιμήσεις μου μετά από αρκετά χρόνια που πηγαίνω σε συναυλίες είναι πως, εάν το συγκρότημα είναι καλό live, τότε μικρή διαφορά θα κάνει το ηχογραφημένο υλικό στην εικόνα που έχω ήδη σχηματίσει. Οι Routes λοιπόν ανήκουν στην κατηγορία των ελληνικών συγκροτημάτων όπου έχω απολαύσει μόνο ζωντανά, μέχρι τώρα τουλάχιστον που έπεσε στα χέρια μου το Land Of Holy Dope. Ανέκαθεν γούσταρα το alcohol-driven ύφος τους, την φασαρία που κάνανε με τις δύο κιθάρες αλλά και με την προσθήκη ατόμου με σκοπό να ομορφαίνει τα κομμάτια με effects. Αυτή η γνώμη λοιπόν δύσκολα θα άλλαζε αμά ο δίσκος τους δεν ήταν καλός αλλά εδώ δεν μιλάμε για αυτή τη περίπτωση.

Το Land Of Holy Dope είναι από τις πιο καλές εγχώριες (και όχι μόνο) δουλειές που άκουσα τελευταία. Συγκροτήματα που θα σε κάνουν να θέλεις να αράξεις για λίγο σε κάποιο ηλιόλουστο μπαλκόνι, να τσιτώσεις την ένταση σε κάποια νυχτερινή βόλτα με το αμάξι ή να ξυπνήσεις με τίγκα όρεξη για τεμπελιά δεν θα λείψουν ποτέ στον χώρο του stoner, βρίσκω όμως τους Routes να λειτουργούν υπέροχα σε αυτές τις καταστάσεις και δεν νιώθω την ανάγκη να το αντικαταστήσω με τίποτα άλλο στο cd player.

Με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο στις αλλάγες που κάνανε στον ήχο τους. Τα γκάζια παραμένουν όπως είχαν αλλά η αγριάδα έχει δώσει λίγο πιο πολύ χώρο στις πιό tripαριστές στιγμές τούς. Νομίζω πως ακούω να πηγαίνουν και στους ίδιους λίγο καλύτερα οι αλλαγές αυτές, η μουσική τους, τους βγαίνει πιο έυκολα με αποτέλεσμα ολόκληρος ο δίσκος να ρέει χωρίς κοιλιές ή βαρετά σημεία. Γενικά οι φαν του ήχου θα βρούν αρκετά καλά σημεία που θα την 'πατήσουν' όπως εγώ, και από την δευτερή ακρόαση θα ψιλομουρμουρίζουν το 'Fine' ή το 'Hit the ground'.

Τώρα όσοι δυσανασχετούν στην ιδέα να ακούσουν συγκρότημα με δίσκο ονόματι Land of Holy Dope, και τραγούδια με τίτλους όπως 'Maryjuane and the Kingdom Comes' , 'A Million Pills' και 'Help me Doctor to get High' καλά θα κάνουν να μην το ακούσουν. Όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί θα τριγυρνάνε και θα λένε πως είναι μουσική για μαστούρηδες. Κατι σαν να λες πως οι Cannibal Corpse είναι μουσική μόνο γαι ψυχοπαθείς δολοφόνους που διατηρούν την φόρμα τους με αυστηρή δίαιτα αποτελούμενη από νεογέννητα. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια απο το γυμνάσιο όμως...

Καλή βδομάδα.

Routes on Facebook

Land of Holy Dope on Bandcamp

ΚΑΡΑΚΛΑΣΣΙΚ Φεβρουάριος 2012: Kyuss Welcome to the Sky Valley

(Ευτυχώς αυτός ο φλεβάρης έχει 29 μέρες αλλιώς δεν θα με έσωνε κανείς και από τους τρείς τους)

Αποφασίσαμε λοιπόν να κάνουμε μηνιαίο αφιέρωμα σε κλασσικούς δίσκους, ανεξαρτήτως χρονολογίας κυκλοφορίας, ιδιώματος και δημοτικότητας. Αποφάσισα και εγώ λοιπόν να μιλήσω για το Welcome to the Sky Valley. Κάθε πράγμα στον καιρό του όμως αφού νιώθω πως, ως πολυλογάς που είμαι, πρέπει να κάνω μια μικρή εισαγωγή πρώτα.
Κλασσικοί δίσκοι λοιπόν... Πολλά ονόματα έρχονται στο μυαλό, Master of Reality, Dark Side of the Moon, Cowboys from Hell, Aenima, Thriller, για να αναφέρω απλώς κάποια που μπορούν να μπούν σε αυτή την κατηγορία. Τι κοινό έχουν όμως. Τι κάνει ένα δίσκο κλασσικό; Αυτός που αυτονόητα θεωρείται διαχρονικός και που έθεσε στεγανά για ένα μουσικό ιδίωμα, ή και που έδειξε τον δρόμο σε άλλους καλλτέχνες να βαδίσουν. Αυτός είναι ο ορισμός, που κατα πάσα πιθανότητα λανθασμένα, δίνω. Και συνεχίζω λοιπόν λέγοντας πως κλασσικό άλμπουμ είναι αυτό που με την πρώτη ακρόαση θα σε πιάσει απο το λαιμό και θα φωνάξει στα μούτρα σου « Είμαι εδώ και πρέπει να με ακούσεις!». Και αυτό θα κάνεις. Και θα προχωρήσεις παρακάτω την μουσική διαδρομή σου, και θα ακούσεις πολλές άλλες μουσικές αλλά πάντα σε αυτούς τους κλασσικούς δίσκους θα επιστρέφεις, όχι λόγω παρελθοντολαγνείας, αλλά γιατί κάποια στιγμή θα αντιληφθείς πως στην ουσία,

