Πέμπτο full length των Νορβηγών. Μετά την σχετικά πρόσφατη ακύρωση της συναυλίας τους στην Αθήνα, η κυκλοφορία του “Out to Die” λειτουργεί ως το καλύτερο Aura Noir fix για τους Έλληνες οπαδούς τους.
Είναι προφανές ότι τούτοι εδώ, ουδέποτε διεκδίκησαν δάφνες πρωτοτυπίας και με αυτή τη λογική ηχογράφησαν το καινούριο album. Απόκοσμα φωνητικά, απαραίτητες δόσεις σατανίλας και μουσική που καθιστά σαφές ότι το unholy thrash metal οφείλει να υπάρχει και να καίει ηχεία και ενισχυτές, ανεξαρτήτως χρονολογίας.
Απαραίτητο για αμετανόητους thrasers, black metal-άδες με party διάθεση και λοιπούς wrist band bearers, το “Out to Die” δεν είναι το καλύτερο πόνημα της μπάντας, όμως οι οπαδοί περίμεναν από το 2008 και η «ασχήμια» του (όπως επισημαίνουν οι ίδιοι) είναι άλλη μια φορά αξιοπρεπέστατη.
Όσο χαίρομαι που οι Sodom φόρεσαν στον Knarrenheinz αντιασφυξιογόνο μάσκα και εξελίχθηκαν μετά το “In the Sign of Evil”, άλλο τόσο χαίρομαι για την ξεροκεφαλιά των Aura Noir!
Αυτό εδώ το δισκάκι από τους Σουηδούς Grá παρουσιάζει ενδιαφέρον. Περιέχει τέσσερα τραγούδια, σε γλώσσα που δε γνωρίζω, τα οποία παραπέμπουν στις βάσεις του black metal, όπως αυτό παιζόταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Κάτι τέτοιο αυτόματα τους καθιστά μη πρωτοπόρους, ίσως και μπάντα που πέφτει στη λούμπα της επανάληψης. Από την άλλη όμως, ήμουν πάντα της λογικής ότι αν η μουσική πληροί τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί καλή, ποιος νοιάζεται για το αν ανήκει σε παλιότερες εποχές? Η κλασική φράση μουσικών δημοσιογράφων «αν είχε βγει τότε θα μιλάγαμε για διαμάντι» πάντα με αηδίαζε. Άξιοι οι Blut Aus Nord που πάνε το θέμα μπροστά, οφείλουν όμως όλες οι black μπάντες να παίζουν έτσι σήμερα? Αυτά ως προς τις χρονολογικές παρωπίδες.
Στο Helfärd λοιπόν θα βρει κανείς την καλοδεχούμενη χύμα παραγωγή που θάβει drums και θολώνει τα όμορφα σκισμένα φωνητικά συμβάλλοντας στη δημιουργία της απαραίτητης ατμόσφαιρας που προάγουν ένα δίσκο του ιδιώματος από μαύρο σε άραχνο. Αν εκτεθείς στη μουσική του βρισκόμενος σε βαριά ψυχολογική κατάσταση, σίγουρα αυτή θα αρχίσει να γίνεται ενοχλητική. Και όταν μιλάμε για old school black metal αυτό είναι θεμιτό.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτεί το εξώφυλλο, μια θολή μαυρόασπρη φωτογραφία ενός κτηρίου γοτθικού τύπου με gargoyles. Η γωνία λήψης είναι τέτοια που σου δίνει την εντύπωση ότι πέφτεις από αυτό, ή ότι είσαι τέζα στην άσφαλτο και είναι το τελευταίο, άσχημο μα επιβλητικό πράγμα που θα δεις ποτέ. Φοβερά πιο επιτυχημένο από κάθε στέπα, φέρετρο και λοιπές corpsepaint ομορφιές.
Δεν κρατιέμαι να μην αναφέρω ότι ο εμετός που ακούγεται στο intro μου θύμισε το κατούρημα στο εναρκτήριο άσμα “Nattefrost Takes a Piss” του προσωπικού album “Blood and Vomit” του μπροστάρη των Carpathian Forest και την "True primitive narrow-minded black metal" λογική του. Κάτι τέτοιο τους αδικεί βέβαια, αφού από πίσω ακούγεται γραμμόφωνο και κάτι σαν Edith Piaf. Επίσης. Tο “Klagan och Längtan” θυμίζει κάτι από τις ατμόσφαιρες των Immortal του “At the Heart of Winter”.
