Running Wild - Shadowmaker

    Πραγματικά αγαπημένη μπάντα οι Running Wild. Δεν νομίζω να στενοχωρήθηκαν αρκετοί όταν το 2009 ο καπετάνιος Rolf είχε ανακοινώσει την διάλυση του group, μιας και οι τελευταίες δισκογραφικές του προσπάθειες δεν είχαν βρει αντίκτυπο στους οπαδούς. Από το 'Masquerade' του 1995 και με τους δίσκους που ακολούθησαν, ο Rock 'n' Rolf κατάφερε να περιορίσει τον πυρήνα των φανατικών οπαδών σε χαμηλά αριθμητικά επίπεδα, μετατρέποντας τους(including me) σε σκληροπυρηνικούς και πεισματάρηδες.

   Μετά την διάλυση, λοιπόν, ο Rolf βάφει τα μαλλιά του κόκκινα και ασχολείται με 1-2 μπάντες σε πιο rock'n'roll και hard rock επίπεδα, παίζοντας και τον ρόλο του παραγωγού ήχου. Κανένα πρόβλημα με όλα αυτά. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν το 2012 αποφασίζει να επανασυνδέσει τους Running Wild, δηλαδή ουσιαστικά να καθίσει ο ίδιος να γραψει τραγούδια ξανά ως Running Wild. Σχεδόν οι πάντες (including me) κράξανε την κίνηση αυτή, καθώς ήρθε σε αντιπαράθεση με τις βαρύγδουπες δηλώσεις του Rolf λίγο πριν την διάλυση, οτι οι RW διαλύονται μια για πάντα, προσέφεραν οτι είχαν να προσφέρουν, κλπ, κλπ. Ο μόνος λόγος που χάρηκα, ήταν για τις ελπίδες που γεννήθηκαν να τους δω live, πράγμα που δεν έχω καταφέρει εώς τώρα, μιας και το 1992 που ήρθαν τελευταία φορά, ο ανήλικος τότε εαυτός μου αγνοούσε την ύπαρξη των RW και του metal!

1. Piece Of The Action
2. Riding On The Tide
3. I am Who I am
4. Black Shadow
5. Locomotive
6. Me & The Boys
7. Shadowmaker
8. Sailing Fire
9. Into The Black
10. Dracula

   Εξώφυλλο ... το χειρότερο ever για Running Wild, ανέμπνευστο, μια μαλακία και μισή, ακομά κι εγώ μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο στο photoshop! Δημιουργός του και μόνος θερμός υποστηρικτής του ο Rolf ... Δώσε, ρε μαλάκα, ένα πεντάευρω στον Marshall και θα σου βγάλει δουλειά, σίγουρα καλύτερη από τη μαλακία αυτή. Τρελή ξενέρα!! Αντικειμενικά, από τα 10 τραγούδια διασώζονται το 7λεπτο Dracula και 1-2 ακόμα, με τα υπόλοιπα απλά στο μέτριο. Υποκειμενικά και φανατισμένα, το 'Me and the boys' είναι απίστευτη μαλακία και τα υπόλοιπα ακούγονται αρκετά ευχάριστα, με τα 'I am who i am', 'Dracula' και 'Riding on the tide' να αποτελούν και hitάκια. Το μεγαλύτερο σφάλμα, το οποίο έχει γίνει στην όλη ιστορία είναι ο ήχος. Ψόφιος, πλαστικός, αδύναμος, hard rock. Αρκετά τραγούδια θα είχαν περισσότερη δύναμη και θα είχαν περισσότερα να δώσουν αν είχαν έναν πιο μεταλλικό ήχο.