Black Shape of Nexus, Omega Massif, Rotor live @ An Club, Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

Λοιπόν είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο ωραία σε συναυλία. Δεν υπάρχει λόγος πάντα το πράγμα να σημαδεύεται από αποκαλυπτικά βιωματικά σκηνικά, τελεστική κάθαρση, δοκιμασία και ψυχολογικό βιασμό. Το νόημα είναι οτι ήταν από συναυλίες που περίμενα πολύ και μου έδωσε ακριβώς αυτά που ήθελα - κοπάνημα, ένα μεγάλο χαμόγελο και αίσθηση πλήρους μουσικού κορεσμού.  Επίσης, με άφησε με βουλωμένα αυτιά για 2 μέρες. Θα μπω στο ψητό χωρίς πολλά πολλά:

ROYAL THUNDER - S/T EP (2009)

Από την Atlanta έρχονται οι Royal Thunder και θέλω να πιστεύω ότι έρχονται για να μείνουν.Το 2010 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο αυτοχρηματοδοτούμενο EP τους, και ύστερα τους τσίμπησε η Relapse. Έχουν, επίσης, εμφανιστεί ζωντανά με ονόματα όπως οι Woven Hand, Scott Kelly, Norma Jean, Black Tuskt. Τελικά είχα δίκιο. Όπως οι Nightwish δημιούργησαν ένα ρεύμα στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, με τον ίδιο τρόπο μπάντες όπως οι Jex Thoth και οι Devil's Blood επαναπροσδιορίζουν την έννοια female fronted, την φιλτράρουν μέσω της δικής τους αισθητικής και αναγκάζουν δισκογραφικές εταιρίες, όπως η Relapse που ειδικεύεται στον ακραίο ήχο, να υπογράψουν μπάντες με αντίστοιχο μουσικό προσανατολισμό.Προσωπικά αυτό πολύ μου αρέσει, αν και είναι σίγουρο ότι θα έρθει η ώρα που τυχάρπαστοι θα μυριστούν δολάριο και σχηματίζουν τέτοιες μπάντες σορυδόν (βλέπε late 80's κατάσταση στο μελωδικό hard rock π.χ.). Αυτό βέβαια λίγο μας νοιάζει άπαξ και έχουμε ανοιχτά αυτιά.

Το power trio από τη Georgia λοιπόν, επανακυκλοφόρησε το EP τους μέσω της εταιρίας και δουλεύει σε νέο υλικό για τη δημιουργία του πρώτου full length. Aπό την ήδη υπάρχουσα δουλειά τους διακρίνει κανείς ότι κάτι πάει πολύ καλά με αυτά τα παιδιά. Το EP τους μου δίνει την εντύπωση ότι είναι χωρισμένο σε δύο θεματικά μέρη. Τα πρώτα τέσσερα τραγούδα κινούνται σε γνωστά, stoner, μονοπάτια τα οποία είναι μεν χιλιοπαιγμένα και χιλιοακουσμένα, διακατέχονται δε από μια φρεσκάδα. Και για να κατάφεραν να πείσουν εμένα ως προς αυτό, που λόγω προτιμήσεων η stoner φόρμα με απωθεί, είναι μεγάλοι μάγκες και οι τρεις τους. Η δεύτερη θεματική ενότητα είναι που με κέρδισε ολοκληρωτικά. Μακριά από την occult φύση των συγκροτημάτων που αναφέρθηκαν παραπάνω (τουλάχιστον ηχητικά) φαίνεται να πλέκουν τα τραγούδια πάνω στη φωνάρα της Miny Parsonz(μπάσο φωνή) και δημιουργούν ένα πανέμορφο μπαστάρδεμα πεπαλαιωμένου Rock 'n Roll, θολωμένου 60's garage, αντρίκιου 70's blues rock από white-breads μουσικούς με μαύρη δισκοθήκη (βλέπε Led Zeppelin) και τέλος μιά μικρή δόση από 90's "Mtv Rock" που φέρνει στο νου το χιτάκι "Runaway Train" των Soul Asylum αλλά και τη φωνή της Christina Aguilera στα νέγρικά της (brothers of metal, δε σηκώνω κουβέντα για τη ΦΩΝΗ της Aguilera).

Ακούγεται κάπως ελαφρύ στην περιγραφή? Δώσε στη μπάντα μιά ευκαιρία και θα καταλάβεις ότι η μουσική τους είναι φτιαγμένη περισσότερο γιά bars που ευοωδιάζουν bourbon, καπνό και ιδρώτα, παρά για σαλόνια που βρωμάνε ακριβό άρωμα. Stoner-ια, 60's και 70's freaks, πάσης φύσεως rockers και σινεφίλ που χρόνια σπάγατε το κεφάλι σας για το ποιο άλλο τραγούδι θα βάζατε στη σκηνή του Pulp Fiction που ο Travolta οδηγάει λιώμα την κόκκινη αμαξάρα, ορμάτε και αναμένετε το full length!

http://royalthunder.bandcamp.com/

Antarcticans Thawed

Sleep - Antarcticans Thawed, Live 9/5/10



Συγκλονιστικό ΕΠΟΣ που ηχογραφήθηκε την περίοδο του Jerusalem αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ επίσημα. Χάσιμο...

