Jacaszek & Kwartludium - Catalogue Des Arbres (2014)

Jacaszek & Kwartludium

Michał Jacaszek - compositions, production
Dagna Sadkowska - violin
Michał Górczyński - clarinet & bass clarinet
Piotr Nowicki - grand piano
Paweł Nowicki - percussion

Catalogue Des Arbres (2014)


Touch TO 94

By Michał Pudło

Wspólny koncert Michała Jacaszka i zespołu Kwartludium w trakcie festiwalu Unsound z 2013 roku był pierwszą prezentacja materiału z "Catalogue Des Arbres". Pamiętam dokładnie atmosferę występu – elektroniczne płaszczyzny i nagrania terenowe kreowały organiczną wręcz przestrzeń, w ramach której instrumentaliści Kwartludium improwizowali, nawiązywali dialog i uzupełniali tkankę muzyczną odpowiednimi detalami. Niebagatelne znaczenie miały też wizualizacje – publiczność i sala koncertowa pokryte zostały zarysem leśnych koron z przebijającymi nieśmiało promieniami słońca. Ogólna urokliwość tuszowała lekkie potknięcia ze sprzętem, a może nawet kilka startych klisz i naiwnych rozwiązań właściwych gatunkowi (współczesna klasyka zbudowana na field recordingu). Wnioski nasuwały się same: Jacaszek wyraźnie skręca w stronę szeroko pojętego impresjonizmu i nieco bardziej złożonej kompozytorki.

"Catalogue Des Arbres" jest właśnie próbą przełożenia "impresji" na muzykę. Skąd tytuł i koncept albumu? Jacaszek nie ukrywa (bo wiele do ukrycia nie ma), że inspirował się dorobkiem Oliviera Messiaena, a raczej fragmentem jego dorobku – cyklem miniatur fortepianowych "Catalogue D'oiseaux", powstałym z fascynacji ornitologicznych. Messiaen był wyjątkowym przypadkiem w historii XX-wiecznej klasyki. Synestetyk, wybitny nauczyciel kompozycji, zafascynowany ptasimi trelami do tego stopnia, że najpierw, na początku lat 50., napisał krótką, przeznaczoną do ćwiczeń w konserwatorium kompozycję na flet i fortepian ("Le Merle Noir"), by następnie w 1958 roku ukończyć obszerny siedmioksiąg, zbierający transkrypcje ptasich melodii z różnych zakątków Francji.

Sednem albumu Jacaszka są terenowe nagrania poszumu rozmaitych gatunków drzew i roślin (francuskojęzyczne podtytuły utworów przeważnie dookreślają jakich). Skoro Messiaen katalogował ptasie trele, to czy możliwe jest katalogowanie dźwięków drzew? Wydobywanie ich dźwiękowej "tajemnicy"? Czy słuchacze mogą rozróżnić szelest dębu od brzozy? Dzikiego bzu od topoli? Skoro każdego dnia aura, wilgotność, prędkość wiatru płatają nam figle, odmieniają efekt pomiaru, są czynnikiem losowości? Inspiracja "Katalogiem ptaków" jest bardzo luźna również w tym znaczeniu, że Jacaszek, wbrew nazwie albumu, wcale katalogu tworzyć nie zamierza. Różnorodność i przetworzenie nagrań terenowych zwalniają słuchacza od przymusu zgadywania.

Gra polega raczej na rozbudzaniu wyobraźni. Tytuł utworu podpowiada "łąkę", co widzisz? Podpowiada "ogród", co widzisz? Jest też "księga jeziora", "królestwo dębów i brzóz". Drobne różnice unifikują "Catalogue…" – wytworzona w pierwszym utworze atmosfera, kiedy to ponad szumem topoli słyszymy rezonujący fortepian, ćwierkający klarnet i cytat z „L'alouette Lulu” (skowronek borowy, ptaszek z trzeciej księgi „Catalogue D’oiseaux”), ten liryzm i pewnego rodzaju majestatyczność, naiwność i afirmacja, zostają z nami do końca.

