The Vacation Albums- Om, Advaitic Songs (2012)

Για να ξεκινήσω σωστά αυτό το κείμενο, οφείλω για μία ακόμα φορά να ομολογήσω την αφοσίωση μου σε όποια δισκογραφική δουλειά περιλαμβάνει το τρίο των Sleep (Chris Hakius, Al Cisneros, Matt Pike). Ως εκ τούτου η κυκλοφορία του De Vermis Mysteriis των High on Fire αλλά και του Advaitic Songs των Om μέσα στο 2012 – συνοδευόμενα με την Live εμφάνιση των ίδιων των Sleep στο Gagarin- είναι αρκετά για να με κάνουν να μένω ξάγρυπνος τα βράδυα και σε βαθιά περισυλλογή να αναλύω στίχους, νότες, παραμορφώσεις και artwork (να καίγομαι...)

Η αρχική εντύπωση που μου δημιουργήθηκε ήδη από τις πολύ πρώτες ακροάσεις, είναι πως οι Om με το Advaitic Songs αλλά και, λιγότερο όμως, με το God Is Good, κάνουν ένα μουσικό άλμα που ξεπερνά τα όρια του μέχρι τώρα ακροατηρίου τους. Όσο ετερόκλητο και αν είναι έτσι κι αλλιώς αυτό. Οι Om πρέπει πλέον να φτάσουν και σε αυτιά που ορέγονται ηλεκτρονικές ψυχεδέλιες, σε αυτιά που δεν θα άντεχαν το ‘On the Mountain at Dawn’ ή και το ‘From Beyond’ για παραπάνω από είκοσι δεύτερα. Μπορεί αρκετοί από όσους ήδη γνωρίζουν τους Om, να υποδεχτήκαν μετά βαϊων το Advaitic Songs, αρκετές μέρες πριν καν κυκλοφορίσει (σημεία των καιρών), θα ήταν κρίμα και άδικο όμως να παραμείνει γνωστό μόνο σε αυτούς τους σχετικούς κύκλους.

Η πορεία των Om μέχρι αυτό το δίσκο ήταν (είναι) ένα ταξίδι. Με ενδιαφέρον άκουγα κάθε φορά την προσέγγιση των Om στη μουσική. Δεν δημιούργησαν ποτέ τραγούδια έχοντας ως δεδομένες κάποιες μανιέρες. Από την μουσικη αποδόμιση του΄’ Variation on a Theme’(και επί της ουσίας ήδη από το Dopesmoker) έφτασαν στο Advaitic Songs. Οι Om επέλεξαν να ξανανακαλύψουν τη διαδικασία σύνθεσης, να πάρουν τον χρόνο τους ‘σπαταλόντας’ εφτά χρόνια, κάνοντας γνωστή όμως σε έμας αυτή τη διαδικασία με 4 album, 3 single και 2 live κυκλοφορίες. Εν ολίγης λατρέυω τη δουλειά που έχει πέσει στη δημιουργία του δίσκου, πρώτα απ’όλα στη παραγωγή. Πολυεπίπεδος και με εξαιρετική προσοχή στη λεπτομέρια, ήχος. Τα μπάσσα πάλλονται , σχεδόν στα όρια του ακουστικού φάσματος, σέρνοντας το ρυθμό, με όλα τα υπόλοιπα έγχορδα να ‘χορέυουν’ γύρω του. Τα τύμπανα διανθίζονται με κρουστά όπου κύριος υπαίτιος φαντάζομαι είναι ο αξιαγάπητος Lichens/Robert A.A. Lowe, κλείνοντας όμως το μάτι και στο έτερο συγκρότημα του ντράμμερ Emil Amos, τους Grails. Τα φωνητικά είναι και αυτά πιο ποικιλόμορφα, όπου πέρα από τη mantra της Kate Ramsey (Maha Mrityunjaya Mantra, χοντροκομμένα, η mantra που καταπολεμάει το θάνατο), αλλά και το sample στο ‘Sinai’, ο ίδιος ο Cisneros δείχνει στο ‘Haqq-al-Yaqin’ διάθεση πειραματισμού, διαφοροποιόντας ελάχιστα όμως το χαρακτηριστικό του στυλ.

Εμένα το βήμα τους αυτό με βρίσκει σύμφωνο, μιάς και το Advaitic Songs έχει ήδη μπεί στα top του έτους. Δεν είναι όμως για όλες τις ώρες, όπως δεν είναι και για όλα τα αυτιά. Αυτό δεν το λέω με καμία ελιτιστική διάθεση, αλλά αντιλαμβάνομαι πως, όσο και προσωπικά να γουστάρω που η δισκοθήκη μου αρχίζει και μοιάζει με εικονοστάσι, άλλο τόσο οι επιλογές των Om έχουν ξενερώσει κόσμο εδώ και λίγα χρόνια.

Enjoy Responsibly

Διασκευές Melvins, Μέρος Τρίτο

Τα πέρνουμε χοντρά από τους Melvins. Δεν θα πώ τίποτα άλλο και δεν πρόκειται ξανά να προλογίσω κείμενο για αυτούς. Στα παρασύνθημα λοιπόν. Μιάς και αυτό είναι το τρίτο μόλις κείμενο για τις διασκευές των υποφαινόμενων, θα συνεχίζω επιλέγοντας το ‘With Yo’ Heart (Not Yo’ Hands)’ των Malfunkshun για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί μου έγινε προσωπική παραγγελειά, και ο δεύτερος είναι πως ο συνδυασμός του punk των Flipper, του rock του Sir McCartney (τώρα και στη Γαλλία) και του sleazy-proto grunge των Malfunkshun δημιουργούν ένα μίγμα που μόνο οι Melvins θα μπορούσαν να καταφέρουν να το δημιουργήσουν, να το πακετάρουν και το παραδώσουν σε εμάς, χωρίς να σκάσει στα χέρια τους, αλλά στα αυτιά μας.

 Οι Malfunkshun δημιουργήθηκαν το 1980 από τα αδέρφια Andrew και Kevin Wood, και πρόλαβαν να ηχογραφήσουν λίγα πράγματα, όπως το ‘With Yo’ Heart (Not Yo’ Hands)’ το οποίο κυκλοφόρισε στη βαρύτατης σημασίας συλλογή ‘Deep Six Compilation’ το 1986 από τη C/Z records. Ο Andrew Wood, το 1988 συγκροτεί τους πιό γνωστούς Mother Love Bone, και παραμένουν ενεργοί μέχρι το θάνατο του το 1990, από υπερβολική δόση. Επειδή ως blog λατρεύουμε το πως περιπλέκονται τα ονόματα, οι χρονολογίες και οι μουσικές, θα αναφέρω δύο-τρείς πολύ σημαντικές πληροφορίες που μπορεί να σώσουν τη ζωή σας κάποια στιγμή.

Στη συγκεκριμένη συλλογή, η οποία στο είδος της έπαιξε σημαντικό ρόλο στον ήχο της σκηνής του Seattle, συμμετέχουν και οι Melvins με 4 τραγούδια (εκ των οποίων τα 2 μπήκαν μετέπειτα στο δίσκο τους ‘26 Songs’). Όλα αυτά, ένα χρόνο πριν τη κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου ‘Gluey Porch Treatments’ (1987).Δύο μήνες μετά τη κυκλοφορία του ‘Deep Six’ η εταιρία Sub Pop κάνει και εκείνη μία παρόμοια κίνηση και κυκλοφορεί τη συλλογή ‘Sub Pop 100’ πάλι με συκροτήματα παρόμοιων alternative, για την εποχή, προσανατολισμών. Το 1990 λοιπόν οι Melvins ήταν να κυκλοφορίσουν σε εφταράκι τη διασκευή στο ‘With Yo’ Heart (Not Yo’ Hands), μέσω της Sub Pop, αλλά λόγω οικονομικών διαφορών τελικα η συνεργασία ακυρώνεται. Για να μη το κουράζω, το 7’’ κυκλοφορεί τελικά από τη Sympathy For the Record Industry,με τη προσθήκη του δίλεπτο τραγουδιού ‘Anal Satan’ στο οποίο εκφράζονται οι απόψεις του συγκροτήματος για τους ιδιοκτήτες της Sub Pop.

Τέλος, στο ‘Deep Six’ κάνουν τη παρθενική τους εμφάνιση και οι Soundgarden. Η ιστορία λέει πως ο Chris Cornell, τραγουδιστής και ενίοτε κιθαρίστας των Soundgarden, ήταν συγκάτοικος με τον Andrew Wood, του οποίου ο πρόωρος θάνατος αποτέλεσε έναν από τους βασικούς λόγους της δημιουργίας του συγκροτήματος-φόρος τιμής Temple of the Dog, και από εδώ και έπειτα τα πράγματα αποκτούν παγκόσμια εμβέλεια.

Οκ, δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος για να αναπτύξω το φαινόμενο grunge, αλλά η περίπτωση του κύριου Andrew Wood είναι από αυτές που αφήνουν μια πικρή γεύση. Ακόμα ένας νέος και ταλαντούχος άνθρωπος, θύμα και θύτης στη ζωή του. Σε κάνει και σκέφτεσαι αν αξίζει να χαθεί έτσι κάποιος, με το μόνο που μένει να είναι καύσιμα στη πυρά του Sex Drugs and Rock 'n Roll, και μία ελάχιστη κληρονομιά.

Enjoy, with your heart not your hands…

The Vacation Albums - Orcus Chylde (2012)

Οι Orcus Chylde είναι ένα εξαμελές συγκρότημα από την Γερμανία, και συγκεκριμένα από το Aschaffenburg. Σχηματίστικαν το 2009 και μέσα στο 2012 κυκλοφόρισαν το ομότιτλο ντεμπούτο τους, προκαλώντας αναταράξεις στους απανταχού λάτρεις του doom rock / psych prog/ proto metal. Και μπορεί το συγκεκριμένο συνάφι (συμπεριλαμβάνομαι και εγώ) να εντυπωσιάζεται ευκολά από ανάποδους σταυρούς πλαισιωμένους από την γραμματοσειρά butterfly, να δακρύζει στο άκουσμα αναλογικής παραγωγής, και να μην ενοχλείται εάν η στυλιστική άποψη στις φωτογραφίες ταυτίζεται με αυτή της Βλαχοπούλου στο ‘Μαριχουάνα Στοπ’, το συγκεκριμένο συγκρότημα όμως εμπίπτει στην κατηγορία όπου το σύνολο είναι σπουδαιότερο από το άθροισμα των επιμέρους χαρακτηριστικών του. Αστειέυομαι προφανώς, όμως σύμφωνα με τον Batman, οι Orcus Chylde και οι Kadavar είναι τα μόνα καινούργια γερμανικά προιόντα που πρέπει να καταλώνουμε. Και ο τύπος έχει κόψε ακόμα και τις γερμανικές μπύρες...

Καταλαβαίνω πως η κυκλοφορία του δίσκου μπορεί πλέον να αποτελεί ‘παλαιά’ νέα στο χώρο, με τα σημαντικότερα ελληνικά και ξένα site και blog να έχουν ήδη κάνει τις αναφορές τους. Προσωπικά όμως ένιωσα την ανάγκη πρώτα να αφιερώσω αρκετό χρόνο στην ακρόαση του και μετά να μοιραστώ δύο κουβέντες. Όχι πως άλλαξε η γνώμη μου ανάμεσα στη πρώτη και την τελευταία φορά που πάτησα το play, αλλά είναι αυτά τα επιμέρους στοιχεία που ήθελα να χωνέψω και να τα βάλω σε μία σειρά. Επί της ουσίας πρόκειται για ένα άλμπουμ που στα δισκοπωλεία μπαίνει στο ίδιο ράφι με Witchcraft, The Devil’s Blood και Burning Saviours και θα μπορούσε να έχει αυτοκόλλητο ‘For the Fans of : Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin, Celtic Frost (κολλάνε παντού)’. Αυτό όμως είναι τόσο ακριβές όσο και να έκρινες και ένα βιβλίο από το εξώφυλλο του.