Deepspacepilots

Ας ξεκινήσω αναφέροντας ό,τι ξέρω για αυτό το συγκρότημα. Είναι τρείς, είναι από το Σικαγό, έχουν κυκλοφορίσει άλλο ένα ep με 4 τραγούδια πίσω στο 2007 , και ο Keyser δεν τους έχει ακούσει ακόμα παρά τις κραυγές αγωνίας μου ακόμα και εν ώρα εργασίας ( 'Ναι; Καλησπέρα σας! Σας τηλεφΑΚΟΥ ΤΟ DEEPSPACEPILOTS ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΡΕ!)

Το συγκεκριμένο αλμπουμάκι ξεκίνησε για εμένα να είναι αυτό που ακούω στην ανάπαυλα ανάμεσα του προηγούμενου καλού δίσκου και του επόμενου, αλλά κατέληξε τελικά να είναι αυτός ο επόμενος καλός δίσκος που άκουσα. Δεν έχω κάτι παραπάνω να προσθέσω πέρα από ότι ενημερώθηκα για την κυκλοφορία του απο το Welcome to the Void, αλλά και να το περιγράψω με δύο μόνο λέξεις: Ακούστε τον!

Dope Flood - A Planet On Four Legs

Οι Dope Flood είναι ένα νέο συγκρότημα από την Λάρισα που κινείται μεταξύ Hard 'n Heavy Rock και Stoner με την γενικότερη έννοια και attitude, με αρκετές επιρροές από κλασσικές stoner και grunge μπάντες που μου θύμισαν πιο πολύ 90's. Αξιοπρόσεκτοι 'παίκτες' όλοι τους, με πολύ καλές ιδέες στην σύνθεση και στους ρυθμούς τους, σε σημείο που ναι μεν κινούνται σε γνωστά ηχητικά μονοπάτια, αλλά δεν ακούγονται τετριμμένοι. Τον Μάρτιο του '11 κυκλοφόρισαν την πρώτη τους αυτοχρηματοδοτούμενη (μεγάλη λέξη, κυριολεκτικά.) δουλειά, το EP, A Planet On Four Legs... που περιλαμβάνει τρείς συνθέσεις τους, το Uncertain που γούσταρα πιο πολύ ,το Shades και το ομώνυμο του δίσκου, όλα τους ακούγονται εξαιρετικά, αποδεικνύοντας πως καλό είναι μια καινούργια μπάντα να έχει σωστό και δουλεμένο ήχο σε ό,τι επιχειρεί να κάνει. Ιδιαίτερα εύσημα πρέπει να δωθούν στον τραγουδιστή που φαίνεται να το 'έχει', χωρίς να θέλω να αδικίσω βέβαια κανέναν άλλο από τα παιδιά των Dope Flood.

Δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι παραπάνω να πω, έτσι κι αλλιώς τα κομμάτια του ep υπάρχουν για κατέβασμα στα παρακάτω link, αλλά μπορεί κάποιος ακόμα και να προμηθευτεί την πραγματική φόρμα του A Planet On Four Legs από το Rock Music Store στην Λάρισα.

Keep the bongs up!

A Planet On Four Legs direct link

Facebook

Soundcloud

Ένα σεντόνι για το 2011

Γεια σας και χαρά σας.
Αφού γύρισα από την πανέμορφη Νάξο (κλισέ) και φόρτισα τις μπαταριές μου (πιο κλισέ), ήρθε η ώρα να πούμε 2-3 (χιλιάδες) πραγματάκια για το 2011.

Το 2011 αποδείχτηκε τελικά πλουσιότατο παρά την αρχική ξενέρα που είχα μέχρι τον Απρίλη που τότε φαίνονταν ελαφρώς δυσοίωνα τα πράγματα με λίγες καλές κυκλοφορίες. Τελικά όχι μόνο ανέβηκε κατακόρυφα από το καλοκαίρι και μετά, αλλά και μάλλον, τελικά, ξεπερνάει την καταπληκτική περσινή χρονιά.

Για να μην μπλέξω τα μπούτια μου, επιλέγω να χωρίσω αυτή την ανασκόπηση σε κατηγορίες, γιατί φέτος και περισσότερο από κάθε άλλη φορά άκουσα μουσική και από αλλά είδη της μέταλ εκτός του τρίπτυχου stoner/doom/sludge, το οποίο φυσικά είναι το αγαπημένο μου.....

Sigiriya - Return to Earth (2011)

Διάφορες ασχολίες με κράτησαν σχετικά μακριά από τη μουσική τις τελευταίες μέρες. Καταρχάς είδα ολόκληρο το Death Note, το οποίο το είχα αρχικά υποτιμήσει αλλά αποδείχτηκε γαμάτο. Κατά δεύτερον έπαιξα ένα πολύ ωραίο κλασσικό adventure video game, το Broken Sword: The Director's Cut, το οποίο κατεβαίνει δωρεάν από ΕΔΩ και συστήνεται σε όλους τους adventur-άδες σαν και του λόγου μου.

Στο ψητό τώρα, αυτός ο δίσκος είναι ο καλύτερος stoner δίσκος της φετινής χρονιάς. Τόσο απλά. Και είναι λίγο αστείο αυτό, γιατί τις προάλλες που τα λέγαμε με Azarak, βγήκε το πόρισμα ότι το stoner μου το θέλω όπως το δίδαξαν οι κορυφαίοι Acrimony πριν από 15 χρόνια. Και ξαφνικά πέφτω πάνω σε τούτο τον αγκόλιθο.
Εξηγούμαι: Οι Acrimony ήταν από τα πρωτόλεια και πιο υποτιμημένα stoner συγκροτήματα της δεκαετίας του '90. Τελευταίο τους full length ήταν το υπερέπος "Tumuli Shroomaroom" του 1996 και το 2001 ανακοινώνουν τη διάλυσή τους. Δέκα χρόνια μετά λοιπόν, 4 από τα 5 ορίτζιναλ μέλη των Acrimony επανασυνδέονται, αποφασίζουν ότι παραείναι γαμάτοι για να μην προσφέρουν στον κόσμο αγνό και ατόφιο stoner και βάζουν μπροστά για νέο δίσκο. Επειδή όμως έχουν περάσει 15 χρόνια από την τελευταία δουλειά τους, με πολλά πράγματα να έχουν αλλάξει και, κυρίως, επειδή οι Acrimony είπαν ό,τι είχαν να πούν τότε, άλλαξαν το όνομα σε Sigiriya και πλέον έχουμε να κάνουμε με μια 100% 10s μπαντα.

