ΚΑΛΟΚΑΡΙΝΗ ΜΥΘΟΠΟΙΙΑ

Όι Ουαλοί Taint (r.i.p) υπήρξαν μια από τις αγαπημένες σύγχρονες μπάντες του γραφόντα, λόγω της καυτής βρετανικής επιμετάλλωσης του βρώμικου sludge ύφους τους. Ήταν εν ολίγοις μια μπάντα στους ήχους της οποίας μπορούσες να μεθύσεις, να χτυπηθείς, να ανατριχιάσεις, να τσουγκρίσεις το ποτήρι σου και να γκαρίξεις στο γνώριμο ΩΩΩΩΩΩ στύλ αγκαλιά με τους κολλητούς σου. Μετά από τη διάλυση τους πέρσυ λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, ο μοναδικός εναπομείναντας και βασικό συνθετικό μέλος Jimbob Isaac (κιθάρα/φωνή), αποφάσισε να μη το βάλει κάτω. Το νέο του πόνημα φέρει το όνομα Hark και ουσιαστικά αποτελεί τη φυσική εξέλιξη των Taint ή τουλάχιστον αυτό δείχνουν τα πρώτα δείγματα. Σκληρό μεταλλικό sludge, που με το ένα πόδι πατάει στη πλούσια κληρονομιά της χώρας (Thin Lizzy, Led Zeppelin, Black Sabbath) και με το άλλο στην ακραία alternative/hardcore/sludge σκηνή (Helmet, Quicksand,Prong). Από τις περιπτώσεις που ο παχύς χαμηλοκουρδισμένος ήχος (γκούχου,γκούχου) δεν προσπαθεί να καλύψει συνθετικές αδυναμίες, αλλά να αναδείξει το υλικό και να προσθέσει μια επική πινελιά στο τελικό αποτέλεσμα.
  Τσεκάρετε τα 2 κομμάτια που κυκλοφόρησαν σε μορφή επτάιντσου στο bandcamp της μπάντας :


                               http://harkband.bandcamp.com/album/mythopoeia

Black Breath - Sentenced To Life

Οί σουηδ.. εεεε αμερικάνοι Black Breath, ένα από τα λεγόμενα ''χιπστεροσυγκροτήματα'' του σύγχρονου ακραίου ήχου επιστρέφουν με το δεύτερο τους πόνημα εν ονόματι Sentenced To Life, ένα δίσκο που κουβαλάει απο πίσω του 2 ηχηρότατα selling points : Kurt Ballou και Southern Lord. Ο Ballou ο οποίος εχει γίνει ο γκουρού της sludge/doom/metal/hardcore σκηνής καταφέρνει  να κάνει κι εδώ αυτό που ξέρει να κάνει άψογα.  Να δίνει δηλαδή παραγωγές ζεστές, φρέσκιες με live αισθητική και τεράστιο χώρο. Στην προκειμένη περίπτωση όμως η μπάντα κουβαλάει και εναν επιπλέον άσσο στο μανίκι της : Το λατρεμένο φαζαριστό κιθαριστικό ηχο των Entombed και κατ' επέκτασην όλης της παλιάς σουηδικής death metal σκηνής, τον ήχο των Sunlight Studios.

Σουηδικό death λοιπόν συνδιασμένο όμορφα με αμερικάνικο hardcore, κατατάσουν το Sentenced To Life στη κατηγορία δίσκος για παρέα και μπύρες. Ένα αλμπουμ που χωρίς να σε ξαφνιάζει, να σε καθηλώνει, να σε εγκλωβίζει, να ζητά την αποκλειστικότητα της προσοχής σου, ξέρει πολύ καλά να εφαρμόζει το κάτωθι τετράπτυχο : Good, Friendly, Violent, Fun. Και χωρίς να θέλω να φανώ γραφικός είναι κάτι που σίγουρα χρειαζόμαστε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς ( όντως πολυ γραφικό αυτο χαχαχαχα)

Αγοράστε λοιπόν το Sentenced Of Life στην υπερλούξ έκδοση της Southern Lord των 180 γραμμαρίων και 25+ ευρώ, πάρτε μπύρες, καλέστε φίλους και ξαναδοκιμάστε τις αντοχές του κρεββατιού σας στο
λεγόμενο beddiving (στο πρώτο θα χει διαλυθεί αφού στο πα ρε μαλάκα ολοι βάλαμε τουλάχιστον 10 κιλά απο τότε!)!!!

