Γουάτγια μιιιιιιίαν Εκλογές 2012 μέρος δεύτερο;;;;;

                                                               If there's a new way
                                                               I'll be the first in line
                                                          But it better work this time

History of a Live to Come

Tρείς ανακοινώσεις συναυλιών μου κέντρισαν το ενδιαφέρον:

Johnny Winter Πέμπτη 8 Απριλίου



Amon Amarth Κυριακή 22 Απριλίου



Megadeth Τετάρτη 20 Ιουνίου (σε κλειστό χώρο παρακαλώ, κόλαση - sorry Dave)



Τους έχω ξαναδεί και τους τρεις αλλά....είναι από αυτούς που μιά και δύο φορές δε φτάνουν. Όλα καλά, και οι τιμές εισητηρίων δείχνουν κάπως λογικότερες. Η απορία μου είναι η εξής όμως : Τι απέγιναν οι εποχές που συναυλία πηγαίναμε το ΣΑΒΒΑΤΟ??

Τhe 2011 tunes that rocked the Batcave

To μεγαλύτερο στοίχημα του 2011 ήταν να συνηθίσω να ακούω καινούριες κυκλφορίες μέσω της άχαρης αλλά προσιτής μεθόδου του downloadng.Τα πράγματα δε θα έπρεπε να πηγαίνουν έτσι.Θυμάμαι λόγου χάρη,το 2005 είχα δει τους Candlemass στην περιοδεία για το ομότιτλο δίσκο τους.Τα τραγούδια με ενθουσίασαν τόσο που έτρεξα να το αγοράσω.Ευτυχώς και δυστυχώς αυτός πάνω κάτω ήταν ο τρόπος που έμαθα να χτίζω τη δισκοθήκη μου και ειδικά με τις νέες κυκλοφορίες.Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν αγριέψει και αναγκάστηκα να μάθω να εκτιμώ ένα δίσκο ακόμα και σε ψηφιακή μορφή και να του δίνω προσοχή ανάλογη με αυτή που θα έδινα σε ένα album που απέκτησα "ολόκληρο","με σάρκα και οστά".Sign of the times....Και ναι το παρδέχομαι,δεν έχω αγοράσει κανέναν από τους παρακάτω δίσκους,και ας προτείνω τους 9 από τους δέκα (ο δέκατος είναι η μεγάλη απογοήτευση της χρονιάς)προς αγορά με το χέρι στην καρδιά.Καλή χρονιά σε όλους!

Νο1

Graveyard-Hissinger Blues

Δεύτερο Full Length από τους Σουηδούς και με διαφορά πρώτο στη λίστα των κυκλοφοριών του 2011.Βαριά και ασήκωτα blues με άρωμα δεκαετίας 70',Witchcraft-ικές περγαμηνές,hard rock κατευθείαν από την ψυχή και προσωπικότητα που εξαφανίζει μονομιάς οποιεσδήποτε copy-paste υπόνοιες.Τα πολλά λόγια είναι φτώχια σε τέτοιες περιπτώσεις.Blow up your speakers!

Νο2

Vector-Outer Isolation

Χωρίς κανέναν ενδιασμό ο ακραίος δίσκος της χρονιάς.Οι Vector είναι πιτσιρικάδες παθιασμένοι και καλομελετημένοι.Αντί να πέσουν στη λούμπα της νοσταλγίας όμως,παίρνουν τους Watchtower,Emperor,Immortal και την αφρόκρεμα της true Thrash δισκοθήκης τους,τα τσιγαρίζουν με λάδι και Noctunus αστρονομία και το αποτέλεσμα ματώνει τύμπανα,σπάει σβέρκους,καίει μυαλά και ενώ έρχεται κατευθείαν απο το 2011 για να μην πω από το μέλλον,ψαρώνει ευχάριστα και τον πάλιουρα μπεκροthrasher φίλο σου.Keep it fresh but keep it true.Με εννόησες?