Στα του δίσκου, φυσικά και το "Return to Earth" έχει κοινά στοιχεία με τις δουλειές των Acrimony. Στην ουσία μιλάμε για την ίδια μπάντα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και καίριες διαφορές. Για αρχή, όπως γίνεται φανερό και από τον τίτλο, οι Sigiriya κινούνται σε πιο γήινες φόρμες. Η ψυχεδέλεια που είχε ρόλο μπροστάρη στους Acrimony, εδώ έχει υποχωρήσει στο background. Έτσι ο δίσκος είναι πολύ πιο heavy από οποιαδήποτε δουλειά τους. Εδώ όλο το βάρος έχει πέσει πάνω στο groove. Και η αλήθεια είναι ότι είναι ΠΕΛΩΡΙΟ το άτιμο. Επιπλέον, οι Ουαλοί έχουν ωριμάσει και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα. Και στα φωνητικά του Dorian Walters που τραγουδάει καλύτερα από ποτέ και στις συνθέσεις των υπολοίπων που φαίνεται να παίζουν παπάδες με χαρακτηριστική ευκολία.

Ο δίσκος διαρκεί μόλις 35 λεπτά (όσο διαρκεί δηλαδή ένας καλοφτιαγμένος μπάφος) και τα 7 κομμάτια που περιέχει είναι όλα ένα κι ένα. Την παράσταση όμως κλέβει (άνετα κιόλας) το 10λεπτο Deathtrip to Eryri, που κλείνει το δίσκο και χωρίς πλάκα, πρόκειται για μια εκπληκτική κομματάρα που κλάνει μεθάνιο πάνω σε ό,τι τολμάει και αυτοαποκαλείται stoner τη σήμερον ημέρα.
Ο βασιλιάς (Acrimony) πέθανε. Ζήτω ο βασιλιάς (Sigiriya).

Sigiriya @ Facebook
Metal Archives

Big Business - Quadruple Single EP (2011)

Τη συγκεκριμένη κυκλοφορία την είχα κλάσει λιγάκι. Δεν ξέρω γιατί. Τους Big Business τους θεωρώ από τις πιο πωρωτικές και εξελίξιμες μπάντες στο χώρο του heavy/stoner/sludge χώρου, οπότε μάλλον απλά έτυχε και δεν την είχα ακούσει. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως.

Το παρόν EP αποτελεί φυσική συνέχεια του καταπληκτικού "Mind the Drift" που βγήκε πριν 3 χρόνια. Πλέον είναι τετράδα αφού προστέθηκε στο line-up και ο κιθαρίστας Scott Martin και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παίρνει μεγαλύτερο όγκο ο ήχος τους.
Το σημαντικό εδώ είναι ότι τα παλικάρια δεν αναμασάνε παλιές ιδέες αλλά καταφέρνουν και δημιουργούν, για άλλη μια φορά, ένα κολάζ επιθετικής και άκρως πωρωτικής μουσικής, απαρτιζόμενο από 4 δυναμίτες. Μοναδικό αρνητικό θα έλεγα ότι είναι μόνο η διάρκεια που μετά βίας αγγίζει τα 18 λεπτά. Και όταν μιλάμε για τους Big Business, ναι 18 λεπτά είναι λίγα.

Τουλάχιστον υπάρχει αυτό το Guns, που όπως επισημαίνει με πολύ εμφατικό τρόπο και ο Jared Warren (φωνητικά, μπάσο) "Guns are better than anything else".
Ποιος είμαι εγώ που θα διαφωνήσω;

http://bigbigbusiness.com/

Sleep και Om στο Roadburn 2012

Μήπως έφτασε η ώρα να το κάνουμε το ταξιδάκι;

No Anchor - Real Pain Supernova (2011)

Από την Αυστραλία μας έρχονται τούτοι εδώ οι τύποι, οι οποίοι δεν πρέπει να πηγαίνουν και πολύ καλά στα μυαλά τους. Και με μία μόνο ακρόαση του δίσκου, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι όντως πρέπει να κουβαλάνε πολύ τρέλα τα παλικάρια. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν παίρνουν τη μουσική τους στα σοβαρά. Την παίρνουν και καλά κάνουν γιατί αυτό το πράγμα είναι πολύ καλό.

Τρία καγκουρό λοιπόν που δραστηροποιούνται από το 2008, 4 χρόνια δηλαδή, έχοντας ισάριθμα άλμπουμ. Αυτό εδώ είναι το 4ο και πρώτη επαφή μαζί τους από μέρους μου.

Καταρχάς έχουμε 2 μπάσα και ντραμς. Πρώτο κουλό αυτό. Κατά δεύτερον παίζουν ένα μείγμα stoner rock, noise rock, sludge, drone, φανερώνοντας σε αρκετά σημεία και post-hardcore καταβολές.
Όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το Real Pain Supernova, να ακούγεται σαν να βγήκε από τις αρχές της δεκαετίας του '90 αλλά ταυτόχρονα να ακούγεται τόσο μα τόσο φρέσκο.
Στα -περίπου- 50 του λεπτά, θα ακούσουμε ΠΟΛΥ δυνατή και ζόρικη μουσική που από τη μία συνειρμικά θα θυμηθούμε τους Boris επί Pink, την άλλη Unsane, σίγουρα Eyehategod, Earth επί Pentastar, Helmet, Melvins και άλλα τέτοια ωραία. Όλα αυτά με πολλές δόσεις distortion και τόνους feedback.