Συνολικά το Helfärd κρίνεται αξιόλογο τόσο για τον back to ‘90’s ήχο του, όσο και για την ιδιαίτερη αισθητική του προσέγγιση, στοιχεία που δένουν και τα δύο άψογα μεταξύ τους. Δεν ξέρω αν σας έπεσαν βαριά όλα αυτά, εμένα σίγουρα ναι παρόλη την αξία του δίσκου. Oπότε αφού το ευχαριστήθηκα, θα βάλω να ακούσω Mötley Crüe να έρθω στα ίσα μου.
Γεια σας και χαρά σας.
Αφού γύρισα από την πανέμορφη Νάξο (κλισέ) και φόρτισα τις μπαταριές μου (πιο κλισέ), ήρθε η ώρα να πούμε 2-3 (χιλιάδες) πραγματάκια για το 2011.
Το 2011 αποδείχτηκε τελικά πλουσιότατο παρά την αρχική ξενέρα που είχα μέχρι τον Απρίλη που τότε φαίνονταν ελαφρώς δυσοίωνα τα πράγματα με λίγες καλές κυκλοφορίες. Τελικά όχι μόνο ανέβηκε κατακόρυφα από το καλοκαίρι και μετά, αλλά και μάλλον, τελικά, ξεπερνάει την καταπληκτική περσινή χρονιά.
Για να μην μπλέξω τα μπούτια μου, επιλέγω να χωρίσω αυτή την ανασκόπηση σε κατηγορίες, γιατί φέτος και περισσότερο από κάθε άλλη φορά άκουσα μουσική και από αλλά είδη της μέταλ εκτός του τρίπτυχου stoner/doom/sludge, το οποίο φυσικά είναι το αγαπημένο μου.....
Τα παρακάτω 2 τραγούδια, συνοψίζουν ό,τι αγαπάω στο black metal, σε ένα είδος στο οποίο δηλώνω τουρίστας αλλά από αυτούς που δεν το χορταίνουν και το επισκέπτονται κάτι παραπάνω από τακτικά.
Το πρώτο είναι το "Abscission" των Deathspell Omega, από το άλμπουμ, Paracletus (2010). Το δεύτερο είναι το "Țesarul De Lumini" των Negură Bunget, από το άλμπουμ, Om (2006).
Πραγματικο Βritish metal invasion διημερο.Την επομενη των Saxon λοιπον,ειχα παλι εξοδο και δε θα μπορουσα να περασω αλλου το βραδυ μου.Οι Nightfall δεν ηξερα οτι παιζουν.Μπηκα μεσα κουρασμενος και πονοκεφαλιασμενος(υπηρεσια,βασανιστηκο ξυπνημα κλπ)και αποφασισα να βγω εξω μεχρι να τελειωσουν.Η μουσικη τους ποτε δε μου αρεσε ιδιεταιρα,αρα προτιμησα να χαλαρωσω.Τους Cradle of Filth απο την αλλη τους λατρευω απο μικρος,και αφου την πρωτη φορα το 2005 που τους ειχα δει δε μου ειχαν αρεσει ιδιεταιρα,αποφασισα να τους δωσω αλλη μια ευκαιρια for old time's sake.Ολα συνηγορουσαν στο να γινει αυτο το live το απολυτο test με το οποιο θα δοκιμαζα τη σχεση μου με τη μπαντα.Πρωτον,πηγα μονος μου,πραγμα που εχει να τυχει πολλα χρονια,αν και παντα το εβλεπα ως μια ομορφα εσωστρεφη διαδικασια.Εξω λοιπον ο παραγοντας καλη παρεα.Δευτερον,ειχα να ερθω σε επαφη με τους filth δισκους μου πολυ καιρο,σε βαθμο που μου επαιρνε λιγο να αναγνωρισω ποιο κομματι ειναι ποιο.Τριτον και φαρμακερο,εχω σταματησει να παρακολουθω σοβαρατη δισκογραφια τους απο το Nymphetamine album και μετα.
