Algortako Eztabaida Gune Antiautoritarioak ateak itxiko ditu

Hemen behean aipamen/berria Euskal Herrietako batetan existitzen den gunerik interesgarrienetakoa den Eztabaida gune antiautoritarioak ateak itxiko omen dituela eta, beti ere proiektuari norbaitzuk jarraipena ematen ez badiete behintzat. 

Algortako Eztabaida Gune Antiautoritarioak ateak itxiko ditu

Proiektuko kideen motibazio faltaren ondorioz, Algortako Eztabaida Gune Antiautoritarioak ateak itxiko ditu laster. Uste dute proiektu kolektibo bat garatzerako beharrezkoa dela jendez inguratuta egotea, eta hori da, hain justu, une honetan duten gabezia. “Kolektibo kanpoko jendearen inplikazio eskasak lokalaren kudeaketa osoa proiektuko kideon esku egotea eragin du, horrek suposatzen duenarekin: txanden antolaketa, material eskaerak, banaketa, betebehar burokratikoak etab.”, azaldu dute. Maila politiko eta pertsonalean ikasketa izugarria izan dela azpimarratu dute, eta proiektuaren beharrean sinesten dutenez, ateak zabalik utzi nahi dizkiote balizko belaunaldi aldaketa bati.

Duela zazpi urte sortu zuten egitasmoa, Uribe Kostan kontzientzia kritikoa garatzeko eta bizitzaren eta jendartearen egoera aldatu nahi zuten pertsona zein kolektiboen topagune bat eratzeko. Eduki politiko eta soziala biltzen duen materiala saltzeaz gain, hainbat topaketa, hitzaldi aurkezpen, elkartasun jaialdi eta bestelako antolatu dituzte bertan, beti ere ikuspuntu antikapitalista eta antiautoritariotik.

Eztabaida Gune Antiautoritarioko kideen oharra:

Zazpi urteko ibilbidearen ondoren, Eztabaida Gune Antiautoritarioko kideok proiektuari amaiera ematea erabaki dugu, aspaldian motibazio eta energia desgaste handia eragiten zigun zenbait dinamika arrastaka generamatzan eta.

Herri mugimendu ezberdinetan parte hartu eta gero, 2008an Uribe Kostan kontzientzia kritikoa garatzeko eta gauzen egoera aldatu nahi duten pertsona nahiz kolektiboen topagune izateko helburuarekin sortu genuen proiektua. Hau da, Eztabaida Gunea ez zen soilik eduki soziala eta politikoa zeukan materiala (liburuak, fanzineak, musika…) saltzen zuen liburudenda huts bat. Horrez gain, hitzaldi mordoa antolatu eta bestelako ekimenak burutu dira bertan, hala nola bideoteka, saski ekologikoen kontsumo taldea, bilera lekua kolektibo ezberdinentzat, elkartasun jaialdiak borroka ezberdinekin, argitaratutako liburu eta CDak… Beti ere ikuspuntu antikapitalista eta antiautoritario batetik.

Ez zen erraza izan tendentzia politiko ezberdinengatik hain markatua dagoen esparru militantean lekua hartzea, hots, “beltz” edo “gorritzat” etiketatzea ohikoa den toki batean. Hala ere, gure iritziz, batzen gaituena ezberdintzen gaituena baino gehiago denez, etiketa ideologikoei, ikusmira hertsiei eta betiko antolakuntza ereduei aurre eginez, borroka sozialean aurrera egiteko diskurtso propioa eraikitzea ezinbestekoa da.

Hasieran udalaren diru laguntza bat jasotzen bagenuen ere, azken urteotan lokaleko salmeten bidez eta Algortako jaietako txosnetan lortutako diruarekin finantzatzea lortu dugu. Autogestioa, liberaturik gabeko borondatez egindako lana eta asanblearismoa proiektuaren oinarriak eta gure ezaugarri nagusiak izan dira betidanik.

Zergatik ez jarraitu proiektuarekin?

Gure ustez, proiektu kolektibo bat garatzerakoan jendez inguratuta egotea beharrezkoa da eta horixe da gure gabezi nagusia. Kolektibo kanpoko jendearen inplikazio eskasak lokalaren kudeaketa osoa proiektuko kideon esku egotea eragin du, horrek suposatzen duenarekin: txanden antolaketa, material eskaerak, banaketa, betebehar burokratikoak… Azken finean, gutxien ikusten den lan horrek praktikan gure helburu ideologiko eta politikoez aldentzea suposatu du.