   Α! και μάλλον ο καπετάνιος έχει ψιλοσαλτάρει... Σε γερμανικό περιοδικό απαντά στις ερωτήσεις/κράξιμο και δηλώνει ότι το εξώφυλλο είναι τρομερά εμπνευσμένο, οι τίτλοι 'Riding on the Tide', 'Sailing Fire' ΔΕΝ του θυμίζουν τους 'Riding the storm' και 'Raging fire' ..., ευχαριστεί τον τάδε για την σημαντική βοήθεια του στην τρομερή παραγωγή του δίσκου, τοποθετεί τον δίσκο ποιοτικά δίπλα σε 'Portroyal' και 'Under Jolly Roger'!! Ασε που έχει γεμίσει το layout με τη φάτσα του σε διάφορες πόζες .... Έχει βαλθεί να αφήσει τους κολλημένους και φανατικούς ακόμη λιγότερους.

    Ο δίσκος ακούγεται, ο Rock'n'Rolf έχει αρχίσει και σαλτάρει και εγώ περιμένω με υπομονή κάποια live εμφάνιση στην Ελλάδα.

"Όσα φέρνει η στιγμή"

Πέρασαν χρόνια μέχρι να μπορώ ξανά να ακούσω Dead Can Dance... μου "κάθονταν" βαρύ. Τους είχα θάψει σε μια "γωνιά", και μάλιστα θεωρούσα πως είχα ξεμπερδέψει με τη μουσική τους. Αμ δε....
             Το Πάσχα μαζευτήκαμε στο σαλονάκι του φίλου μας του Βάγγου, να αράξουμε και να τα πούμε. (Μένουμε σε διαφορετικές πόλεις). Επειδή ο Βάγγος ακούει όλο κάτι ιντάστριαλ μαλακίες και επειδή τα κεφάλια μας ήταν ήδη κουδούνια από το τρέξιμο των ημερών (να προλάβεις να δείς όλους τους φίλους και συγγενείς) και από κάτι μπύρες που είχαμε κατεβάσει την προηγούμενη βραδιά, ε είπαμε να βάλουμε να παίζει κάτι "χαλαρό"...
             ΣΟΚ!!! Δε ξέρω τι έφταιξε. Ολα έγιναν ξαφνικά καθαρά και ξάστερα. Σαν να ξύπνησα από μακροχρόνιο ύπνο. Κατάλαβα πως θα ήταν αδύνατο να εξηγήσω ή να μοιραστώ με τους λοιπούς παρόντες, τι μου συνέβαινε. Περιόρισα τον ενθουσιασμό μου στο να ζητήσω να ακούσουμε το αγαπημένο μου Dead Can Dance κομμάτι, το "Black sun", έχοντας στο μυαλό μου να πάω σπίτι μετά και να "μου πω" δυο λογάκια. Η βραδιά κύλησε θεικά.
          Το επόμενο πρωί, καφεδάκο, τσιγαράκι, ακρόαση όλων των δίσκων Dead Can Dance. Μαζί με τη μουσική τους είχα θάψει και ένα κομμάτι του εαυτού μου που τώρα λίγο-λίγο ξέθαβα....Ήταν όλο εκεί... αφθαρτο, αψεγάδιαστο, και όμορφο...
          Οι Dead Can Dance είναι η μοναδική μπαντα που εχω ακούσει περισσότερο εκτός σπιτιού παρά εντός. Και συγκεκριμένα, ξαπλωμένος νύχτα σε ταράτσες, σκαρφαλωμένος σε δέντρα, διανυκτερεύοντας πάνω από τα 1300m υψόμετρο. Πίσω σε όλα αυτά με έστειλε το ξανα-άκουσμα της μουσικής τους. Θυμήθηκα τι ταξίδια είχε κάνει το μυαλό μου και τι ειχα νιώσει. Αν τους έχεις ακούσει ότι και να γράψω θα είναι φτωχό και λίγο. Αν δεν τους έχεις τσεκάρει θα εκπλαγείς... Αυτή η μπάντα δεν έχει ταίρι... δεν μοιάζει με τίποτα από όσες μπάντες υπάρχουν στο πλανήτη, σε οποιαδήποτε περίοδο-εποχή-χώρα. Δεν ανήκει σε είδος μουσικής, ξεφτιλίζει με ευκολία κάθε "ταμπέλα", οι άνθρωποι δεν είναι από αυτό το πλανήτη. Κανένα τραγούδι τους δε μοιάζει με κάποιο άλλο τραγούδι τους. Άνθρωπε αναγνώστη  ξαναδιάβασε την προηγούμενη πρόταση.
          Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που θα μπορέσει να περιγράψει πόσο ξεχωριστοί, πόσο ιδιαίτεροι και πόσο σημαντικοί είναι σε αυτό που κάνουν. Δε ξέρω γιατί αλλά θα κλείσω με το...Εν αρχή είναι ο ΛΟΓΟΣ...