 Το πρώτο στοιχείο που εκπλήσει είναι πως το ‘Orcus Chylde’ δεν το κάνεις για πρώτη κυκλοφορία μπάντας. Είναι τέτοια η ποιότητα και το όραμα που διέπει το δίσκο, όπου δύσκολα τη συναντάς σε παρθενική δισκογραφική εμφάνιση. Ξέρουν εκ των πρωτέρων πώς θέλουν να ακούγονται και δεν πρόκειται για μάχη μεταξύ των μελών για μία θέση μπροστά από το προβολέα. Ακόμα και οι επιλογές του πληκτρά, όργανο που στα αυτιά μου ήχει τις περισσότερες φορές σαν ενοχλητικό κουνούπι εν μέσω αυγουστιάτικης νυχτας, φαίνονται να λειτουργούν μόνο για χάρη του συνόλου, ανυψώνοντας ενορχηστρωτικά το επίπεδο των τραγουδιών. Και επειδή ακούμε Rock και Metal, καλό είναι να θυμόμαστε πως η ενορχήστρωση και η ένταση μας κάνει να ξεχωρίζουμε από ένα σωρό άλλα ηχητικά παράσιτα, όσο μας κάνουν και οι αντιτακτοί αντίχειρες να ξεχωρίζουμε από τα ζώα.


Πριν ανέφερα πως το πρώτο πράγμα που εκπλήσει είναι ο επαγγελματισμός τους, αλλά είπα ψέμματα. Το πρωτο πράγμα που εκπλήσει είναι τα σπαραξικάρδια φαλτσέτα της φωνής του τραγουδιστή. Ένα είδος πένθιμης θρηνωδίας που εξιστορεί τις ημέρες και τα έργα του τέκνου του Όρκους,μία φωνή που θα μπορούσε ίσως να παρομοιαστεί με αυτή του Marcus Pelander, εάν είχε γεννηθεί στο Manchester. Και εδώ παίζει ένα τέχνασμα στη παραγωγή των φωνητικών που δεν γνωρίζω εάν έγινε σκόπιμα: οι φωνητικές γραμμές είναι τόσο εθιστικές όσο και θαμμένες στη μίξη. Θες να γουστάρεις και να το δυναμώσεις το ρημάδι για να τραγουδίσεις και καταλήγεις να ακούς το κομμάτι τέρμα, αλλά η φωνή ακόμα να μην ξεχωρίζει. Κάτι σαν το Whitewater των Kyuss για όσους έχουν βρεθεί σε αυτή τη θέση.

Μάλλον όχι... Το πρώτο πράγμα που εκπλήσει, είναι το όνομα. Αυτό το y και το τελικό e στο Chylde που θυμίζει Witchfynde, και κατ’επέκταση μία ανεπαίσθητη μυρωδιά σκόνης. Συνολικά το Orcus Chylde μπορεί να λειτουργήσει ως ένα όχημα που στο μέλλον θα αποτελεί πειστήριο για τις μουσικές τάσεις της γενιάς μας, πάντα κάπου ανάμεσα στο obscure και στο ‘μπάντα για φεστιβάλ, αλλά στις δυόμιση το μεσημέρι’, όμως με φανατικό κοινό. Εν δυνάμει cult δηλαδή. Κρατήστε το κάπου πρόχειρα στη μνημη σας.

All Hail the Orcus Chylde!

''Taste Cornucopia Wants You'' Project, Part III. The Azarak Diaries

Θεοί οι Melvins, έτσι δεν είναι; Μην ξεχνιόμαστε όμως.... Το τρίτο μέρος του αφιερώματος μας, σε μουσικές ανασκαφές τόσο στο σπίτι μας όσο και στη παιδική μας ηλικία είναι εδώ, και σηματοδοτεί την έναρξη χειμερινών εργασιών για αυτό εδώ το ιστολόγιο.

Εδώ και κάποια χρόνια έχω μία απορία. Πότε ήταν η πρώτη φορά που άκουσες κάποιο τραγούδι, το οποίο θεωρείς δεδομένο πως το ξέρεις από πάντα; Γεννιόμαστε με κάποια ρεφραίν αποτυπωμένα ήδη στο DNA μας, ή έχουμε φάει τόσο πολύ spamming πια στη ζωή μας;
Η επιλογή μου για το 1ό διαρκές αφιέρωμα του TasteCornucopia, δεν είναι απλώς ένας δίσκος. Είναι μια βουτιά στα άδυτα της άγουρης προσωπικότητας μου, και ίσως μία ακόμα πρόχειρη απάντηση στην χρόνια απορία μου.

 38 ΡΟΚΑΚΙΑ – για Μπαμπάδες και Ροκάδες

Ψάρωσες έτσι; Δες και το εξώφυλλο. Η απόλυτη συλλογή για να μυήσει κάθε ψαγμένος πατέρας το βλαστάρι του στα μυστικά της μουσικής Ροκ! Ψιλοαπάτη προφανώς, μιάς και στη συγκεκριμένη συλλογή θα ακούσεις μεταξύ άλλων, Πωλίνα, Βόσσου, πολύ Καρβέλα (Nik Car για πάντα στη ψυχή μας), λίγο Βίσση, Πάριο, Μηλιώκα και άλλα. Μπερδεμένες εποχές τα ‘80s στην Ελλάδα...

Ακούγοντας στη παιδική μου ηλικία αυτή τη κασέτα νομίζω λοιπόν πως είχα τη πρώτη μου επαφή με τραγούδια όπως το ‘Πάμε για Τρέλλες στις Σεϋχέλλες’, ‘Μπιρίμπα’ και ‘Ροζ Μπικίνι’. Και ξέρω πως στο άκουσμα αυτών των τίτλων σίγουρα κάποιος θα αναφωνίσει ‘Ναι ρε φίλε! Το είχα ξεχάσει αυτό!’, ακριβώς όπως έκανα και εγώ. Όχι αγαπητέ αναγνώστη. Δεν το είχες ξεχάσει. Το ‘Παραδώσου Λοιπόν’ δεν παίζει να το είχες ξεχάσει. Τραγούδι σαν το ‘Όλα ή Τίποτα’ είναι πιο πιθανό να σε ξεχάσει αυτό, παρά εσύ εκείνο. Για το ‘Νύχτωσε Νύχτα’ των Chatzimichaoi Bros δεν το συζητώ καν. Κάποιος μαλάκας κρατώντας κιθάρα, κάποιο καλοκαίρι θα σε έκανε να κλαίς τα λεφτά που έδωσες σε ψυχαναλυτή προσπαθόντας να το ξεχάσεις. Και συνεχίζω: ‘Σκέπαστο’ (το αμαξάκι το ξεσκέπαστο) απο την Αννούλα, όταν ήταν ακόμα...35 χρονών;;; Σταματάω όμως με τη χολή. Γέλασα πολύ ακούγοντας τα ξανάόλα αυτά, ίσως μάλλον πιο πολύ διασκέδασα με την ιδέα πως υπήρξε κάποτε μία εποχή που όλα αυτά ήταν φρέσκα, και εντυπωσιάστηκα πως αρκετά ακούγονται ακόμα, όπως το ‘Απόψε Λέω να μη Κοιμηθούμε’ που μόλις πριν δύο μέρες πέτυχα στο ραδιόφωνο. Βεβαίως η συλλογή περιλαμβάνει και Λουκιανό Κηλαηδόνη, μιας και στο προηγούμενο τραγούδι από τους Λαθρεπιβάτες γίνεται αναφορα, το ‘Θα Κάτσω Σπίτι’. Τέλος να πω πως η συλλογή περιλαμβάνει και αρκετές διασκευές, είτε από παλιότερα ελληνικά τραγούδια ( ‘Αυτο το Μάμπο’, ‘Κοντά στο Τζάκι’), είτε του εξωτερικού ( ‘La Bamba’, ‘Θα τη Σφάξω (Satisfaction)’, και το ‘Ροζ Μπικίνι’ (‘Itsy Bitsy Tiny Weenie) βεβαίως που έχω ήδη αναφέρει.

Μία επιλογή από τα 38 τραγούδια της διπλής κασέτας σε youtube playlist

   

Συνέντευξη με τον Argy από Nightstalker

Dead Rock αλλά και κομμάντο. Οι Nightstalker, τρία χρόνια μετά της κυκλοφορία του Superfreak, ετοιμάζονται μέσα στο καλοκαίρι, με ανασυγκροτημένες τις δυνάμεις τους αλλά και με νέα εταιρία, να μας προσφέρουν ένα δίσκο ξεχειλισμένο με σκληρό και heavy rock. Και όσο το μυαλό, υπό τους ήχους του Dead Rock Commandos, διασχίσει έναν ερημικό δρόμο μετρώντας την ταχύτητα σε μίλια ανά ώρα, η σκληρή πραγματικότητα του αθηναϊκού καύσωνα δύσκολα ξεπερνιέται. Το air-condition στο full λοιπόν και στην άλλη άκρη της γραμμής ο Argy για χαλαρή κουβέντα...

Να ξεκινήσουμε για τον καινούργιο δίσκο, ήταν συνειδητή η αλλαγή του ήχου που είχατε μεταξύ του Superfreak και του Dead Rock Commandos;

Συνειδητή με την έννοια ότι θα μπούμε να γράψουμε αυτό τον ήχο, όχι, αλλά κάθε φορά το άλμπουμ είναι ξέρεις ένα καινούργιο πράγμα, ένα καινούργιο πείραμα. Απλώς εγώ πιστεύω είναι λίγο.... πιό στεγνό rock από το  Superfreak, το Superfreak ήταν πιο λαμπερό.

Από ό,τι καταλαβαίνω ο τίτλος του δίσκου έχει διπλή έννοια, διπλή σημασία. Επιλέχθηκε γιατί είναι ωραίο στο άκουσμα;  στο παρελθόν έχετε τίτλους και τραγούδια που, ας πούμε, ‘πιάνουν’ το αυτί.

Επιλέχθηκε γιατί, εκτός που ακούγεται καλά στο αυτί, με απασχολούσαν αυτές οι λέξεις. Ξέρεις ήθελα να τις βάλω σε κάποια σειρά μαζί, να δω, και μου βγήκαν έτσι...

Σημαίνει πάντως διαφορετικά πράγματα, νεκροί ροκ κομάντο, οι κομάντο του πεθαμένου ροκ...

... του πεθαμένου βράχου, επίσης dead rock δηλαδη ‘μόνο ροκ’, έχει διάφορα.

Νιώθεις πως ανήκετε σε μία από αυτές τις κατηγορίες;

Να σου πω την αλήθεια δεν σκεφτόμουνα εμάς όταν έβαζα αυτόν το τίτλο, αλλά πάει και με εμάς και με όλα. Γιατί ξέρεις τι γίνεται; Στην πορεία, σε αυτή τη φάση που είμαστε με Nighstalker  και τέτοια, αναγκάζεσαι και είσαι και κομάντο και όλα για να μπορέσεις να επιζήσεις

Το CD δεν έχει κυκλοφορίσει ακόμα, τον Αυγουστο θα βγεί έτσι;

Ναι, 28 Αυγούστου βγαίνει το CD και 18 Σεπτεμβρίου σε βυνίλιο

Έχει κυκλοφορίσει όμως από ότι έμαθα στο i-tunes. Πόσο παλαβό σου φαίνεται εσένα που έχει κυκλοφορίσει από τελείως ψηφιακό, σε i-tunes, και από την άλλη να υπάρχει ακόμα το βυνίλιο, και υπάρχει κόσμος που θέλει  και τα δύο;

Και το βυνίλιο έχει ανέβει κιόλας τα τελευταία χρόνια, ενώ το CD έχει τελειώσει να πούμε. Ξέρεις το γίνεται; Το βυνίλιο ήταν ανέκαθεν πολύ πιο ζεστό στο αυτί, πάντα δηλαδή ο αναλογικός ο ήχος είναι πιο ζεστός στο αυτί. Και αυτό το καταλαβαίνεις με το πέρασμα του χρόνου, ακούς συνέχεια digital, digital, digital, και με το που ακούς κάτι πιο παλιό, ή που έχει γραφτεί έστω αναλογικά λες ‘Ώπα! Αυτό είναι!’.

Εσύ ακούς σε βυνίλιο; Σε τι ακούς;

Εγώ κοίτα, συνήθως στο σπίτι δεν πολυακούω μουσική, αλλά άμα είναι ακούω από το κομπιούτερ.

Είναι αυτός ο λόγος που θέλατε να γίνεται πιο αναλογικοί σε αυτόν τον δίσκο;

Αυτή η ηχογράφιση έχει γίνει τελείως αναλογική Όλα. Κοίτα, στο ροκ εγώ πιστέυω πως όσο πιο κοντά είσαι στο αναλογικό  - γιατί αναλογικά είναι τα όργανα που παίζουμε- βγαίνει... πιο σωστά; Πιο καλά ο ήχος;

Πιο ζεστός; Κάπως έτσι θα το έλεγα. Ακούγεται πάντως στο Dead Rock Commando πως είναι λίγο...

Πιο ζεστός ε;

Εχει αυτες τις μπασσομεσσαίες συχνότητες που το κάνει πιο ζωντανό. Συνεχίζοντας, θα υπάρχει κάποιο promo video;

Τώρα ετοιμάζουμε videoclip και πιστέυω αρχές Σεπτεμβρίου θα είναι έτοιμο.