No3

The Devil's Blood-The Tousandfold Epicentre

Μετά το μέγιστο Τhe Time of no Time Evermore του 2009,οι Devil's Blood κράτησαν το επίπεδο στα ίδια υψηλότατα επίπεδα.Λίγο λιγότερο άμεσοι αλλά περισσότερο ατμοσφαιρικοί και ταξιδιάριδες,με τις μελωδίες και την απίστευτη χροιά της φωνής να σπέρνουν παντού καινούριους οπαδούς.Πολλούς τους ξένισε η νέα προσέγγιση και βιάστηκαν να τους αποκυρήξουν.Εγώ πάλι έχω πάθει την πλάκα μου,και χαιδεύω σκεπτικός τα γέννια μου σκεπτόμενος το επόμενο βήμα τους.Δεδομένων των albums,της συσχέτισης της μουσικής ως αίσθηση και όχι τεχνοκρατικά,αναλογιζόμενος το νέο ρεύμα,την προόθηση από τις δισκογραφικές και την ανταπόκριση των ακροατών,στην αγία τριάδα θέτω τους Jex Thoth,Blood Ceremony και The Devil's Blood.Kαι αν η αγία τριάδα σε παραπέμπει αλλού,πιστεύω οτι οι Devil's Blood είναι οι αντίστοιχοι Kreator με ό,τι αυτό συνεπάγεται.Γιά άλλη μια φορά,με εννόησες?

Νο4

Βlood Ceremony-Living with the Ancients

Ναι,μπορεί να είναι ένα trend."Female fronted pagan obscure occult 70's orriented but yet so original rock".Δεν κρύβω όμως τη χαρά μου και γουστάρω πολύ που συμβαίνει.Καινούρια μουσική με αρχίδια περασμένων δεκαετιών,ύφος που ταιριάζει απόλυτα στα γούστα μου και γυναικεία φωνητικά αντπίθεση στους συμφωνικούς πριμαντωνισμούς που μας είχαν πήξει κάποια χρόνια πίσω.Λοιπόν στο ψητό.Μάνα Γη,riffάρες,γυναικεία φωνή με προσωπικότητα και περίεργη προφορά του "σ"(φταίει ο Μartin Walkyier?),φλάουτο,hammond και καυλιάρικο rhythm section.Kαι όλα τα επιμέρους υλικά δένουν άψογα προσφέροντας δισκάρα να την πιείς στο κέρας.Μεγάλωσα με Jefferson Airplane κι ας μην είναι της εποχής μου.Απ' ότι φαίνεται όμως ήρθε η ώρα μου να το χαρώ.Ευχαριστώ σε,Great God Pan.

No5

Unkle Acid and the Deadbeats-Bloodlust

Άγγλοι με σουηδικό neo-70's φασαριόζικο κιθαριστικό ήχο.Η μεθυσμένη ερμηνεία των φωνητικών (που όσο τα προσέχω νομίζω ότι μου θυμίζουν κάτι από 90's altenative,το οποίο σιχαίνομαι,αλλά εδώ κολλάει μια χαρά) και και το satrday night ξεσάλωμα των οργάνων φτιάχνουν μια ψυχεδελική δίνη που ρουφά μέσα της τους πάντες.Vintage κι αν είναι,καταφέρνουν αριστοτεχνικά να ξεχωρίσουν από το σκασμό συγκροτημάτων που παίζουν παρόμοια.Μεγάλη αποκάλυψη τούτοι.

Νο6

Satan's Host-By the Hands of the Devil

Βλέπε εδώ

No7

Orchid-Capricorn

Tο Doom μου το θέλω the heavy metal way.Mε συνεπαίρνει η Sabbath προσέγγιση του Leif Endling και με κουράζει αυτή των Bongzilla.To stoner το ψιλοβαριέμαι από ένα σημείο και μετά.Το N.Ο.LA. μου αρέσει λόγω του Anselmo.Πεθαίνω για Sabbath και Skynyrd από παιδί ακόμα,αλλά κάτι στο Sludge/Stoner μου τη χαλάει.Οι Orchid όμως στο Through the Devil's Doorway ep και στο φετινό Capricorn με την ανεπιτήδευτη πουτανιά τους ντύνουν τα κάργα Iommi-κά τους riffs με κρόσια και η ανάσα του τραγουδιστή τους βρωμάει Ozzy παραζάλη.Σα να ξεντύνονται από τη stoner ψευτομαγκιά και να βουτάνε γυμνοί στην heavy αθωότητα.Εύγε.