Warlord U.K. - Maximum Carnage

Σ' αυτήν την κριτική, δε θά 'θελα να ασχοληθώ ούτε με το στάτους των Warlord U.K. (καλά υπάρχουν και άλλοι γουόρλορντ; Φαντάζομαι καμιά πάουερ μαλακία θα παίζουν) ούτε με την ανύπαρκτη ιστορία τους.
  Θα ήθελα περισσότερο να εστιάσω στο πώς ένας δίσκος προορισμένος να σκονίζεται σε βροχερά και ανήλιαγα υπόγεια δισκάδικων, θαμμένος κάτω απο τόνους μουσικής σάβουρας κατάφερε να μιλήσει στις καρδίες μιας παρέας ανθρώπων, επειδή έτυχε να τον ακούσουν ''at the right place and time'' που λένε και στο χωριό μας. Ένας δίσκος, που αν τύχαινε να τον ακούσουν κάποια χρόνια αργότερα μπορεί σαν ''ώριμοι'' ακροατές πλέον, να προσπερνούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη και με το δίκιο τους μάλιστα. Έλα όμως που η πουτάνα η εφηβεία σε κάνει να δένεσαι τόσο πολύ με κάποια πράγματα και τα ανάγει στα άπειρα μάτια σου σε κάτι φαντασμαγορικό.

 
Το 'Maximum Carnage' λοιπόν, περιέχει όλα αυτά που ήθελα (θέλαμε) να ακούσουμε τότε. Βρετανικό death metal στα μονοπάτια που χάραξαν οι στυλοβάτες της σκήνης με άφονες punk επιρροές, groovy και απλό, ίσως και απλοϊκό για κάποιους, με πνιχτή μουντή παραγωγή και φωνητικά που προσθέτουν επιπλέον πόντους στο τελικό αποτέλεσμα με την βρετανο-καραγκνόγαιδουρογκαρίλα τους. Απλά στη δομή τους κομμάτια, μπολιασμένα με τις ανατολίτικες μελωδίες των Bolt Thrower, ευκολομνημόνευτα και πορωτικά. Να σημειωθεί η guest συμμετοχή του ξεχασμένου θεούλη Dave Ingram (ex-Benediction) σε 3 κομμάτια , συγκεκριμένα 3 διασκευές στα 'Nobody's Driving' και 'Chain Reaction' των Αmebix καθώς και στο 'Raining Blood' των Slayer, που απογειώνει  τα κομμάτια με το δικό του ξεχωριστό ''θα σε σβαγκανισ ααα" στύλ φωνητικών.
  Οι έχοντες αδυναμία στο αγγλικό death, θα 'ταν καλό να ρίξουν μια αυτιά στο δίσκο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τότε να λέμε, ότι η Αγία Τετράδα του βρετανικου death metal (αλήθεια υπάρχει τέτοιος όρος;) είναι οι Napalm Death, Carcass, Bolt Thrower και Benediction με τους Warlord U.K. να ακολουθούν σε απόσταση, ενώ όλοι οι υπόλοιποι να πάνε ν' ακούσουν κάτι πιο σύγχρονο, πιο τεχνικό, πιο ακραίο, πιο γρήγορο, πιο κτηνώδες, πιο άψυχο, πιο πλαστικό. Για μας, αυτός ο δίσκος θα παραμείνει μια πρώτης ταξεως επιλογή για τις παρούσες και μελλοντικές συνευρέσεις μας.

  maximum carnage point of no return

maximum carnage too late to learn

Napalm Death - Inside The Torn Apart

   Οι Napalm Death (προφέρεται ναπάλμ ντέθ) αποτελούν μια μπάντα ορόσημο για την ακραία μουσική και μία μεγάλη προσωπική αδυναμία. Όπως όλες οι μεγάλες μπάντες έτσι και οι Napalm Death είχαν τις διαφορετικές μουσικές περιόδους τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα καταπιαστούμε με τη πιο πειραματική και λιγότερο δημοφιλής περίοδο των Βρετανών αυτή των mid-90s.

   Οι πρώτοι σπόροι της μετάλλαξης τους εμφανίστηκαν στο 'Utopia Banished' του 1992, ήταν όμως ο επόμενος δίσκος το 'Fear, Emptiness, Despair'  (1993), που σηματοδότησε την έναρξη της πιο post death/grindcore εποχής της μπάντας, μια εποχή που ολοκληρώθηκε με το 'Words From The Exit Wound' (1998), όπου και η δημοτικότητα τους είχε πιάσει πάτο. Ο πιο επιτυχημένος όμως ''καλλιτεχνικά¨ δίσκος αυτής της εποχής, κατά την ταπεινή γνώμη του γραφόντα, είναι το 'Inside The Torn Apart'. Ένα άλμπουμ στο οποίο τελειοποιήθηκε η φόρμουλα της Helmet meets Snapcase meets Sonic Youth meets death metal τραγουδοποιίας, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να μεγαλουργήσει!

   Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε ένα σωρό πράγματα, που καθιστούν αυτό το δίσκο τόσο ξεχωριστό και συνάμα τόσο αδιάφορο, αν όχι αντιπαθή στα αυτιά των ''αγνών'' ντεθάδων. Καταρχάς οι ταχύτητες είναι εμφανέστατα πεσμένες σε σχέση με το ένδοξο blast παρελθόν, οι ρυθμοί στα τύμπανα γίνονται πιο groovy από ποτέ, ενώ οι κιθάρες έχουν κάτι το καθαρά εξωμεταλλικό τόσο στις χροιές τους όσο και στα θέματα (τρανταχτό παραδειγμα το section). 'Επειτα τα φωνητικά διατηρούν μεν τη γνώριμη Barney παρουσία τους, αλλά φροντίζουν να διανθίσουν το τελικό αποτέλεσμα με διαφορετικές  προσεγγίσεις ( βλέπε κομμάτια όπως το ομώνυμο, όπου η ''τελάλικη'' φωνή του πιο όμορφου μπασίστα στο μέταλ Shane Embury οδηγεί το τραγούδι τελείως αλλού). Στιχουργικά παρατηρούμε μια απομάκρυνση από τις γνώριμες κοινωνικοπολιτικές αναφορές της μπάντας και μια στροφή σε πιο προσωπικά βιώματα, πράγμα που δένει άψογα με την όλη ατμόσφαιρα του δίσκου. Τέλος ο ήχος του Colin Richardson είναι απόλυτα ταιριαστός. Χωρίς να ναι χύμα, καταφέρνει να δώσει τον απαραίτητο χώρο και όγκο στα όργανα αποφεύγοντας όμως το υπερβολικό γυάλισμα. Πραγματικά, χωρίς να γνωρίζω, εάν ο  Danny Herrera χρησιμοποίησε triggers ή όχι σ' αυτήν την ηχογράφηση, μπορώ να πώ οτι τα τύμπανα ακούγονται χίλιες φορές καλύτερα από τον πατσαρδέ ήχο, που έχουν στα τελευταία 5 άλμπουμ της μπάντας. Και εδώ θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρένθεση : δε μπορώ σε καμιά περίπτωση να καταλάβω, γιατί έμπειροι μουσικοί με διευρημένη αντίληψη και γούστα σα τους Napalm Death χρησιμοποιούν αυτή την πλαστική, αποστειρωμένη και φρικιαστικά αντιαισθητική ηχητική προσέγγιση στους τελευταίους δίσκους τους. Ενώ μουσικά παρουσιάζουν (άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο) μεγάλο ενδιαφέρον, το συνολικό αποτέλεσμα πνίγεται κυριολεκτικά στην αβάσταχτη ταπερίλα της υπερκυριλέ, σύγχρονης, ψηφιακής παραγωγής. 'Ισως είναι σημάδι των καιρών (όπως συμβαίνει και με το 'Inside The Torn Apart' αντίστοιχα για την εποχή του) αλλά αισθητικά τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, η άποψη των δίσκων αυτών ('Fear, Emptiness' - 'Diatribes' - 'Inside The Torn Apart' - 'Words From The Exit Wound') στέκει πάρα πολύ καλύτερα.

   Ανακεφαλαιώνοντας, το 'Inside The Torn Apart' αποτελεί ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Ένας δίσκος, που πέρασε στο ντούκου όταν κυκλοφόρησε , αγκαλιάστηκε όμως ένθερμα από μια μικρή μερίδα του κοινού (όπως καλή ώρα η παρέα πίσω από αυτό το blog) και έμεινε στις καρδιές μας σαν μια τρανή απόδειξη για το πως μπορεί το death metal να ειναι εμπενευσμένα πειραματικό και συνάμα τόσο πιασάρικο. Α και δεν αναφέρθηκα ούτε μια φορά στο 'breed to breathe'!

