Διασκεδαστικό, χορευτικό rock n roll που έκανε όλο το κόσμο να χοροπηδάει και να ξεφεύγει. Για κοντά 2 ώρες, μπάντα και κόσμος ένα τεράστιο πάρτυ. Αφού κατάλαβα το σκοπό και τις διαθέσεις της garage-rock n roll μουσικής (δεν ήμουν μύστης τότε), που δεν είναι άλλες από το να διασκεδάσεις ξεχνώντας τις παπαριές της καθημερινότητας, κατέβηκα να μπω στο χορό. Γούσταρα τόσο πολύ που αγόρασα το "Beachhead" φεύγοντας από τη συναυλία. Από τότε είναι μία από τις αγαπημένες μου μπάντες.
Ανεβαστικό garage με θεϊκό ήχο (αρκετά βρώμικο), ότι πρέπει για καλοκαίρι και παραλία όπως λέει και ο τίτλος. Ακομπλεξάριστοι στίχοι στο ίδιο στυλ που λέγαμε και παραπάνω, ώστε να χαλαρώσεις και να γουστάρεις. Για πες και εσύ ρε Άλεξ....
Κοτσυφας: Τι θυμάσαι από το live;
Άλεξ : Θυμάμαι ότι ήτανε από τις καλύτερες γιορτές, με τη σωστή παρέα, σωστή ποσότητα αλκοόλ και σωστές δόσεις δισκεδαστικού rock n roll.
Κότσυφας: Ο Πετράν πώς τα κατάφερε και απέκτησε ένα γιγάντιο μοβ δάκτυλο στο πόδι;
Άλεξ : Ε... πολύ θέλει; Ενώ ήμαστε με Πετράν, Εβίτα και λοιπούς, και έχουμε ξεφύγει λες και βρισκόμαστε σε πάρτυ βουντού στην Αιτή... αποφασίζει πάνω στη πόρωση να ανέβει πάνω στη σκηνή για stagediving πηδώντας στο κενό... και έσκασε πρώτα με το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού, αποκτώντας ένα δάκτυλο σαν τεράστια μοβ μελιτζάνα... όχι ότι κατάλαβε και τίποτα...
Κότσυφας: Ανταλλάζεις το Beachhead βινύλιο με το "τραγούδια για κακά παιδιά" του Κελαιδόνη;
Αλεξ : Είσαι τρελός ρε;;!:! Θες να σου δώσω το "Πατάτες" του Χαρρυ Κλυν? Νευροκοπίου...