SO SIMPLE!!!

Πολλές φορές εξαιτίας της εξέλιξης του πολιτισμού μας (ΧΑΧΑΧΑΧΑ) και των όλο και ταχύτερων ρυθμών που "αποκτούμε", ξεχνάμε πως τα απλά πράγματα έχουν το ζουμί. Το να κοιτάς το νυχτερινό ουρανό κάπου μακριά από τα φώτα της πόλης, η απόλαυση ενός γαμάτου φαγητού, η μάζωξη της παρέας ή η αγκαλιά της/του αγαπημένης/αγαπημένου μας... είναι πράγματα ξεχασμένα! Μη πω ότι πολλοί νιώθουν ενοχές και ντρέπονται για τα παραπάνω. Αυτό το θεικό στοιχείο της απλότητας με ΣΚΛΑΒΩΣΕ στο καινούριο δίσκο των GRAND MAGUS, "The Hunt". Είμαι στα γόνατά μου με μια μπύρα (κρύα) στο χέρι και παρακαλάω για έλεος... έλεος που αυτό το τρίο από τη Σουηδία δεν μου δείχνει.
               Αν σου αρέσουν οι Saxon, Manowar (εποχής into glory ride), o Dio και οι παλιοί Judas Priest, ετοιμάσου να προσκυνήσεις όμορφε. Και τα ωραία συνεχίζονται... καλωσορίζω την επιστροφή στις τάξεις του Heavy Metal του αυθεντικού του ήχου. Τύμπανα που ακούγονται σαν τύμπανα και όχι σαν πλαστικά τάπερ (βλέπε τρίγκερ και λοιπές μαλακίες), κiθάρες με κανονικό κούρδισμα (χωρίς την τσάμπα μαγκιά του χαμηλού κουρδίσματος) και βραχνή παθιασμένη φωνή. Το εξώφυλλο είναι του Ρόπερ, δε χρειάζονται εξηγήσεις. Πρέπει ακόμα να αναφέρω πως ετούτη η μπάντα δεν είναι μια ρετρό ή "φόρος τιμής" μπάντα (οπως οι In Solitude και ένα κάρο άλλες μπάντες), αλλά έχει δικιά της έμπνευση και προσωπικότητα.
                Οπότε πάνε αγόρασε το βυνίλιο, ένα κασόνι μπύρες και φώναξε φίλες και φίλους... ο δίσκος είναι γιορτή. Μου ήταν δύσκολο να διαλέξω τραγούδι που θα ποστάρω σαν δείγμα μιας και ο δίσκος δεν "κάνει κοιλιά" (άσε που δεν παίζουν και βίντεο στο YOUTUBE). Στην υγειά μας Άνθρωποι....
                Υ.Γ.1: Το ποστ είναι αφιερωμένο στους φίλους μου τα σπουργίτια, που το ένα τους τράκαρε με το μηχανάκι... περαστικά μπόι.
                Υ.Γ.2: Αν κάποιος έχει την εντύπωση πως το να κάνεις το απλό και αυτονόητο είναι εύκολη υπόθεση μάλλον δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Τέλος....VIVA ITALIA!!!!

EMOTIONAL LANDSCAPES

Πόσο "περιπτωσάρα" είναι η BJORK δεν περιγράφεται ούτε με 100 ποστς... ούτε το πόσο μου αρέσει το κομμάτι (joga) περιγράφεται... Έχει "μπλεχτεί" με τη μουσική, με τον κινηματογράφο, με το θέατρο και πάντα μοιάζει εξωπραγματική και αυθεντική. Νομίζω πως αξίζει να την τσεκάρετε. Και όπως λέει και ο στίχος του παρακάτω τραγουδιού..."Δε χρειάζεται να μιλάω...ΝΙΩΣΕ!!!"

"THE SECRET OF KELLS"

Σκηνοθέτες οι Tomm Moore και Nora Twomed. Τρία στούντιο για να παραχθεί, ένα Βελγικό, ένα Γαλλικό και ένα Ιρλανδέζικο. Είναι βασισμένο στην Ιρλανδέζικη μυθολογία, αλλά η αλληγορία του μύθου οδηγεί στη σημαντικότητα του να δημιουργείς εικόνες και μάλιστα το πόσο δύναμη έχουν οι όμορφες εικόνες... εμπρός του κόσμου εικονογράφοι.... Στολισμένο με την απίστευτη μουσική του μεγάλου και τρανού Γάλλου συνθέτη Bruno Coulais, ο οποίος έχει γράψει μουσική για 56 φιλμς (ταινίες και ντοκιμαντέρ), μεταξύ άλλων για την ταινία "Τα ταξιδιάρικα πουλιά" και "Μικρόκοσμο". Το αποτέλεσμα είναι δυνατό από κάθε άποψη.... μια ταινία σπάνιας ομορφιάς... Πάρτε μια γεύση από τις εικόνες και τη μουσική στο βιντεάκι...

