beloftes nakomen

Ik sta  s'morgens eerder op omdat ik graag met X wil ontbijten.
Vanmorgen deed ik dat niet want hij is op de tennisbaan en ik voel, ik weet niet of het daardoor komt, zo gaar als ik weet niet wat.
Misschien voel ik me anders ook zo maar omdat hij er is let ik er minder op.
Even typen en koffie en dan gaat t vast wel beter, nu wil ik alleen maar onder de dekens terug kruipen.

Verder gaat het goed hier.
Ik deed deze week een beetje te weinig wat weer niet goed voelt .
Wel bestelde ik een vijver die gisteren geleverd werd.
Mr. X heeft totaal geen zin in klusjes maar daar heb ik iets op gevonden.
Zo had hij dus geen zin om aan de vijver te beginnen en ik dacht ik bestel het ding gewoon dan weet ik wat er gaat gebeuren.
Het kwam gisteren en even later waren we ergens stenen aan het inladen om een muurtje er omheen te maken.
Vijver wordt deels ingegraven en deels een muurtje.
Het is voor de voortuin.
We willen een zuid-frans sfeertje creeeren.
Lief is meteen enthousiast aan het meten en passen gegaan en ik denk dat ik snel een vijver heb.
Planten kunnen we van onze buurvrienden krijgen.
Leuk man.
Er moeten ook plantjes uit het muurtje komen.
Enfin of je wil of niet er zullen foto's komen.

Woensdag heb ik in de zachte warme regen op blote voeten in de tuin gewerkt.
Dat was heerlijk.
Donderdag kwam vriendin J. op de koffie over haar vakantie vertellen.

Vandaag afspraak met andere vriendin om ergens een bakkie te doen.
Zal me goed doen want ik zit erg in mezelf opgesloten.
Door af te spreken MOET ik dat doorbreken .

Tuurlijk tussen door BFF gezien en gesproken.
Ze gaat morgen een week weg en ik zal haar missen maar heerlijk voor haar natuurlijk.
Het blijft een heerlijk gevoel om ze vlakbij te hebben als we ergens hulp bij nodig hebben, om een praatje verlegen zitten of gereedschap nodig hebben.

Ik moet het toch even kwijt, twijfelde om het te schrijven.
Toen ze zo vreselijk ziek was werden er van verschillende kanten haar dingen beloofd.\
Als je beter bent dan........
Dingen waar ze zich erg op verheugde en op rekende.
Over het meeste wordt niet meer gesproken.
Ieder heeft zijn eigen leven weer opgepakt.
Ze is erg teleurgesteld in sommige mensen om haar heen en ja dat zijn dan vaak de mensen waar je het meest van houdt
Ik vind het erg moeilijk om me er niet mee te bemoeien.
Tot nu doe heb ik dat niet gedaan.
Ik hoor haar teleurstelling en verdriet aan.
Ik weet heus wel dat mensen zo in elkaar steken .
De meesten dan.
Je doet beloftes op zo een moment.
Ik heb dat ook gedaan maar probeer ze wel na te komen.
Ik heb dan ook geen reizen en zo beloofd.
En wij vinden het fijn om dingen met hen te doen dus dat is geen probleem.
Daarbij weet ik dat je makkelijk dingen beloofd die je op dat moment zeker meent.

Mr. X en ik zijn al een tijdje de beloftes die we aan allerlei mensen gedaan hebben na te komen.
Zo zeg je makkelijk ; we moeten eens afspreken of uit eten of samen daar en daar naartoe.
Ik probeer dat niet meer te doen maar het glipt zo je mond uit .
Dus ieder die we een boottocht beloofd hebben komt nu aan de beurt.
Wil volgende week ofzo op stap met onze naaste buren die graag in nieuwe café willen gaan kijken maar niets samen willen.
Heb kaartjes voor balletvoorstelling voor vriendinnen aan wie ik beloofd had om te gaan.

Zo erg opgeknapt ben ik niet zeg.
Ben wel zo blij met dit weer.
Ga zo mezelf even optutten en omkleden dat helpt ook goed.
Morgen gaan we echt weer een dag op stap al zou ik liever aan de vijver werken maar ik weet dat het me goed zal doen om samen iets te ondernemen.

Geen afspraken dit weekend dus dat is ook lekker.

Fijn weekend.


ps; doe jij dat ook weleens; spontaan dingen zeggen als, we moeten gauw afspreken of iets dergelijks?
En dan niet doen?
Ik vind het trouwens helemaal niet erg om het na te komen hoor maar ik stel het veel te vaak uit.
Zo ook de afspraak van vanmiddag en nu verheug ik me er toch op.

dinsdag, 2e dag van Hélène's week

Nog even de feestlocatie. Echt een topplek.

Jojo ik stuur je een mail met het adres als je wil.

Zo alles weer normaal. Wat zat ik gisteren heerlijk in mijn tuin met hond, snoeischaar en Libelle binnen handbereik.

En een boekje waarin ik schrijf wat ik nog moet doen.

Kip natuurlijk aan mijn voeten.

Andere beestjes in de buurt.

Evenals de kauwen, mussen, boomklevertje en muisjes.

Omdat zij dus er ook waren ging het gesprek opeens over dieren en opvoeden.

Het opvoeden van dieren wel te verstaan.

Dieren horen niet op de bank, op bed of sowieso boven je te staan/liggen.

Een vriendin wees heel laag bij de grond; dieren zijn dit, de hand ging heel erg hoog en mensen zijn dat.

Tuurlijk vinden wij mensen onszelf boven alles staan.

Wij zijn geweldig.

Zo ver boven alles verheven.

Alleen jammer dat als er geen dieren zouden zijn, denk alleen maar aan bijen, wij het niet zouden overleven.

En zij het juist prima zonder ons zouden doen.

De aarde zou juist weer gezond worden en alles weer in evenwicht.

We vernietigen alles om ons heen.

Voeren altijd een strijd, tegen andere landen, buren, familie of weet ik veel wat.

We kopen en donderen van alles weg.

Hebben wij recht op.

Je hoeft niet zo van dieren te houden als ik.

Echt niet.

En mensen mogen het best overdreven vinden.

Onze Soop ligt heel graag boven ons.