Ez dakigu errealitate honen arrazoia proiektuan partehartzea bermatuko luketen dinamiketan ez asmatzearen ondorioa den, edo pertsonak gero eta desmobilizatu eta alienatuagoak egotearekin zerikusirik duen. Arrazoiak arrazoi, ez daukagu azken boladan egon garen moduan jarraitzeko energiarik eta beraz, erabaki hau zuekin konpartitu nahi genuen.

Eztabaidak, ekintzak, irriak, doluak… bizi izan ditugu kolektibo eta pertsona anitzekin, eta ondorioz maila politikoan eta pertsona gisa ikasketa izugarria izan da guretzako. Gaurdaino, gu izan gara lokala kudeatu dugunak eta proiektuaren beharrean sinisten dugunez, are gehiago garai hauetan, ateak zabalik utzi nahi dizkiogu balizko errelebu bati.

Horregatik, bilera irekia deitu dugu datorren Irailaren 10ean, arratsaldeko 19:00etan lokalean bertan.

Amaitzeko, gure eskerrik beroenak adierazi nahi dizkiegu errealitate bilakatutako amets honen alde lan egin duzuen guztioi.

Gehien kontsumitzen den kulturak errealitatea ezkutatzen du...

“Gehien kontsumitzen den kulturak errealitatea ezkutatzen du”

Bazeukaten poesia, eta burutazio bat izan zuten Eñaut eta Aimar Uribesalgok: disko batean ateratzea, musikaren laguntzaz. Esaten ez dena, eta esateko zeukatena esateko. Aimarrek (Oñati, 1988) idazten ditu poemak, eta Eñautek (Oñati, 1990) laguntzen dio gainerako prozesuan. Oraingoz, hainbat emanalditan ari dira, herriz herri, eta badute asmoa jarraitzeko. Harremanetarako: pobresiak@gmail.com

Nola bururatu zitzaizuen izena? Nola lotzen dituzue poesia eta pobrezia?

Eñaut: denbora asko eman genuen izena jartzen. Behin etorri zitzaigun Pobresiak. Poesia pobreentzat, herri xumearentzat egina, guretzat, gure ingururako. Pobresiak.

Nolatan hasi zineten?

Eñaut: Aimar hasi zen poesia batzuk egiten, kanpora ikastera joandakoan. Batzuk eginda zeuzkan, eta esan genuen, “zergatik ez dugu poesia ateratzen disko batean?”, talde bat egin beharrean, poesia entzuteko moduan. Normalean irakurtzeko izaten baita. Entzuteko samurragoa da. Posia asko ez baita irakurtzen. Nik neuk, ez dut irakurtzen poesiarik. Nahi dituzu ideiak bota, jendeari esan, baina ez zara irteten kalera eta jendeari berba egin, ez? Egiten dituzu poema batzuk, eta disko batean, jendeak entzuten du. Burutazio bat izan da.

Emanaldiak-eta, nola etorri ziren?

Eñaut: guk ez genuen pentsatu emanaldiak egitea. Diskoa eta fanzinea geneuzkan. Oñatikoak gara, eta pentsatu genuen bertan zabaltzea, eta kito. Diskoa atera genuenean, aurkezpen batean azaldu genuen dena, eta gero poesia batzuk bota genituen, pixka bat luzatzeko. Ez geneukan prestatuta, baina horrela hasi ginen. Nik uste zuzenekoak ere irabazi egiten duela, jendearen harrera ikusita.

Nolako erreakzioa izaten du jendeak?

Eñaut: jendea pozik geratzen da, eta gainera, barre egiten dute. Nik uste jendea gustora geratzen dela; aspertuta baleude, joan egingo lirateke, eta han geratzen dira. Bada zerbait.

Poesia idazte hori, nondik etorri zaizu?