10 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ

Όλοι εσείς εκεί έξω πάνω από μια συγκεκριμένη ηλικία που συχνάζετε τακτικά σε ροκ/μετάλ μπαρ έχετε σίγουρα βρεθεί σε εκείνη την απαίσια κατάσταση όπου ενώ απολαμβάνετε τη μπύρα σας αμέριμνοι, υπερβολικά οικείοι ήχοι φτάνουν στα αυτιά σας προερχόμενοι από τα ηχεία του μαγαζιού κάνοντας σας να αναφωνήσετε : ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ???? Σε συνδιασμό με υψηλή περιεκτικότητα αλκοόλ στο αίμα σας η παραπάνω ακρόαση μπορεί να οδηγήσει σε α) άμεση απομάκρυνση από τον εν λόγω χώρο ''πάρε το μπουφάν και την κάνουμε μαλάκα δεν την παλεύω άλλο εδώ'' β) ανελέητο χασμουρητό με καρτερική προσμονή για το επόμενο τραγούδι "κάτσε να δούμε τι θα βάλει μετα" γ) ρυθμικό κούνημα του κεφαλιού σε μια ψυχαναγκαστική προσπάθεια να πείσεις τον εαυτό σου οτι γουστάρεις ''όταν όμως μπήκε το σόλο δεν άντεξα άλλο" και δ) (σπανίως) και μόνο σε κατάσταση διασυρμού ανελέητο χτύπημα "πάλι αυτό έβαλε αλλά είμαι λιώμα και ΓΟΥΣΤΑΡΩ!!!!".

  Οι εν λόγω αντιδράσεις βέβαια μπορεί να αλλάξουν σε κάποιες ξεχωριστές περιπτώσεις , τύπου μπαρ που δεν έχεις ξαναεπισκεφτεί σε άλλη πόλη/χώρα, πρώτα ραντεβού με νέο αμόρε (εκεί απλά δεν ακούς ούτε και σε νοιάζει τι παίζει) καθώς και άκυρες κοινωνικές εκδηλώσεις (πχ το να ακούσεις το fear of the dark σε γάμο- μπειζντ ον τρου στόρυ!!!!-).

  Πάμε όμως να δούμε μαζί, ποια είναι αυτά τα κομμάτια , πάντα με βάση προσωπικά κριτήρια, που σε κάνουν να θες να ξεράσεις μια ώρα αρχύτερα (να διευκρινιστεί σ' αυτό το σημείο οτι δεν γίνεται αναφορά στην ιστορική και μουσική αξία των κομματιών αλλά μόνο στο πόσο επώδυνη είναι η ακρόαση τους πλέον) :

  1) RAGE AGAINST THE MACHINE - KILLING IN THE NAME OF πώς λέγεται ο καριόλης που το ζήτησε/έβαλε?

  2) AGNOSTIC FRONT - GOTTA GO αυτό που λέει ο τίτλος

  3) MEGADETH - SYMPHONY OF DESTRUCTION μια συμφωνία καταστροφής της ψυχολογίας του θαμώνα

  4) AC/DC - THUNDERSTRUCK φιλαράκι παίζει να βάλεις το θάντερ απο ac/dc?

  5) SEPULTURA - ROOTS BLOODY ROOTS θα βγάλουν τ' αρχίδια μου σε λίγο

  6) IRON MAIDEN - FEAR OF THE DARK όχι άλλο κάρβουνοο οοοοο οο

  7) RAMMSTEIN - DU HAST χρειάζεται να προσθέσω κάτι για την αναγούλα που δημιουργεί?

  8) SYSTEM OF A DOWN - CHOP SUEY εδώ πραγματικά έχουμε να κάνουμε με ένα επικίνδυνο τραγούδι για τη ψυχική ισορροπία του ακροατή ειδικά σε συνδιασμό με το γελοίο βίντεο και τα μούτρα του κιθαρίστα (τελείως ''loco'' το άτομο)

  9) SLIPKNOT - WAIT AND BLEED δε χρειάζεται να περιμένω η ψυχή μου ματώνει απο αηδία τώρα!

 10) METALLICA - ENTER SANDMAN και μόνο που ακούω το "κλασσικό" εισαγωγικό beat ''I pray to lord my soul to take".

  Η λίστα αυτή βέβαια μπορεί να συνεχιστεί και να εμπλουτιστεί με πολλά κλάσσικ ροκ τρακς τύπου paranoid, whole lotta love, child in time κ.α καθώς και διάφορα ιστορικά κομμάτια του ακραίου μέταλ χώρου (pull the plug, phobia, surf nicaragua, allison hell, angel of death, south of heaven) ή ακόμη και διάφορες στονεριές (electric worry, just a burn, unbroken, gardenia).

   Συμπεράσματα λοιπόν, κάθε μουσικόφιλος που έχει ακούσει μουσική πέρα από το youtube, έχει σίγουρα βρεθεί στη θέση να υποφέρει από τις λεγόμενες σούπες (η χρησιμότητα των οποίων είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που δε θα θιχτεί αυτή τη στιγμή). Σίγουρα αυτό είναι αναμενόμενο και κατανοητό ως ένα σημείο. Το πρόβλημα είναι όταν ένα μουσικό πρόγραμμα βασίζεται ΜΟΝΟ στα εν λόγω άσματα. Σ' αυτήν την περίπτωση καλύτερα απόλαυσε μια knorr στη θαλπωρή του σπιτιού σου...