Op de leuning van de bank met haar kop op mijn schouder.

Zo knus.

Het geeft rust, warmte en geluk.

Dus van mij mag een ander best denken dat ik het helemaal verkeerd doe.

Ik zag een paar keer het programma, gisteravond nog, het is hier au.tistisch.

Wat een "feest" der herkenning.

Het zo anders zien en denken over dingen.

Zelf vind ik dat prettig al voelt het regelmatig best eenzaam omdat velen niet begrijpen wat ik zie/voel/denk.

Als kind voelde ik me al zo anders, zo niet verbonden.

Met de jaren heb ik wel geleerd om in de buurt te komen van anderen maar echt helemaal geluk is het niet.

Als het niet goed met me gaat, lukt het me absoluut niet om dat te delen met een ander, zelfs met mr. X niet.

Als ik een angstaanval kreeg, ging ik me verstoppen want ook hij mocht het niet zien.

Ik krijg er juist nog meer angst door als hij in de buurt is en al helemaal als er anderen zijn.

Gelukkig ligt dat redelijk achter mij.

Het blijft een raar gevecht hier op aarde.

Ik begrijp veel meer van mezelf en accepteer het ook maar t voelt nog steeds niet als makkelijk het leven.

Ik zie en weet hoeveel geluk ik heb met heel veel dingen.

Echt.

Ik kan en mag zoveel.

Ik heb ook veel.

Ik ben een paar keer van nul naar alles weer opbouwen geweest.

En het is me iedere keer weer gelukt.

Als ik dan zondag zie, de mensen om ons heen, iedereen is geweest en bijna geen afmeldingen, er werd gelachen, omhelst, gezoend.

Mensen die elkaar niet of amper kenden zaten in een geanimeerd gesprek.

De neefjes en nichtjes van X met aanhang waren blij om elkaar weer eens te zien.

Kortom het was heel bijzonder en ja dat heb ik toch allemaal zelf opgebouwd of me bij aangesloten.

Ooit kreeg ik van een ex schoonzus 2 kaartjes voor een belangrijk tenniswedstrijd voor mr. X, zij deed er niets mee.

Ik ging niet mee en X bedacht dat onze achterbuurman die we amper kende ook van tennis hield en nodigde hem uit.

Nu 14 jaar later is hij en zijn gezin eigenlijk onze dierbaarste vrienden.

X kreeg een weekendje weg met hem kado voor zijn 60 jaar.

Ze gaan samen naar een festival.

Zo kunnen die dingen gaan.

Je krijgt allemaal kansen op je pad maar wat doe je ermee?

Loop je ze voorbij of stop je ?

Het leven blijft wel superinteressant.

Dat is eigenlijk mijn grote mazzel dat ik dat vind.

Zo blijft het de moeite waard.

Het gaat best goed met mr. X.

Al lagen we gisteravond erg vroeg op bed. ;-)

Hij slaap goed.

Geeft zijn leven ipv een 4 een 7 .

Ik slaap trouwens ook veel beter.

Naast iemand liggen die vol met stress zit is vast niet zo goed.

Kwam tussendoor meisje met het rode haar met kleindochter langs.

Zij gaat zaterdag een week weg en dat is niet zo leuk voor mij.

Ja erg he, ik ga haar missen.

fijne dag

The day after......

Nou het is geweest.

Wat een werk en stress maar Lief heeft een geweldige feest gehad.

Iedereen die zou komen was er en daarbij de belangrijkste mensen in zijn/ons leven.

De locatie was werkelijk super.

Een prachtig huisje en een tuin.

We moesten wel zelf voor drank en eten zorgen.

De mensen die het plekje nog niet kenden, en dat waren er nogal wat, waren zo enthousiast.

Mr. X kreeg heel vele leuke kado's.

Veel enveloppen (met inhoud) maar ook een weekendje weg met zijn BFF, een fietstocht met lunch met zijn zus (mooieschoonzus), een mooi ingelijst iets met geld, tasjes met gezonden dingen zoals slaap- en kalmeringsthee (grappig toch)

Mijn salades, helemaal zelf gemaakt en verzonnen waren volgens de berichten lekker.

Er werd gevraagd naar recepten.

Tja een echte Francaise heeft geen recept.

Natuurlijk waren er ook vriendinnen met hun man

en deze 2 waren er ook weer.

En natuurlijk mijn BFF en haar man.

Het was een hele vermoeiende week.

Het was ook geen verjaarDAG  maar verjaarWEEK.

Begon verleden week zondag met lunch met zijn kinderen als verrassing, maandag schoonpapa en gebak (niet voor mij)

Het was hier ook nog feestweek en om HEM een plezier te doen 2 keer mee geweest wat heel leuk was.

En dan het weer pffff.

en de voorbereidingen met dus klapstuk gisteren.

Ik heb deze week tot Hélène's WEEK uitgeroepen.

En dat begint vandaag met heel veel rusten, lezen en genieten van tuin en de beestjes.

Dan ga ik een leuk uitje verzinnen, waarschijnlijk een stad want daar heb IK zin in.

En hij moet koken en boodschappen doen.

Dit is MIJN week.

(en hij moet van de dokter bezig blijven dus ik help hem erbij.)

Oh en ik wil ook vorderingen maken met ons plan om een vijver in de voortuin te maken.

Hij wilde een vijver, ik niet, en nu toch wel dus het ijzer smeden als het heet is.

Vijver en stenen proberen te vinden op MP.

Wat trouwens super was, was dat zijn kinderen en schoonzoon ons super geholpen hebben.

Zonder hen hadden we het vast ook gered maar wat scheelde het een hoop tijd en werk en wat was het fijn dat ze het deden.

Ongevraagd.

X laat duidelijk merken en zegt t ook dat hij zo blij is met mijn aandeel in alles.

Dat is wel fijn hoor een man die altijd complimenten maakt.

Dat neemt niet weg dat hij de hele week zijn dankbaarheid mag tonen.

Het is nu eenmaal niet altijd Hélène's WEEK (ja met hoofdletters)

Dank jullie wel voor jullie reacties op vorige blog.

Zo leuk en lief.

Fijne week allemaal

wild

Dit zijn foto's van 10 dagen geleden.