Για μέγιστη πώρωση, συστήνεται να παίζει πολύ δυνατά αλλά δεν εγγυώμαι ότι θα αντέξουν τα ηχεία ή/και οι γείτονες.

Κατεβαίνει προσφέροντας όσο θέλετε (τσάμπα ντε) από εδώ: http://noanchor.bandcamp.com/album/real-pain-supernova-digital-edition

Clutch, Lucky Funeral, 21/6/2011 @ Gagarin205, Athens

"Οι Clutch σε ένα παράλληλο σύμπαν, είναι η μεγαλύτερη μπάντα του κόσμου". Αυτό μου είπε ένα φιλαράκι χθες, αμέσως μετά την κομματάρα Electric Worry, εν μέσω έκστασης, καύλας και ιδρώτα. Και εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
Η φάση είναι ότι ενώ από τότε που τους πρωτοανακάλυψα, 3-4 χρόνια πίσω, ποτέ δεν μπήκα στην διαδικασία να κάτσω να λιώσω τη δισκογραφία τους και να τους λατρέψω. Απλά τους έβαζα να παίζουν σε random σειρά τα κομμάτια τους και απλά πέρναγα καλά, ενώ έκανα άλλες δουλειές.
Αυτό έγινε και χθες. Έπαζαν τα κομμάτια τους και όλο το Gagarin κι εγώ μαζί τους, περνάγαμε καλά. Χοροπηδηχτά, χοροί, headbanging, εξαιρετική διάθεση απ' όλους και τέτοια.

Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι το feeling που βγάζουν οι Clutch επί σκηνής. Νόμιζα ότι ακούγονταν 5 φορές καλύτερα απ' ότι στους δίσκους τους. Και δεν μιλάω μόνο ηχητικά (που στην αρχή υπήρχε ένα θεματάκι με τον ήχο της κιθάρας κυρίως, αλλά μετά έστρωσε και έγινε μπόμπα). Τα πάντα. Η σκηνική παρουσία του Fallon που τραγουδάει (σημ. όταν λέω "τραγουδάει" δεν εννοώ ότι απλά κρατάει ένα μικρόφωνο και αρθρώνει λέξεις, εννοώ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ, με όλη τη σημασία της λέξης, αφού πρέπει να είναι ένας από τους κορυφαίους -αν όχι ο κορυφαίος- τραγουδιστές στο είδος), χοροπηδάει πέρα-δώθε, παίζει κιθάρα και χορεύει ταυτόχρονα, τα εκπληκτικό drumming του JP Gaster που σε 1-2 περιπτώσεις με άφησε με το στόμα ανοιχτό, τα ψυχεδελομπουζ τζαμαρίσματα του Sult που με έκαναν να τριπάρω χωρίς την υποβοήθεια ουσιών και το μπάσο του Maines που σε μερικά σημεία έκανε τα δικά του παπαδιλίκια και έδινε και τον απαραίτητο όγκο στον ήχο. Κι όλα αυτά χωρίς ενδιαμέσες μπουρδολογίες. Χωρίς φλυαρίες. Μόνο αγάπη.
Το show ξεκίνησε κατά τις 10:30 και ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 12. Σε αυτά τα 100 λεπτά περίπου, στήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα πάρτι που είχα την τύχη να παρευρεθώ. Ένα πάρτι με heavy rock/blues/stoner κατευθειάν από την ελίτ για τον απλό λαό.
Ξεκίνημα με Mob Goes Wild, στα καπάκια Profits Of Doom και Pure Rock Fury αμέσως μετά. Δηλαδή εντάξει... Στα 3 πρώτα κομμάτια είχα ήδη παραδώσει πνεύμα.
Ακούσαμε την υπερκομματάρα Spacegrass και τριπάραμε, την υπερκομματάρα Electric Worry που όλο το Gagarin τραγούδησε με μια φωνή, την υπερκομματάρα The Yeti, την υπερκομματάρα Gravel Road... Τι να λέμε τώρα... Μόνο υπερκομματάρες...
Ναι, δεν έπαιξαν το The Regulator... Στ' αρχίδια μας! Αμφιβάλλω αν έλειψε σε κανέναν.

"Οι Clutch σε ένα παράλληλο σύμπαν, είναι η μεγαλύτερη μπάντα του κόσμου". Αυτό μου είπε ένα φιλαράκι χθες, αμέσως μετά την κομματάρα Electric Worry, εν μέσω έκστασης, καύλας και ιδρώτα. Και εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
Και αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν μπορώ να συμφωνήσω περισσότερο!

BANG, BANG, BANG, VAMONOS, VAMONOS!

ΥΓ1. Τους Lucky Funeral τους πρόλαβα στο τέλος. Τους αγαπάω όπως και να 'χει.

ΥΓ2. Το πρόγραμμα τηρήθηκε απόλυτα και με τρομερή ακρίβεια. Xίλια μπράβο στη Venerate.

ΥΓ3. Το Gagarin πρέπει να ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Ήταν λίγο δύσκολα με τη ζέστη αλλά την παλέψαμε.

ΥΓ4. Ambertroll, αφού άξιζε, μια χαρά. Περαστικά φίλε.

