Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Rockumentary. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Rockumentary. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Blood, Sweat + Vinyl: DIY in the 21st Century

Έχουν περάσει 3 χρόνια περίπου από το καταπληκτικό "Such Hawks, Such Hounds" που εξερευνούσε γνωστές και άγνωστες πτυχές από την doom/stoner σκηνή. Αυτή η προσπάθεια φαίνεται να αφύπνησε και τους δημιουργούς του "Blood, Sweat + Vinyl", το οποίο επεκτείνεται στο ατμοσφαιρικό sludge/post-metal/post-rock παρακλάδι.

Το BSV λοιπόν, είναι μια ειλικρινή προσπάθεια καταγραφής του DIY κινήματος, επικεντρώνοντας στις 3 μεγάλες, ανεξάρτητες εταιρείες του είδους: Τη Hydra Head, τη Neurot και την Constellation.
Το DVD χωρίζεται σε 2 μέρη, από 90 λεπτά περίπου το καθένα με το πρώτο να είναι το ντοκιμαντέρ και το δεύτερο να περιλαμβάνει ανέκδοτα συναυλιακά αποσπάσματα από τις μπάντες που εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ.

Όσον αφορά το πρώτο μέρος που είναι και το ζουμί της υπόθεσης, παρουσιάζονται συνεντεύξεις από μέλη των εκάστοτε γκρουπ, με τον περισσότερο χρόνο να παίρνουν οι Aaron Turner (Isis/Hydra Head), Steve Von Till (Neurosis/Neurot) και Efrim Manuel Menuck (Godspeed You Black Emperor/A Silver Mt. Zion/Constellation), καθώς επίσης και συνεντεύξεις από δημοσιογράφους, visual artists και πολλούς άλλους.

Μεταξύ άλλων από την οθόνη περνάνε πάνω από 20 μπάντες, όπως οι Isis, Neurosis, GY!BE, A Silver Mt. Zion, Cave In, Oxbow, Justin Broadrick (Godflesh, Jesu), Pelican, εκφράζοντας τον αμέριστο και αμοιβαίο σεβασμό και θαυμασμό που υπάρχει μεταξύ των καλλιτεχνών (αυτό είναι και το βασικό θέμα που πραγματεύεται η ταινία), παρουσιάζοντας ανεκτίμητα ιστορικά ντοκουμέντα.

Λόγω του ότι παρουσιάζονται τόσες μπάντες, αν βάλουμε την υποκειμενικότητα στην μέση, ίσως υπάρξουν κάποια σημεία βαρεμάρας, ανάλογα με το ποια μπάντα γουστάρει ο καθένας από εμάς. Εγω για παράδειγμα γούσταρα γενικά, αλλά προς το τέλος που παίρνουν αρκετό χρόνο κάποια γκρουπ όπως οι Evangelista και Do Make Say Think, ψιλοβαρέθηκα, αλλά και πάλι αυτά που λένε είναι μέσα στο πνεύμα του DIY, οπότε δεν γίνεται να περάσουν στο ντούκου.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια αξιολογότατη και άκρως ενδιαφέρουσα προσπάθεια που εμβαθύνει στο κίνημα του DIY και των ανεξάρτητων εταιρειών, με πολυ όμορφες μουσικές από ένα είδος που εδώ και χρόνια βρίσκεται σε ζενίθ έμπνευσης και δημοτικότητας. Μακάρι να δούμε και άλλες παρόμοιες προσπάθειες στο μέλλον.

Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012

MC5: A True Testimonial


Οι MC5 αποτέλεσαν για ην εποχή τους ένα συγκρότημα που κινoύνταν μεταξύ επιφάνειας και underground, ενώς συμβολαίου με την Atlantic και τσάμπα συναυλιών σε πάρκα, ζωής σε κοινόβιο και εξώφυλλο στο Rolling Stone. Μπορεί πλέον να θεωρούνται ως ένα απο τα πρωτοποριακά συγκροτήματα του, ας πούμε, proto punk ήχου μαζί με τους συντοπίτες τους Stooges, αλλά απο την αυγή μέχρι την δύση της δημιουργιάς των MC5, δεν κατάφεραν να βγάλουν λεφτά, να γίνουν ευρέως γνωστοί ή να αφήσουν πλούσια δισκογραφία πίσω τους. Κατάφεραν όμως να κυκλοφορίσουν τρείς ποιοτικούς δίσκους, ποτισμένους με νεανική ενέργεια και έφλεκτο τσαμπουκά, και να μπούν στο χρονοντούλαπο των rock n roll ηρώων, όχι γιατί είναι ακόμα ανάμεσα μας αλλά γιατί και μόνο η κραυγή 'μοτό' τους, 'Kick out the Jams, Motherfuckers!' διαπερνά τις δεκαετίες και μπορεί να προκαλέσει την αναστάτωση που οφείλει να προκαλεί ό,τι είναι αυθεντικό.
Το rockumentary 'MC5: A True Testimonial' προβάλει όλες τι πτυχές της ζωής του συγκροτήματος, από την αρχή τη δημιουργίας του, από την ιδεολογική τους στάση και τους White Panthers, απο το μικρά θέατρα μέχρι την πρώτη και τελευταία τους περιοδεία στην Αγγλία, την εξέγερση του Detroit και την φυλάκιση του Sinclair ( ιδεολογικού καθοδηγητη των MC5) αλλά και αρκετά στοιχεία για το πως κατάφεραν να είναι ένα όργανο αριστερής προπαγάνδας αλλά και να κάνει τους θεατές να διασκεδάζουν με την μουσική τους... τουλάχιστων μέχρι το μπάτσο-ιππικό να τους ανοίξει τα κεφάλια. Αξίζει μια ματιά και για το σπάνιο υλικό αλλά και γιατί απομυθοποιεί κατα κάποιο τρόπο την γενιά του Woodstock. Ή μάλλον καλύτερα προβάλει μια πραγματικότητα διαφορετική απο αυτή που έχει δημιουργηθεί απο τα media σχετικά με το γαμημένο καλοκαίρι της αγάπης.
Προσωπικά επέλεξα να μιλήσω για αυτή την ταινία γιατί αμέσως μόλις τελειώνει θες να τσιτώσεις στο στερεοφωνικό το πρώτο τους δίσκο και να κοιτάξεις με απογοήτευση την μισή σου δισκοθήκη γιατί πολλά από τα συγκροτήματα που θα βρείς εκεί δεν προκειταί ποτέ να γίνουν τόσο true.

You know what time it is?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...