    

PICTURING THE BLACKEST MUSIC SUBCULTURE

Ο Peter Beste δεν είναι ούτε Νορβηγός ούτε ο τυπικός μπλακμεταλλάς diehard οπαδός. Όχι οτι είναι και άσχετος με το metal αλλά το να ξεκινήσεις από την Aμερική και να πας στη Νορβηγία για 7 χρόνια φωτογραφίζοντας όλες τις διαβόητες μπάντες και προσωπικότητες του Black Metal θέλει μια κάποια καύλα. Το συγκεκριμένο project κατέληξε με μια τεράστια συλλογή ανορθόδοξου αλλά άκρως ενδιαφέροντος υλικού που παρουσιάστηκε αργότερα σε εκθέσεις, αφιερώματα σε περιοδικά και σε μια έκδοση βιβλίου. Το "Τrue Norwegian Black Metal" project έκανε αίσθηση όχι μόνο στο συγκεκριμένο χώρο του ακραίου ήχου αλλά και σε άσχετους εικαστικούς κύκλους αφού εκτός του "σοκαριστικού" της θεματολογίας του εντύπωση έκανε αμέσως και η καλλιτεχνική ματιά του Beste... [θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που είδα την φωτογραφία του Frost (Satyricon) να κάνει firebreathing α λα Quorthon!]

Εκτός του βιβλίου και των φωτογραφιών αυτά τα 7 χρόνια στη Νορβηγία γυρίστηκε και ένα ντοκιμαντέρ 5 επεισοδίων για τη ζωή και τα ενδιαφέροντα(?!?!) του ανισόρροπου Gaahl (Gorgoroth) το οποίο απ' οτι ανακάλυψα σφύζει από ανακρίβειες αλλά έχει την πλάκα του…

Ο Beste από τότε βέβαια ασχολείται με πολλά διαφορετικά projects, από την gangsta rap σκηνή του Houston, μέχρι οδοιπορικά στην αμερικάνικη και ευρωπαϊκή ύπαιθρο. Δεν χάνει ευκαιρία όμως να φωτογραφήσει και τους hippie-blacksters συμπατριώτες του Wolves In The Throne Room στο κρυσφήγετο τους και την μαγευτική φύση που το περιβαλλει. Ούτε αρνείται φυσικά την πρόσκληση των Immortal για extra-cheesy promo φωτογράφηση για το All shall Fall…

Προσωπικά του βγάζω το καπέλο για την πολυδιάστατη αυτή ματιά του και τις συνεχείς προκλήσεις που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας... και πάντα με το στυλ του και πάντα εξελισσόμενος.

official website

blog

Fenriz at Elm St Bar - Oslo

Frost in a cave - Nesodden, Norway

Immortal - All Shall Fall promo

Koldbrann - Oslo

Furze Sandvika - Norway

Wolves In The Throne Room - Olympia, Washington

Kvitrafn - Bergen

Snorre Ruch (Thorns) - Trondheim

Maniac's tatts

Nattefrost - Sandness, Norway

Gaahl

Nattefrost - Oslo, Norway

"UPRISING"