Wo Fat - Noche Del Chupacabra (2011)

Κάθε χρονιά θέλει το τριπάκι της που θα μας βγάλει από την όμορφη μιζέρια του βάλτου και θα μας στείλει στο διάστημα.
Πέρσι ήταν το ντεμπούτο των Γερμανών Samsara Blues Experiment (Long Distance Trip) που έκανε γλυκό ψυχεδελικό έρωτα στα μυαλά μας και φέτος είναι τούτο εδώ.
Οι Wo Fat, λοιπόν, είναι τρεις τυπάδες από το Τέξας, υπάρχουν από το 2005 και αυτό είναι το τρίτο τους άλμπουμ.
To Noche Del Chupacabra διαδέχεται το αριστουργηματικό Psychedelonaut του 2009 και εννοείται ότι προσδοκίες υπήρχαν πολλές. Ίσως κάποιος να πίστευε ότι δύσκολα θα επαναλάμβαναν κάτι τόσο καλό όσο αυτό που έκαναν στο προαναφερθέν άλμπουμ, αλλά τελικά οι τυπάδες φαίνεται ότι το έχουν με το παραπάνω και όχι μόνο μας προσφέρουν κάτι τουλάχιστον ισάξιο (η ιστορία θα δείξει αν είναι και καλύτερο) με το προηγούμενο αλλά φαίνεται και ότι εξελίσσουν και τον ήχο τους κάνοντας τον πιο μεστό με περισσότερα τζαμαρίσματα και ψυχεδέλειες απ' ότι μας είχαν συνηθίσει.
Εδώ κατ' επέκταση υπάρχουν doom/stoner βάσεις όπως τις έμαθαν από τους πρωτομάστορες του είδους, Kyuss και Sleep , περιλουσμένες από μια έντονη heavy rock 70s-ίλα τύπου Blue Cheer, Black Sabbath, Mountain, σε συνδυασμό με ατέλειωτα μαγευτικά τζαμαρίσματα αλά Jimmy Hendrix.
Ο δίσκος αποτελείται από 5 κομματάρες συνολικής διάρκειας 45 λεπτών και δεν υπάρχει ούτε μία αδύναμη στιγμή πουθενά. Κάθε κομμάτι χτίζεται ευλαβικά με εκπληκτικές εναλλαγές που δεν δημιουργούν, όμως, χάος αλλά έχουν στιβαρότητα. Η κιθάρα του Kent Stump έχει τον πρώτο λόγο και από τη μία μας προσφέρει μερικές τρομερά πωρωτικές ριφάρες και από την άλλη σολάρει μέχρι τελική πτώσεως δημιουργώντας πανέμορφα ψυχεδελικά ηχοτοπία. Το μπάσο του Tim Wilson κρατάει τα μπόσικα δίνοντας όγκο και doom χαρακτήρα σε πολλά σημεία που ρίχνουν της ταχύτητες, ενώ και στα ντραμς ο Michael Walter έχει κάνει τρομερή δουλειά και δίνει πολλές φορές ένα φρενήρη ρυθμό. Τα φωνητικά του Stump, τέλος, στάζουν μαγκιά και κολλάνε τέλεια με την όλη φάση.
Τα τρία πρώτα κομμάτια είναι δυναμίτες και δέιχνουν με εμφανέστατο τρόπο ότι έχουμε να κάνουμε με δισκάρα, αλλά εκεί που μάζεψα το σαγόνι μου από το πάτωμα ήταν στο ισοπεδωτικό Phantasmagoria, που περιέχει μία από τις καλύτερες ριφάρες των τελευταίων ετών, με όλο το κομμάτι να χτίζεται πάνω σε αυτό, με λιγότερα τζαμαρίσματα, με το μπάσο να σπέρνει και τον Stump δίνει μία εξαιρετική ερμηνεία πάνω στο μικρόφωνο.
Φινάλε με το απίστευτο ομώνυμο κομμάτι και εδώ τα πάντα ξεφεύγουν. Εδώ υπάρχει κατάθεση ψυχής μέσα σε 15 λεπτά ανελέητου τζαμαρίσματος που απλά δεν υπάρχουν πουθενά, αυτά που παίζουν τα παλικάρια. Τρελές εναλλαγές, φαζαρισμένη όσο-δεν-πάει κιθάρα, εξωφρενικά τέλειο rhythm section, ένα μαγικό ταξίδι που αν και κρατάει 15 λεπτά, παρακαλάς να μην τελειώσει.
Όταν τελειώνει τελικά, καταλαβαίνεις ότι τα παλικάρια ξεπέρασαν τον εαυτό τους και μεγαλούργησαν κυριολεκτικά, προσφέροντας μας έναν δίσκο που έχει ότι ακριβώς γουστάρω σε αυτό το είδος: Ριφάρες, ψυχεδέλειες και 70s βάσεις, όλα τέλεια συνδυασμένα μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μην σου είναι αρκετό και να παρακαλάς και για λίγο ακόμα. Όλα λύνονται όμως όταν πατάς το repeat. Και πίστεψε με, θα το πατήσεις πολλές φορές.