Κατα τις 10 30 λοιπον τα φωτα σβηνουν.Εισαγωγη με το Humana Inspired by Nightmare και το χαμογελο μου φτανει στα αυτια.Ακολουθουν Heaven Torn Assunder και Funeral in Carpathia και ξαφνικα οι Cradle γινονται εκεινη η παλια σου γκομενα που ξερει ακριβως τα γουστα σου και πως πρεπει να κουνηθει για να σε ρηξει κατευθειαν στο κρεβατι.To Dusk...and her Embrace ειναι στ αυτια μου ο,τι καλυτερο εκαναν ποτε και με αιφνιδιασαν οταν με το εμπα εδειξαν κατευθειαν τα δοντια τους.Ο ηχος της μπαντας ηταν πολυ καλος με εξαιρεση το μικροφωνο που απο την αρχη ειχε προβληματα και εθαβε τον Danni πισω απο τη μουσικη.Αυτο δυστυχως συνεχιστηκε καθ ολη τη διαρκεια του set με μικρες ηχοληπτικες αναλαμπες αλλα με θρησκευτικη(χμμμ)προσηλωση του αυτιου,καλη διαθεση και θεα της μπαντας σε κεφια μαλλον ολοι περασαμε πολυ καλα.
Εξ αρχης δεν ηξερα τι να περιμενω απο μια εμφανιση των Filth εν ετη 2011.Οι μουσικοι τους πειραματισμοι αυτα τα χρονια μαλλον δεν ειχαν την απαιτουμενη απηχηση στους ορκισμενους οπαδους τους.Προσθεσε σε αυτα την πολυχρονη συναλιακη τους απουσια απο τη χωρα μας και τη γιγαντωση του ονοματος των Dimmu Borgir με τους οποιους παντα ειχαν μια ατυπη κοντρα και καταλαβαινεις τι εννοω.Κατα τη διαρκεια της συναυλιας ομως ο προβληματισμος μου μετατρατπηκε σε συμπερασμα.Οι Cradle μαλλον ειναι ο Tim Burton του (Βlack?)Metal.Θα ειναιγια παντα στην καρδια μας για το εμπορικο αλλα συναμα ποιοτικο καλοσορισμα στους σκοτεινους ηχους.Εφαλτηριο για περαιτερω ενασχοληση με ετεροκλιτη μουσικη και λογοτεχνια.Καλος λογος να συνοδευουμε τα booklets τους με ενημερωμενα Αγγλο-αγγλικα λεξικα.Οσο mainstream και να γινουν με τα Αλικη στην χωρα των θαυματων-symphonic metal φλερτ τους,θα καταφερουν να τα μπολιασουν με το προσωπικο τους στυλ.Το να βλεπεις κοριτσακια να σκιζουν τα προβλεπομενα alchemy gothic φορεματα τους για παρτυ του Danny ουρλιαζοντας Nymphetamine και αγνοοντας ενα Cruelty Brought Three Orchids ειναι σα να βλεπεις μια σκοτεινη-αιθερια-ψαγμενη παρουσια να φοραει με vampire καμαρι το Nightmare before christmas τσαντακι της αλλα στους deathlike φακους επαφης της να διακρινεις οτι ειναι πολυ μικρη(ακομα) για να περπατησει στη Gotham City ενος Batman Returns.Aυτο ομως ειναι μια μεγαλη νικη.Ποσες 20χρονες μπαντες ξανακερδιζουν απο την αρχη νεες γεννιες οπαδων?Και στο κατω κατω η μπαντα ειχε τετοια ορεξη οταν παρουσιαζε το καινουριο της,αρκετα καλο με μια πρωτη "αυτια",υλικο που εμενα με επεισαν.From the Cradle to Eslave για το τελος και καλη μας ξεκουραση.All hail the mighty Filth.
Y.Γ. Αναμενοντας την εναρξη του show ο dj επαιξε ενα symphonic metal τραγουδι που με βιολι απο πισω επαιζε το "Ριξε Κοκκινο στη Νυχτα" του Μαχαιριτσα.Οποιος ξερει κατι παραπανω γι αυτο το snuff/cult/vomitcore/baroque διαμαντι ας ενημερωσει σας παρακαλω.
Θα ειμαι απολυτα ειλικρινης.Δεν εβγαινα οικονομικα να παρακολουθησω τη συναυλια και αποφασισα να παω μηπως και καταφερω να μπω χωρις να πληρωσω αυτα που αν ειχα την ανεση θα πληρωνα χωρις δευτερη σκεψη.Οι στιγμες αφραγκιας και αναμονης ειναι το μονο που μπορω να καταγραψω.