"Η γκρίνια είναι ένα σκαμπό που όλο λες ότι δε σε βολεύει και ποτέ δε σηκώνεσαι να πας να κάτσεις στο απέναντι σκαμπό", λέει ο φίλος μου ο Γιώργος... και έχω την ίδια άποψη, τακτική και πρακτική εδώ και αρκετά χρόνια. Η κατήφια δεν παράγει κέρδος. Επίσης λόγω εμπειριών αποφεύγω το σκοτεινά ερεθίσματα, συναισθήματα... (όταν μπορώ να καταλάβω πιο είναι φωτεινό και πιο σκοτεινό). Τέχνη που αναγκάζεται να προκαλεί, να είναι ακραία, από έναν, σε αρκετούς ανθρώπους, αόρατο καπιταλιστικό φασισμό... έναν άκυρο, μη ουσίας ανταγωνισμό κακίας... και Βλακείας!
   Όταν όμως περνάς περιόδους χωρίς ρεύμα στο σπίτι, όταν έχεις βιώσει τον υποσιτισμό, όταν παίρνεις τον δρόμο της γυφτιάς (σχήμα λόγου - Όχι ρατσιστικό σχόλιο) για να πιείς ένα τσίπουρο ή να δείς ένα live, όταν βλέπεις και συγγενείς και φίλους στην ίδια κατάσταση, όταν γελάς στο άκουσμα του "Ξανθόπουλου" και από μέσα σου ορκίζεσαι εκδίκηση... Τότε είναι η ώρα να αποδείξεις ρε παπάρα αυτό που λες ότι πιστεύεις! Οτι δηλαδή αυτά που κουβαλάς σαν απόψεις τόσα χρόνια δε τα κουβαλούσες τζάμπα. Έτσι είναι, σαν την Καζατζακική υποχρέωση για πόλεμο δίχως τελειωμό... όπως στην ταινία "Τερμινέϊτορ", που ανακουφισμένος ο "κόναν" πεθαίνει κι όμως μια κρυφή μπαταρία τον "ανασταίνει" μόνο, ΜΟΝΟ για να ξαναπολεμήσει... Είμαστε αναγκασμένοι να πολεμούμε, είναι μονόδρομος...
          Αφού θα πολεμήσω έτσι κι αλλιώς, το ζήτημα είναι να το κάνω με στυλ, με χαρακτήρα, με έμπνευση... και ναι θα πρέπει να μάθω να το γουστάρω και από πάνω. Αλλιώς δεν υπάρχει προοπτική νίκης. Θα συνεχίσω να αγαπάω... το φίλο, το συγγενή, εμένα. Παρολ'αυτά υπάρχει ένα πρακτικό πρόβλημα... δε μπορώ να το κάνω χωρίς διαλείματα. Θα πρέπει που και που να το "καίω" στο pro ή να βλέπω καμιά συναυλία... έτσι να αδειάζει το "ξερό" μου... να βρίσκω μιά ήσυχη γωνιά να κουρνιάζω για λίγο. Μια γωνιά που ανακάλυψα πρόσφατα, είναι αυτός ο παλιός δίσκος που τώρα του βρήκα καινούρια χρήση. Το βάζω ΤΕΡΜΑ και παραδόξως στο μυαλό μου επικρατεί η πολυπόθητη ησυχία....
         Υ.Γ.1   Μη με ρωτήσεις αν έχει νόημα ο διαδικτιακός διάλογος...

         Υ.Γ.2   Ίσως να μην είναι κατανοητό το παραπάνω κείμενο σε ανθρώπους που δεν έχει πάθει ζημιά το πορτοφόλι τους.

Woman is the Earth - This Place That Contains My Spirit

Στο σύγχρονο Αμέρικα λοιπόν των χαμπουργκερο- αναθρεμένων μπούληδων και των Nickelback, των αμόρφωτων redneck και της συστηματικής καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος, της γιγάντιας μουσικής βιομηχανίας και του lifestyle, είναι λογικό να δημιουργηθούν μικροί πυρήνες εναλλακτικής θεώρησης της τέχνης και του κόσμου γενικότερα.

Χωρίς να γνωρίζω (και βαριέμαι και να ψάξω)  αν τα "Cascadian mountains" των Wolves in the Throne Room είναι κοντά με τα "black hills of south Dakota" των Woman is the Earth είναι σίγουρο οτι πρόκειται για μπάντες πολύ κοντινές τόσο στη βασική φιλοσοφία/ιδεολογία όσο και στον "ήχο" τους. Bέβαια οι τελευταίοι είναι πνευματικά τέκνα των WITTR και όχι μπάντα παρόμοιας ηλικίας, δημοσιότητας ή δισκογραφικής πορείας. Παρ'ολα αυτά σε μένα αποδείχτηκαν το ίδιο απολαυστικοί! Με χαρά διαψεύστηκα περιμένοντας (από δύο αδέρφια που ζουν σε ένα αμερικάνικο δάσος) να μου σερβίρουν μια ξαναζεσταμένη σούπα παγανο-νεραϊδοπαρμένου USBM.

Το αποτέλεσμα ήταν αρκετές απολαυστικές ώρες νυχτερινού ταξιδέματος με ακουστικά κάτω από την παγανιστική κουβέρτα μου (γκουντ ολντ ταιμς!) και αυτόματη τηλεμεταφορά από την Αττική γη τσ' μαύροι λόφ' τσ' Ντακότα. Πρωτόγονος ήχος, 12λεπτα και 16λεπτα κομμάτια, ambient περάσματα και μελωδίες που ανοίγουν διάλογο απευθείας με την ψυχή. Πνιχτά φωνητικά άνευ τσιρίδας και τύμπανα με φυσικότατο και βρωμιάρη ήχο… και όλα αυτά σε ένα DIY ιδεολογικό πακέτο που κάνουν το αποτέλεσμα να στέκεται σαν ένα μεγάλο κωλοδάχτυλο στα μούτρα της μουσικής βιομηχανίας. Damn'! me very like!

Μπες κάτω από την κουβέρτα εδώ...

ΥΓ: O plunderer ευχαριστεί τον γιώργο που τους "ανακάλυψε"
και εγώ και τους δύο :)

official website >