Colour Haze live @ An Club 16/10/2010

Δεν έχω καί πολλά να πω για αυτό το live. Μόνο δυο σκόρπιες σκέψεις. Αυτοί που ευαγγελίζονται το 70's καί 60's ως την ύψιστη μουσική έκφραση και θεωρούν πως για να την καταλάβεις καί να την νιώσεις πρέπει να έχεις είτε πτυχία είτε χρόνια στην πλάτη σου, είναι οι ίδιοι που έχουν καταντήσει αυτή την μουσική να περνιέται για δεινοσαυρική. Cream, Blue Cheer καί Hendrix άκουγαν στην εποχή τους οι δεκαωχτάχρονοι και όχι οι γκριζομάλλιδες που βρωμάνε στάχτη και χολή. Δεν έχει σημασία αν όλοι αντιλήφθηκαν τις λεπτές γραμμές μεταξύ των επιρροών των Colour Haze, η μουσική ήταν εκεί όπως επίσης και όσοι ήθελαν να την ακούσουν. Ασπρο πάτο λοιπόν γιά τους πιτσιρικάδες στην πρώτη σειρά καθώς και γιά τον ΘΕΟ που κατέληξε να κάθεται οκλαδόν μέσα από την σιδερένια μπάρα της σκηνής, σαν να παρακολουθεί την συναυλία από το σαλόνι του σπιτιού του.
Οι 1000mods από την άλλη νομίζω πως δεν θα μπορούσαν να είναι πιο χαρούμενοι μετά από ένα πλήρως πετυχημένο support σε μία μπάντα πού την έχουν ψήλα, αλλά και γιατί η επόμενη της συναυλίας θα τους έβρισκε να ξεκινάνε ηχογραφίσεις με τον Billy Anderson 'πισώ από την κονσόλα' (κλισέ αλλά μου αρέσει να γίνομαι γραφικός).
Καί εγώ δεν θα μπορούσα να μην είμαι σε αντίστοιχη θέση. Μακάρι καί του χρόνου να γιορτάσω τα γενέθλια μου με παρόμοιο τρόπο.

HIDDEN IN THE BASEMENT INTERVIEW

Βρεθηκα με τον drummer των Λαρισαιων Hidden In The Basement στο Λονδινο και οταν,ως συνηθως,η κουβεντα γυρισε τη μουσικη η συνεντευξη κανονιστηκε στο αψε σβησε.Στα χερια μου επεσε το demo τους και με επεισε.Southern,stoner,metal λεει.Δεν ξερω αλλα σιγουρα γουσταρω τα τρια τραγουδια τα οποια περιλαμβανει.Δε θα ελεγα οτι ειναι ακριβως ο ηχος μου για να περιγραψω με ταμπελες τη μουσικη τους αλλα σιγουρα θα το εκτιμησουν οι οπαδοι των Down και οι fans της πετυχημενης σουηδικης συνταγης με βαριες κιθαρες και πιασαρικες μελωδιες.Με συνοπτικες διαδικασιες λοιπον η Scotland Yard σε συνεργασια με το Cornucopia αναλαμβανει την ανακριση του Θανου Δημκου και παρακατω παρουσιαζεται πιστο αντιγραφο της απομαγνητοφωνησης που υπαρχει σε φακελο στα απυθμενα κιταπια του Batcave.

Λοιπον πες μας δυο λογια για το συγκροτημα.Απο ποτε υφισταται η μπαντα?

• Ειμαστε τριτη χρονια στο κουρμπετι,εχουμε ενα demo και ενα ep το οποιο ετοιμαζεται!Ειμαστε τεσσερα ατομα δυο κιθαρες,μπασο,φωνη και drums.

Πως θα περιεγραφες τη μουσικη σας σε καποιον που δεν εχει ακουσει τιποτα απο εσας?

• Ο χαρακτηρισμος που μας εδωσε ο κοσμος ειναι southern/stoner με σουηδικες επιρροες!Χαχαχαχ

Φαινεται οτι το stoner κερδιζει συνεχως περισσοτερο κοσμο.Ποια ειναι η γνωμη σου?Σε ποιο στοιχειο του ιδιωματος εγγυται η μεγαλη απηχηση που γνωριζει τα τελευταια χρονια?

• Ειναι αληθεια,μπορω να πω ειναι στα πανω της,ο κοσμος γουσταρει γιατι ειναι μια αλητικη,αργη μουσικη.

Ποσο εταιροκλητα ειναι τα ακουσματα μεσα στη μπαντα?Ακουτε ολοι τα ιδια πανω κατω ή υπαρχει μεγαλη αποκλιση γουστων?Και κατα ποσο αυτο επηραζει θετικα η αρνητικα τη διαδικασια της συνθεσης?

• Ειναι διαφορετικα τα ακουσματα αλλα υπαρχει μια κοινη βαση.Αυτα φυσικα επηρεαζει θετικα,υπαρχουν αρκετες ιδεες λογω αυτης της καταστασης.

Πες μου τους αγαπημενους σου drummers.

• Danny Carey απο Tool.

Τι γνωμη εχεις για την ελληνικη σκηνη? Βλεπεις να υπαρχει ευγενης αμιλλα και αλληλουποστηριξη η αληθευουν οι φημες για κλικες και πισωπλατα μαχαιρωματα?

• Tα πραγματα πανε πολυ καλα με τη μουσικη σκηνη στην Ελαδα!Απο παντου ξεπαεταγονται μπαντες πολυ καλου επιπεδου και με πολυ ενδιαφερουσες ιδεες.Ολο αυτο ειναι πολυ αισιοδοξο.Οσον αφορα τις κλικες πιστευω πιο πολυ οτι η κατασταση εχει να κανει με παρεες και συνεργασιες και οχι με κλικες.Η ευγενης αμιλλα πρεπει να υπαρχει για να υπαρχει και εξελιξη.

Η βαση σας ειναι η Λαρισα.Υπαρχει σκηνη εκει?

• Τα πραγματα πανε παρα πολυ καλα.Πολλες μπαντες με πολυ καλο επιπεδο.Πολλα live.Επισης πρεπει να αναφερω το L.A. bands(σ.σ. L.A. απο το L.A.risa) που ειναι μια αφιλοκερδης οργανωση με μελη πολλα απο τα συγκροτηματα τις πολης που για πρωτη φορα φετος διοργανωσε φεστιβαλ-θεσμο για τη Λαρισα,το τριημερο Under The Bridge Festival που ειχε πολυ μεγαλη επιτυχια.

