ZNAJDŹ PIĘĆ SZCZEGÓŁÓW

      Czyli identyfikacji prezentów ciąg dalszy.

      Jak na złość nie wiem, gdzie upchnęłam zdjęcia lalek zrobione w SH. Ale uwierzcie, że wszystkie na tych zdjęciach wyglądały na Krawalki.  Tym czasem wiemy już, że Żenia jest lalką radziecką i to bezdyskusyjnie. Niestety nie znalazłam jeszcze jej sobowtóra na dollplanet.ru, ale przekopać się przez ich zasoby zdjęciowe to tytaniczna praca.

      Druga z lalek jest jak najbardziej z Krakowa. Podejrzewam, że raczej z ery Pomocy niż Krawala. 

 Ma wszystkie cechy tych lalek. Rysy twarzy, usta, proste rzęsy i gęsto rootowane włosy. Włosy mają dziwny kolor starego mosiądzu. Dałam jej na imię Lodzia.   

    

      Lodzia przybyła do mnie w ciuszkach uszytych przez moją szwagierkę. Ma bluzeczkę, spódniczkę, rajstopki, a nawet butki i opaskę. 

                               Wszystko ręcznie uszyte. 

      Zyta - trzecia lalka,  z bliska od Krawalek sporo się różni. Po pierwsze rzęsy  - są cieńsze, gęstsze i podwinięte.

 Po drugie zupełnie inny kształt ust. Po trzecie włosy rzadziej rootowane niż u Pomocnic. Po czwarte ma bardziej masywne ręce i nogi niż tej samej wysokości Krawalki/Pomocnice. 

No i jeszcze coś. Jeśli sukienka jest oryginalna, to lalka pochodzi z NRD. Sukienka ma niemieckie zatrzaski, sygnowane SOLI 

( Solidor fabryka przyborów do szycia). Ponadto lalka ma na głowie numer 01-53. Przy czym 53 to jej wzrost w centymetrach. 

Pomocnice mają o 3-4 cm mniej i nie mają żadnych numerów.

      Ze wszystkich laleczek bardzo się cieszę. Odeszły w zapomnienie NRD, PRL i ZSRR, a lalki zostały. :)

P.S. Zyta to najprawdopodobniej wyrób VEB Pluti Sonneberg  NRD

ETNO ZZA MIEDZY

Dziś szybciutki wpis o dalszej części świątecznych prezentów.

         Tym razem trzy niemieckie laleczki w ludowych strojach.

         Na początek kolejna pomponiara. Tym razem zapudełkowana lecz bez śladów jakiegokolwiek opisu. 11 cm razem z kapeluszem.

         Dwie pozostałe to dziewczynka i chłopiec w strojach bawarskich. Wyglądają jak para, ale nią nie są. Są chyba zrobione z celuloidu.

         Chłopiec 15 cm, odlany w całości głowa, tułów i nogi. Ręce ruchome. Ma na plecach mechanizm sprężynowy. Nie wiem do czego służy, bo nie mam kluczyka. Buzia ręcznie malowana, ale oczy naklejane  - kalkomania. Włosy wmoldowane. Ubranko niestety przyklejone. Butki namalowane.

         Dziewczynka 15 cm. Głowa odlana z tułowiem. Ręce i nogi ruchome , na gumki. Nogi odlane z tworzywa w kolorze białym. Zgubiła buty. Buzia taka jak u chłopca. Na wmoldowane włosy naklejona blond peruczka. Ubranko również przyklejone.

         Jedną nogę miała urwaną, ale okazało się, że tylko zaczep wyhaczył się z gumki. 

       Kapelusz miała połamany. Zrobiłam nowy z filcu. 

              Pochodzą z firmy WESTO tak jak Madelaine.

URWANIE GŁOWY

         Tym razem niestety dosłowne.

         Otóż dostałam w prezencie na Dzień Matki lalkę. Ponieważ miała włosy brzydko zaczesane do góry, postanowiłam je umyć i ułożyć, zaczesując na czoło. 

        Wpadłam na pomysł, ponieważ lalka jest bardzo duża ( 62 cm), żeby zdjąć głowę. Wydawało mi się to całkiem proste. Głowa jest winylowa na plastikowym ciałku. Nie przewidziałam, że plastik po przeszło czterdziestu latach zrobił się kruchy. Jedno pociągnięcie i trrrrach! Głowa z częścią szyi została mi w ręku.

         Tragedia. Tym bardziej, że odłamał się jeszcze kawałek. Wzięłam klej cyjano akrylowy i najpierw przykleiłam ten kawałek. Poszło gładko. Ale niestety na tym koniec. Część szyi, która została w główce za nic się nie dawała przykleić na swoje miejsce. Głowa okazała się za ciężka i po przyłożeniu szyja wpadała do środka głowy.  Nie było rady, trzeba było przykleić głowę z częścią winylowej szyi bezpośrednio do korpusu i w ten sposób pożegnać się z ruchomością głowy.

        Ale lepsze to niż lalka z głową pod pachą ( choć Manguście pewnie by się spodobała).

         Lalka dostała na imię Rozalia, na cześć polskiej księżnej zgilotynowanej w Paryżu podczas Rewolucji Francuskiej. Na pocieszenie dostała też ode mnie śliczne kapciuszki z króliczkami. 

         A teraz kilka słów o samej lalce.