Για ποιό κομμάτι;

Μάλλον για το Dead rock Commandos

Εχετε ένα κομμάτι στο καινούργιο δίσκο, το Keystone, που αν δεν κάνω λάθος είναι το πρώτο που χρησιμοποιείτε  τέτοια πλήκτρα

Τόσο εμφανή ναί, είναι η πρώτη φορά.

Υπήρχε στο μυαλό σας με αυτό τον τρόπο να γίνει αναφορά στο παρελθόν του ροκ, 60’s, garage, ή απλά έτυχε;

Απλά έτυχε γιατί το πήγαινε μόνο του το κομμάτι, κατάλαβες; Ο ήχος έβγαινε, που σε πήγαινε εκεί από μόνο του. Ξέρεις τι γίνεται; Στο στούντιο έχεις την ελευθερία να φέρεις έναν πληκτρά να παίζει και δεν πιστεύω ότι πρέπει να βάζεις περιορισμούς τύπου ‘Εμείς παίζουμε ροκ, δεν βάζουμε πλήκτρα’. Δεν υπάρχει αυτό. Η μουσική είναι μουσική.

Όσον αφορά τους στίχους τώρα, γενικότερα δεν είχατε ποτέ το στοιχείο της ξενοιασιάς. Ένιωσες όμως τώρα λόγο της κατάντιας στην οποία έχουμε βρεθεί ότι έπρεπε να κάνεις ένα σχόλιο πιο έντονο;

Λόγο και της κατάστασης και της φάσης εδώ στον κόσμο, πέρασα και εγώ μιά δύσκολη φάση πέρυσι, έπαθα οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου, και αυτα σε φέρνουν... εεε... συνηθως τραγουδαω για την ζωη για το θανατο και μου βγήκε πολύ εύκολα να μιλήσω για αυτά τα πράγματα σε αυτό το άλμπουμ. Ξέρεις τι γίνεται; Άμα υπήρχε ξενοιασιά δεν θα γράφαμε μουσική.

Σωστό. Πιστεύεις πως λόγω των συνθηκών, αυτό θα βοηθήσει καλλιτέχνες να έχουν πιο πολύ έμπνευση ας πούμε;

Ή μία ποιότητα. Ξέρεις, στις πιο δύσκολες εποχές έχουνε βγεί οι καλύτερες μουσικές. Έτσι πιστεύω.

Την παραγωγή του δίσκου την αναλάβατε εσείς εξ’όλοκλήρου;

Η παραγωγή είναι δικιά μας όλη. Τα πάντα. Θέλαμε να περάσουν από το χέρι μας όλα, από το  καλωδιάκι μέχρι τι θα τρώγαμε στο στούντιο μέσα.

Δεν είχατε κάποιο πρόβλημα με την εταιρία; Το ρωτάω μιας και αλλάξατε εταιρία κιόλας.

Όταν το γράφαμε δεν είχαμε deal ακόμα. Στείλαμε την προπαραγωγή, ένα demo, και όσο είμασταν ακόμα στο στούντιο κάναμε το deal Με την Small Stone

H αλλαγή εταιρίας πως προέκυψε από την Meteor City στην Small Stone;

Απλώς θέλαμε κάτι καλύτερο και στείλαμε σε 10-15 εταιρίες και απάντησε η Small Stone και έτσι απλά έγινε το deal.

Ποιές πιστεύεις θα ήταν οι ιδανικές συνθήκες για την ηχογράφηση ενώς Nightstalker δίσκου; Οσων αφορά το χρόνο, το στουντιο; Οπως το βλέπεις εσύ.

Ο χρόνος, εννοώ οι ώρες, σε ένα άλμπουμ δεν πιστέυω ότι παίζει ρόλο. Να υπάρχουν 10-15 τραγούδια έτοιμα, και να υπάρχουν συνθήκες στο στούντιο για να μπορείς να παράγεις έργο, όχι να σκέφτεσαι που θα φάω, ωχ που θα βρώ μία χορδή...

Ναι, να επικεντρωθείς...

Ναι, ναι, γιατί αναγκαστικά όλα από τα χέρια σου περνάνε, οπότε πρέπει να τα κάνεις όλα. Το κομμάτι του μουσικού είναι μόνο ένα κομμάτι από όλα αυτά.

Για ποιό λόγο κάνατε remaster στο Use;

Ήτανε της FM records και το πήραμε και το βγάλαμε, γιατί έιχε να το βγάλει απο το ’97. ‘Ηταν θέμα της εταιρίας, για να κυκλοφορίσει ξανά.

Διάβασα πως χρησιμοποιήθηκαν κάποια κομμάτια σας από ένα αμερικάνικο δύκτιο, το NBC...

Αυτό ήταν με την Meteor City (σσ. προηγούμενη εταιρία των Nightstalker), πρόπερσυ είχε γίνει αυτό, από το NBC πήρανε δύο κομμάτια και τα βάλανε σε ένα σήριαλ στο Friday Night Lights (σ.σ. το Enough is Not Enough και το The Light).

Αν μπορούσες να επιλέξεις, σε ποιά ταινία θα ηθέλες να ακούσεις να παίζει τραγούδι Nightstalker;

...Εεεε..χμμμ.. Στο τέλος του κόσμου!

(γέλια) Ωραίο, ωραίο! Να διαλύονται τα πάντα, πυρηνικές να πέφτουν και να βαράει από πίσω Nightstalker…

Χεχεχε, να ανατινάζεται η γη!

Το συγκρότημα υπάρχει από το ’89, τι άκουγες τότε;

Μόλις είχα τελειώσει απο φαντάρος, πριν μπω άκουγα μόνο heavy metal, δηλαδή Motorhead, Black Sabbath, Iron Maiden, Slayer, τέτοια υπήρχαν, μετά άρχισαν και σκάγανε κάτι Guns ‘n Roses, κάτι Faith no More, η άλλη σκηνή ξέρεις. Το ’90-’91 άρχiσε το grunge και το alternative και όλα αυτά, οπότε από το ’89 και μετά άρχισα να ακούω τα πάντα, από rap και hip-hop, απο rock, από heavy metal, thrash, αυτά τα παντρέματα που κάνανε όλα μαζί. Με την μουσική ξέρεις, άμα ακούσω κάτι και μου αρέσει αυτό είναι, δεν έχει να κάνει.

Υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο συγκρότημα ή συγκροτήματα που σε έκαναν να πείς ‘θέλω να κάνω αυτό’;

Καλά πιτσιρικάς, ναι, οι Motorhead.

Τους προηγούμενους δίσκους σας του ακούς ακόμα; Τους βάζεις ποτέ να παίξουνε;

Ναι αμέ. Καμιά φορά, ειδικά τώρα τελευταία. Αλλά ξέρεις τι γίνεται; Το αυτί θέλει λίγο off. Τον τελευταίο για να σου δώσω να καταλάβεις τον ακούγαμε συνέχεια 4-5 μήνες, τώρα έχω να τον βάλω ένα μήνα δύο να τον ακούσω. Όχι ότι βαρέθηκα ή ότι δεν μου αρέσει, απλώς πρέπει να φύγει και το κεφάλι σου λίγο από εκεί.

Σκέφτηκα πως εσύ, οι Nightstalker γενικότερα, είναι το κατάλληλο συγκρότημα για να κάνω αυτή την ερώτηση: Αρκετά ελληνικά συγκροτήματα δεν έχουνε διάρκεια, μπορεί να φτάσουν στην μία κυκλοφορία, μπορεί να μην φτάσουν καν εκεί και μετά από λίγο καιρό διαλυόνται, και ας παίζουνε πολύ καλή μουσική. Πιστεύεις υπάρχει κάποιος λόγος; Δεν ξέρω εάν σε έχει απασχολήσει.

Πολύ λόγοι, όχι μόνο ένας. Εδώ ειδικά στην Ελλάδα, εαν είσαι 20 χρονών και  κάνεις rock συγκρότημα, δεν πρόκειται να σε πάρει κανείς στα σοβαρά. Δηλαδή άμα δεν αρχίσεις να λες για τις καλοκαιρινές διακοπές, και τις παντόφλες και τα γκομενάκια και όλα αυτά, με ελληνικό στίχο και λίγη παραμόρφωση στην κιθάρα ξέρω ‘γω για να πούν ότι είσαι ελληνικό ροκ, δεν κάνεις τίποτα. Και πιστέυω πως οι πιτσιρικάδες απογοητεύονται. Δηλαδή όταν τρως τέτοια σφαλιάρα έτσι στην αρχή και λες ρε πούστη... Αλλά εκτός από την απογοήτευση, είναι και η δυσκολία ότι το ροκ είναι ακριβό σπορ έτσι κι αλλιώς, Δηλαδή εκτός του ότι πρέπει να φας και τι σκατά θα κάνεις εσύ, πρέπεινα παρείς  χορδές ξέρω ‘γω, πένες, μπαγκέτες, βύσματα, ενισχυτές... ξέρεις είναι πολύ ψυχοφθόρο. Σου λέει ο άλλος, δεν έχω να φάω και πρέπει να πάρω χορδές για να παίξω. Τι θα κάνει απ’τα δύο να πούμε;

Οπως είπες και πριν, σε καιρούς δύσκολους....

Να σου πω κάτι; Σε όλα πρέπει να κάνεις μία θυσία. Θυσιάζεις κάτι για να κρατήσεις κάτι άλλο. Καλά εκτός και αν εχεις καβάτζα, αν έχεις φράγκα και δεν σε νοιάζει, και κάνεις μουσική, έτσι γιατί γουστάρεις εσύ. Οι Rolling Stones για παράδειγμα, δεν έχουν κανένα λόγο να ανέβουν πάνω στο σανίδι, στην σκηνή. Για ποιό λόγο; Μόνο και μόνο γιατί γουστάρουνε να παίζουνε ροκ... πιά. 70 χρονών τώρα με όλα τα λεφτά του κόσμου, τι τον νοιαζει να βγεί στο σανίδι να παίξει. Αλλά τον βλέπεις και είναι ακόμα εκεί. Κατάλαβες;

Από ελληνικά συγκροτήματα έχεις κάποια προτίμηση; Από καινούργιες μπάντες ή ποιο παλιές;

Πιο παλιές, καλά εννοείται (the last) drive πάντα άκουγα, Lord 13, μου αρέσουνε οι Planet of Zeus, Villa 21 άκουγα παλιά, οι  Heritage, μου αρέσουν και κάτι πάνκηδες να πούμε, κάτι παιδιά που είναι Εξάρχια, οι Lunatix, κάμια σχέση, αλλά βγάζουνε πολύ αλήθεια, πολύ γκάζι!

Ναι σωστά τους έχω πετύχει και εγώ. Για περιοδεία; Κάτι μου είχες πεί.

Περιοδεία τώρα θα κάνουμε τον Αυγουστο, θα κάνουμε 5-6 Live εδώ στην Ελλάδα και Κύπρο, και μετά από Οκτώβριο μιλάμε με promoters για Ευρώπη και για Αμερική και βλέπουμε.

Πως σου φαίνεται αυτή η ιδέα για Αμερική;

Πολύ καλή. Γιατί , ξέρεις είναι μεγάλο το μέρος, από εκεί έχει έρθει αυτή η φάση και καλά, αυτή η μουσική, πιστεύω πως είσαι στον χώρο σου.

Κάποια παρουσίαση δίσκου θα γίνει;

Μάλλον θα κάνουμε παρουσίαση Live, μάλλον για αρχές οκτωβρίου κάτι λέμε, αλλά δεν είναι ακόμα κάτι τελικό. Αλλά θα γίνει σίγουρα.

 Τέλεια. Αυτό ήταν, ελπίζω να μην σε καθυστέρησα πάρα πολύ. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου, και να σου πω πως ο δίσκος γαμάει!

Δεν τρέχει μία. Εγώ ευχαριστώ, και θα τα πούμε πάλι.

Σύντομα ξανά κοντά σας, με κάτι πιο σοβαρό...

Λόγω οικονομικών συνθηκών οι αγορές που κάνω σε δίσκους έχουν μειωθεί δραματικά και καταλήγω πλεόν να περιορίζομαι στα απολύτως απαραίτητα. Όταν θα ακούσω μία κυκλοφορία θα κάνω στον εαυτό μου την εξής ερώτηση: Σε λίγα χρόνια θα χαίρεσαι ακόμα την αγόρα ή θα προτιμούσες να τα είχες σκάσει σε εκείνο το άλλο το δισκάκι;

Παραδόξως η επιλογή αυτή είναι πιο έυκολη από ότι ακούγεται. Σαν να υπάρχουν κάποιες κυκλοφορίες που τους λούζει το φώς, ασχέτως του πόσο σκοτείνο μπορεί να έιναι το περιεχόμενο. Υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά(αυτιά), και εγώ γεννήθηκα με καρδιά αγκινάρα.

