CIRCLE OF MUSHROOMS "Stoned eyes of the things" 1998

Στην αρχή ήταν απλά παρέα, μαζί στο σχολείο, στα παιχνίδια, στην αλητεία. Έλα όμως που ο Μπούφος είχε (κλασικά) ένα ξάδερφο που κάποια στιγμή (πρέπει να ήμουν στην Α' γυμνασίου) έφερε μερικά βινύλια... Μάθαμε τους Iron Maiden, Accept, Running Wild, Judas Priest, Motorhead, Venom... Αυτό ήταν!!! Αγοράζαμε κασσέτες "με το κιλό" και γράφαμε τα βινύλια που μας έφερνε ο ξάδερφος Ντίνος. Δεν έπαιζαν λεφτά για να αγοράσουμε δίσκους, άσε που το μοναδικό δισκάδικο που είχε Metal βινύλια τα πουλούσε 4000 δρχ το "μονό", και 7500 δρχ το "διπλό" βινύλιο. Τότε ήταν πολλά λεφτά αυτά. Έπειτα ήταν ένας τύπος (Στέργιος) που δούλευε στον πατέρα του Μπίλη (ο Μπίλης αργότερα ο τραγουδιστής της μπάντας) που όλο ξεχνούσε κάτι κασσέτες τύπου "Testimony of the ancients" και "Cause of death". Tότε δεν ήταν εύκολο να βρείς Metal μουσική, το Hammer έφθανε 1 μήνα αργότερα στην επαρχία. Η μόνη λύση για να ακούσεις καινούριες κυκλοφορίες ήταν το ραδιόφωνο. Ατελείωτες κασσέτες  γράφτηκαν από την εκπομπή του Στασινόπουλου.
          Μετά από 2 χρόνια έπεσε στα χέρια μας το 7" "Dawn of the iconoclast", ταυτόχρονα γνωρίσαμε τον Φοίβο (αργότερα ο ντράμερ) από τον οποίο γνωρίσαμε μπάντες όπως Amorphis, Therion, Skyclad... Kάπου εκεί αποφασίσαμε να κάνουμε τη δική μας μπάντα. Κανένας από εμάς δεν ήξερε να παίζει ούτε είχε μουσικό όργανο (εκτός του Μπούφου / φλάουτο). Χρήματα δεν υπήρχαν. Μοιραία η κιθάρα ήταν η κλασική του πατέρα μου, τα τύμπανα ήταν συσκευασίες (γίγας) από απορρυπαντικό πλυντηρίου, ένα "πουφ" σκαμπό, και η ηλεκτρική σόμπα (πιατίνι). Τέλος το φλάουτο του Μπούφου. Παίξαμε στο δωμάτιό μου, στα υπόγεια των σπιτιών μας, στα δώματα (ταράτσες), στο ποτάμι... όπου μπορούσαμε να κάνουμε την κάβλα μας χωρίς να μας τα πρήζουν. Η σύνθεση των τραγουδιών έγινε με τις κλασικές κιθάρες.
            Όταν είχαμε έτοιμα 2-3 τραγούδια, καταλάβαμε πως για να τα γράψουμε στο στούντιο θα έπρεπε πρώτα να κάνουμε κάποιες πρόβες με κανονικά όργανα και να βρούμε λεφτά για το στούντιο. Ο Φοίβος αγόρασε τύμπανα, εγώ δανείστηκα κιθάρα, ο Μπούφος δούλεψε σε βυρσοδεψείο, εγώ λουστραδόρος σε βιοτεχνία επίπλων, μαζεύτηκαν τα λεφτά, κάναμε πρόβες (στο δωμάτιο του Αντώνη / θενκς). Κατεβήκαμε Αθήνα, γράψαμε, όλα καλά. Μετά το στείλαμε στο Hammer και περιμέναμε...

Μετά από μερικούς μήνες και ενώ είχαμε χωριστεί (στρατός / σπουδές) με πέρνει τηλέφωνο ο Φοίβος και μου λέει ότι στο καινούριο Hammer έχει την κριτική του ντέμο μας. Ρίξαμε πολύ γέλιο... αμήχανα, υστερικά, χαρούμενα... Κουτσά στραβά κάναμε 2 live (Λάρισα, Θεσ/νίκη). Ως εκεί ήταν. Επειδή υπήρχαν όμως καμιά 15αριά ακυκλοφόρητα τραγούδια είπαμε σε κάποια φάση μετά από 15 χρόνια να τα γράψουμε  και να βγάλουμε ένα δίσκο... αλλά δε βγάλαμε άκρη μεταξύ μας. Για τα πρακτικά να πω ότι το ντέμο πούλησε περίπου 300 κόπιες και δώσαμε περίπου 100 σε zine με υπόσχεση πως θα μας στείλουν ένα τεύχος με τη κριτική / συνέντευξη, όμως δεν έστειλε ΟΥΤΕ ΕΝΑ από τους 100... χαχαχχαχα... Τέσπα αυτή ήταν η μπάντα μου, παραθέτω μερικές φώτο αντιπροσωπευτικές της εποχής και του κλίματος, όπως και τα 2 τραγούδια του  demo.

       

         

Στη πορεία της μπάντας, μπήκαν οι: Γιακ - μπάσο, Θανάσης - δευτερη κιθάρα, Μπέλος- μπάσο.