     Y.Γ.  Αφιερωμένο σε όσους γουστάρουν και σε όσους ακούν για πρώτη φορά.

Solitude Aeturnus - Into the depths of sorrow (1991) + Beyond The Crimson Horizon (1992)

Αυτοί εδώ οι Τεξανοί ήταν μεγάλη περίπτωση στις αρχές της δεκαετίας του '90. Επηρεασμένοι από τους Candlemass, σε μία εποχή που δύσκολα έβρισκες ανάλογη doom μπάντα, κυκλοφόρησαν κάποιους απο τους καλύτερους doom δίσκους της δεκαετίας εκείνης, κάνοντας όμως μια μαγκιά που τους έκανε να ξεχωρίσουν αμέσως και να δημιουργήσουν δικιά τους σχολή στο είδος.

Ναι μεν είχαν doom βάση, αλλά το συνδύασαν το θέμα με άκρως επικομεταλλική επίστρωση, κάνοντας και τους επικούς παουεράδες ακροατές να το γυρίσουν σε πιο αργά ακούσματα και το αντίστροφο... Εδώ έχουμε ΕΠΙΚΟ, αργό, ατμοσφαιρικό, λυρικό doom μέταλ με power ξεσπάσματα, με τα κιθαριστικά θέματα των John Perez / Edgar Rivers να σε κάνουν να ταξιδεύεις σε κόσμους μακρινούς και ονειρικούς... με τη φωνή του τεράστιου Robert Lowe να συνοδεύει με άκρως ταξιδιάρικο και προσωπικό τρόπο, κάνοντας τα τραγούδια ακόμα πιο μεγαλοπρεπή και αγέρωχα!!

Τεράστια φωνή!! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τον επέλεξε ο μάστορας Leif Edling πολλά χρόνια αργότερα για την φωνή των Candlemass.

Το είχα αγοράσει σε κασσέτα εταιρίας, αφού είχα ακούσει πρώτα κάποια τραγούδια τους απ'το Beyond The Crimson Horizon σε ένα φιλαράκι και από τότε με έχει στοιχειώσει. Τον θεωρώ από τα καλύτερα ντεμπούτα μπάντας και doom κυκλοφορίας των 90ς. Αξεπέραστος!! Αν και συνέχισαν με τον ίδιο ρυθμό στους επόμενους δίσκους και πολλοί θεωρούν το καλύτερό τους το επόμενο Beyond The Crimson Horizon (ΔΙΣΚΑΡΑ!!), εγώ πάντα θα είμαι κολλημένος με το Into the Depths Of Sorrow.... Δεκάρι δαγκωτό!!!

Άντε.... έχουν να κυκλοφορήσουν δίσκο απο το 2006... Πότε θα το κάνουν το καλό???

1991

1992

Saint Vitus - Lillie F-65 (2012)

