Kepada 'dia' yg buat aku sedar bahawa aku sememangnya mampu sayangkan orang lain, terima kasih. Terima kasih sebab tolong bukak mata aku yg selama nih buta. Terima kasih jugak sebab sudi hadir dalam hidup aku walaupun hanya sekejap. Aku x benci dia. Aku tau dia ada sebab kenapa tiba-tiba tinggalkan aku. Cuma dia x mampu nak cakap terus terang dengan aku. It's complicated. Sangat complicated. Bukan semua benda kita mampu share dengan orang lain. Apa-apapun aku tetap sedih, sebab aku memang sangat sayang dengan dia. He's different. Memang sangat different dengan lelaki-lelaki yg aku pernah kenal. Juga different dengan cinta pertama aku. Aku sayang dia ikhlas. Bukan sayang yg kebudak-budakkan macam aku sayang my old flame (1st love). Aku betul-betul sangka dia adalah jodoh aku, orang yg aku nak sangat hadapi masa depan sama-sama.Tapi, malangnya harapan tu sekarang hanya sekadar harapan.. Bila dikenangkan hubungan yg terputus tiba-tiba macam nih, buat hati aku jadi terlalu sakit. Putus cinta di saat kita terlalu sayangkan orang tu, mana x sakit. Tapi apakan daya. Kita x boleh paksa orang untuk terus sayangkan kita jika orang tu dah x sayang lagi..
Kalau boleh, aku x mau mengulang kebodohan yg lalu. Tapi entah laa..cakap memang senang. Nak melaksanakan selalunya payah. Terlalu payah..