Νο8

Whitesnake-Forevermore

Αυτό και το προηγούμενο Whitesnake είναι άριστοι δίσκοι ηχογραφημένοι με ατόφιο ασπροφιδίσιο δηλητήριο.Προφανώς και δε φτάνουν τις παλιότερες δουλειές τους αλλά αυτό δεν είναι το ζητούμενο.Live ο David δε το πολυέχει πλέον,αλλά δισκογραφικά διαπρέπει.Όλα όσα ζητάει ο Whitesnake οπαδός είναι εδώ.Γκάζια,bluesy βρωμοκιθάρες,ανεπαίσθητο meldic hard rock άρωμα και,φυσικά,μπελάδες για τα μάτια γυναικών.Το ημερολόγιο δε σταμάτησε στο 1987.Άντε και σε πιο καθαρόαιμους blues rock δρόμους ο επόμενος.

Νο9

Μegadeth-TH1RT3EN

Ίδια περίπτωση με τους Whitesnake,μόνο που το προηγούμενο "Εndgame" ήταν λίγο καλύτερο.Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι αγαπώ Mustaine αλλά οι δύο τελευταίο δίσκοι με βγάζουν ασπροπρόσωπο για αυτή μου την αδυναμία.H μπάντα εδώ και πολλά χρόνια έχει πάψει να παίζει καθαρόαιμο thrash.Το "Th1rt3en" είναι μοντέρνο από άποψη παραγωγής αλλά πιστό στις γνωστές heavy metal νόρμες των πρόσφατων Megadeth και πιστοποιεί για άλλη μια φορά οτι ο Μegadave δε βγάζει δίσκους-πρόφαση για περιοδεία αλλά το λέει η καρδιά του,κι ας είναι πλέον ορκισμένος χριστιανός,κι ας μην είναι το Countdown to Extinction των 10's όπως έλεγε ο Ellefson.Oι οπαδοί με νιώθουν.

No10

Morbid Angel-Illud Divinum Insanus

Παρά τα όσα είχα διαβάσει,μου ήταν πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι οι Morbid Angel θα έβγαζαν τόσο κακό δίσκο.Όταν όμως τον άκουσα,κάθε αμφιβολία πήγε περίπατο.Μα είμαστε σοβαροί?Στον ένατο δίσκο το θυμήθηκαν να μαλακιστούν?Πρόκειται για ένα ανεπιτυχές πείραμα μπολιάζματος του Death Metal τους με industrial μπλιμπλικομπλιμπλίκια που απ'όσο λένε μέχρι και και οι industrial οπαδοί,είναι ανάξια λόγου.Πραγματικά δεν ξέρω ποιός και τι φταίει στις τάξεις της μπάντας,αλλά το βρώμικο παρελθόν του Vincent και το γεγονός ότι είναι το πρώτο τους album με αυτόν,εδώ και χρόνια,μας βάζει σε σκέψεις.Από την άλλη,μιλάμε για τους Θεούς Morbid Angel με τόσες δισκάρες στη σειρά,είναι λογικό να μη τους καταδικάσουμε από μιά στιγμή αδυναμίας όπως αυτή.Πραγματικά ελπίζω στον επόμενο δίσκο τους να μάθουν από αυτό το στραβοπάτημα και να τους δούμε πάλι στην κορυφή.Εκεί δηλαδή που τους αρμόζει να βρίσκονται.

WAKE UP WET-BIG FOUR-ΤΕRRA VIBE 24/6/2010 Pt 1

Aπο την πρωτη στιγμη που αρχιζεις συνειδητα και ακους μουσικη και συναναστρεφεσαι με παρεες μεγαλυτερες ηλικιακα,ακους για συναυλιες και φεστιβαλς που εγραψαν τη δικη τους ιστορια και το πιθανοτερο ειναι να μην επαναληφθουν ποτε.Eυχεσαι στιγμιαια να ειχες γεννηθει/αρχισεις να ακους νωριτερα για να ειχες την ευκαιρια να τα παρακολουθησεις.Eνα βροντερο παραδειγμα δικου μου απωθημενου ειναι το Sodom/Kreator/Destruction και ας τους εχω δει ολους πλεον,κι ας εχω φυγει ικανοποιημενος απο ολα.E λοιπον 24 του μηνα γραφτηκε παλι ιστορια και ολοι οσοι παρευρεθηκαμε θα εχουμε να λεμε τα δικα μας γι αυτο.Οιμε σε οποιον το εχασε.Οι σκηνες ηταν δυο και εδω θα ασχοληθουμε με τη μικρη.Για τις αλλες μπαντες μια που δε θα επεκταθω να πω τα απολυτως απαραιτητα.Θεωρω τους Slayer τους μεγαλους αδικημενους της ημερας γιατι ειχαν την ατυχια να παιξουν μερα μεσημερι και καποιος που τους εβλεπε πρωτη φορα,εχοντας ακουσει τα αισχη για τα Live τους,σιγουρα δεν ικανοποιηθηκε πληρως.Aυτοι ομως τα εδωσαν ολα κι ας μη φανηκε στο επακρο.Tο feeling στους Metallica συνοδεια βροχης δεν περιγραφεται ειδικα σε riffαρες απο το αγαπημενο μου And Justice For All...και ξενερωσα σα maidenακιας με το Αlexander the Great οταν αντιστοιχα με αφησαν στα κρυα του λουτρου(κυριολεκτικα) σταματωντας μονο στο intro του Fraying Ends of Sanity.