Ondertussen is er veel in bloei.

Ik wilde graag een wilde tuin en eerlijk is eerlijk hij is wild.

Zwagerdieallesrukvindt kon het niet laten om er iets van te zeggen.

Dat was niet positief.

Kan kloppen als je zijn tuin ziet.

grasveld, perfect onderhouden en om precies 1 meter een plant.

Gisteren kwam de schoonmoeder van een vriendin even langs met de vriendin.

Nee, onze tuin was niets, daar hield ze niet van.

En passant gaf ze ook met X advies om zijn heg anders de snoeien.

Vriendin schaamde zich rot maar ik zei dat ze zich geen zorgen hoefde te maken.

Vanmorgen keek ik door hun ogen naar de tuin.

We vonden het zelf ook best wild hoor en kijken hoe het volgend jaar anders kan.

Gewoon gezellig om zo bezig te zijn.

Vroeger zou ik me diep geraakt voelen door opmerkingen van anderen.

Daardoor heb ik zeker 20 jaar geen visite durven ontvangen, ik was als kind en jonge vrouw zo vaak gekwetst en beledigt over het huis van mijn ouders dat het een fobie was geworden.

Pas sinds we hier wonen gaat het mens over de vloer hebben best goed.

Ik voel me niet meer geraakt door hun opmerkingen en ze mogen best een spinnenweb zien.

Ik zeg ook nooit let maar niet op de rommel.

Waarom zou ik.

Let er maar wel op.

De rommel valt best mee trouwens maar veel mensen zeggen dat.

Mijn rommel is vaak papier, bladen, boeken over de bank verspreid.

Wil je mijn "rommel" niet zien blijf dan lekker thuis.

Vaak krijg ik te horen; wat een rust hier.

En dat is waar wij beiden naar streven.

Toch blijft het me irriteren dat sommige mensen altijd maar negatief commentaar geven.

Is iets leuks zeggen niet veel leuker en makkelijker?

Mijn moeder zei altijd tegen iedereen aardige dingen, mijn vader het tegenovergestelde.

Ik heb van hen beide in mij.

Al spreek ik het negatieve niet vaak uit.

Ik let wel op.

Af en toe schrik ik er echt van als ik denk zoals hij.

Mijn god, dit is een gedachte van mijn vader, zo wil ik niet denken en ga me snel richten op het positieve.

Ik las laatst over ouders die jaloers zijn op hun kinderen.

Ik denk dat hij jaloers was op alles wat we anders deden dan hij.

Geen wonder dat hij zich terugtrok in een klein dorp in Frankrijk, hoefde hij niet te zien waar hij allemaal jaloers op kon worden. 

Enfin de tuin, ja het kan even wat rustiger maar ik wil geen bloemen die nog in bloei staan afknippen want we hebben veel hommels en bijen.

En planten eruit trekken doe ik ook niet, zijn hebben ook recht op leven.

In de herfst gaan we wel verplaatsen.

Ik vind het gewoon belangrijker dat er insecten zijn en dat de planten het naar hun zin hebben dan dat ik het rustiger maakt .

Dan wil ik ook, wie dan ook, bedanken voor de regenbui en de veel betere temperaturen.

Ik voel dat er weer leven in mij kom en dat ik me veel beter voel.

Ik ga weer eens heerlijk in mijn huis poetsen en opruimen.

(niet de spinnenwebben)

Zondag is het feest van mr. X

We rekenen op 44 man of zo.

En ik moet allerlei salades maken maar vooral proberen niet te stressen.

Ik voel het wel in de buik maar ik wil niet mezelf ziek maken.

Het ergste wat er kan gebeuren is dat er tekort is.

Ik weet niet hoe je uit moet rekenen hoeveel je nodig hebt voor 44 man.

Meesten hebben we in huis.

Behalve dus voor de salades maar Mr. X gaat de boodschappen doen.

De kippen hebben als een gek gelegd dus eitjes zat.

In 1 week 14 eitjes.

Ben trots op de dames.

De grap is dat ze altijd tegelijk naar het nachthok gaan en even later er weer uit en dan liggen er 2 eitjes.

Boeiend he? ;-)

Haha, ik vind het echt frappant maar ja dat ben ik.

We gaan er een leuk weekend van maken maar ik zal toch blij zijn als t weer maandag is en ik kan nagenieten.

Daarna kan ik weer iets anders verzinnen waar ik stress van krijg.

We spelen met het idee om een midweek naar Cochem te gaan.

Ik vind het daar zo mooi.

Ging uitrekenen na hoeveel dagen ik heimwee kreeg toen we in de Ardennen zaten en dat was na 4 dagen dus het zou net aan kunnen 5 dagen weg.

Moet ik het mezelf aandoen?

Weet ik ook niet maar we zien wel.

Eerst maar het feest overleven.

Fijn weekend allemaal.

Is dit nu later?

Wat een prachtig lied.



Gisteren was weer een hele bijzondere dag.

Ik heb voor het eerst van mijn leven een wolf geaaid.



De dag begon met ontbijt onder de boom.

Daarna op de fiets naar het dorp gefietst want de parfums waren in de aanbieding en we waren zwaar aan een nieuw luchtje toe.

Ik heb  altijd, al jaren, van L.ancome Poeme in huis.

MOET!

Daarnaast kocht ik nieuwe luchtje van ar.mani.

Hmmmm.

Ook Lief is geslaagd.



Geluncht aan het water om een heerlijke plek.

Het leven is goed.



s"avonds naar een braderie.

Ik ben altijd bang dat ik iets mis als ik er niet heen ga maar werkelijk NIETS gemist.

Nou ja is niet helemaal waar.

Wolven.

De buurtjes vroegen of we meegingen dus gingen we.



En daar was dus iemand met 2 wolven.

Ze zijn van een opvang voor allerlei "huisdieren"

Je kent ze wel die mensen die bijzondere dieren willen hebben omdat kat/hond zo gewoon is.

Doe maar een varken, een wasbeer, een uil, of een wolf.

Dan zijn wij pas bijzonder.



Toen ik klein was woonden we in een bos erg afgelegen.

Alles stond altijd wagenwijd open vanwege de hitte en in mijn bed hoorde ik s'avonds laat wolven janken .