Τα πραγματα φαινονταν δυσκολα.Ψιθυροι ειπαν οτι η συναυλια δεν πηγε καλα,συνεπως καταλαβαμε οτι η πορτα θα ηταν σκληρη.
Ο ψιλικατζης διπλα παρακολουθουσε ενα heavy metal καναλι σε συνδρομητικη.Δυστυχως δε θυμαμαι ονομα.Η μπυρα απο ψιλικατζιδικο αν χειρας δεν ειναι metal αξεσουαρ χωρις λογο.
Με εναν φιλο αποφασισαμε να προσθεσουμε τα λεφτα μας μηπως μπουμε με ενα εισητηριο.Στην πορτα ομως ηταν ανενδωτοι.
Ενας γνωστος ηρθε με ταξι και ο οδηγος ειχε γνωστο στην πορτα.Μετα απο ενα νευμα ο γνωστος πηρε εισητηριο μισοτιμης.Αναπολωντας αντιστοιχα περιστατικα δικιας μου ουρανοκατεβατης τυχης εξω απο συναυλιες χαμογελασα.
Περασαμε την ωρα μας συζητωντας για σπανια albums,συναυλιες και επισκευαζοντας πασχουσα ζωνη με φυσεκλικια.Απο μεσα οι Anal Narthakk βαραγαν τρικασες.
Η μπαντα περναει απο μπροστα μας για να μπει στο χωρο.Το χερι μπαινει αυτοματως στην τσεπη μηπως και βρει κανενα ξεχασμενο χαρτονομισμα.Ανεπιτυχως.
Ο Αzarak φευγει.Ο Warrior ερχεται.
Το set αρχιζει με Procreation Οf Τhe Wicked.Οι απ εξω ειμαστε σα μεγαλες Παρασκευες.Οι απο μεσα μαλλον ειναι σα Σαββατοβραδο.
Στην πορτα μειναμε 6 ατομα.Η οποια κλεινει στα μουτρα μας και ουτε που ακουμε.Οταν δε,ανοιγει για να αποχωρησει κοσμος(!!!!!)ακουμε το Cyrcle Of The Tyrants.Oμολογω την αμαρτια μου οτι προτιμω τη διασκευη των Obituary και τρωω γερη καζουρα.
Καταλαβαινουμε οτι στη διπλα πορτα ακουεται καλυτερα.Την ωρα του dethroned emperor εμαθα οτι υπαρχουν βεσπες με ενσωματωμενο ραδιοφωνο που βαρανε τερμα καγκουριες την ιδια ωρα που διεκρινα οτι ο οδηγος του tour bus κοιμαται μεσα σε αυτο.
Με τα πολλα μπηκαμε για τα δυο τελευταια τραγουδια.O Warrior πανω στη σκηνη ειναι ο απολυτος αρχοντας.Αδυνατον να μην τραβηξει τα ματια ολα πανω του.Απο τις φατσες καταλαβα οτι δεν εμεινε κανεις δυσαρεστημενος.
Με το τελος της συναυλιας ο Τοm υπεγραφε αυτογραφα και εβγαινε φωτογραφιες και ας μυριζε ζεστο φαγητο απο το καμαρινι.Respect.Στεναχωρηθηκα που δυσανασχετησε οταν υπεγραψε ενα Cold Lake.Αλλα το Demon Entrails box set μου στολιστηκε και εχω αλλη μια φωτογρφια να κανω καδρο.
Εξω απο το venue αρχισαν συζητησεις για κυνηγι μουσικων σε ξενοδοχεια και προτιμησεις για το ποιος κανει την καλυτερη υπογραφη.Δε λεω,και εγω χαρηκα με τη φωτογραφια και το signed collector's item μου.Αλλα επειδη εκτος ελαχιστων εξαιρεσεων τα δικα μου φετιχ τελειωνουν σε αυθεντικα albums και εισητηρια συναυλιων και ξαναρχιζουν πανω στο γυναικειο σωμα,αποφασισα να αποχωρησω.
Οχι και ασχημα για ενα live που ουσιαστικα δεν ειδα.Οι συναυλιες εχουν ενδιαφερον ακομα και αν δε μπεις μεσα.Αγαπατε τη μουσικη χωρις ορια.