Jacaszek i muzycy Kwartludium wspomagają się fortepianowymi cytatami z „Catalogue D’oiseaux” i robią to w sposób inteligentny – nigdy nie cytują bezpośrednio fragmentów ptasiej transkrypcji, lecz sekwencje akordów, które budują tło miniatur (katalog Messiaena wcale nie składał się jedynie z ptasich trelów, lecz również rekonstruował środowisko). Co sprawia, że „Katalog drzew” korzysta obficie z messiaenowskiego języka – słychać to momentalnie. Niestety wszystko, co spłodził Olivier Messiaen, w obcych kontekstach pozostanie fundamentalnie messiaenowskie, a nawet przebije się na wierzch, jak w żadnym innym znanym mi przypadku. Pomimo oczywistego faktu cytowania, słuchając „Catalogue Des Arbres” trudno momentami pozbyć się wrażenia, że mamy do czynienia raczej z kompozycją Francuza w uproszczonej, elektronicznej oprawie, niż autorskim dziełem zainspirowanego Polaka.

W każdym razie powyższy zarzut to szczegół, który nie rzuca zbyt długiego cienia na „Katalog drzew”. Inną sprawą jest kwestia koncepcji. "Zestaw ośmiu pejzaży dźwiękowych – ukrytych, szemrzących pieśni moich ukochanych drzew" – mówi Jacaszek. Ale czy drzewa mogą opowiadać interesujące historie? Swego czasu John Cage wykonywał utwór na amplifikowane kaktusy (ale chyba nie były zbyt rozmowne). Album broni się dobrze jako próba ujęcia impresji w zgodzie z zasadami współczesnego, klasycyzującego improvu, ma też świetne momenty instrumentalne (brawo Kwartludium). Wydaje mi się jednak, że to na wysokości "Glimmer" Jacaszek złapał brzmienie, które windowało go do grona najbardziej wyjątkowych rodzimych producentów.

Pink Freud - Sorry Music Polska (2003)

Pink Freud (band)

Tomasz Ziętek - trumpet
Wojciech Mazolewski - bass
Kuba Staruszkiewicz - drums
Paweł Nowicki - electronics

+
DJ Wojak - sample
Sławomir Jaskułke - piano 

Sorry Music Polska (2003)

I’m really glad to present you here this amazingly good album from Pink Freud. Formed inGdansk, Poland, in 1998, this eclectic trio is surely one of the most interesting electro-jazz combos to emerge in Europein the last decade. Pink Freud have already released four albums: Zawijasy (2000), Live in Jazzgot, Sorry music polska(2003) and Jazz fajny jest (2005). Their actual line-up is: Wojtek Mozolewski (bass, loop, sampler), Tomek Zietek (trumpet and prepared trumpet), Kuba Staruszkiewicz (drums).

«Pink Freud’s music combines the inexhaustible energy of the music of the 1960s and 1970s with contemporary influences sought wherever possible, from grunge to hip hop. Formalized, rich compositions and modern sound generated by electronic instruments leave the musicians enough room for spontaneity, individualism and the wild and crazy improvisations so typical of jazz. A narrative structure to compositions and a wide array of electronic instruments are distinctive features of Pink Freud’s music. The musical sense of humour and detachment from the sounds produced are the features by which the band’s style can be recognized. Pink Freud have become famous for their totally new and sometimes completely crazy interpretations of well-known musical motifs, like Nirvana’s Come As You Are [included in the album presented here – for all you rock fans out there: believe me, this track alone is worth the listen!] and Gershwin’s My Man’s Gone Now.» (Warsaw Voice)

«There must be a lot of intelligence in these musicians to create music, play with it and enjoy it at the same time.» (Gazeta Wyborcza)

Track listing:
1.-Madmoiselle Madera
2.-Jazz Fajny Jest
3.-Come As You Are
4.-Pong
5.-Tribute To Don Johnson
6.-My Man's Gone Now
7.-Taniec Muletty
8.-Kocie Języczki
9.-Muzyka Pięciu Przemian
10.-Rozmowy Z Kapokiem (Bonus Truck)

Ecstasy Project - They Were P (MW, 2011)

Ecstasy Project (band)

Rafał Gorzycki – perkusja
Tomasz Pawlicki – flet
Łukasz Górewicz - skrzypce, altówka
Paweł Nowicki – wibrafon
Paweł Urowski – kontrabas