En ik was zoooo bang.

Stel dat ze zo binnen zouden komen.

Later, veel later besefte ik pas dat het gewoon honden waren maar niemand die me gerust stelden.

De wolf is het enige dier waar ik echt bang voor ben, zelfs op TV.

En gisteren liep er iemand met zo een beest op de braderie.

Ik herkende het meteen.

Zocht die persoon op want ik wilde het mijne er van weten.

De wolven waren prachtig en nog liever dan lief.

Je kon met ze op de foto maar dat heb ik niet gedaan.

Hoefde ook niet.

De mensen vertelden alles wat ik wilde weten, vol passie.



We eindigden de avond in de tuin van onze buurtjes.

EErst ik met mijn BFF en later kwamen de mannen.

Het werd een hele bijzondere avond met haar.

Ze is zoooo ongelofelijk bang voor wat er komen gaat.

Ze wil helemaal niet dood, is nog niet klaar met het leven.

Ik voelde me zo verbonden met haar en haar angsten, zo een aparte gewaarwording.

Ik moet er niet aan denken dat ze er niet meer is.

Dan zal mijn hele leven weer anders worden.

Daarom wil ik er zoveel mogelijk van genieten, bij haar zijn.

Nadat de tranen waren opgedroogd en we even stil waren omdat alles gezegd was kwamen onze mannen weer binnen met hun vrolijkheid en grappen.



Eeen hele bijzondere dag.

gulden

'

Net ontbeten onder de boom met brood verse aardbeien en koffie.

Naast mijn Liefde en tussen ons in Soop.

Kip Mathilde aan onze voeten met haar ogen dicht, totaal in rust.

Ik slaap al weken goed.

En Lief slaapt steeds beter.

Sinds hij thuis is is er ook een last van mijn schouders

Niet meer bang hoeven zijn dat er iets met hem gebeurd omdat de stress hem teveel is geworden.

En ook geen zorgen meer over hoe het zal zijn als hij ooit thuis komt te zitten en we veel bij elkaar moeten zijn.

Het valt allemaal zo mee.

Raar is dat toch die angsten voor van alles en nog wat.

Als het eenmaal zo ver is is het nooit zo erg als je gedacht had.

Verre van zelfs.

Daarom probeer ik me veel minder druk te maken over van alles en nog wat.

Wat velen niet beseffen is om je niet druk te maken heb je veel kracht nodig.

Als je overspannen bent of op wat voor manier dan ook verzwakt bent is het vechten tegen dat soort gedachtes heel moeilijk.

Nu kan ik makkelijk denken ; komt goed maar ik weet ook dat het voor sommige mensen bijna onmogelijk is omdat ze te moe zijn.

Ik zal dat ook niet zo snel tegen iemand zeggen.

Want wat weet ik er uiteindelijk van?

Mijn eigen ervaring is dat vele dingen goed gekomen zijn maar heel veel dingen toch ook niet.

En daar moet je mee dealen.

Dat het neefje uit mijn leven is bijvoorbeeld.

En zijn zussen.

Wie had dat ooit gedacht?

En er zijn momenten dat t vreselijk pijn doet maar dan kijk ik naar wat ik wel heb.

Jij wordt niet meer beter zei een psych, wat een dweil, na 1 sessie want je hebt niet genoeg om voor te leven.

Hij schreef ook in mijn dossier; geen hobby's, geen interesses, geen bezigheden.

Die dweil heet ook nog eens wijsbek.

Echt waar.

Mr. X en mijn liefde voor de beestjes bleken toch wel genoeg te zijn.

Meer dan genoeg zelfs.

Het blijft een gevecht maar wel de moeite waard.

Sommige dubbeltjes zijn wel gewoon kwartjes geworden.

En ik kan het weten.

Soms voel ik me zelfs een gulden.

klagen

Hij op de foto is vandaag 60 jaar geworden
Zomaar opeens.
Zo was hij 45 en kregen we een relatie en vandaag dus opeens 60 jaar.
En ik vind hem nog steeds geweldig.
Ik hou zoveel van die vent.

Verder geloof ik je niet als je mij zegt dat je dit weer heerlijk vind.
Zelf weet ik af en toe niet waar ik het moet zoeken, voel me lichamelijk en geestelijk beroerd en schrok me wild toen ik zag dat het de komende dagen zo blijft.
Wel dolblij dat het zaterdag en zondag, dag van het feest, weer normaal is want feest met zulke temperaturen dat ga ik echt niet trekken.
Dus eigenlijk bof ik best.

Nu het avond is gaat t weer beter.
Daarbij, ja waar klaag ik eigenlijk over, gingen we na het eten naar het strand, in een auto met airco.
En ik woon niet in een appartement waar je geen kant op kan en is er in de tuin altijd wel schaduw.
Maar goed, ik zou ik niet zijn als ik niets te klagen had.
Jammer maar zo ben ik en mensen die er niet tegen kunnen zijn hier al lang afgehaakt dus kan ik gewoon verder gaan zoals ieder dat van mij gewend is.

Weet je eigenlijk snap ik mensen niet die nooit klagen.
Ik vertrouw ze gewoon niet.
Mensen die een maand door Azie trekken bijvoorbeeld en nee hoor, niets te klagen.
Dat bestaat toch niet?
Heb je dan geen hoofdpijn gehad, gestoken door een beest of een keertje slecht geslapen van de hitte of zoiets?
Drie weken op vakantie met je gezin, met de auto naar Spanje en ja hoor alles was leuk.
De kinderen speelden zo lief, vader hielp iedere dag met koken, nee de tent was helemaal niet te warm s'nachts, lekker koel juist, nee geen mier gezien.
Nee dat klopt niet.
Ze liegen of nemen mij in de maling.
Kinderen maken ruzie, mannen (de meesten) doen niet zoveel want ze hebben vakantie,  en jij wordt op dag van vertrek ongesteld.
Zo gaat dat gewoon.