Anthrax

Tρεχοντας υπο τους ηχους του Caught In a Mosh μπηκαμε τελικα στο Got The Time τελευταια στιγμη και φτασαμε οσο πιο κοντα στη σκηνη μπορουσαμε.Oι Anthrax ειχαν τον αχαρο ρολο να ανοιξουν το φεστιβαλ(bullet for my vallentine,stone sour?χα!ας με συγχωρουν οι οπαδοι τους,μονο οι Suicidal επρεπε να ειναι και δυστυχως τους εχασα)Ηταν ομως υπεροχοι,το setlist τους ηταν το καταλληλο για μια big four περιοδεια.State of Euphoriah,i am the law,an-ti-so-cial,metal thrashing mad και μεσα σε πανζουρλισμο αμερικανικων thrash μνημειων να σου και το Heaven and Hell φορος τιμης στο Ronnie.H μπαντα φαινοταν να εχει πολυ κεφι,το ιδιο βεβαια και εμεις.Tον Belladonna τον περιμενα πολυ αδυναμο αλλα φροντισε να με διαψευσει.Δεν ξερω αν ηταν σε θεση να αποδωσει ενα Armed and Dangerous και να σε ανατριχιασει αλλα στα κομματια που επαιξαν κελαηδισε.Τοσο καλος ηταν που ο ορκισμενος powerας φιλος μου διπλα αργοτερα μας ελεγε οτι το φεστιβαλ εληξε μετα τους Anthrax.Μπραβο Joey λοιπον,για τη φωναρα σου που ακομα το λεει το ποιημα αλλα και για τη βροχη που εφερες χορευοντας ινδιανικα,κανοντας ετσι την ακροαση λιγες αργοτερα μαγικη.