They Were P (MW, 2011)

This is the 5th album by the Polish ensemble Ecstasy Project, founded and led by drummer / percussionist / composer Rafal Gorzycki. Gorzycki, who is also active in other musical projects, like the excellent Sing Sing Penelope ensemble, formed Ecstasy Project as a vehicle for his compositions, which lay in the fuzzy area between Jazz and contemporary Classical music. The ensemble includes also flautist Tomasz Pawlicki, vibraphonist Pawel Nowicki, violinist Lukasz Gorewicz and bassist Pawel Urowski, and is capable of performing the complex music and creating an atmosphere that bridges between chamber contemporary Classical music and modern Jazz, moving between the two smoothly and seamlessly. The music, almost entirely composed by Gorzycki, is quite intricate at times, but does not cross the point of total alienation to the less experienced listener, keeping enough melody and rhythm to hold on through the more difficult passages. Of course listeners with more experience in Classical music will find this music familiar and quite enchanting from the very first listen. This is very European music, encapsulating the musical traditions the 19th and 20th Centuries, from neo-romanticism, via atonal experimentation and minimalism, right into the avant-garde. And yet the music is not over-intellectual and leaves a lot to feeling and atmosphere, keeping the overall emotional level alive and aesthetically satisfying. Definitely worth investigation for more adventurous listeners!

Track listing: 1. Who Is Next?; 2. Vigo; 3. What Harmony Part I; 4. What Harmony Part II; 5. … And Beyond; 6. Jeddem; 7. Zero Plus Zero; 8. Na Jednym Rymie; 9. They Were P; 10. Too For… Swing; 11. Where Is Atonal Etude?

By Adam Baruch

www.adambaruch.com

Ecstasy Project – Europae (Monotype Records, 2007)

Ecstasy Project (band)

Rafal Gorzycki - drums
Lukasz Gorewicz - violin
Tomasz Pawlicki - flute
Pawel Nowicki - vibes
Pawel Urowski - double bass

Europae (Monotype Records, 2007)

This is the 3rd album by the Polish ensemble Ecstasy Project, founded and led by drummer / percussionist / composer Rafal Gorzycki. Gorzycki, who is also active in other musical projects, like the excellent Sing Sing Penelope ensemble, formed Ecstasy Project as a vehicle for his compositions, which lay in the fuzzy area between Jazz and contemporary Classical music. The ensemble includes also flautist Tomasz Pawlicki, vibraphonist Pawel Nowicki, violinist Lukasz Gorewicz and bassist Pawel Urowski, and is capable of performing the complex music and creating an atmosphere that bridges between chamber contemporary Classical music and modern Jazz, moving between the two smoothly and seamlessly. The music, almost entirely composed by Gorzycki, is quite intricate at times, but does not cross the point of total alienation to the less experienced listener, keeping enough melody and rhythm to hold on through the more difficult passages. Of course listeners with more experience in Classical music will find this music familiar and quite enchanting from the very first listen. As the title suggests, this is very European music, encapsulating the musical traditions the 19th and 20th Centuries, from neo-romanticism, via atonal experimentation and minimalism, right into the avant-garde. And yet the music is not over-intellectual and leaves a lot to feeling and atmosphere, keeping the overall emotional level alive and aesthetically satisfying. Definitely worth investigation for more adventurous listeners!

Track listing: 1. Maestoso non troppo (7:02); 2. Sempre adaggio (7:38); 3. Allegro vivace animato (4:23); 4. Solo misterioso (1:31); 5. Adlibitum - Allegretto rallentando (9:04); 6. Solo con espressione (1:28); 7. Moderato recitando (9:11); 8. Solo con dolore (1:13); 9. Andantino grazioso cantabile (5:22); 10. Andante con melanconia (6:32)

By Adam Baruch

www.adambaruch.com

Ecstasy Project - They Were P (MW, 2011)

Ecstasy Project (band)

Rafał Gorzycki – perkusja
Tomasz Pawlicki – flet
Łukasz Górewicz - skrzypce, altówka
Paweł Nowicki – wibrafon
Paweł Urowski – kontrabas