Enfin gelukkig werden we zaterdag uitgenodigd bij mooie schoonzus in de tuin te komen eten en bleek schoonzusdienooitlacht en zwagerdieallesklotevindt er ook.
Nou dan ben ik toch echt een beginnelingetje hoor wat klagen betreft.
Het maakte niet uit welk onderwerp we aansneden alles was ruk en dan zeg ik het nog netjes want zwager gebruikt woorden als kutmerel en zo.
Hun zoon is al niks laat staan hun schoondochter of de grootouders van schoondochter die haar studie betalen.
Hun zoon is een leuke vriendelijk, verzorgde jongen met een leuke baan en hun schoondochter is een hele mooie jonge vrouw waar ik t prima mee kan vinden en belangrijker nog; ze zijn volgens mij dol op elkaar.
Maar er deugt niets van.
Ze gebruikt hem alleen maar totdat haar studie klaar is en dan kan hij vertrekken.
Terwijl ik dit opschrijf denk ik; wat zijn het eigenlijk vreselijke mensen.
Mr. X die er niet van houdt om zijn familie af te zeiken moet nu ook wel toegeven dat hij zich ook geen raad meer weet.
Terug in de auto zei ik; ik WIL die NIET meer.
Het is niet dat ik het niet kan maar ik wil het gewoon niet meer.
Ik ga al op zondag nog zelden naar schoonpapa omdat zij daar ook zitten en dat is natuurlijk ook belachelijk.
Ik zal heus wel eens met ze opgescheept zitten om X een soort plezier te doen maar echt dit soort mensen zitten toch echt niet in onze vriendenkring of in buren waar we mee omgaan.
We hebben een tijdje nog de schuld bij ons zelf gezocht, maar niet gevonden, dus het moet toch echt aan hen liggen.
Godzijdank, maken wij, zoals bekend overal een grap van en kunnen we er wel weer om lachen als we weer een kutmerel horen zingen.
Hey luister is dat een kutmerel?
en daar een klotemus.

Nou ja het mooie van het leven is dat als je lijdt er altijd wel ergere dingen te vinden.
Bijvoorbeeld naar het strand gaan met dit weer in een auto zonder airco.
Jahaa dat soort mensen zijn er ook dat besef ik echt wel hoor.

Ik wou echt over iets anders schrijven maar goed dit is er uitgekomen.
Kan ik ook niets aan doen.
Wel te rusten en geniet maar van het mooie weer.
Ik kan het in ieder geval niet.

zaterdag

kip uit de bosjes

De natuur geeft ook lessen.

Wacht niet met genieten want soms is het heel snel voorbij.

Zo met deze prachtige klaproos.

Kijk, geniet, ruik, maak foto, of tekening.

Het blijft maar een paar dagen en dan is het weer weg.

Er gebeurt van alles in de tuin.

Het is een prachtige periode.

Weinig kleren aan, je ziet je buren veel vaker, het is heerlijk buiten ontbijten, koffiedrinken, lunchen en s"avonds daar te eten.

Niet denken; wat een gedoe, gewoon doen.

De kipjes begonnen op dezelfde dag weer eitjes te leggen.

Ik blijf maar genieten van die 2 meiden.

plaatje van pinterest.

2 van deze poezen heb ik geboetseerd.

Ik vind ze zooooo schattig.

Gisteren in de tuin bij BFF.

Ze moeten een maand drogen voordat ze in de oven kunnen, daarna kleur geven en weer de oven in.

Mr. X is aan het huis begonnen.

Ik merk hoe weinig energie hij heeft.

(schildert de buitenboel)

En hoe weinig plezier.

Hij is nu zo een 6 weken thuis, wil heel graag "ïets" doen in de vorm van therapie of zo en vraagt er al 5 weken om en ze beloven iedere keer iets op te sturen wat bij hem past maar tot nu toe, je raadt het al; NIKS.

Ik heb het idee dat het minder gaat ipv beter maar dat lijkt mij logisch.

Hij hoeft nu niets meer en ook niet de schijn op de houden.

Hij blijft wel dingen doen en afspreken.

En ik zie dat hij met sommige mensen praat en dat is wel heel bijzonder .

Maar wat een hoop mensen hebben het meegemaakt of zitten er nog midden in zo een burn out.

Het is ook geen wonder in mijn ogen.

Het leven dat we leiden/lijden is toch niet gezond meer?

Ik zelf heb weinig keus.

Ga ik over mijn grenzen moet ik het meteen bekopen.

Later naar bed dan normaal omdat we een feestje of iets hebben?

Dan slaap ik de hele nacht niet.

Ongezond eten?

Halve nacht last van.

Stress?

knallende koppijn.

Teveel indrukken;

stress

te weinig indrukken

depri

At verleden week een stuk appeltaart.

De volgende dag had ik spierpijn in de benen en een vreselijk humeur.

Onrustig en agressief.

Wou zo graag ruzie maken en even goed schreeuwen maar deed het niet.

Gewoon een stuk appeltaart he.

Wist eerst niet wat ik had totdat het me weer te binnen schoot;

Dus ik moet wel een regelmatig leven  leiden.

En vanaf mijn tribune kijk ik dus naar de anderen.

Hoe ze zichzelf en hun kinderen helemaal gek maken.

Oh hier is een kip me gek aan het maken.

Even een nekkie gaan omdraaien.

We/ze willen zoveel meemaken dat ze nergens meer tijd voor hebben en zeker niet genieten.

Moet aan die high tea denken laatst met 16 vrouwen.

De telefoons zijn niet uit geweest.

En er meosten maar foto's gemaakt worden voor weet ik veel wat.

FB, vriendinnen, familie .

Schijtziek werd ik er van.

Laat me met rust.

Wat ik ook zo irritant vind is dat te pas en te onpas die dingen tevoorschijn gehaald worden om foto's te laten zien.

Van kids, huisdieren, vakanties, andere leuke uitstapjes.

En ik iedere keer mijn bril weer op om iets te kunnen zien wat me totaal niet interesseert.

Dan zie je een foto van een kind met flaporen en grote neus en moet je zeggen; wat een leuk kind, terwijl je denkt griezel.

Of van de poes die zo schattig ligt.

Of een kip die uit de struiken komt.

Mens begin een blog en val mij niet lastig iedere keer dat ik een slok thee wil nemen.

Ik vind je kind niet leuk, en je kat ook al niet en je vent met tattoo's helemaal niet.

