Στο ζουμί τώρα:Ακούω Coroner από τα σχολικά μου χρόνια.Οι Coroner δεν έχουν κακό δίσκο,αντιθέτως ΌΛΟΙ οι δίσκοι τους από το Death Cult demo μέχρι και το κύκνειό τους άσμα Grin είναι διαμάντια.Πρόλαβα στο τσακ να δω live τους Celtic Frost πριν διαλυθούν.Έχασα την επί ελληνικού εδάφους εμφάνιση των Gotthard και δεν πρόκειται να τους δω ποτέ,τουλάχιστον έτσι όπως τους έμαθα.Δεν υπήρχε λοιπόν ποτέ περίπτωση να απουσιάζω από το live των Coroner(για πόσο ακόμα θα έχει η τσέπη μας την πολυτέλεια να κάνει τέτοιες βαρύγδουπες οπαδικές δηλώσεις άραγε?).
Λοιπόν αυτή είναι μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ.Δε με νοιάζει αν οι Coroner δεν έχουν σκοπό να βγάλουν δίσκο,από τη στιγμή που live αποδίδουν το υλικό τους με τέτοιο τρόπο.Αν αφήσω τον οπαδό μέσα μου να ξεσπαθώσει θα χαρακτήριζα το tour τους "περιοδεία πολιτισμού" και όχι "περιοδεία νοσταλγίας".
Τα τραγούδια που έχουν γράψει οι Coroner θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως τεχνικά,δύστροπα,περίπλοκα,εσωστρεφή,έξυπνα και άλλα τέτοια μεγαλεπήβολα.Χθες στο Gagarin όμως,οι βαριές industrial-meets-techthrash συνθέσεις των Ελβετών δημιουργούσαν μια ευφορική ατμόσφαιρα.Ο άψογος φωτισμός,ο σχεδόν άψογος ήχος και η δυναμική του ίδιου του υλικού της μπάντας έδεσαν όλα μαζί και αντί να βλέπεις γύρω σου ελιτιστές thrashers να γουστάρουν που έχουν το τέλειο soundtrack για να ντύσουν τα διψασμένα για riffs σκατοψύχια τους,έβλεπες τους θεατές να κουνιούνται ως ένα με το ρυθμό και τη διάθεση ανεβασμένη.Υποθέτω ότι οι Coroner στις ζωντανές τους εμφανίσεις έχουν τον τρόπο να ενσωματώνουν την late 60's ψυχεδέλεια του San Fransisco στο παγερό ευρωπαικό metal τους και να το διοχετεύουν ταυτόχρονα και στον αυχένα αλλά και στην καρδιά του θεατή/ακροατή.Μαγεία.
Και όντως το setlist κινήθηκε στην "No More Color και μετά" εποχή του συγκροτήματος με το Grin να έχει την τιμητική του.Αυτό όμως δεν πρέπει να χαλάει κανέναν.Ζωντανά,και παρά την παρουσία ανθρώπου για τη φροντίδα των samples,το μεταγενέστερο,περισσότερο prog παρά thrash,υλικό των Coroner χωρίς να χάσει ίχνος από το μεγαλείο του,ηχούσε πιο true metal και από jacket του Halford.'Αλλωστε ακούσαμε και Masked Jackal και Reborn Trough Hate.Kι ας έλειψαν τα Totetanz,Nosferatu και Arrogance in Uniform.
Οι Ελβετοί των αδυσώπητων riffs,του tech thrash λυρισμού,με τα εφιαλτικής αισθητικής εξώφυλλα κατάφεραν να περάουν vibes και να εμπλουτίσουν το έρεβος με ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις με τρόπο ανάλογο των Cathedral δίχως να χάσουν από το μπουλτντοζέ/οδοστροτηρικό κάργα thrash κύρος τους.Nαι,διακατέχομαι από ενθουσιασμό αλλά όπως έχουμε ξαναπεί τι σχέση έχει η μουσική με την άκρα αντικειμενικότητα?