They Were P (MW, 2011)

Rafał Gorzycki retains low profile but he is nonetheless one of leading figures in young Polish Jazz. His main feature is open-mindedness. His projects are varied and comprise mainstream, avantgarde and chamber music. He collaborated or co-leadered such important bands as Maestro Trytony, Sing Sing Penelope, Dziki Jazz or Ecstasy Project. This last venture is recognized not only in Poland but also abroad what is evidenced by this very favourable review of his last album "Reminiscence Europae" (2008). Musically speaking it is an elegant mixture of modern chamber music with free jazz aesthetics. Not too sophisticated for average and not too obvious for advance listener this release is good example how well ambitious and accessible elements in jazz can be merged together when in hands of talented and able musicians... 

Author: Maciej Nowotny
http://kochamjazz.blox.pl/html

Ecstasy Project - Reminiscence Europae (2008)

Ecstasy Project was one of the most important projects in Polish avant-garde, featuring such artists that were to become prominent figures on Polishjazz scene as Rafał Gorzycki (Sing Sing Penelope) or Paweł Urowski (Contemporarz Noise Sextet). Fortunately Ecstasy Project's albums were recognized not only in Poland but also abroad and I am able to quote here excellent review of this album written by Ian Patterson for allaboutjazz.com:

"The jacket photography of Reminiscence Europae shows what looks like a bridge by architect Santiago Calatrava, which is appropriate. His global works divide opinion and are impossible to ignore. His architecture is largely devoid of local cultural reference; he is the architect without borders. In a way, these photos are a suitable metaphor for the music of Polish group Ecstasy Project—seemingly simple yet technically impressive and austere. According to taste, it is perhaps beautiful, and with few obvious points of departure.

The Italian song titles and chamber ensemble sobriety that dominate these live recordings allude to a classical approach, but the violin of Lukasz Gorewicz (the main voice of the group) comes from somewhere between the melancholia of eastern European folk and the animated style of violinists Jean Luc Ponty and Jerry Goodman. The vibe playing of Pawel Nowicki is utterly minimalist, atmospheric in a Zawinul-esque way, and evokes a Twilight Zone eeriness. Underpinning this esoteric face is the compelling drumming of nominal leader and main composer Rafal Gorzycki, which carries an energy and force in contrast to the edgy minimalism around him.

The pieces have a modern, avant-garde feel to them—soundtracks to European art-house cinema. The manipulation of space and silences, which lend such force to the infrequent eruptions of drums, violin and flute, are shaped by the minimal utterances of Pawel Nowicki's vibes, quietly rumbling drums, Pawel Urowski's alternately sparse and lively double-bass, and tense violin notes which are more percussive than melodic. But there is momentum to this music; the innate tension in the short staccato phrasing and the abstractness and dissonance, rises imperceptibly to crescendos that are surprising in their intensity.

On "Presto Cinque," violin and flute trace the initial lyrical melody before Gorewicz takes solo flight. Drums and bass propel the violinist into some inspired playing on a heady segment that evokes the Mahavishnu Orchestra. A brief, silent interlude follows, broken by a circular vibes motif, before Tomasz Pawlicki's flute takes center stage, the notes unfurling progressively and becoming bolder as crashing cymbals fill the air. Pawlicki's playing becomes gradually freer and breathier as the piece reaches a climax, and the guttural cry that escapes his throat reveals the influence of Rahsaan Roland Kirk, or perhaps Ian Anderson—comparisons that do not flatter him at all.

The combination of vibes and drums creates dense soundscapes on "Maestoso non troppo." "Adibitum" glides from bowed bass and violin in harmonious tandem to blistering drums to near silence impregnated by softly chattering vibes. This is music in a constant state of ebb and flow.

An accompanying DVD shows this lineup in concert, but the absence of its more animated tracks, featuring exhilarating violin and flute improvisations, provides only half the picture. The dark and edgy minimalist approach of Reminisence Europae holds a certain fascination precisely because of that juxtaposition of rationed and unrestrained improvisation. Nevertheless, admirers of modern, progressive music will not be indifferent to this challenging, original project."

Check this video for sample of music of this band:

Author of text: Ian Patterson
www.allaboutjazz.com