Θα ήθελα να γράψω για ένα δίσκο που έχει κλέψει την καρδιά αρκετών αντρών (και μιάς γυναίκας από όσο γνωρίζω, της Κυράς μου) αλλά θα περιμένω να τον έχω στα χέρια μου πρώτα. Μέχρι τότε να μοιραστώ σύντομα μία σκέψη. Αρκετές μουσικές τάσεις στο παρελθόν σβήσαν, είτε γιατί κορέστηκαν από τις πολλές κυκλοφορίες, είτε βγήκαν κάποιοι εξευτελιστικά καλοί δίσκοι και δεν υπήρχε κάτι άλλο να ειπωθεί ή να παιχτεί.Μπορεί απλά να συνέβησαν και τα δύο. 

Περιμένω την δύση του occult rock μέσα στο χρόνο, και πόνταρα στο ντεμπούτο των Year Of The Goat. Όμως οι μεγάλοι Μάγιστροι επιστρέφουν και οι Γερμανοί νεκρομάντες, επoνομαζόμενοι και γίοι του ρωμαϊκού θεού Άδη, κυκλοφόρισαν άρρωστη θρηνωδία. Στην τάση του αναχρονιστικού rock, μόνο ο χρόνος θα δείξει.

Serenity Broken - Commercial Suicide (2012)

Αποφασιστικότητα και επαγγελατισμός. Αυτές είναι οι πρώτες σκέψεις μου, ακούγοντας μόλις τα πρώτα δευτερόλέπτα της καινούργιας κυκλοφορίας των Serenity Broken, Commercial Suicide. Η άποψη μου είναι πως άμα θές να πας κάπου με το συγκρότημα σου, τότε υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να κάνεις, και οι Serenity Broken δείχνουν πως δεν ηχογράφησαν μόνο για να εκπληρώσουν ένα εφηβικό όνειρο, ή για λένε σε φίλους πως ‘είναι σε συγκρότημα’. Ο σκοπός είναι να ακουστούν και προσωπικά είμαι μαζί τους.

 Στα 11 τραγούδια του Commercial Suicide, τα παιδιά παίζουν πάνω σε ένα ευρύ φάσμα επιρροών, δημιουργόντας ένα κράμα alternative metal και grudge ( τα τρία πρώτα ονόματα που μου ήρθαν ήταν οι Alice in Chains, οι Godsmack και οι Need), που θεωρώ πως θα αφήσει δυσαρεστημένους μόνο όσους αντιτίθονται στην ιδέα στην ύπαρξη ‘μεταλλικών’ και μελωδικών φωνητικων στο ίδιο τραγούδι. Ακόμα και αυτοί όμως δεν θα μπορέσουν να αρνηθούν πως τα φωνητικά είναι πολύ καλά, και καθόλου ‘ελληνικά’. Μιά ακρόαση λοιπόν δεν είναι αρκετή, ο δίσκος σχεδόν παρακαλάει να πατήσεις το repeat και πέρα από κάποια κομμάτια που ξεχωρίζουν, θα υπαρξουν στιγμές σε όλη την διάρκεια της κυκλοφορίας που θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον.

 Η παραγωγή του δίσκου είναι υψηλού επιπέδου, είδικά για ανεξάρτητη παραγωγή και στα συν πρέπει να ανφερθεί πως η μίξη και το mastering έγιναν στην Φιλανδία. Και ίσως κάποιος γκρινιάξει λέγοντας πως τέτοια κίνηση πιθανότατα σκοπεύει στον εντυπωσιασμό και ότι δεν υπάρχει ανάγκη για κάτι τέτοιο πλέον, όπως το βλέπω εγώ όμως, ο καθένας κάνει αυτο που κρίνει πως θα έχει το καλύτερο αποτέλεσμα. Οπότε αντί να συμβιβαστούν, έκανα το βήμα που έκριναν ως το βέλτιστο για αυτούς. Αποφασιστικότητα και επαγγελματισμός όπως είπα.

Είναι περιττό να συνεχίσω να μιλάω για το Commercial Suicide, ορίστε το bandcamp για την ακρόαση του και για όποιον περάσει το επόμενο σ/κ από την Νέα Μάκρη για τα Μουσικά Κύμματα, να μην χάσει την εκεί εμφάνιση τους. Απλά προτείνουμε να αφιερώσετε λίγο χρόνο, αξίζει την προσοχή σας και σίγουρα θα μας απασχολούν συχνά από εδώ και πέρα.

Serenity Broken on Facebook

Συνέντευξη με Potergeist

Τον Απρίλιο που μας πέρασε οι Έλληνες Potergeist κυκλοφόρισαν την νέα τους, πολλά υποσχόμενη, δισκογραφική δουλειά, το Muddy Mermaids. Στο TasteCornucopia βρήκαμε λοιπόν την αφορμή να κάνουμε μία σύντομη κουβέντα με το συγκρότημα, κρίνοντας πως αυτό είναι πιο ενδιαφέρον από μία παρουσίαση του δίσκου. Έτσι κι αλλιώς το Muddy Mermaids μπορεί κανείς να το ακούσει ολόκληρο, streaming, από το site του συγκροτήματος στο www.potergeist.com, και να κρίνει. Εμείς απλώς να πούμε πως αξίζει το χρόνο σας, μιας και πρόκεται για μία πολύ αξιόλογη και υψηλού επιπέδου δουλειά, όπου σίγουρα υπάρχουν τραγούδια που θα σε κάνουν να θες να πατήσεις το repeat,

Τι άλλαξε και τι παρέμεινε ίδιο στον ήχο και στην μουσική σας απο το Southwards μέχρι το Muddy Mermaids;


Αυτό που παρέμεινε ίδιο είναι τα blues περάσματα και οι επιρροές από την metal σκηνή του Τέξας και της Ορλεάνης. Αυτό που άλλαξε είναι ότι το ύφος έγινε πιο σκοτεινό και πιο βαρύ.


 Πως προέκυψε η συνεργασία με την Warner; Τι όφελος περιμένετε να έχετε κάνοντας ένα τέτοιο βήμα; 


Απλά τα πράγματα, μας άκουσαν, τους αρέσαμε και συνεργαστήκαμε. Το όφελος είναι ότι σίγουρα βρίσκεσαι σε καλύτερη θέση στη μουσική βιομηχανία έχοντας ένα Warner στην πλάτη σου.


Καινούργια κυκλοφορία, με καινούργια εταιρία πλέον, την Distroball Productions. Είχατε κυκλοφορίσει ανάμεσα στο Southwards και στο Muddy Mermaids και ένα αυτοχρηματοδοτούμενο Ep. Αυτού του είδους αλλαγή στέγης συμπεριλαμβάνεται στους λόγους που έχουμε καινούργιο album μετά απο 5 χρόνια; 


Δεν θα το έλεγα. Περισσότερο ρόλο έπαιξε η ολική αλλαγή του line up πριν από 3 χρόνια παρά το ο,τιδήποτε άλλο.


 Όσοι έχουν κάνει review για το Muddy Mermaids, σε κάποιο σημείο θα επισημάνουν ομοιότητες στον ήχο σας με αυτές από κλασσικά συγκροτήματα του γενικότερου stoner metal ήχου. Κουράζει τέτοιου είδους σύγκριση; Επηρεάζει τον τρόπο που σκέφτεστε την ηχητική εξέλιξη των Potergeist;


 Μετά από 8 χρόνια και 3 κυκλοφορίες δεν κουράζει μόνο, αρχίζει να σπάει πούτσες. Το πιο αστείο είναι ότι μέχρι σήμερα δεν έχω ακούσει μπάντα να τολμήσει αυτό που κάναμε στο Southwards και σε τραγούδια όπως το ομότιτλο και ειδικά σε μια εποχή που η ετικέτα southern metal χρησιμοποιούνταν από 10 μπάντες στον πλανήτη. Ξεκολλήστε με τη φωνή και ακούστε το σύνολο. 


 Πως ήταν η εμπειρία να παίξετε ως support στους Lynyrd Skynyrd; Τι γνώση μπορεί να αποκομίσεις από μια τέτοια εμφάνιση; 

Εύχομαι σε όλες τις μπάντες να ζήσουν κάτι αντίστοιχο. Τεράστια γνώση ως προς το πως θα έπρεπε να είναι τα live από οργάνωση και ήχο και επίσης μετά απο ένα live σε 7-8000 κόσμο δεν υπάρχει κάποιο live να σε τρομάξει ή αγχώσει.


 Γνωρίζω πως υπάρχουν κάποια ακόμα κανονισμένα live μέσα στο καλοκαίρι. Θα υπάρξει και κάποια πιο μαρκοσκελή σειρά από live εμφανίσεις για την προώθηση του album; Διαφωτίστε μας παρακαλώ.


Δεν το γνωρίζω ακόμη αν και ο στόχος τον χειμώνα είναι η Ευρώπη. Σίγουρο πάντως είναι η εμφάνιση στο φεστιβάλ Μουσικά Κύματα στις 21 Ιουλίου. 


Ποιές είναι οι Γοργόνες της Λάσπης; 


Είναι ανοιχτό στον καθένα να τις προσωποποιήσει με αυτό που αυτός φαντάζεται. Στην δική μας περίπτωση είναι οι συνθέσεις μας και οι εμπειρίες μας.


Τέλος, κάποιον καλό δίσκο που ακούσατε τώρα τελευταία;

Το καινούριο Cancer Bats και από τα λίγα που άκουσα, οι νέοι δίσκοι απο Baroness, Katatonia και Slavebreed.

www.potergeist.com
www.distroball.com
https://www.facebook.com/potergeist

Καλό Μήνα!

Καρακλάσσικ Ιουνίου 2012: Mastodon - Leviathan (2004)

Επειδή τυχαίνει όσες φορές έχω αναφερθεί στους Mastodon, είτε λόγο κάποιας εμφάνισης του στα μέρη μας, είτε λόγο νέας κυκλοφορίας, να έχω εκφράσει την πίκρα μου, ήρθε η ώρα να εξιλεωθώ, αφιερώνοντας το καρακλάσσικ του Ιουνίου στην πάρτη τους. Ορίστε λοιπόν, συγκρότημα των 00’s, ένα από τα δύο-τρία που θα μπορούσα να ονομάσω καρακλάσσικ αυτής της δεκαετίας, όπου με το Leviathan στιγμάτισαν μια γενιά μουσικών και ακροατών. Προσωπικά αφιερώνω όλο τον δίσκο στην Κυρά μου. Split your lungs with blood ad thunder….