         Lalka pochodzi z niemieckiej firmy. Niestety ma sygnaturę na głowie xo170 Hte. i nic nie mogę na ten temat znaleźć.  Mierzy  62 cm. Głowę i ręce ma winylowe, a ciałko i nogi z plastiku (z dwóch różnych rodzajów). W plecach miała wmontowany mechanizm grający na płytę. Niestety nie ma płyty, ale jest igła. Mechanizm firmy HETRO  Hans Eisen, zgłoszone do biura patentowego w 1963 r., patent uzyskano w 1966 r. I znów nie znalazłam żadnych zdjęć lalek, tylko misia z 1960 r. z tym mechanizmem.

         Lalka ma brązowe włosy rootowane. Niestety jakaś domorosła fryzjerka je obcinała, zwłaszcza z przodu. Oczka zamykane niebieskie. Usta z dziurką na smoczek.

         Miała chyba oryginalną sukienkę z dopinanym fartuszkiem i niebieskie majtki. Sukienka ma guziki typowe dla niemieckich strojów ludowych z południa , metalowe z szarotką. 

         Głowę przed przyklejeniem umyłam i ułożyłam fryzurę zabezpieczając szydełkową czapeczką.

         Potem przykleiłam głowę i teraz Rozalia wygląda tak.

Przy okazji prezentowania kapci z króliczkiem, to mam do odstąpienia cztery pary bucików dla Built Bear.

Są w bardzo dobrym stanie, bez śladów użytkowania. Jeśli ktoś byłby zainteresowany proszę o maila.

LALA KORNELIA

         Tytuł zaczerpnęłam z jakiegoś opowiadania dla przedszkolaków. Lala zdaje się miała niezbyt przyjemny charakterek. Cóż trudno ciągle wymyślać tytuły postów będących cytatami lub tytułami. Jednak od początku takie było założenie (Maggie) i tego się trzymajmy.

         Moja Kornelia sporo się  naczekała na swoje 5 minut, bo jest prezentem gwiazdkowym. Jednak wziąwszy pod uwagę strój jest lalką letnią. Bo ma różową sukienkę bez rękawka.

         Kornelia zrobiona jest cała z winylu. Ma 30 cm. (powinna mieć 27)

         Na głowie ma sygnaturę  Götz 429 – 11

Jest to  lalka z serii Just like me. Niestety nie mogę dojść imienia. Mia nie ma grzywki, a Paula ma brązowe oczy. Znalazłam takie zdjęcie , ale to tylko kawałek pudełka, za to sukienka się zgadza. Zdjęcie jest z 2013 r.

Sukienka jest sygnowana  2 X Gotz i raz Harrods. Jeśli dobrze kombinuję jest to lalka z limitowanej serii dla Harrodsa.  Niestety nic ponad to nie udało mi się znaleźć. Kornelia ma też własne majteczki, tylko buty nie są oryginalne.

        

Moja Kornelia ma oczy szarozielone

 (Mia w opisie niebieskie). Mat też dziwne rzęsy, zobaczcie.

          

         Tak więc buty pożyczyłyśmy i Kornelia mogła udać się na zwiedzanie ogrodu.

W MEJ PAMIĘCI TKWI

         Im człowiek starszy, tym z większym sentymentem powraca do lat dziecinnych. Chętnie ogląda stare zdjęcia, otacza się przedmiotami z przeszłości. Nie potrafi obojętnie minąć na targu staroci rzeczy, które kojarzą mu się z dzieciństwem.

         Kiedy minął pierwszy szał zbierania wszystkich lalek, jak leci, zaczęłam wielką uwagę przykładać do lalek, które pamiętam z dzieciństwa. Nie koniecznie tych, które miałam, bo miałam niewiele. Tak w ogóle do lalek z lat 50-60 tych ubiegłego wieku. Niestety jest je trudno znaleźć i są drogie. Dlatego, kiedy trafia mi się taka gratka w SH, jestem w siódmym niebie.

         Oleńkę mam już od dłuższego czasu, ale nie miałam na nią pomysłu. Przybyła do mnie jako jeszcze jedna pomponiara, czyli niemiecka lalka w stroju z Szwarcwaldu. To już zdaje się piąta. Ubranko miała koszmarnie zniszczone i brudne.

         Ujęła mnie jej buzia. Choć lalka jest dużo mniejsza, przypomniała mi mój zaginiony skarb.

 

Zdjęcie z netu

         Powiecie, że wcale nie podobna. Może, ale mnie jakoś się skojarzyła. Może przez tę perukę z warkoczami (nb. koszmarnie zniszczoną, czego na zdjęciach nie widać), a może przez te niebieskie oczy i czerwone usteczka.

         Perukę trzeba było zmienić. Ostatnio udało mi się zdobyć całkiem sensowne peruki. Jedną z nich kasztanowatą wykorzystałam do zrobienia Oleńce nowych włosów. Nie mam wprawy, ale i tak chyba lepiej wygląda niż w starej peruce.

 

peruka przed i po

         Najpierw pomyślałam, żeby zrobić jej sukienkę podobną, do tej jaką miała moja lalka. Ostatecznie jednak zrobiłam ukłon w stronę jej oryginalnego stroju, bo znalazłam materiał w różyczki. Biała bluzeczka, kwiecista spódniczka, koraliki i butki od porcelanki.

         Potem znalazłam jeszcze jedną kwiecistą spódniczkę, tym razem na białym tle.

         W końcu przypomniałam sobie, że miała białe rajstopki i oryginalne buciki i je odszukałam. Oto ostateczny strój.

         Chciałam zrobić ładną sesyjkę w ogrodzie, ale koło południa znowu zerwał się bardzo gwałtowny wiatr i z sesji nici. Udało się zrobić tylko parę zdjęć w domu.