Mocht je denken dat ik niet van foto's hou; ik hou er wel van, echt maar niet op een telefoontje.

Gewoon echte foto's of via de blog of mail.

En NIET als ik eet of high teat.

Ik weet heus wel dat IEDEREEN een super leuk leven heeft, ze hoeven niet met bewijzen te komen.

Ik lees wel op FB of vertel het me maar gewoon.

De ergste zijn trouwens, volgens mij he, en ik heb vaak gelijk, de carriere dames onder ons.

Die zitten er ook tussen.

Die zijn pas geweldig.

Nee ze kunnen niet high tea-en want ze moeten studeren want ja binnenkort weer examens.

Of ze hebben belangrijke vergadering. HEEL belangrijk.

Is prima trouwens hoor iedereen mag zichzelf heel belangrijk vinden ik kan er alleen niet zoveel mee.

Dan zie ik toch liever foto's van kinderen met flaporen en grote neus.

Ja, die kunnen ook schattig zijn.

Ik denk zelf dat we op onze manier allemaal even belangrijk of onbelangrijk zijn.

Vooral dat laatste eigenlijk.

maar ja dat is dan weer mijn mening he.

Ik vind mezelf af en toe best een geinig wijffie maar of t iets uit zou maken als ik er niet geweest was?

Tja dan was mr. X nog steeds vrijgezel.

Of juist heel erg blij met een normale vrouw met huishoudelijke talenten.

Ach vindt jezelf maar belangrijk zeg ik weleens want een ander vindt dat niet.

Fijn weekend.

En heb je een leuke vader?

Vier dan gewoon vaderdag.

Kan ook zonder kado maar gewoon met aandacht en lieve woorden.

Kost niets

 

het is vandaag

We konden niet naar het strand want Soop is zo kaal dat ze zou verbranden.

Het werd dus een bos maar eerst lunchen met pannenkoeken.

We gaan wel op een avond naar het strand.

Ooit heel lang geleden dacht ik; wat kunnen sommige mensen toch overdrijven met hun hond.

Hoorde ik op vakantie mijn schoonzus tegen mijn broer zeggen, mis jij de hond ook zo.

Gelukkig is de X ook behoorlijk erg en ging hij ook liever met hond naar het bos dan zonder naar het strand.

Het was trouwens weer heel gezellig met elkaar.

s"Avonds dacht ik; ik stuur meisje met rode haar een app of ik even langs kan komen en op dat moment kreeg ik app van haar of ik zin had in een kletsje en even later zaten we hier in de tuin bij te kletsen.

Mr. X kwam even later met brede lach thuis van een etentje met zijn zoon.

De zoon was er ook bij.

Die wordt vandaag 26 jaar alweer.

De zoon van onze vrienden is geslaagd.

Jippie.

Hij belde ons gisteren dolblij en vandaag hebben we feest.

Wat heerlijk om dat met elkaar mee te maken.

Het voelt allemaal veel fijner en relaxter dan zo een verjaardag van X's kids waar we nooit bij betrokken worden.

We zijn nog NOOIT op een verjaardag van hen geweest.

En dan mijn eigen neefje en nichtjes.

Ook al drama.

Via FB zie ik nog weleens wat maar het is zo pijnlijk om te lezen dat de ene geslaagd is of rijbewijs heeft gehaald of verhuisd is zonder dat ik erin betrokken word.

Het blijft een groot verdriet en gemis.

maar vanavond dus weer naar Lisse toe voor een feestje van een geweldige leuke jongen.

Mr. X gaat rustig aan beginnen met het huis schilderen, nou ja het houtwerk en zo.

Ik ben supertrots op hem want ik weet hoeveel doorzettingsvermogen het hem kost.

Aan de andere kant weet ik ook hoe blij hij zal zijn als hij weer iets gedaan heeft.

We proberen elkaar en onszelf te motiveren.

Zo dwing ik mezelf om meer dingen buitenshuis te doen.

Voor hem maar ook voor mezelf.

Vandaag mag ik heerlijk in mijn eigen huis gaan opruimen en schoonmaken en ik heb er zin in.

Dit is mijn hoekje in de tuin, vlak bij de beestjes waar we veel zitten en zelfs ontbijten.

Morgen ga ik daar boetseren met meisje met rode haar.

En koffie drinken.

wie wil mijn problemen?

 Euh heb ik wat te vertellen?
Ja in mijn hoofd is het grote chaos maar of dat interessant is.
Keek gisteren een aflevering over autisme van Filemon en wat een herkenning.
Volgens mij zat ik met open mond te luisteren en te kijken
Je blijft maar leren, als je het wil en ik wil heel graag, over die psychische stoornissen.
Het was gisteren zo herkenbaar en zowel op mij als op t neefje van toepassing.
Af en toe dat obsessieve gedrag wat over van alles en nog wat kan gaan.
Zo kon ik halve nachten het internet afstruinen naar serviezen met een kip erop afgebeeld.
Ik kon er gewoon niet van slapen en zeker niet als ik weer eentje had besteld.
Heeft een paar jaar geduurd, beeldjes en theeserviezen.
En opeens was t over.
Net al fotograferen.
Jarenlang MOEST ik werkelijk overal foto's van hebben.
Duizenden en duizenden heb ik want ik liet ze ook nog eens afdrukken en plakte ze allemaal in.
Soms kan het over een film gaan.
Dan ben ik jaren aan het zoeken naar een bepaalde film en dan heb ik hem en hem ik er niets eens naar gekeken want bang dat het te heftig is.
Zo ook over een meisje met een vos.
Of een meisje met wolven.
Dat laatste daar werd van vertelt dat het waar gebeurt was.
Het speelt zich af in de oorlog en ouders kunnen net voordat ze afgevoerd worden en nooit meer terug zullen komen geld geven aan iemand die voor hun meisje van 5 of 6 wil zorgen.
Het meisje loopt weg om haar ouders te gaan zoeken en blijft bij een troep wolven en kan zo overleven.
Heel heel erg zielig allemaal.
"gelukkig" bleek de schrijfster het allemaal verzonnen te hebben.
maar toch.
En dan heb ik die films en kan ik ze niet meer wegdoen alsof het een grote schat is.