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απορία που μου δημιουργήθηκε ακούγοντας για πρώτη φορά αυτό το δίσκο. Είχα ακούσει τόσο καλά σχόλια για αυτή τη κυκλοφορία που τον αγόρασα χωρίς δισταγμό, και η πρώτη δουλειά που έκανα με το που κάθισα στο λεωφορείο που θα με γύρναγε σπίτι απο το κέντρο της Αθήνας, ήταν να το βάλω στο φορητό cd-player και να πατήσω το play. Και μετά το next... και μετά το next….και μετά το next… 10 φορές συνολικά, μέχρι να αντιληφθώ πως κανένα τραγούδι στο Leviathan δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα είχαν ακούσει μέχρι τότε τα άγουρα αυτιά μου. Τι σκατά είναι αυτό;

Απ’όλα το πλήρωμα του φαλαινοθηρικού ‘Mastodon’, την πρώτη εντύπωση την κλέβει ο Brann Dailor, που με το τρυκιμιώδες drumming του σε αρπάζει από τον σβέρκο και η μόνη υπόσχεση που τηρεί είναι πως, απο το ‘Blood and Thunder ‘μέχρι το ‘Joseph Merrick’ δεν πρόκειται να υπάρξει ευθύς δρόμος, παρά μόνο φρενήρης κατήφορος. Από την κορυφή, εώς τα βάθη της θάλασσας. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, το Leviathan κλέβει καρδιές πριν καν ξεκινήσει ο Brann να παίζει. Βλέπεις είναι αυτή η γαμημένη εισαγωγή του ‘Blood and Thunder’, σαν να υπήρχε εδώ και χρόνια αλλά παρέμενε ξεχασμένη, μέχρι που ήρθαν οι Brent Hinds και Bill Kelliher να μας θυμίσουν. Από τα riffs που μια φορά τα ακούς και μετά δεν υπάρχει επιστροφή. Συνολικά το ‘Blood and Thunder’ είναι από τα τραγούδια που στιγματίζουν δίσκο και πορεία ως συγκρότημα. Ακόμα και 70 χρονών βρομώγεροι να γίνουν όλοι τους, με ζαρωμένα tattoo και χρόνιο τσιγαρόβηχα, θα το παίζουν με τρεμάμενα χέρια και οι ακροατές θα κάνουν σαν να το ακούνε πρώτη φορά. Βέβαια η λαμπρότητα του δίσκου δεν οφείλεται σε ένα τραγούδι μόνο. Το σύνολο της δουλειάς στις κιθάρες ξεπερνά της απαιτήσεις και τις προσοδοκίες και του πιο δύσπιστου μουσικόφιλου, ένα στάνταρ που σαν συγκρότημα έχουν διατηρήσει σε όλες τις κυκλοφορίες, εν μέρη κρατώντας μόνο τα ουσιαστικά και αποφεύγοντας τα fillers. Δεν υπάρχει κομμάτι που να μην αφήνει το στίγμα του, από το φουρτουνιασμένο ‘I Am Ahab’, στο βρωμερά τσαμπουκαλεμένο ‘Island’ στην τσαχπινιά του ‘Megalodon’ ( ξέρεις, εκεί στο 1:20, κιθαριστική ιαχή για wall of death). Προφανώς δεν θα μπορούσα να αφήσω απ’έξω τον Troy Sanders, ο οποίος χωρίς να προσπαθεί να αναδείξει τον εαυτό του μέσα από το σύνολο, ‘κουμπώνει’ μπασσογραμμές ανάμεσα στις τεράστιες κιθάρες και στα μόνιμα ασταθή drums, προσφέροντας μελωδία και όγκο. Αυτό το επίτευγμα απαιτεί μία σημαντική δόση ευφυίας, αλλά και σφαιρική άποψη για τι πρέπει να παιχτεί για να διατηρηθεί η έννοια του μουσικού συνόλου.

You are not a black-hearted vicious mess, so it has been claimed…

Ο Herman Melville, συγγραφέας του Μόμπι-Ντικ, είχε πει πως για να γράψεις ένα μεγάλο βιβλίο, πρέπει να διαλέξεις ένα μεγάλο θέμα. Οι Mastodon για να γράψουν ένα μεγάλο δίσκο διάλεξαν ένα μεγάλο βιβλίο λοιπόν. Ο σπόρος οπότε ήταν εκεί, και το συγκρότημα ερμήνευσε με τον δικό του τρόπο ένα λογοτέχνημα που γοητεύει γενιές και γενιές αναγνωστών για πάνω από 150 χρόνια. Και μία ιστορία που σου προκαλεί την αίσθηση του μεγαλείου, του απόκοσμου φόβου, της υπεράνθρωπης προσπάθειας για εκδίκηση μα πάνω απ’όλα την αίσθηση του επικού και την σύγκρουση θεϊκών δυνάμεων, είναι μια ιστορία που πάντα θα γοητεύει τους metalhead. Και έτσι η προσπάθεια των Mastodon στέφθηκε με επιτυχία, η λευκή φάλαινα στο μυαλό των περισσοτέρων μας πλέον είναι ταυτόσημη με αυτόν τον δίσκο του 2004, και η τετράδα από την Ατλάντα σήκωσε άγκυρα, ξεκινώντας ένα ταξίδι σε θάλασσες που ούτε οι ίδιοι δεν είχαν ονειρευτεί.

Bucket of Lead, Battle is She….

Επίλογος. Αφού ξεκίνησα την ανάλυση μου με προσώπική εμπειρία, θα κλείσω με τον ίδιο τρόπο. Η επιτυχία που είχε το Leviathan οδήγησε τους Mastodon σε μία στάση από την χώρα μας, ακριβώς την στιγμή που κάνανε το μεγάλο μπαμ. Φαντάσου να ζείς σε έναν εφηβικό κόσμο που είναι φτιαγμένος απο Mastodon, και να μαθαίνεις πως θα τους δείς ζωντάνα! Η καύλα της παρέας μου ήτανε τόση που στoν δρόμο για το Gagarin φτιάχναμε σχέδια για το τι θα κάναμε άμα παίζανε το Hearts Alive. Ο πανικός που πάθαμε όταν το συγκρότημα ξεκίνησε το set με αυτό το κομμάτι είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια. Ή μάλλον οι καταλληλότερες λέξεις που μπορώ να βρώ είναι πως εκείνο το βράδυ είδα την καλύτερη συναυλία της ζωής μου.

Suck – Time To Suck (1970)

 Οκ, το συγκρότημα ονομάζεται Suck, ο μοναδικός δίσκος που κυκλοφορίσανε λέγεται Time To Suck, και το εξώφυλλο δείχνει ένα παιδάκι. Βάζω λοιπόν εξ’αρχής στην άκρη το πόσο αστείο φαίνεται όλο αυτό στην εποχή μας και θα προσπεράσω το προφανές με μία απλή αναφορά, ότι το 1970 όλα αυτά ήταν αρκετά για να προκαλέσουν τα λεπτά αισθήματα των πουριτανών, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για το Γιόχάνέσμπούργκ της Νότιας Αφρικής, όπου οι κοιτίδες της rock κουλτούρας ήταν δύο ηπείρους και έναν ωκεανό μακριά. Όχι πως έχει δεν την δικιά του, ιδιαίτερη σημασία, το ‘περιβάλλον’ μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε μία μπάντα. Έτσι κι αλλιώς υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους μπορείς να εκτιμήσεις ένα συγκρότημα. Ο πρώτος είναι να λάβεις υπόψιν το πού, το γιατί, και κυρίως, το πότε. Ο δεύτερος τρόπος είναι να είναι καλό το περιεχόμενο. Ο πρώτος δίσκος των Sabbath για παράδειγμα, τάραξε τα νερά, εν μέρη γιατί η χρονική συγκυρία ήταν σωστή, αλλά κατά κύριο λόγο γιατί ο δίσκος ήταν άψογος στην ολότητα του. Οι Ramones απο την άλλη, άμα βγαίνανε μία δεκαετία αργότερα, δεν θα είχαν την ίδια βαρύτητα σαν όνομα (Σε αυτό το σημείο να πώ πως η συμβολή του Keith Emerson στο punk ήταν τόσο σημαντική όσο και αυτή του Iggy Pop, χεχεχεχε....)

To Time To Suck λοιπόν είναι ένας δίσκος διασκευών. Οι Suck δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε αυτό το εγχείρημα, επιλέγοντας κομμάτια από τα πιό heavy και psych ονόματα της εποχής και επειδή το μουσικό τους επίπεδο είναι αρκετά υψηλό, καταφέρνουν να τα διαποτήσουν με το δικό τους ψυχωμένο παίξιμο. Ετσί λοιπόν επιλέγουν δύο κομμάτια απο Grand Funk Railroad, το Aimless Lady και το Sin’s A Good Man’s Brother, καθόλου τυχαία μιας και όλες οι διακευές τους έχουν μία δόση από το pure rock fury των Αμερικάνων, το επικό 21st Century Schizoid Man των King Crimson, Into The Fire από Purple, I’ll Be Creeping απο Free, Elegy από Colloseum, και μία εξαιρετική διασκευή στο Season of the Witch του σκωτσέζου Donovan, τραβώντας το σχεδόν στα 10 λεπτά (εδώ μια άλλη διακευή στο ίδιο τραγούδι). Τέλος το Time to Suck περιλαμβάνει μία δικιά τους σύνθεση, το The Whip που καθόλου περιέργως φέρνει κάτι από Grand Funk. Στο reissue του δίσκου, σε cd πλέον, υπάρχει και διασκευή στο War Pigs των Sabbath.

 Συνολικά ο δίσκος είναι ένα 40λεπτό αφιέρωμα στην μουσική που μεσουρανούσε στα τέλη του ’60, ακούγεται υπέροχα χώρις να δημιουργεί την ανάγκη να ακούσεις την αυθέντικη εκτέλεση όπως επι το πλείστον σου δημιουργουν άλλα συγκροτήματα όταν διασκευάζουν. Για εμένα το Time To Suck μπαίνει στην ίδια ποιοτική κατηγορία με το πρώτο album των Vanilla Fudge (1967), όπου παρά τις βασικές διαφορές στον ηχητικό προσανατολισμό που έχουν μεταξύ τους, ως σύνολο αποδεικνύουν ποιά ήταν η pop(ular) μουσική της εποχής και πόσο ραγδαίες υπήρξαν οι αλλαγές της μέσα σε μόλις μια 3ετία.

Y.Γ. Το Season of the Witch το έχουν διασκευάσει και οι Vanilla Fudge. Πολύ χρήσιμη πληροφορία....
Ιδού και οι προηγούμενες προσπάθειες μου για την αποκωδικοποίηση των 70's: Captain Beyond & Sir Lord Baltimore - Buffalo - The Wicked Lady - Flower Travellin' Band - Bang για όποιον έχει όρεξη να διαβάζει τις αηδίες μου.

Lynyrd Skynyrd Live 18/06

Έτσι, χθές το βράδυ, σβήσαμε άλλο ένα συγκρότημα από την μεγάλη λίστα με ονόματα που θα θέλαμε να δούμε live. Και όχι η μείωση της λίστας αυτής δεν είναι αυτοσκοπός για εμένα, αν και η σκέψη 'Είδα Lynyrd Skynyrd!', που πριν από λίγο καιρό θα ήταν ένα όνειρο, πλέον είναι τόσο αληθινή που μοιάζει σχεδόν σαν ψέμα.

Ναι λοιπόν είδα τους Skynyrd. Και σίγουρα όχι μόνος μου. Η όλη χθεσινή μέρα είχε μία αίσθηση γιορτής. Σε πόσα συγκροτήματα έχεις δεί σύσσωμη μια κουλτούρα (η οποία συνήθως απέχει απο συναυλίες) να έρχεται να δώσει το παρών, και να δηλώσει την αγάπη του; Στην τελική από μόνος του ο αριθμός των Harley παρκαρισμένων  έξω από το γήπεδο baseball εποτελεί είδηση.

Λόγω μηχανικής βλάβης δεν πρόλαβα να ακούσω τους Έλληνες Soundtruck, για την ακρίβεια την ώρα που έφτασα στο συναυλιακό χώρο άκουσα μια διασκευή σε AC/DC. To συκρότημα παίζει αγνό Southern Rock και έχει μία κυκλοφορία στο ενεργητικό της. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Σειρά είχαν οι Potergeist, μια σκληρότερη έκφανση της κληρονομιάς των Lynyrd Skynyrd. Εντυπωσιάστηκα από τον αέρα που είχανε στην σκηνή, πιστεύω πως το κοινό το αντιλαμβάνεται αυτο και τους το αναγνωρίζε, όπως και ότι έχουν κυκλοφορίσει καλό υλικό. Πίσω απο τον ηχολήπτη που στεκόμουνα άκουγα τον ήχο τους να 'σπάει' και στην σύντομη βόλτα που έκανα, δεν άκουσα κάποια σημαντική διαφορά στην ποιότητα.  Περισσότερες πληροφορίες για τους Potergeist εδώ.

Πάμε στον λόγο που βρεθήκαμε στο ελληνικό όμως. Θα ήταν σφάλμα να ξεκινήσω να γράφω τη γνώμη μου, χωρίς πρωτίστως να αναφερθώ στον άψογο επαγγελματισμό του συγκροτήματος. Για όση ώρα παίξανε μας είχανε του χεριού τους, μας κάνανε ότι θέλανε.'Τα χέρια σας ψηλά' , 'Πάμε όλοι με ρυθμό', 'Δικό σας Athens, Greece'...όλα αυτά τα όμορφα και εμείς, παραδωμένοι στη ρυθμό του Southern Rock τους, υπήρξαμε υπάκουοι. Πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν έχεις εννέα άτομα επί σκηνής να σε πυροβολούν με (μόνο) αγαπημένα; Call me the breeze, Gimme back my bullets, Whiskey rock a roller και το εναρκήτιριο Working for MCA. Ανατριχίλα. Οταν παίξανε το Sweet Home σχεδόν είχα ξεχάσει πως και αυτό δικό τους είναι. Η μόνη μικρή μου 'γκρίνια' είναι πως στα ποιο χαλαρά τους κομμάτια ( Simple Man, Tuesday's Gone, Freebird) θα μπορούσανε να κρατήσουν σε πιό χαμηλά επίπεδα την αδρεναλίνη τους. Θα ήθελα λιγότερα εφφέ με τον φωτισμό, λίγο πιο κάτω γενικότερα οι εντάσεις. Αυτό βέβαια αφορά εμένα μόνο και το πως θα ήθελα να αποτίσω φόρο τιμής στον μουσικό τιτάνα ονόματι Lynyrd Skynyrd αλλά και σε τραγούδια που ΠΟΤΕ δεν θα πεθάνουν. Μακάρι να συνεχίσουν να περιοδεύουν, να προσφέρουν στους ακροατές τα τραγούδια τους, και είμαι σίγουρος πως, και για χίλια χρόνια ακόμα να το κάνουν, πάντα θα υπάρξει κοινό που θα τους εκτιμήσει, θα τους λατρέψει και θα τραγουδίσει παρέα τους.