Aimar: bururatzen zaizkizu gauzak: hitz joko bat, ideia bat… Sorkuntza da. Gauza bat ikusi, errealitate bat, erlazionatu beste errealitate batekin, eta gauza bat sortu. Betidanik gauzak bururatu, ahaztu, etorri eta ahaztu. Behin esan nuen: hau dena idatzi egin behar dut. Egun batean, ohartu nintzen idazten ari nintzen hori ahal zela poesia izan, poesia forma eman ahal zitzaiola; eman nion poesia forma, hartu zuen, eta orain poesia da.

Nahiz eta inkontzienteki hasi, orain kontzienteki idazten duzu? Pertsonalki zer ematen dizu?

Aimar: sorkuntza orok bete egiten zaitu: musika egiten baduzu, pintatzen baduzu, baldin bazara gai zerbait egiteko. Ez dakit erlazionatua dagoen behar sozial edo psikologiko batzuekin. Ez dut irakurtzen poesia asko, baina zerbait gustatzen zaizuna irakurtzen baduzu, esaten duzu: “Nola ez zait niri bururatu?”. Zuk idaztean, beste batek esango du hori. Zu jartzen zara paper horretan.

Kultura soziala egiten duzue? Hala izendatu daiteke?

Aimar: ez dakit kultura soziala ahal den izendatu, definitu egin beharko genuke. Poesiaren barruan ere, hain ezberdina da kontua… Txikitatik guk ikusi duguna izan zen poesia konkretu bat, eta nik pentsatzen nuen zakarra zela poesia. Gero lagun batek eman zidan Eduardo Galeanoren liburu bat, eta hori zen poesia: gauzak era politean idatzita, baina errealitate sozial batekin harremana duen edukiarenkin. Zuk egiten duzu gauza batzuk jan, irakurri, eta gero kaka egiten duzu. Eta kaka hori da poesia, metaforikoki.

Eñaut: nik uste dut badaukala zer ikusia. Zuk esaten duzun gehiena da gizartearen kritika. Ez duzu egingo zuretzako bakarrik, jendeak ikusteko egiten duzu. Gizarte kritika egingo ez bagenu ez nintzen zurekin egongo. Ni motibatzen nauena hori da, gizarteari esatea ideia horiek denak.

Jan eta bota. Zer jan duzue kulturalki, erreferentzia aldetik?

Aimar: lehenengoa, ikastolako “lengua castellanakoa”, autore “castellanoak”. Niri erakutsi zidaten poesia zakarra zela. Gero Eduardo Galeanorekin deskubritu nuen poesia polita ahal zela izan. Elgoibarren badago Hanka Hutsik izeneko talde bat, eta hor Ainhoa Mendibilek poesia idazten du, euskaraz. Nik beti joera izan dut gazteleraz irakurtzeko, niri interesatzen zaizkidan edukiak gaztelaniaz aurkitu ditudalako. Eta inertzia batean sartzen zara hor. Ainhoarekin deskubritu nuen poesia euskaraz polita izan ahal zela, erakargarria. Eta gero ez dut beste askorik jan poesia: Bukowski. Orain eragin handiena hori izango da.

Inguruko kulturatik, gauza asko dauzkagu komunetik behera botatzeko?

Eñaut: nik uste gauza asko dauzkagula botatzeko. Asko ematen digute jaten, eta gehiena zabor jana izaten da.

Aimar: kultura gizartearekin harremanetan dago, eta gu bizi garen gizartean zapalkuntza asko daude: generoen artekoa, klaseen artekoa, estatu batena, nazionalitate ezberdinenak… Kultura horrekin guztiarekin erlazionatua dago, gizarte egitura batekin. Gaur egun gehien kontsumitzen den kultura guztiz koherentea da gizarte egitura horrekin, eta gauza asko esaten ditu, baina beste asko ez. Eta esaten ez dituen gauzak dira errealitate sozial baten inguruakoak. Inoiz ez dizu esango, adibidez, klase sozialak existitzen direla, interes kontrajarriak daudela, eta klase batzuek, kontzienteki, hainbat egitura dituztela beste klase batzuei errealitatea ez erakusteko. Gaur egun gehien kontsumitzen den kulturak errealiteatea ezkutatu egiten du.

Kontua da Euskal Herrian punkiak etorri zirela 80ko hamarkadan, eta beste mugimendu askori esker, punkiak biziraun izan du hemen. Beste leku batean, sortu ere ez ziren egingo. Horren eragina gaur arte iristen da, eta gu horren ondorio gara, beste gauza askoren ondorio garen moduan. Eta gure ondorioak beste batzuk izango dira.