Maar de obsessies kunnen ook prettig zijn.
Dan heb je s nachts al je wakker ligt gewoon iets om aan te denken, of als je moet wachten bij de dokter.
Vaak als ik door heb dat het niet normaal is zo bezig te zijn kan ik ermee stoppen.

Dan is het voor mijn "vreemde" dingen zoals me totaal afsluiten van mijn omgeving heel erg lastig nu X thuis is want het valt me op hoe erg ik het doe.
Zit ik in mijn eigen wereld, heel prettig en dan vraagt hij mij is en land ik weer en dat is zo een vervelend gevoel.
Daarom heb ik ook zo een moeite met iemand aan de deur al is het voor een of ander goed doel.
Ik MOET mijn wereld uit.
X merkt nu ook hoe vaak ik het doe en kan er moeilijk mee om gaan en dat begrijp ik.
Gelukkig is het huis groot zat en kunnen we onze eigen ding doen en ik pas me ook aan want ik ben niet meer alleen.

Het blijft passen en meten voor ons beiden maar we redden het wel tot nu toe.
Even accepteren dat we anders zijn en anders met de dingen omgaan.
Vooral hij heeft er moeite mee .
Hij is alweer 5 weken thuis en dat is voor iedereen die fulltime werkt heel moeilijk denk ik.

Wel merk ik dat ik veel geduld met hem heb.
Hij is vaak ge-irriteerd over niets, mèn hij lijkt op zijn broer af en toe, de schrik van elke vrouw.
Klein voorbeeld ; we gaan morgen naar het strand maar ik geen aan dat ik liever naar een ander strand ga (daar zijn we 100 keer geweest)
Hij meteen pissig want volgens hem wil ik naar Zandvoort, heeft hij een hekel aan, en kost het parkeren 10 euro.
Zandvoort was trouwens niet eens in mij opgekomen maar een meisje wil wel eens wat anders is haar leven toch?
Mijn idee was om na te denken, samen , waar we heen zouden kunnen waar ook hond mee kan maar ik ging maar onkruid uit de tuin trekken.
Ik bewonder mijn geduld.
En ik snap hem ook wel hoor hij zit gewoon niet goed in zijn velletje.
Op dinsdag heb ik trouwens geen zin om "ruzie" te maken want dan ben ik altijd erg moe.
Dan maar wat onkruid en dooie planten eruit trekken.

Het waren zondag was erg gezellig.
De jongens gingen zwemmen en hebben ook genoten.
Gisteren samen met X even naar winkelcentrum geweest in oude woonplaats om wat dingen te regelen en ook dat was fijn saampjes.
Het is niet kommer en kwel hier hoor alleen af en toe heeeel diep ademhalen en tot 10 tellen of tot 100 mocht dat nodig zijn.

Vanmorgen weer een fijne ochtend gehad bij het boetseren, de laatste van het seizoen.
BFF was er ook dus dat was weer extra fijn.
Kaartjes voor Zwanenmeer bestelt.

Toch heb ik het gevoel dat de maand juni door mijn vingers glipt.
Voor mij de leukste maand van het jaar en het vliegt voorbij.
Het komt denk ik omdat ik teveel met het feest bezig ben.
Als we maar niet te weinig co.la hebben, hoeveel salades moeten er gemaakt worden, en stel dat ze er allemaal heel lelijk en verlept uitzien, dat er niet genoeg rosé is of stokbrood of juist allemaal teveel en dan moet het weer weggegooid worden.
Nou ja zoiets dan in mijn hoofd maar gelukkig niet de hele dag door.
Ik kan het stoppen.

Ach ik ken vast mensen die graag hun problemen met de mijne zouden willen ruilen maar ja dat moet je die vent er ook bij nemen hoor.
Tijdelijk dan want een ding is zeker; ik kan en wil niet zonder hem.

Jullie horen nog wel welk strand het is geworden, weet zeker dat hij nu weer gewoon zichzelf is en dat we samen een heel leuk plekje gaan verzinnen terwijl we samen tegen elkaar aan op de bank zitten te knuffelen.

zeikerdje(s)

De X en Soop zijn aan de wandel zoals iedere dag.
Ondanks mijn voornemens ben ik geen een keer mee gegaan.

Het valt niet mee om je gewoontes te veranderen en misschien wil ik dat helemaal niet.

Verder gaat t goed hier.

Ja, af en toe een aanvaringkje maar dan lees ik weer in de Libelle dat "ruzie" maken best wel goed is voor je relatie en daar ik er alles aan wil doen om mijn relatie goed te houden doe ik wat Libelle zegt.

Vannacht droomde ik wel dat een bekende en zeer rijke DJ verliefd op me was en vroeg of ik bij hem wilde komen wonen.

Ik twijfelde.

Wist trouwens helemaal niet wie hij was want ik heb geen verstand van DJ's/

Geen idee wat die gasten eigenlijk doen alleen dat ze heel rijk zijn.

Ik zie weleens mensenmassa's op TV die allemaal hun linker, nee rechterarm in de lucht steken terwijl ze op elkaar gepropt staan.

Geweldig zei mijn buuv van vroeger altijd.

Ik snapte nooit wat daar geweldig aan was maar ja ik drink ook niet en dan bij je gauw klaar volgens mij.

X is best een zeikerdje.

En natuurlijk wist ik dat al maar ik ga dat een beetje op mijn blog zetten, echt niet.

Ik heb geen kinderen om op te scheppen en om te vertellen wat ze nou weer studeren of in welk land ze zitten dus ik schep op over X en de hond.

X had mijn voorraad plastic zakjes weggegooid.

Ik pissig want ik gebruik de boterhamzakjes voor de 2e keer voor bij uitlaten van Soop.

Of om zaadjes in te doen of schelpen of wat dan ook.

Hij vindt het niet leuk dat ik in oude kleding rondloopt dus trok ik leuke kleding aan, moest me iedere keer omkleden als ik de hokken ging schoonmaken, tuinieren of schoonmaken in huis maar zat gisteravond netjes gekleed op de bank.

Alles knelde.

Mag ik aub mijn oude kleding weer aan vroeg ik smekend?

Nou ja allemaal van die kleine dingen die het leven ZEER irritant maken en waar we mee moeten dealen.

