Days of the Electric Kings

Περίπου έξι μήνες περίμενα αυτό το σαββατοκύριακο, οπότε απο την στιγμή που όλα έγιναν όπως πανω κάτω τα είχα στο μυαλό μου, νομίζω πως τα λόγια είναι περιττά. Εννοείται πως για τους Electric Wizard, το συγκρότημα για το οποίο είχα και την μεγαλύτερη κάψα να δω και ακούσω Live, έχω κάποιο παράπονο αλλά έτσι είναι τα πάθη. Μπορεί εκεί που ρίχνεις γαμωσταυρίδια, ξαφνικά να μπεί ένα Funeralopolis και να σε κάνει να πείς ξανά πόσο γαμώ τα παιδιά είναι τελικά αυτοί εκεί πάνω. Στο παρασύνθημα: ήχος τίγκα πηχτός, οι μαστούρικες εισαγωγές του Oborn όλα τα λεφτά και προσωπικό highlight για μένα το Black Mass black mass black mass hear me lucifer. Ενα Dunwich έλειπε μόνο.
†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††
Αν υπάρχει χειρότερη μέρα για συναυλία τότε αυτή είναι η Κυριακή. Δεν σου δημιουργεί το ίδια feeling άμα ξέρεις πως αμέσως μετά το 'Thank You, Goodnight' πρέπει να πας σπίτι επειδή δουλέυεις αύριο. Εκτός και αν η ίδια η συναυλία είναι τόσο ρέμπελη που μετά το πρώτο δέυτερο κομμάτι, πολυ που χέστηκες για το τί μέρα είναι, τι ώρα είναι και το αν βλέπεις ή όχι. Acid King: η μπάντα που θες να γίνεις άμα μεγαλώσεις. Και άμα σε ρωτάνε τι μουσική παίζεις εσύ να απαντάς 'rock.'.
††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††
Παρ΄όλα αυτά εγώ για γυναίκα κιθαρίστρια του σ/κ (ΜΟΝΟ Φαλλοκράτης!) ψηφίζω Lori. Γιατί εχεί πλάκα να έχεις Marshall διπλστακαρισμένες καμπίνες και να παίζεις dropαρισμένος (-ένη) με ένα-ένα δαχτυλάκι την φορά. Γιατί το War of the Mind τα σπάει. Γιατί έτσι.