Κι'άλλη Jessica;

Γαμάει, και ελπίζω σύντομα να γαμάει στο σαλόνι μου.

La Otracina, Kadavar, Godsleep @ Six D.o.g.s 22/05/12

Με τον Keyser μέχρι που βρεθήκαμε έξω από το χώρο του live την τρίτη, δεν είχαμε ανταλάξει άλλη κουβέντα πέρα από επιφωνήματα τύπου Ώ θεοί τι είδαμε΄, ΄μαλάκααααα΄ 'Σλίίίίίίίπ!'. Με την εμφάνιση των Sleep να είναι ακόμα νωπή, σε σημείο που άφηνε ακόμα λεκκέ στα ρούχα μου, το ραντεβού κανονίστηκε για τις οχτώμιση έξω από το σιξ ντογκς. Δεν υπήρχε περίπτωση να χάναμε τους Kadavar, και οι λόγοι ήταν αρκετοί. Πρώτα απ'όλα ο δίσκος τους γαμάει, έπειτα το αντίτιμο της εισόδου παραήταν μικρό για να με βάλει σε δεύτερες σκέψεις. Τέλος, όσο οι συναυλίες που γίνονται κυριακή βράδυ είναι λίγο ξενέρωτες λόγο της εργάσιμης την άλλη μέρα, τόσο οι μεσοβδόμαδες συναυλίες λειτουργούν χαλαρωτικά στην ψυχική υγεία.
Godsleep λοιπόν, φορτσάτοι από το Freak Valley Festival, και παρά τα δέκα άτομα που είχαν στηθεί από κάτω δεν μοιάζει να πτοήθηκαν. Στιβαρός ήχος, αρτιότατο παίξιμο και μιά χαρά σκηνική παρουσία, που μας ανάγκασε σιγα σιγά να μπούμε στο mood τους και να ζεσταθούμε. Προσωπικά θα ήθελα σε σημεία να ακούσω και κάτι ακόμα από τα παιδιά, κάποιες αλλάγές στο mid-tempo παίξιμο τους, και ο λόγος που το λέω αυτό είναι γιατί που άφησαν αρκετά καλή εντύπωση, και θα περιμένω να ακούσω το καινούργιο δίσκο τους.

Ηρθε η ώρα να ανέβουν οι Kadavar, στην σκηνή, με μία παρουσία πού θα μπορούσες να πείς πως ήταν αρχικά αμήχανη. Τους ακούς να παίζουν όμως και είναι σαν να μυρίζεις δίσκους βινυλίου, πεταμένους και μουχλιασμένους, που έχουν να ανοιχτούν καμιά δεκαετία. Οι γερμανοί μας απέδειξαν μπροστά στα μάτια μας πως ΕΝΑ ΡΟΚ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΑ LIVE.Θεμιτό είναι να έχεις κυκλοφορίσει καλό υλικό, αλλά είναι τρομερής σημασίας το να μπορείς να το υποστηρίξεις ζωντανά. Οι εκτελέσεις των τραγουδιών τους φάνταζαν συναισθηματικά πιο δυνατές απο την ηχογράφιση, σε σημείο που ενώ είχα σχηματίσει μια άποψη σχετικά με το ποιό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι τους, καθ'όλη την διάρκεια της εμφάνισης τους, έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται 'Αυτό είναι το καλύτερο του δίσκου!', 'Όχι... περίμενε... αυτό είναι το καλύτερο!'. Σαν παιδί σε παγωτατζίδικο που δεν ξέρει τι να πρωτο δοκιμάσει...

Οι La Otracina λίγο με είχαν συναρπάσει όταν, εν'όψει του live, είχαν καθίσει να ακούσω το υλικό τους. Να πω την αλήθεια, ακόμα και μετά την εμφάνιση τους πάλι την ίδια γνώμη έχω, αλλά είναι καθαρά θέμα γούστου. Με μία εξαίρεση. Θα αποτελούσε προσβολή, να θεωρήσεις τον μπασίστα τους, rythm section. Ο τύπος ήξερε τις δυνατότητες του 5χορδου και τις χρησιμοποιούσε στο έπακρο. Ως ερασιτέχνης μπασίστας, μου είναι πάντα ευχάριστο να ακούω το όργανο αυτό να έχει και μελωδικό και ρυθμικό ρόλο, και να ακούω κόσμο να ξέρει πάνω από 2 κλίμακες (εγώ ξέρω μόνο μία!).

Fellwoods / Uzala Split Interview Μέρος Δεύτερο

Ακολουθεί η συνέντευξη με τον Chad Reamins των UZALA.

Azarak -  Πρώτα απ΄όλα, παρακαλώ δώστε μας ένα σύντομο βιογραφικό του συγκροτήματος, ή όποια πληροφορία θα θέλατε οι αναγνώστες να μάθουν.

Chad Remains – Οι UZALA ξεκίνησαν την άνοιξη του 2009 από την Darcy (κιθάρα/φωνή) και εμένα. Είχε κάποια τραγούδια που δούλευε με την ακουστική κιθάρα, και αποφασίσαμε να τα ‘κυνηγήσουμε’, μαζί με ένα σωρό από riffs που είχα στο μυαλό σε εκείνη την φάση. Το ‘The Reaping’ και το Cataract, βγήκαν απο την πρώτη μας πρόβα παρέα με βότκα και ηλεκτρισμό. Ρωτήσαμε τον Stephen να μας συνοδεύσει στα drums και μαζί με αυτόν αλλά και κάποιους session μπασσίστες, συγκροτήσαμε τα τραγούδια για την demo κασέτα και cdr του 2010. Μπασσίστες ήρθαν και έφυγαν και τότε ο Nick (Phit, Graves as Sea) ήρθε για μερικές συναυλίες αλλά και για να φτιάξουμε το ομώνυμο LP. Ηχογραφήσαμε τρία ακόμα τραγούδια με τον Stephen στα ντραμς, ο οποίος έφυγε μετά την πρώτη μας περιοδεία στα Βορειοδυτικά. O Chuck Watkins (Anon Remora, Ephemeros) είναι πλέον στα drums και θα κάνει το ντεμπούτο του μαζί στης ερχόμενη Western Lands Tour μας μέσα στο 2012, για 3 βδομάδες και έξι χιλιάδες μίλια.

Az - Το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από ταινία του Kurosawa (Dersu Uzala), αποφασίσατε να κάνετε διασκευή στο Gloomy Sunday (περισσότερες πληροφορίες στο review μας στον δίσκο), το artwork του δίσκου είναι φτιαγμένο από εσάς, από ό,τι καταλαβαίνω είσαστε επίσης tattoo artists, και έχετε κάποιες ξεκάθαρες επιρροές από metal και μη-metal συγκροτήματα. Είναι οι UZALA το μέσο για να εκφράσετε όλες, ή κάποιες, από τις καλλιτεχνικές και ιδεολογικές σας ανησυχίες;

CR - H Darcy είναι η μόνη tattoo artist στο συγκρότημα, αλλά αυτό είναι αρκετό εάν έχεις δεί τι απίστευτη τέχνη δημιουργεί. Εκείνη και εγώ λειτουργούμε το Chalice Tattoο studio, οπότε πιστεύω πως για αυτό δημιουργείται αυτό το μπέρδεμα, αλλά εγώ δεν κάνω tattoo. Και να ευχαριστείς όποιον γλοιώδη θεό λατρεύεις που δεν κάνω. Ο κόσμος θα ήταν ένα πιο άσχημο μέρος. Η Darcy επίσης έκανε τα εξώφυλλό και εγώ την σελίδα με τους στίχους και όλα τα άλλα χειρόγραφα. Οι UZALA είναι απλά μια ακόμα όψη της εκφραστικότητας μας, αν και μας είναι πολύ αγαπητή και ελπίζουμε να επεκτείνουμε τα σύνορα μας στο τι σημαίνει UZALA σε ηχογραφημένη και σε οπτική μορφή. Δεν έχουμε πολιτικούς σκοπούς ή θρησκευτικές πεποιθήσεις, οπότε για την ώρα το να δημιουργούμε μουσική και τέχνη για τους UZALA είναι αρκετό.

Az - Συλλέγει κάποιο μέλος του συγκροτήματος δίσκους; Κρίνοντας από την απόφαση σας να επιτρέψετε στους ακροατές να κατεβάσουν το δίσκο σας από το bandcamp, μαντεύω πως είσαστε γνώριμοι με την ιδέα της δωρεάν διανομής. Παρόλα αυτά έχετε κυκλοφορήσει LP και CD, και έχετε κάνει σπουδαία δουλειά με το artwork. Έχουν τα ψηφιακά format αλλάξει τη σημασία και το νόημα του να έχεις αποκτήσει έναν δίσκο;

CR - Όλοι μας συλλέγουμε δίσκους, αν και νομίζω πως κανείς μας δεν έχει κάποια ‘τρελή’ συλλογή. Απλά παίρνουμε ό,τι μπορούμε, όποτε μπορούμε. Αν και έχω κάποια κομμάτια που σκοτώνουν, τα οποία αμφιβάλω αν θα τα αποχωριστώ ποτέ. Για να είμαι ειλικρινής, χέστηκα για τα downloads, αλλά καταλαβαίνω πως για αρκετό κόσμο αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αγοράζουν ή αποκτούν μουσική , οπότε είμαστε χαρούμενοι να τους ευχαριστούμε. Νιώθω πως η μουσική θα πρέπει να απολαμβάνετε σε ένα καλό στερεοφωνικό, με μία βελόνα θαμμένη σε ένα αυλάκι, αλλά είμαι από μία γενιά που αυτό είναι φυσιολογικό, τα cd δεν ήρθαν στο προσκήνιο μέχρι που έφθασα στην ηλικία της αμφισβήτησης. Για εμένα είναι σημαντικό να έχεις έναν εμφανισιακά υπέροχο δίσκο σε απτή μορφή και να υπάρχει μία αλληλεπίδραση μεταξύ εσένα και του μέσου. Αγαπάω να βάζω ένα ποτό και να κάθομαι σε έναν δερμάτινο καναπέ, και να διαβάζω τους στίχους και όλα τα υπόλοιπα. Είναι μια εμπειρία που σε κάνει να βυθίζεσαι. Αν το κάνεις αυτό με ένα ζευγάρι ‘ψείρες’ και με ένα μέσο μικρότερο από ένα πακέτο τσιγάρα σε μέγεθος, ας είναι... η μουσική είναι ο λόγος που είμαι σε συγκρότημα έτσι κι αλλιώς. Enjoy!

Az - Υπάρχουν σχέδια για μία εκτενέστερη περιοδεία στην Αμερική, ή ίσως και να επισκεφθείτε την Ευρώπη;

CR - Ανέφερα σύντομα παραπάνω πως τα μαζεύουμε για την Western Lands Tour μας, διάρκειας τριών εβδομάδων στις Η.Π.Α.. Boise, Seattle, Portland, Salem, Arcata, San Francisco, Oakland, San Jose, Santa Cruz, Los Angeles, San Diego, Phoenix, Las Cruces, Austin, Fort Worth, Texarkana, Dallas, Oklahoma City, Denver, and Salt Lake City. Συζητάμε για να κάνουμε μία περιοδεία στην ανατολική ακτή, ή και ίσως στα νότια των Η.Π.Α. μάζί με ένα άλλο συγκρότημα αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο, οπότε δεν θα πω πολλά. Θα μας άρεσε να παίζαμε στην Ευρώπη, βεβαίως, αλλά θα χρειαζόταν προσεκτική σχεδίαση και το να κάνουμε την περιοδεία με ένα άλλο συγκρότημα θα ήταν πραγματικά σοφό πιστεύω. Μιλάω με αρκετά συγκροτήματα και προσπαθούμε να κάνουμε κάτι γαμάτο να γίνει. Ο καιρός θα δείξει.