1. Let Them Fall
2. The Bleeding Ground
3. Vertigo
4. Blessed Night
5. The Waste Of Time
6. Dependence
7. Withdrawal


Με τους doomlords Saint Vitus δεν μπορώ να είμαι απόλυτα αντικειμενικός. Είναι απο αυτά τα συγκροτήματα που γουστάρω απο παλιά, που μαζι με τους Candlemass και Solitude Aeturnus (ντάξ' βασικά οι sabbath και το ethereal mirror) με έχωσαν στα αργόσυρτα μονοπάτια του doom. Νά'μαστε λοιπόν εν έτη 2012, που επέστρεψαν με τούτο το δισκάκι καμμιά 15αριά και βάλε χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία Die Healing του ΄95.
  Όλα τα συστατικά που αγάπησα στους SAINT VITUS, όλα αυτά τα χρόνια ειναι παρόντα, οπότε για εμένα, αυτή η μπάντα μπορεί να ξανακάτσει στον θρόνο της και όλες οι νέες doom και καλά (έχω περισότερο όγκο και από τριαξονική νταλίκα) μπάντες μπορούν να πάνε να κρυφτούν!! Ναι ναι κύριοι. Τo doom όπως το έμαθα εγώ ΔΕΝ βασίζεται σε "όμπωω!! άκου φίλε wall of sound γκρεμίζονται τα έπιπλα στο σπίτι" καταστάσεις (αν και πολλές φορές δεν είναι άσχημο αυτό), αλλά σε αργόσυρτες κλαψίαρικες κιθάρες που τις νιώθεις στο πέτσι σου και κάνουν την τρίχα σου να σηκώνεται ... Με σούπερ όγκο ή χωρίς ... ή το νιώθεις ή δεν σε αγγίζει καν ...
  Κομμάτια όπως το The Bleeding Ground, Blessed Night, The waste of time φέρουν αξιοπρεπέστατα την σφραγίδα της μπάντας, με ριφφάρες και την κλασσική φωνή του Wino να συνοδεύει πόνο. Το μόνο κομμάτι που εμένα με ξενέρωσε, ειναι το τελευταίο Withdrawal που στην θέση του θα μπορόυσε να μπεί ένα πιο "κανονικό" κομμάτι, αλλά όπως είπαμε περί ορέξεως... Σε τούτο το δισκάκι θα ικανοποιήσουν όλους τους κολλημένους οπαδούς τους. ΔΕΝ ξανά ανακαλύπτουν τον τροχό και τον ήχο του doom (δεν ξέρω?θα έπρεπε?) και το θέμα είναι τόσο απλό όσο και τα μαθηματικά. 1 + 1 κάνει 2.. Αυτό θέλουμε απο αυτούς, αυτό γουστάρουμε, αυτό μας δίνουν! Ολα τα άλλα..
  Στα συν η μικρή διάρκεια του δίσκου, που δεν κουράζει και δεν μπορώ να καταλάβω όλον τον κόσμο που γκρινίαζει λες και δεν έχουν ξανακούσει ποτέ δίσκο vitus στην ζωή τους... ΠΟΤΕ δεν είχαν μεγάλης διάρκειας δίσκους και ούτε τώρα θα ήθελα να σπάσουν το σερί με έναν δίσκο γεμάτο φίλλερς.
  Μεγάλο ρισπέκτ να δώσω και στον Dave Chandler, αφού η μπάντα είναι ουσιαστικά δική του, γράφοντας τόσα χρόνια σχεδόν αποκλειστικά όλα τα κομμάτια των δίσκων (όπως και στο φετινό), ενώ σχεδόν κανένας δεν τον αναφέρει, αφού όλα τα φώτα πέφτουν στον έναν και μοναδικό Wino...

Dave "θα μπορoύσα να παίξω στο Sons Of Anarchy" Chandler

εδω

Year of the Goat 2012

Το περσινό κόλλημα που φάγαμε κάποιοι εδώ μέσα με το ντεμπούτο ep των Year Of The Goat δεν λέγεται... Εθιστικοί σε βαθμό που κατανταέι γελοίο, κατάφεραν να κολλήσουν άσχημα όλο τον κόσμο που τους έριξε μια προσεκτική αυτιά παραπάνω.
 Ενώ όλοι περιμένουμε το πρώτο τους full-length για να πάρουμε την δόση μας, το οποίο θα κυκλοφορήσει προς το καλοκαίρι, αυτοί κυκλοφορούν ενα εφτάρι για να χαλαρώσουν λίγο την εξάρτηση μας... Μέχρι να πάρουμε το εφτάρι στα χέρια μας, θα ακούμε στο repeat το ένα κομμάτι που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο και θα περιμένουμε πως και πως το ολοκληρωμένο τους άλμπουμ...