Megadeth

Oι Megadeth ηταν το συγκροτημα που ηθελα να δω περισσοτερο απο ολα καθως η αγαπη που τους εχω ειναι παροιμιωδης.Kαι τελικα αυτη ηταν για μενα και η καλυτερη εμφανιση της ημερας.Το intro λοιπον με βρηκε να φευγω τρεχοντας απο την ουρα του μπαρ χωρις μπυρα στα χερια ωστε σε δευτερολεπτα να καταφερα να χωθω μπροστα μπροστα.Ο αρχηγος ξεκιναει με το riff του Ηoly Wars και η επομενη ωρα περασε πολυ πολυ γρηγορα...Η αποδοση ολων ηταν αψογη ο ηχος φοβερος και τρομερος και τα φωνητικα του Mustaine ενρινα,ειρωνικα,καυστικα και καυλα οπως παντα.Οσοι ειδαν τη συναυλια απο πισω εχουν αλλη αποψη βεβαια αλλα τι να πω ισως φταιει το που καθοταν καποιος για τον ηχο,ισως να φταιει και ο ενθουσιασμος,Μegadeth στα πλαισια του big four εβλεπα,η φανατιλα μου παιρνει αφεση.Οι Μegadeth εχουν σιγουρα το δικο τους κοσμο και αυτο φανηκε.και απο την ενταση και απο τα γκαρισματα.Μεχρι που και ο Dave φανηκε να το παιρνει χαμπαρι και να το εκτιμα.O Chris Broderick (ex-Nevermore,Jag Panzer) στεκεται επαξια κατω απο το πανο με το λογοτυπο.Ο εταιρος Dave απο την αλλη,ξανα πισω στη μπαντα του,εδωσε στην εμφανιση τον κλασικο αερα που χρειαζοταν απο την αρχη εως και το τελος που υποκλιθηκαν ολοι μαζι(ποσο μ'αρεσει να συμβαινει αυτο).Tο setlist απο την αλλη οχι.Kαι αφηνω στην ακρη τo απαραιτητο νοσταλγικο της επετειακης περιοδειας απο το Clash of the Titans.Αλλα δε νομιζω να υπηρχε καποιος που με στη θεα της Rust in Peace Flying V κιαθαρας-σκοτεινου φετιχιστικου αντικειμενου του ποθου δεν ηθελε η επιλογη των τραγουδιων να ειναι "πιο 1990".Aλλα ας ειναι,οσο μας πληγωνεις τοσο μας πορωνεις Megadave κι ας μην ακουσαμε Tornado of Souls,κι ας προτιμαμε καποιοι απο εμας το Mechanix απο το The Four Horsemen.Tα "Megadeth Megadeth"που μας γαμησαν το λαρυγγι συνοδευοντας το riff του Symphony of Destruction εφτιαξαν ατμοσφαιρα μαγικη.Oσο μαγικο ηταν το crowd surfing με τους Megadeth να παιζουν πανω απο το κεφαλι σου.Aλλα τι να σου κανουν και αυτοι οταν βγαινουν μερα στη μικρη σκηνη?Kαι ναι οι Metallica ειναι τεραστιοι,ειναι γκρουπαρα,ειναι εμπορικα καταξιωμενοι μαζι με μπαντες που τις μετρας στα δαχτυλα του ενος χεριου,η εμφανιση τους ηταν απο τις καλυτερες που εχω δει ποτε,αλλα ας ειχε καποιος τα αρχιδια να βαλει τους Megadeth headliners και να τους χωσει τα ιδια λεφτα στο show,και εκεινη τη νυχτα το συμπαν θα γαμιοταν.Πατοκορφα.

Θρας lives here....

Εδω στο Cornucopia ειμαστε κατι σαν τα distilleries του Jack Daniel's στο Tenesee.Eχουμε υπομονη.Mπολικη......μπορειτε να φανταστειτε τον Azarak και εμενα αξυριστους με καουμποικα καπελα να πεταμε πωματα μεσα σε ενα αδειο βαρελι.Kαπως ετσι ειναι τα πραγματα τα νωχελικα μεσημερια στα Cornucopia Headquarters.Aλλα οπως και στα αποστακτηρια,ετσι και εδω,οταν η υπομονη τελειωνει και η μερα φτανει βγαζουμε προς τα εξω τον αλλο μας εαυτο.Tελικα η καλη μουσικη ειναι σαν καλο whiskey.Η Θρας μουσικη απο την αλλη,ειναι σαν το μεθυσι μετα απο αυτο.Εβιβα.

Duffy Duck Rocks

Στα πολυ παλια χρονια η παιδικη ζωνη των τηλεοπτικων σταθμων ηταν οχι μονο δυνατη αλλα και ποιοτικη.Ολοι θυμουνται τουλαχιστον δυο personal favorites.Και αλλα τοσα που τυχαια ανακαλυπτουν ανα διαστηματα και με θρησκευτικη ευλαβεια τα ξαναβλεπουν.Δεν ειναι σκοπιμο να αναφερθω σε συγκεκριμενα.Στις μερες μας τα απογευματα των καθημερινων και τα πρωινα των σαββατοκυριακων βασιλευουν κιτρινες εκπομπες για να αποβλακωνονται οι νοικοκυραιοι που εχουν φροντισει με τη σειρα τους να αποβλακωνουν ταυτοχρονα τα παιδια τους με ακαταπαυστο online gaming στον υπολογιστη.Υπαρχουν ομως αναλαμπες οπως η παρακατω που αναζωπυρωνουν την τηλεοπτικη ελπιδα για cartoons τοσο ευστοχα που στιγματιζουν παιδικα χρονια και καθοριζουν σε καποιο βαθμο την ενηλικη αισθητικη.



"Why does my bathroom sounds like a bathroom in an elevator?"

Ναι ρε ειμαι καθολα Mustainικος και εν οψει big four θα σας ζαλισω τον ερωτα ξανα και ξανα.Αναρωτηθειτε ομως ποσο καιρο εχετε να δειτε τετοιο παιδικο?Βack in the day βλεπαμε συνεχεια!Νοw I remeber!!