Az - Εχετε κάνει ξεκάθαρο στις συνεντεύξεις σας πως δεν θέλετε να σας χαρακτηρίζει το γεγονός ότι έχετε γυναίκα στα φωνητικά και στην κιθάρα, παρ’όλα αυτά, υπάρχει μια άνθιση στα συγκροτήματα που περιλαμβάνουν στις τάξεις τους και άντρες και γυναίκες. Κατα την γνώμη σας, γιατί στο metal, μια παραδοσιακά ‘αντρική’ υπόθεση, όλο και περισσότερες γυναίκες αρχίζουν και αναλαμβάνουν όλο και πιο ενεργό ρόλο;

CR – Δεν είμαι σίγουρος αν η σκηνή έχει γίνει πιο δεκτική ή αν οι γυναίκες είναι πιο ενεργές στην μουσική πλέον, όπως και να έχει, είμαι μέσα. Βλέπω περισσότερες γυναίκες να πηγαίνουν σε συναυλίες αυτό το καιρό επίσης, και αυτά τα πράγματα πηγαίνουν μαζί.

Ακολουθεί η συνέντευξη στα Αγγλικά.

Kadavar - s/t (2012)

Οι Kadavar είναι ένα φρέσκο συγκρότημα από την Γερμανία, ένα trio που κινείται στα όρια του, ξανά κλασσικού, αναβιωμένου 70's rock, άντε ας βάλω και την ταμπέλα occult εδώ για να ξέρουμε για τί μιλάμε. Οταν, για να περιγράψεις τον ήχο τους, αρχίζεις να αραδιάζεις  συγκροτήματα του πρόσφατου παρελθόντος (Graveyard, Witchraft, Brutus) τότε εγώ ξεκουράζω το τριχωτό πηγούνι μου ανάμεσα στον δείκτη και τον αντίχειρα μου και σκέφτομαι. Αποτελέι αυτό κάποιου είδους νίκη για την σκηνή; ή οι Pentagram, οι Blue Cheer και οι Sabbath έγιναν τόσο αυτονόητοι; (όπως πχ: προφανώς στο NWOBHM ακούς Maiden.) Και στην τελική, πόση σημασία έχει; Το ντεμπούτο των Kadavar περιλαμβάνει άρτια παιγμένο rock, με υψηλές δόσεις ρομαντισμού και λυρισμού στις μελωδίες, χορταστικά fuzz και κάποια space  περάσματα. Ενας υπέροχος δίσκος ο οποίος θα μου κρατήσει καλή παρέα για αρκετά 33λεπτά ακόμα, και αν έχω (έχουμε) κάτι ανάγκη είναι να περνάω (περνάμε) καλά με όμορφες μουσικές και καλή παρέα. Καλοί οι Idles, καλοί και οι Windhand, αλλά όχι για όλες τις ώρες. Άντε γιατί πολλές πίκρες φάγαμε τώρα τελευταία.
Και για το τέλος να πως οι Kadavar έρχονται ως support των La Otracina στις 22 μαϊου στο σιξ ντογκς με πολύ φθηνό εισητήριο.

Διασκευές Melvins, μέρος δεύτερο

                                           Those who are afraid to live // They demand a sacrifice

Τι μουσική παίζουν οι Melvins; Οι πιο εύκολες ερωτήσεις συνήθως έχουνε και τις πιο δύσκολες απαντήσεις. Οι ίδιο δηλώνουν πιο επηρεασμένοι απο τους Black Flag, και θέλησαν να αντιγράψουν το hardcore/punk τους, χαμηλώνοντας της ταχύτητες και αυξάνοντας τον όγκο. Γενικότερα, οι Melvins ανήκουν σε μια γκρίζα περιοχή και μπορείς να πείς πως είναι πολλά πράγματα, ή και πάλι όχι. Νομίζω οποιοσδήποτε fan τους θα συμφωνήσει, ένας από τους λόγους που τους κάνουνε τόσο αγαπητούς, μεταξύ άλλων, είναι και η αίσθηση αποκρυπτογράφησης που δημιουργεί στον ακροατή.

 Τι σχέση έχει αυτό με τον σημερινό, δεύτερο μέρος, του αφιερώματος; Απλό. Ενα συγκροτήμα, το οποίο οι Melvins έχουν επιλέξει αρκετές φορές να διασκευάσουν, ανήκει και αυτό σε αυτή την γκρίζα ζώνη. Μιλάω για τους Flipper. Την εποχή λίγο μετά την πτώση του πρώτου κύμματος του punk, δημιουργήθηκαν αρκετές τάσεις. Πέρα λοιπόν από αυτούς που επέλεξαν να συνεχίσουν να ανεμίζουν το μαύρο λάβαρο του punk, υπήρξαν – και υπάρχουν-  κάποιοι που θέλησαν να ‘πειράξουν΄λίγο τον ήχο. Οι Flipper λοιπόν δημιουργήθηκαν το 1979 στο San Francisco και κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, το Album – Generic Flipper, το 1982. Αργοί και heavy για την εποχή και για την σκήνη από την οποία προέρχονταν, άφησαν ανεξίτηλο σημάδι σε μια γενιά μουσικών που στις αρχές των 80’s είχαν τα αυτιά και τις καρδιές τους ανοιχτές.

 Οι Melvins έχουν κάνει αρκετές διασκευές σε τραγούδια της συγκεκριμένης μπάντας ( Someday, Way of the World, Love Canal), επέλεξα το Sacrifice όμως, γιατί προσφέρει και μια ιδέα για την αυθεντική εκτέλεση, αλλά και μέρος της αρρώστιας τους. Οι Melvins το κυκλοφόρισαν το 1992 στο δίσκο Lysol, η αυθεντική εκτέλεση είναι από τον δίσκο Gone Fishin’ του 1984.


Δωράκι

High on Fire - De Vermis Mysteriis (2012)

Σημαντική σημείωση για όποιον μπεί στην διαδικασία να διαβάσει το κείμενο που αφορά το De Vermis Mysteriis: ο συγκεκριμένος δίσκος έβαλε την παρέα σε πολύωρες συζητήσεις για τον ήχο, το εξώφυλλο, τις αλλαγές, τον Kurt Ballou και τις διαφορές με τις προηγούμενες κυκλοφορίες. Στον έναν το Snakes for the Divine είναι Maiden, στον άλλο το όνομα πίσω από την κονσόλα είναι εγγύηση ποιότητας, αφορισμοί για το Death is this Communion, αμερικάνικο doom, μπύρες και μασχαλίλα. Αδιαπραγμάτευτα πολύτιμες ώρες κουβέντας μεταξύ nerds δηλαδή. Τα παρακάτω απότελούν την άποψη μου, με την οποία δεν έχω βρεί κανέναν να συμφωνεί απόλυτα


Πρώτα απ'όλα μιλάμε για την 6ή δισκογραφική δουλειά των High on Fire και του πολέμαρχου Matt Pike, αυτό και μόνο του αποτελεί γεγονός. Η μπάντα μέσα από αυτα τα άλμπουμ έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα πιστό ακροατήριο,  και το όνομα High on Fire να γίνει συνώνυμο με έναν συγκεκριμένο ήχο, τον οποιό έχουν προπαθήσει και άλλοι να τον κοποιάρουν και να τον προσαρμόσουν. Αμα τύχει και ακούσεις οποιοδήποτε κομμάτι τους σε ανύποπτο χρόνο, ξέρεις σίγουρα ότι είναι HoF ακόμα και αν δεν μπορείς να ονομάσεις τον τίτλο. Αυτό ισχύει και για το De Vermis Mysteriis. Ο ίδιος ο Matt έχει αναδειχθεί σε ήρωα του ακραίου ήχου, τόσο για τα γαλόνια που φοράει, όσο για τον ξεχωριστό τρόπο που ταλαιπωρεί την κιθάρα του. Και οι έξι δίσκοι λοιπόν, πληρούν κάποια στάνταρ καφρίλας, επικούρας, αδυσώπητης ριφολογίας και ανηλεούς drumming. Αυτά είναι τα γεγονότα. Από εδώ και πέρα περνάμε στις λεπτομέρειες.

Καλό το εξώφυλλο, ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον να έχω την δυνατότητα να ακούσω τον δίσκο χαζέυοντας το εξώφυλλο για όσο διαρκεί το De Vermis, αλλά... αλλά δεν είναι Ropper. Μπορεί να ο Arik Roper να είναι το στανταράκι για σχεδιασμό εξωφύλλου μιας ολόκληρης σκηνής, αλλά στο μυαλό μου High on Fire με εξώφυλλο δια χειρός Roper είναι σαν ψωμί με μερέντα ( με εξαίρεση το εξώφυλλο των Buzzov-En για το Welcome to Violence που είναι από τα καλύτερα που έχω δεί). Βγάζοντας αυτο το παράπονο για το φαίνεσθαι από μέσα μου, που δεν είναι μόνο δικό μου παράπονο, προχωράω στην ουσία των πραγμάτων που είναι το ακούγεσθαι.

Το De Vermis Mysteriis δεν είναι ο καλύτερος τους δίσκος. Με εξαίρεση το εναρκτήριο Serums of Liao και το τρομερο Madness of an Archtect δύσκολα μπορώ να ξεχωρίσω κάποια άλλη σπουδαία στιγμή. Μη με παρεξηγήσεις, όλος ο δίσκος ακούγεται νεράκι αλλά πιστευώ πως ο καθένας, ανάλογα και με το προσωπικό του γούστο, δεν θα βρεί πάνω από τρία κομμάτια να ακούσει στο repeat. Φτάνοντας στο θέμα του ήχου, εδώ και πάλι παίζει σημαντικό λόγο το αυτί του εκάστοτε ακροατή. Δεν θα μπώ στην διαδικασία να πω αν εμένα μου άρεσε ή όχι αυτό που άκουσα -που δεν τρελάθηκα κιόλας να πω την αλήθεια-, άλλωστε, ποιός χέστηκε για την γνώμη μου, την στιγμή που το να αποκτήσει ο καθένας την δική του είναι μόλις 3 κλικ και ένα captcha μακρία. Ο Kurt Ballou που έχει αναλάβει την παραγωγή έχει φροντίσει ώστε να δώσει μια διαφορετική αισθητική στο δίσκο, μία πιο πριμαριστή και μονολιθική χροιά στο όλο εγχείρημα, μία πιο thrash προσέγγιση στην μουσική των High on Fire. Κατά κάποιο τρόπο μπορώ να καταλάβω γιατί επιλέχθηκε να γίνει αυτό, μπορώ να κάνω μόνο εικασίες βέβαια.

Οι High on Fire έχουν περισσότερους οπάδους από τον γενικότερο Soner/Sludge/Doom χώρο παρά το γεγονός πως παίζουν heavy και metal. Εχουν το στίγμα πως είναι χασικλίδες αμερικάνοι με χαμηλοκουρδισμένες βαριές κιθάρες -που είναι, αλλά δεν αποτελεί την ραχοκοκκαλιά της έμπνευσης τους-. Ο Matt έπαιζε στους Sleep εν πάσι περιπτώση, και οι τύποι έχουν δίσκο ονόματι Dopesmoker. Και επειδή το φαίνεσθαι αποτελεί παγίδα και για τον πιο ψιλιασμένο ακροατή, πόσο μάλλον για τον επιφανειακό μουσικόφιλο (το λέω χωρίς ίχνος ειρωνίας) οι High on Fire ίσως έχουν μείνει στην απ'έξω απο ένα ευρύτερο κοινό. Εξού και ίσως ο πιο 'παραδοσικος' metal ήχος στο τελευταίο δίσκο να αποτελεί μια στροφή για αυτούς. Και δεν θέλω να μπερδέψει κανείς το παραδοσιακό με το έυπεπτο. Ο δίσκος είναι γαμημένα heavy και,ως συνήθως, καλό είναι να αποφέυγεται η ακρόαση του υπό την επήρεια αγχούς και γενικότερων γαμώτηνκενωνία συναισθημάτων, όπως στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ή περιμένοντας στην ουρά κάποιας δημόσιας υπηρεσίας. Διαφορετικά τα δόντια σας μπορεί να βρεθούν επικύνδυνα κοντά στην καρωτίδα της απέναντι γριάς ή του ξενέρωτου μεσήλικα με γραβάτα που εδώ και τόση ώρα κάνει ότι δεν σας βλέπει γιατί μιλάει στο τηλέφωνο.