 This Will Be Mine

http://www.van-records.de/band/de/Year-Of-The-Goat.html

    http://www.facebook.com/yearofthegoat  

Absurd Universe - Habeas Corpus

   Οι Ολλανδοί Absurd Universe κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους πέρυσι το 2011 και ταρακούνησαν τα νερά, κυρίως του underground death metal. Το παράξενο είναι πως το group είναι ένα side project και τα μέλη της μπάντας είναι και μέλη των Sinister. 

   Οι Sinister εδώ και καιρό, κατά την γνώμη μου, κουράζουν. Έχουν κυκλοφορήσει μερικές δισκάρες, όπως το κλασσικό ''Cross The Styx'' του '92 και το ικανοποιητικότατο ''Hate'' του '95, αλλά οι επόμενοι τους 6(!!!) δίσκοι, απλά κούρασαν. Διαλύθηκαν το 2003, ξαναφτιάχτηκαν, χωρίς όμως να ξεπεράσουν το παρελθόν τους ή να εντυπωσιάσουν. Και δεν μπορώ να καταλάβω για ποιό λόγο δεν κυκλοφόρησαν το ''Habeas Corpus'' κάτω από το όνομα Sinister. 

   Οι διαφορές μεταξύ Sinister και Absurd Universe είναι λίγες, αλλά σημαντικές. Το ''Habeas Corpus'' είναι ένα death/thrash διαμαντάκι που θα ενθουσιάσει thrashαδες και deathαδες (οπάδους των Sinister και μη). Στα 35 του λεπτά περιέχει ότι χρειάζονται οι παραπάνω οπαδοί. Καταποντισμός από thrash και death riffs, ταχύτητα στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου αλλά και πιο mid-tempo σημεία, έναν απίστευτο drummer που δεν σταματά να τυραννά τα τύμπανα και σάπια ατμόσφαιρα. Το μόνο που μπορεί να ενοχλήσει είναι τα φωνητικά, που αν και σε μερικά ελάχιστα σημεία γίνονται κάπως 'πειραματικά', γενικά κουράζουν με την μονοτονία τους. 

   Αν το κυκλοφορούσαν κάτω από το όνομα των Sinister, σίγουρα θα τους επανέφεραν στα παλιά τους μεγαλεία, χωρίς να ξεπερνούν το ''Styx'' αλλά ξεπερνώντας σίγουρα τα υπόλοιπα. Όσοι, λοιπόν, θέλουν να ακούσουν ποιοτικό oldschool death/thrash ας το κατεβάσουν άφοβα από εδώ. 

Electric Wizard - Legalize Drugs & Murder. 7" (2012)

2  περίπου χρόνια μετά το Black Masses, τα καψό-Σαμπαθόπαιδα των Εlectric Wizard επιστρέφουν με τούτο το εφτάρι, προπομπό του επερχόμενου αλμπουμ(?), για να μας καψαλίσουν τον εγκέφαλο με το γνωστό ψυχεδελοdoom των τελευταίων δίσκων τους...

2 κομμάτια που δίχως να είναι σούπερ ιδιαίτερα, έχουν την γνωστή σφραγίδα των wizard και δεν πρόκειται να απογοητέυσουν τους καψό-Σαμπαθόπληκτους οπαδούς τους...

Πιστεύω πως δεν χρειάζεται να αναφέρουμε κάτι για το εξώφυλλο... όποιος δεν νιώθει ή δεν γνωρίζει, μάλλον τσεκάρει λάθος μπλογκ και ας γυρίσει σελίδα και πλευρό...

ΥΓ. και κάτι τελέιως άσχετο αλλά πάντα ήθελα να συνδυάσω ταινία με Electric Wizard σε κάποιο πόστ, προτείνω μετα τα επανωτά "ακούσματα", να δείτε το άκρως ψυχεδελικό horror υπέρ-έπος 

των σέβεντις Suspiria του μάστορα Dario Argento

εδώ

The Fleshtones - Beachhead ... ΛΕΜΕ!