Ποιες δυσκολιες αντιμετωπιζει μια μπαντα στην επαρχια?

• Η μεγαλυτερη δυσκολια ειναι να παιξει live σε αλλες πολεις και σε μεγαλα festivals.Αυτο ειχε να κανει και με θεματα παρεας οπως ανεφερα και παραπανω.

Ειστε σε καποια δισκογραφικη?

• Ειχαμε καποιες σοβαρες προτασεις οπως απο την βρετανικη casket αλλα ακομα δεν εχουμε καταληξει καπου.

Απο συναυλιες πως τα πατε?Ειστε μαχιμοι αυτον το καιρο?

• Παντα μαχιμοι και ανοιχτοι σε καθε προσκληση.Στο myspace υπαρχουν ολες οι πληροφοριες για live!!!

Εχετε επιχειρησει ποτε να δωσετε συναυλια στο εξωτερικο ή να κανετε καποιο tour εντος 'η εκτος Ελλαδος?

• Δυστυχως δεν εχουμε παιξει εκτος Ελλαδος λογω οικονομικων προβληματων αλλα θελω να πιστευω οτι θα τα καταφερουμε συντομα να βγουμε εξω.Στην Ελλαδα παιζουμε αρκετα live σε τακτα χρονικα διαστηματα και σε διαφορετικες πολεις.

ΤΙ ηταν/ειναι κρυμμενο στο υπογειο?

• O Μουμος!!!!!Χαχαχαχα....(σ.σ. στην Αθηνα τον λεμε Μπαμπουλα )Στο υπογειο ειναι το studio μας,εχουμε περασει πολλες ωρες εκει φτιαχνοντας το και παιζοντας μουσικη.Αρα ειμαστε "hidden".

Τι υπαρχει στο Mp3 σου αυτο τον καιρο?

• Lamb of God,Kyuss,Eloy,Park Way Drive,Down,Scars of Broadway,Tool.Αυτα εχουν κολλησει στο Mp3 πολυ καιρο τωρα.

Ποιον skater θα διαλεγες για να ντυσεις το Profile του με το πρωτο σας single?

• Carlos Pianowski,πολυ metal,πιστευω θα ηταν τιμη μας να παιξει το κομματι μας στο profile του.

Η μουσικη βιομηχανια τραβει τα ζορια της με το free downloading.Ποια ειναι η γνωμη σου σαν ακροατης και παραλληλα μελος συγκροτηματος?

• H μουσικη εχει παρει το δρομο της με τις diy παραγωγες και συγκροτματα σαν και εμας δεν παιρνουν ακομα μερος στη μουσικη βιομηχανια.Το downloading ειναι μερος της καθημερινοτητας,ειναι ελευθερη διακινηση πληροφοριων,δε νομιζω οτι πρεπει να το αποτρεψουμε επειδη η βιομηχανια τραβαει τα ζορια της.

Σου ερχονται στο μυαλο τωρα καποια νεα ελληνκα συγγροτηματα που θα ηθελες ο κοσμος να ασχοληθει περισσοτερο μαζι τους?

• Παρα πολλα μ'αρεσουν,τα αγαπημενα μου ειναι Planet of Zeus,63 High,Karro,Poem,Nightstalker...πολλα.Οι μπαντες αυτες δενεχουν να ζηλεψουν κατι απο τις ξενες.

Ποια ειναι τα αμεσα σχεδια της μπαντας?Ποτε να περιμενουμε full-length?

• Το θεμα ειναι οικονομικο και μονο,το υλικο υπαρχει απλα δεν υπαρχει καποια εταιρια.Η σωστη δουλεια αργει να γινει!

Ποιος επιμεληθηκε το artwork?Στο booklet δεν ειδα σχετικη αναφορα.

• Ο Παναγιωτης Ντολας,ειναι ο γραφιστας του Block 33(ο παλιος Μυλος) στη Θεσσαλονικη.

Πως μπορει καποιος να προμηθευτει το demo cd σας?

• Μπορει σε καποιο Live ή θα επικοινωνησει στο myspace ωστε να το στειλουμε ταχυδρομικως.

Σαν αποφωνηση θελω τους τροπους επικοινωνιας με το συγκροτημα.

• Μyspace baby,hidden in the basement.(σ.σ. για direct link εδω)

Lucky Funeral/Universe 217 Split 7"

Side A
Far from myself
Side B
Fire


Ακουστικό σετ απο τα δύο συγκροτήματα με δωρεάν είσοδο, και όλο αυτο ονομάζεται release party για την κυκλοφορία του 7' split.Δηλαδή τι άλλο θές να ακούσεις για να πάς στο ROI MAT? Αν και λίγο αργά πέρασα μια βόλτα ,προλαβαίνοντας να ακούσω ένα μικρό μέρος απο το set των Universe μόνο.Για τους Lucky Funeral παντως δεν το έχει η μοίρα μου καθώς ουτε στους Orange Goblin τους πρόλαβα.... Δεν χανόμαστε παντως.Ολοι εδω τριγύρω μένουμε.
Πολύ καλό και το σπλιτάκι, εσωτερικά-εξωτερικά ουσιαστικά,εικαστικά και μουσικά.
Η όλη βραδυά ήταν ένα όμορφο διάλειμμα σε μια μουντή και μουδιασμένη μέρα.
Αυτά και ραντεβού στις επάλξεις.

Universe 217 on myspace
Lucky Funeral on myspace