Ik doe er trouwens net zo hard aan mee hoor.

Neemt hij het verkeerde merk toiletpapier mee of teveel of te weinig melk mee.

Of vieze pasta.

Of hij zuigt niet goed bij de keuken.

Ken je dat?

O en nog zoiets hij gebruikt teveel schoonmaakmiddel/

En toch zijn er ook leuke dingen.

Zo gingen we gisteren naar tuincentrum en kochten we weer een mooie hosta en 2 grote potten.

Gewoon gezellig met elkaar.

En een koelbox.

We hadden een piepkleine die uit elkaar viel, nu een grotere die we vandaag al gaan gebruiken.

Stuurde onze vrienden uit Lisse een appie dat we nog 4 plekken aan boord overhadden of ze zin hadden.

Dat hadden ze.

Wat lekkere dingen ingeslagen en om 14 uur varen we weg.

Dit doe ik dan wel weer voor de X hoor want ja varen en ik........

Maar gezellig is het altijd met hen wat we ook doen.

Al hebben we een week geleden met elkaar gegeten er valt altijd veel te lachen en te praten.

Zo ging zoon naar Parijs en moeder met vriendinnen naar strandhuis met vreselijk weer.

Ben benieuwd naar de verhalen.

Soop kan niet mee want die is zo kort geschoren bij de trimsalon dat er nog amper haar op zit en ik ben te bang dat ze verbrand, wat ze zeker zal doen.

Echt niet om aan te zien zo een kaal hondje met alleen haar op haar hoofd.

Voel wel lekker in bed. Net of er een ottertje naast je ligt.

Lekker warm ook.

Zelf is ze nog behoorlijk van slag.

Enfin la vie est belle zal ik maar zeggen.

Zo lang je niet naar de A.ction hoeft.

En ik moest gisteren.

Wat een drama.

Al dat gepeupel die denken dat ze alleen in die winkel lopen.

Dat krioelen, die herrie en die lijven veel te dicht bij de mijne.

Wou net zeggen, wilt u even opzij gaan u staat in mijn aura, bleek t X te zijn en die mag in mijn aura staan.

Graag zelfs.

Sterker nog, hij is mij aura.

Mijn eigen zeikerdje.

Ma.rion, 13 ans pour toujours

Zag ik vannacht weer een prachtige film.

Als ik zeg prachtig, denk dan niet aan een film met prachtige beelden en een happy ending.

Verre van dat.

Ik bedoel dan eigenlijk een film die heel veel indruk heeft gemaakt.

Die in mijn hoofd blijft zitten en die ik in mijn lijf voel.

Eigenlijk kijk ik nooit naar film met het onderwerp pesten.

Dat doet teveel pijn.

Niet dat ik ooit gepest ben maar ik herken de eenzaamheid en de angst door het getreiter van mijn vader, dag in, dag uit.

Dus ja ik ben eigenlijk wel gepest.

Toen ik de titel zag van de film wist ik eigenlijk al genoeg, wilde wegzappen maar bleef toch kijken.

EEn gewoon gezin.

Oudste meisje 13 jaar.

Doet het goed op school.

Heeft vriendinnen en is verliefd of een leuke lieve jongen uit haar klas en hij ook op haar.

Er is ook een zusje van een jaar of 8 en broertje van 4 jaar.

En dan opeens begint het gepest.

Door 1 of 2 maar als snel de hele klas, zelfs haar beste vriendin.

Ze word in elkaar geslagen, onzedelijk betast, uitgescholden.

Hoewel ze van haar moeder NIET op FB mag heeft ze dat stiekem toch gedaan en daar krijgt ze vreselijke dingen naar haar hoofd geslingerd.

Je bent lelijk. Hang jezelf op. Waarom ga je niet dood. We krijgen je wel te pakken.

De leraren en dan vooral de directeur heeft geen zin in gezeik dus "zien" ze niets.

Tegen haar ouders zegt ze niets maar ligt s"nachts in bed te huilen van wanhoop.

Het vriendje probeert haar te helpen maar ook hij wordt geslagen en kan niet tegen de groep op.

Twee dagen voor DE dag wordt ze in de kleedkamer van de sportzaal in elkaar geslagen.

Een leraar komt binnen maar loopt weer weg.

Als haar moeder met haar jongere broertje en zusje naar een vriendin gaat blijf zij in bed met "griep".

De moeder vindt haar op haar kamer.

Ze heeft zich opgehangen.

Man, dat kleine lijfje daar in die kamer en de wanhoop van die moeder.

Op de begrafenis komt er niemand van school, geen leraren, geen ouders, geen kinderen.

Niemand wil er iets mee te maken hebben.

Later beweerd een moeder zelfs dat het in dat gezin waarschijnlijk niet klopte en dat ze daar de reden moet zoeken en niet bij de school.

De moeder bijt zich vast en wil weten waarom

De vader wil vooral stilte om zijn verdriet te verwerken.

Ze vindt de bedreigingen op FB, een brief met de namen van de kinderen, een lerares spreekt haar toch aan al heeft de directeur dat verboden.

Zo valt de puzzel langzaam in elkaar en kan een advocaat er een zaak van maken.

Werkelijk afschuwelijk hoe ieder zijn eigen hachje probeert te redden en hoe eenzaam dat gezin is.

Vanmorgen eerst eens opgezocht of t waar gebeurd was; en inderdaad.

De moeder heeft een boek geschreven en dat is verfilmd.

Ik neem aan dat de foto op het boek de echte Marion is.

Het breek mijn hart.

Want dit gebeurd nog steeds.

En als we allemaal onze ogen sluiten, hebben we nergens last van.

Zag laatst ook een franse film die waar gebeurd was over een jonge vrouw die vermoord wordt en niemand had iets gezien of gehoord.

Volgens mij heet de film 39 temoins.

39 getuigen.

Zoveel mensen hadden het gezien.

De eerste en enige die brak en vertelde dat hij het wel gezien had, werd door ieder uitgekotst en moest verhuizen.

Ik hoop dat ik NOOIT zo zal zijn.

Dat ik nooit de andere kant op zal kijken.

Maar ja, je weet maar nooit want ik ben natuurlijk ook maar een mens.