2000-2009:A Decade Under The Guillotine

Χωριζοντας νοερα τη δεκαετια που περασε σε τρεις περιοδους και λαμβανοντας υπ οψη τη γενικοτερη αναβιωση του 80's metal κατα τη διαρκεια της,καταληγω σε τρεις δισκους που ηγηθηκαν του thrash ηχου,στα αυτια μου τουλαχιστον,εναν για καθε μια απο τις περιοδους.Γνωριζοντας εκ των προτερων οτι αδικω κακουργηματικα αλλες αξιολογες κυκλοφοριες.Φταιει μαλλον το χουι που εχουμε να δημιουργουμε λιστες.

Early 00's Sodom-M-16

I love the smell of napalm in the morning...Smelled like......victory.Oταν ο δισκος σου εχει quote απο το Αποκαλυψη Τωρα χωρις να γινεται γελοιος και ιεροσυλος αλλα καταφερνει να περναει τη φρικη του πολεμου στη ζουγκλα χωρις οπτικη βοηθεια αλλα μονο απο τα ηχεια τοτε εισαι ενας απο τους πολυ μεγαλους.Οι Sodom με αυτο το album οχι μονο δεν πεφτουν στην παγιδα του να επαναλαβουν τη δοκιμσμενη gourmet συνταγη του Agent Orange,αλλα απο πρωτομαστορες του ιδιωματος γινονται βετερανοι.Με Full Metal Camouflage.Και παρε στη μαπα και την αρκουδιαρικη διασκευη στο surfin' bird για αποχαιρετισμο.


Middle 00's Kreator-Εnemy Of God


Oι θεμιτοι πειραματισμοι των 90's τελειωσαν.Αυτο φανηκε ηδη απο το Violent Revolution.To Live Kreation που ακολουθησε ειναι ενας απο τους καλυτερους ζωντανα ηχογραφημενους δισκους ολως των εποχων και το λεω εγω αυτο που κατα κανονα δε συμπαθω καθολου τα live albums.Mε το Εnemy Of God καταφεραν να δειξουν παλι τα δοντια τους πεινασμενοι απο την "αποχη" στη βιαιοτητα(αλλα οχι στην ποιοτητα) της προηγουμενης δεκαετιας,με τον παραγωγο Andy Sneap που γνωριζει τι εστι thrash απο πρωτο χερι να τους δινει ηχο συγχρονο της εποχης διατηροντας παραλληλα ολα τα αγαπημενα Kreator στοιχεια.Και,συγχωρεσε την υποκειμενικοτητα μου αλλα χαρη σε αυτο το δισκο ανηκω στην τελευταια προνομιουχα γεννια(Aγγελακας/Νικολαιδης copyrirgt)που γαλουχηθηκε βλεποντας τους ζωντανα για πρωτη φορα στο Ροδον,πως μπορει να μην εχει ξεχωριστη θεση στην καρδια μου?


Late 00's Megadeth-Endgame


Tην ιδια στιγμη που αλλα μεγαθηρια εβγαζαν δισκους μετανοιας επιστρατευοντας τιτανιους παραγωγους πισω απο την κονσολα και επανεφεραν το παλιο τους λογοτυπο o Megadave βγαζει για πρωτη φορα τον Vic Rattlehead απο το εξωφυλλο,τσιμπαει τον παιχταρα Chris Broderick(Jag Panzer,Nevermore) και σερβιρει εναν απο τους δισκους της δεκαετιας.H εναλλαγη κιθαριστικων πυρων μεταξυ τους(σου θυμιζει κατι?)ξεκινα απο το intro κιολας και εν συνεχεια ντυνει την ενρινη,γεματη ειρωνια φωνη του Mustaine o oποιος εχει ξεπερασει το προβλημα με τον τενοντα στο χερι του και ειναι καθαρος για ακομα μια φορα απο τις ουσιες. "Οποιος λεει πως το νεο Megadeth ειναι χαλια ειναι ηλιθιος"υποστηριζει ο ιδιος,και δεν μπορω παρα να χαμογελω ικανοποιημενος με τον παντα καυστικο και ιδιαιτερο χαρακτηρα του που παντα συμπαθουσα.Αυτον αλλωστε διοχετευει και στη μουσικη του και γραφει δισκους σαν και αυτον.