Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω... Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύουμαι, οσφραίνουμε κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου. Ο ήλιος ανεβαίνει, κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου. Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος, στο άλλο βασιλεύει ο ήλιος. Τ άστρα λάμπουν μέσα στο μυαλό μου, οι Ιδέες, οι άνθρωποι και τα ζώα βόσκουν μέσα στο λιγόχρονο κεφάλι μου, τραγούδια και κλάματα γιομώνουν τα στρουφιχτά κοχύλια των αυτιών μου και τρικυμίζουν μια στιγμή τον αγέρα. Σβήνει το μυαλό μου, και όλα, ουρανός και γης, αφανίζουνται. "Εγώ μονάχα υπάρχω!" Φωνάζει ο νους. "Μέσα στα κατώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνέμα". "Όλα ρέουν τρογύρα μου σαν ποταμός, χορεύουν, στροβιλίζουνται, τα πρόσωπα κατρακυλούν σαν το νερό, το χάος μουγκρίζει". "Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο. Αργά, με αγώνα, σαλεύω ανάμεσα στα φαινόμενα που γεννώ, τα ξεχωρίζω βολικά, τα σμίγω με νόμους και τα ζεύω στις βαριές πραχτικές μου ανάγκες. Βάνω τάξη στην αναρχία, δίνω πρόσωπο, το προσωπό μου, στο χάος".
Υ.Γ. 1: Τι άσχημο να μην έχουμε ένα σύστημα παιδείας που να σε φέρνει "σε τριβή" με τέτοιες ιδέες όταν είσαι έφηβος... τότε που διαλέγει ο άνθρωπος αν θα είναι αθάνατος ή θνητός... (που λέει και ο φίλος μου ο Μπούφος), και να το διαβάζω στα 33 μου χρόνια... τι να πεις... κάλιο "αργά"...
Υ.Γ. 2: Δεν συμφωνώ ούτε διαφωνώ με τον Καζαντζάκη, απλά έχω την εντύπωση πως πρέπει να έρθεις σε "επαφή" με τα ερωτήματα που γεννά ο Καζαντζάκης... και να βγάλεις τα δικά σου "συμπεράσματα"."