Ήταν 31 Αυγούστου 2008, γιόρταζε ο Aλεξ... αυτοκίνητα, μπύρες, 5 ευρώ εισητήριο και βουρ για "No budgetfest" και θεϊκή συναυλία στη Λάρισα. Ο άλεξ τους ήξερε και ήταν ψιλιασμένος για το τι θα δούμε... όμως εγώ δεν είχα ιδέα και μάλιστα ήμουν κακοδιάθετος. Και ήμαστε παρέα με μπύρες στην κερκίδα και βλέπαμε την προηγούμενη μπάντα, Bullets... και έχουμε μερακλώσει γιορτάζοντας τον Άλεξ. Και αφού είμαστε γεμάτοι από μπύρα και ανυπομονυσία για περισσότερο rock n roll, βγαίνουν στη σκηνή 4 παππούδες από Νέα Υόρκη. Έχει φύγει όλος ο κόσμος από την κερκίδα, μάζί και η παρέα μου και έχουν κατέβει μπροστά στη σκηνή και χορεύουν.... εγώ μένω μόνος να απορώ πώς γίνεται 5 λεπτά μουσικής να μου "κολλήσουν" ένα χαμόγελο που έκανε να φύγει μέρες από το πρόσωπό μου.
Διασκεδαστικό, χορευτικό rock n roll που έκανε όλο το κόσμο να χοροπηδάει και να ξεφεύγει. Για κοντά 2 ώρες, μπάντα και κόσμος ένα τεράστιο πάρτυ. Αφού κατάλαβα το σκοπό και τις διαθέσεις της garage-rock n roll μουσικής (δεν ήμουν μύστης τότε), που δεν είναι άλλες από το να διασκεδάσεις ξεχνώντας τις παπαριές της καθημερινότητας, κατέβηκα να μπω στο χορό. Γούσταρα τόσο πολύ που αγόρασα το "Beachhead" φεύγοντας από τη συναυλία. Από τότε είναι μία από τις αγαπημένες μου μπάντες.
            Ανεβαστικό garage με θεϊκό ήχο (αρκετά βρώμικο), ότι πρέπει για καλοκαίρι και παραλία όπως λέει και ο τίτλος. Ακομπλεξάριστοι στίχοι στο ίδιο στυλ που λέγαμε και παραπάνω, ώστε να χαλαρώσεις και να γουστάρεις. Για πες και εσύ ρε Άλεξ....
                Κοτσυφας: Τι θυμάσαι από το live;
                Άλεξ        : Θυμάμαι ότι ήτανε από τις καλύτερες γιορτές, με τη σωστή παρέα, σωστή ποσότητα αλκοόλ και σωστές δόσεις δισκεδαστικού rock n roll.
                Κότσυφας: Ο Πετράν πώς τα κατάφερε και απέκτησε ένα γιγάντιο μοβ δάκτυλο στο πόδι;
                Άλεξ        : Ε... πολύ θέλει; Ενώ ήμαστε με Πετράν, Εβίτα και λοιπούς, και έχουμε ξεφύγει λες και βρισκόμαστε σε πάρτυ βουντού στην Αιτή... αποφασίζει πάνω στη πόρωση να ανέβει πάνω στη σκηνή για stagediving πηδώντας στο κενό... και έσκασε πρώτα με το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού, αποκτώντας ένα δάκτυλο σαν τεράστια μοβ μελιτζάνα... όχι ότι κατάλαβε και τίποτα...
               Κότσυφας: Ανταλλάζεις το Beachhead βινύλιο με το "τραγούδια για κακά παιδιά" του Κελαιδόνη;
               Αλεξ        : Είσαι τρελός ρε;;!:! Θες να σου δώσω το "Πατάτες" του Χαρρυ Κλυν? Νευροκοπίου...