Poesiak, arteak… zenbateraino alda dezakete hori guztia?

Aimar: ez dut uste poesiak mundua aldatuko duenik. Arteak mundua errepresentatu egiten du, gauza batzuetan izan daiteke babesa, edo ez. Gaur egun menperakuntza tresna moduan erabiltzen da: telebistan, zinean… Musika batek badu bere eragina, zuk letra batzuk entzun edo irakurrita hausnar dezakezu, baina hori baino gehiago behar da gizartea aldatzeko, eta izan behar da gauza bat oso kontzientea.

Azkenean letra batzuetan zuk ez duzu ezer azaltzen, esloganak dira, mezu bat dute. Jende asko dago punkien letrak entzunda pentsatzen duena mundua ezagutzen duela, eta iritzi oso zurrun bat daukana munduaren inguruan. Poesiak balio du kontziente bazara zer den, modu batera pentsatzen badizu, eta zuri balio badizu, baina ia dibertsio moduan.

Eñaut: arteak bakarrik ez du mugituko, baina testu batean ondo azaldutako gauza batek informazioa eman diezazuke. Arteak eramaten du hori gorenera, eta ahal zaitu hunkitu barrutik. Eta horrek mugimendu bat sortzen du. Testua bakarrik, nork irakurtzen du? Arteak hori sinplifikatu eta gerturatu egiten du jendearengana.

Adibidez, emanaldietan, sumatu duzue jendeari eragin diola?

Eñaut: bai. Horregatik, guk egiten dugunak ona dauka testua daukala, eta gauzak ondo esanda esaten direla.

Aimar: jendea gustora geratzen da, gu ere bai, ondo pasatzen dugu, eta hori oso samurra da. Baina tematika sozialaz ari bagara, hori ez da nahikoa, eta hemen jende asko dago beren bizitza sakrifikatzen dabilena, muturreko maila batean, egoera politiko edo sozial konkretu bategaitik. Jende asko dago egunero bere denbora sakrifikatzen, asanbladatan, errealitate sozial bat aldatzeko mundu hobe baten bidean. Horrekin alderatuta, halako gauzak egitea da burgesaren gauerdiko eztula. Edo ahuntzaren gauerdiko eztula.

Errealitatea aldatzeko gogo hori badago, beraz.

Aimar: maila batean dago, ahal zen egon gehiago, edo gutxiago, eta hori ere aldatzen da. Gizartea aldatzeko grina daukatenen artean ere, maila ezberdinak daude: batzuek kontzientzia gehiago dute, edo lan gehiago egingo dute, eta beste batzuek gutxiago. Herritik herrira ere, ezberdintasunak ikusten dira. Nik uste dut, adibidez, Euskal Herrian bizi dugun egoera politikoagatik, tematika soziala ere gehiago sartu dela beste leku askotan baino: izan generoaren ingurukoa, talde feministen borroka, edo borroka sozialak, klase borrokarekin erlazio gehiago daukatenak, edo talde ekologistak. Orain, krisiagatik, Espainiako Estatuan agian gai sozialek gora egin dute. Ez dakit egoera zein den zehazki, niri inpresio hori ematen dit.

Langilearen miseria ez da burgesaren gauerdiko eztula?

Aimar: beti pentsatu izan dut musika talde bat izan banu gustatuko litzaidakeela Ahuntzaren Gauerdiko Eztula deitzea. Gero bururatu zitzaidan, burgesaren gauerdiko eztula. Zergatik burgesa? Hitza bera asko gustatzen zait. Agian ez delako hainbeste erabiltzen, eta hainbeste baldintzatzen digulako errealitatea, gizartea bera. Burgesia gustatu egiten zait, baina burgesia ez zait gustatzen. Orduan, burgesaren gauerdiko eztula asmatu nuen, bakarrik bi horiek gustatzen zitzaizkidalako. Hitz jokoa eginez, ahuntzaren gauerdiko eztulak zelan nahi duen esan “hori ez da huskeria”, burgesaren gauerdiko eztula ere ez da huskeria. Langilearen miseria ez da huskeria, burgesiagatik.