Red Fang, Lord 13, Phase Reverse live @ An club

Φτάνοντας κατα τις 9 και μισή στο An δυστυχώς με ενημερώνουν πως οι Phase Reverse είχαν ήδη ανέβει στην σκηνή απο τις 9 παρα κάτι. Τέλος πάντων σκέφτομαι, δικό μου το φταίξιμο, από την επόμενη φορά θα έχω υπόψιν μου πως υπάρχει πάντα η περίπτωση τα live να ξεκινάνε στην ώρα τους. Πόντος για τους διοργανωτές, τα τρία τους για εμένα. Ή μάλλον, 2 πόντοι για τους διοργανωτές και το πρόμο που βγάλανε. Λίγη ωρίτσα μετά λοιπόν στην σκηνή ανεβαίνουν οι Lord 13, φανερά ευδιάθετοι. Είχα αρκετό καιρό να τους δώ live, είναι και το άλμπουμ τους πολύ καλοδουλεμένο (τσάμπα πράμα από το site τους), με αυτά και με αυτά την περίμενα αυτή τους την εμφάνιση. Οι ίδιοι ήταν άψογοι σε όλη την διάρκεια του σετ, με πολύ καλό και καθαρό ήχο και με ρυθμό στις εναλλαγές κομματιών. Παίξαν χωρίς να κουράσουν και όχι λιγότερο από ό,τι έπρεπε. Το καλό όμως, και αυτό που εγώ πάντα χαίρομαι, είναι πως και εμείς από κάτω δείχναμε να ανταποκρινόμαστε πολυ καλά στην εμφάνιση τους, κουνηθήκαμε,  τραγουδίσαμε τα ρεφρέν παρέα και γενικά υπήρχε ένα όμορφο πάρε δώσε.
Στους Red Fang λοιπόν... Αν μη τι άλλο, το να έχεις πίσω σου μια εταιρία επιπέδου Relapse είναι μόνο καλό, τόσο για το συγκρότημα, όσο και για τον ακροατή. Η μπάντα θα λάβει το καλύτερο δυνατόν promotion, με αποτέλεσμα να μπορεί να κάνει σχεδόν σε ένα χρόνο δύο live στο ίδιο μαγαζί, με πάνω κάτω την ίδια τιμή εισιτηρίου, όμως αυτη την φορά ώς headliners ( την προηγούμενη εμφάνιση την είχαν κάνει μαζί με The Ocean και Intronaut στις 4/6/11) και να το γεμίζει το μαγαζί, με μόλις 2 κυκλοφορίες. Το καλό για τον ακροατή είναι πως έχει μάθει να εμπιστεύεται αυτές τις εταιρίες. Ξέρουμε πως η Relapse θα μας πουλήσει κάτι καλό (για προιόν μιλάμε), και σπάνια πέφτουμε έξω. Αυτή ήταν και η ενσταση μου με τους Red Fang, ένιωσα πως μου σπρώχνανε στην μάπα το όνομα τους, μια πλήρης αποδόχη πως είναι the next best thing. Πιθανότατα αυτή είναι και η αλήθεια (ότι έχει πέσει σπρώξιμο κάργα), αλλά μόλις στο δεύτερο κομμάτι με κάνανε να τα ξεχασω όλα. Ακόμα και σε κομμάτια τους που δεν είχα δώσει πολύ σημασία όταν άκουγα τον δίσκο στο σπίτι, ζωντανά τα είδα και τα άκουσα να πέρνουν άλλη ορμή και να είναι 5 σκάλες πιο πάνω σε ένταση. Μπορεί η συνολική διάρκεια να ήταν λίγη, θα ήταν γαμώ να γεμίζανε λίγο τον χρόνο με καμιά διακσυεή Melvins, τύπου Mastodon στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, αλλά δεν πειράζει. Η ποιότητα ήταν αυτή που μετράει.
Γαμώ τις μπάντες οι Red Fang. Μου αρέσουν γιατί ακούμε την ίδια μουσική, και διασκεδάζουμε με τον ίδιο τρόπο, βέβαια με αυτούς πάνω από την σκηνή και εμένα από κάτω. Απο την σκηνή. Δηλαδή όχι από κάτω, μπροστά αλλά και με τέτοια διαφορά ύψους, έτσι ώστε να μπορώ να τους βλέπω από την μέση και πάνω χωρίς να πιάνεται ο σβέρκος μου.

Οδηγός για σωστή χώνεψη, από το TasteCornucopia

Κατάνυξη, συγχώρεση, περισυλλογή. Οι μέρες του πάσχα αποτελούν την σημαντικότερη γιορτή για τον Χριστιανισμό από πνευματική άποψη, αλλά ως γνήσια τέκνα ορθόδοξων χριστιανών, μεγαλωμένοι στην Ελλάδα, γνωρίζουμε πως αυτό είναι η μισή αλήθεια. Πιθανότατα για τους περισσότερους από εμάς η θρησκευτική πλευρά του Πάσχα είναι το παρελκόμενο ανηλεούς καταβρόχθησης. Το Πάσχα μας κάνει να θυμόμαστε γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε σητν κορυφή της τροφικής αλυσίδας, παμφάγα όντα με μηδενικούς ενδοιασμούς να φάμε απο πρασινάδες, αυγά, σιτηρά, νεφρά, εντόσθια και ως αποκορύφωμα να περάσουμε ένα παλούκι απο άκρη σε άκρη ενώς αρνιού και να φάμε μέχρι και τα κόκκαλα. Fuck yeah! Βέβαια έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως αυτή η ολοκληρωτική πτώση στο αμάρτημα της λαιμαργίας γίνεται αυστηρά για λόγους επιβίωσης, μιας και δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο για τροφή μέχρι και την Τρίτη μετά τα πάσχα, μιας και όλα τα ταχυφαγεία, στην Αθήνα τουλάχιστον, είναι κλειστά.

Όλα έχουν ένα τίμημα όμως. Και όχι δεν μιλάω για τα κιλά που βάλαμε, έχουμε το απίστευτο προνόμιο να είμαστε άντρες και να μην μας νοιάζουν τέτοιες λεπτομέριες, μιλάω για την δυσκολία της χώνεψης. Τι καλύτερο λοιπόν απο λίγη μουσικούλα, αραχτοί σε κάποιο καναπέ σε ημιλυπόθυμη κατάσταση. Ετσι κι' αλλιώς ο 15αύγουστος, η επόμενη μεγάλη θρησκευτική γιορτή, είναι τόσο ξενέρωτη που η παράδοση μας δεν την έχει καν συνδέσει με την μάσα.

Ακολουθεί λοιπόν μια σειρά επιλογών από εμάς του taste cornucopia, αν και λίγο καθυστερημένα, που μπορεί να λειτουργήσει το ίδια θαυματουργά με το να σου προσφέρει παγωμένη σοδίτσα ο Χριστός ο ίδιος στον μυστικο δείπνο. ( Το κείμενο ήταν να ανέβει Δευτέρα του πάσχα αλλά είμαστε τεμπέληδες, κρατήστε σημειώσεις για του χρόνου)



Amberclock


Η χώνεψη είναι μια ώρα για κάποιους δύσκολη, για κάποιους απολαυστική. Σε οποιαδήποτε περίπτωση εκείνη τη στιγμή τη μουσική μου τη φαντάζομαι όπως το άραγμά μου. Μπαλκονάκι εξοχικού, ανοιξιάτικος ήλιος που να υποννοεί καλοκαίριασμα, δροσερό αεράκι, χαλάρωση σε συνδυασμό ρεμβάσματος μερικά βήματα πρίν από ευχάριστη νύστα. Από το Perth του Bon Iver το οποίο ποτέ δεν φτάνει το κρεσέντο που υποννοεί και το υπέροχα μονότονο Hear the Children Sing μέχρι τους Madrugada και το There is No Food (το αν η ειρωνία του τίτλου είναι συμπτωματική το αφήνω στην κρίση του ακροατή/αναγνώστη) δεν υπάρχουν εκρήξεις, εκπλήξεις, θορυβώδεις εισβολές, high tempo. (ΠΡΟΣΟΧΗ: δεν εγγυόμαστε το ίδιο για τους υπόλοιπους κάφρ… εεε συναδέλφους). Και αν το αφιέρωμα σας ήρθε λίγο αργά για αυτό το σκηνικό, ε, και του χρόνου. Or not.

1. Bon Iver - Perth
2. Lungfish - Hear the Children Sing
3. Nick Cave & The Bad Seeds - Straight to You
4. Madrugada - The Kids are on High Street
5. Have a Nice Life - There is no Food



Batman

1 Led Zeppelin – In My Time Of Dying : Μόλις τελειώσει η λαίμαργη κατανάλωση των φαγητών αλλά και του γλυκού, οι ελπίδες να επιβιώσεις φαντάζουν μηδαμινές…
2 Mastodon – Megalodon: Η περηφάνια για το γεμάτο οικογενειακό τραπέζι που εξολοθρεύτηκε, έγκειται στο γεγονός ότι αθροιστικά, ισοδυναμεί σε βάρος με τον προϊστορικό καρχαρία. Και απαλύνει και τον ευχάριστο στομαχόπονο σαν σόδα.
3 Morrissey – Meat Is Murder : Μια ευχάριστη post- cannibalism ασχολία είναι να ακούω τις φυσιολατρικές ανησυχίες του Morrissey και των ανθρώπων που δακρύζουν στο άκουσμά του και να γελάω ειρωνικά και σαρδόνια με την κοιλιά γεμάτη ατενίζοντας το μισοτελειωμένο, σουβλισμένο ζώο. Χριστός Ανέστη φλώροι!
4 Saturnalia Temple – Black Magic Metal : Έχοντας φάει κοκορέτσι μέχρι θανάτου, η δομή αυτού του τραγουδιού μου θυμίζει το πόσο αργά πρέπει να τα γίνουν όλες οι κινήσεις ώστε να χωνέψω αναίμακτα.
5 Tankard – The Morning After : Δευτέρα του Πάσχα πρωί, το hangover δεν είναι από αλκοόλ αλλά από το πολύ φαγητό. Όσο και να προσπάθησες…

Azarak

Έχω συνδέσει την διαδικασία την χώνεψης του οβελία με την επιστροφή στην Αθήνα, είτε μετά από το παραδοσιακό οικογενειακό γεύμα, είτε μετά από κάποια απόδραση με αφορμή την αργία του πάσχα. Μέτα το νταβαντούρι του ψησίματος πάντα με πιάνει η ανάγκη να γυρίσω πίσω στην βάση μου. Ο ένας λόγος είναι ότι λατρέυω την άδεια πόλη. Ο δεύτερος λόγος είναι πως μετά το σαλόνι του σπιτιού μου, η θέση του οδηγού είναι η σημαντικότερη θέση για σωστή ακρόαση μουσικής. Η διαδικασία της πέψης χρειάζεται μόνο ελαφριές κινήσεις των ποδιών και των χεριών, όχι υπερβολική άσκηση, και όχι πολλές κουβέντες. Το τοπίο σιγά σιγά να αλλάζει και το κατουρημένο κίτρινο του Αττικού ουρανού να είναι ορατό από το ύψος της Χαλκίδας ή των Μεγάρων. Αυτη η επιλογή θα μπορουσε να αποτελείται απο τραγούδια-φόρο τιμής στους 4 τροχούς, αλλά αποφάσισα να κάνω μία επιλογή από ό,τι άκουσα στην φετινή μου επιστροφή, Από το Πήλειο στον Βύρωνα έχουμε αρκετά χιλιόμετρα να καλύψουμε ακόμα, και όταν η παρέα έχει διαφορετικά ακούσματα τότε ενδιαφέροντες αλχημείες συμβαίνουν.

1.Murder by Death - Until Morale Improves

2.Monster Magnet - Dead Christmas

3.The Devil's Blood - Fire Burning

4.Death in Vegas - Dirge

5.Colour Haze - Fire

Keyser

1.Archive - Again

'Με ανώδυνο τρόπο βυθίζομαι ξανά, στην αγκαλιά των λαίμαργων αμαρτωλών ενστίκτων μου...'

2.Yob - Burning the Altar

'...η θυσία έχει πραγματοποιηθεί και μια φωτιά πλυμμηρίζει τα σωθηκά μου...'

3.Bongripper - Satan

'...Ο Σατανάς με κυριέυει ενώ η αλχημεία λαμβάνει χώρα εν μέσω ένδοξων τυμπανοκορουσιών...'

4. Sun of Nothing - Catharsis

'...Η πύρινη λάβα ανακουφίζει κατρακυλώντας, και με ένα μνημειώδες ρέψιμο φέρνει την κάθαρση.'

5. Δημήτρης Μητροπάνος - Το ζειμπέκικο του Αρχαγγελου

'Ο θάνατος του μοναδικού μεγάλου λαϊκού που αγάπησα, φέρνει δάκρυα και ρίχνει το μάυρο του πέπλο σκεπάζοντας τα πάντα.'