"ΑΚΡΑΙΟΣ ΗΧΟΣ"

Πρόσεξε τις σκέψεις γιατί γίνονται πράξεις... πρόσεξε τις πράξεις γιατί γίνονται συνήθειες... πρόσεξε τις συνήθειες γιατί γίνονται ο χαρακτήρας... και πρόσεξε τον χαρακτήρα σου γιατί γίνεται πεπρωμένο... Είμαστε (και γινόμαστε) ότι σκεφτόμαστε! Και επειδή, ακόμα, η γλώσσα εκτός από εννοιολογικό και σημειολογικό εργαλείο είναι και ρυθμός και μουσική και ήχος...(στην εδώ περίπτωση "ακραίος" ήχος) αναδημοσιεύω εδώ την πρώτη σελίδα από την "Ασκητική" του ΚΑΖΑNΤΖΑΚΗ...
          
              Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω... Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύουμαι, οσφραίνουμε κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου. Ο ήλιος ανεβαίνει, κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου. Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος, στο άλλο βασιλεύει ο ήλιος. Τ άστρα λάμπουν μέσα στο μυαλό μου, οι Ιδέες, οι άνθρωποι και τα ζώα βόσκουν μέσα στο λιγόχρονο κεφάλι μου, τραγούδια και κλάματα γιομώνουν τα στρουφιχτά κοχύλια των αυτιών μου και τρικυμίζουν μια στιγμή τον αγέρα. Σβήνει το μυαλό μου, και όλα, ουρανός και γης, αφανίζουνται. "Εγώ μονάχα υπάρχω!" Φωνάζει ο νους. "Μέσα στα κατώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνέμα". "Όλα ρέουν τρογύρα μου σαν ποταμός, χορεύουν, στροβιλίζουνται, τα πρόσωπα κατρακυλούν σαν το νερό, το χάος μουγκρίζει". "Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο. Αργά, με αγώνα, σαλεύω ανάμεσα στα φαινόμενα που γεννώ, τα ξεχωρίζω βολικά, τα σμίγω με νόμους και τα ζεύω στις βαριές πραχτικές μου ανάγκες. Βάνω τάξη στην αναρχία, δίνω πρόσωπο, το προσωπό μου, στο χάος".
         
        Υ.Γ. 1: Τι άσχημο να μην έχουμε ένα σύστημα παιδείας που να σε φέρνει "σε τριβή" με τέτοιες ιδέες όταν είσαι έφηβος... τότε που διαλέγει ο άνθρωπος αν θα είναι αθάνατος ή θνητός... (που λέει και ο φίλος μου ο Μπούφος), και να το διαβάζω στα 33 μου χρόνια... τι να πεις... κάλιο "αργά"...
        Υ.Γ. 2: Δεν συμφωνώ ούτε διαφωνώ με τον Καζαντζάκη, απλά έχω την εντύπωση πως πρέπει να έρθεις σε "επαφή" με τα ερωτήματα που γεννά ο Καζαντζάκης... και να βγάλεις τα δικά σου "συμπεράσματα"."

Deathspell Omega - Drought

Drought: ξηρασία, ανομβρία, λειψυδρία και όλα τα "-ψία" που λέει κ ο Ζήκος. Ψαρωτικό.

Κριτική δεν βρίσκω και πολύ νόημα να κάνω. Oι λάτρεις του "αντικειμενικού κειμένου" φαντάζομαι χόρτασαν από πληροφορία μασουλώντας με όρεξη άρθρα στη μπλογκόσφαιρα και τώρα πλέον ρεύτηκαν κιόλας και χώνεψαν.

Απλά διαβάζοντας αυτό το γαμάτο άρθρο-κριτική του συναδέλφου (χαχα) αναδύθηκε ένας προβληματισμός που με χτυπάει κάθε φορά που διαβάζω στίχους των DsO και περιτέχνως εξαφανίζεται όταν αφεθώ στην μουσική τους και πετάξω πέρα το κουλτουροεσώφυλλο.

Ω ναι! Οι στίχοι των DsO είναι σούπερ σοβαροί! και ψαρώνω όταν τους διαβάζω. Really. Αλλά ειλικρινά χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα. Μόνο και μόνο η αίσθηση ότι "μαλάκα τώρα διαβάζω something seriously occult shit" σίγουρα με υποβάλλει σε μια ατμόσφαιρα αλλά αυτό είναι αρκετό; Και φταίω εγώ επειδή δεν ξέρω λατινικά και δεν έχω διαβάσει ένα κάρο απόκρυφα και φιλοσοφικοθρησκευτικά κείμενα και Γάλλους ποιητές ώστε να μπορέσω να συναρμολογήσω στο μυαλό μου όλο αυτό το δαιδαλώδες παζλ; Μήπως επειδή όπως λέει  και ο συνάδελφος "…Its members have not equipped their audience with the tools required to untangle their message,…"  και πολύ σωστά συμπληρώνει "…if they even fully understand that message themselves."

Και εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν μιλάμε απλά για μια καλλιτεχνικά αφηρημένη ποίηση που και η ίδια η μπάντα της δίνει δευτερεύουσα θέση σε σχέση με τη μουσική. Σύμφωνα με τις ελάχιστες συνεντεύξεις τους πρόκειται για ισοδύναμου βάρους εκφραστικό μέσο το οποίο μαζί με το artwork ολοκληρώνει το δυσνόητο concept του εκάστοτε άλμπουμ. Δεν αντλούν απλά έμπνευση από τον "θεϊστικό σατανισμό"(;) ή "ορθόδοξο σατανισμό"(;) (να με συγχωράτε είμαι και από χωριό) αλλά είναι ο ΚΥΡΙΟΣ λόγος ύπαρξης της μπάντας. Άρα σύμφωνα μ'αυτό εγώ έχω χάσει τουλάχιστον το μισό νόημα της τέχνης τους! Και δεν μ'αρέσει καθόλου αυτό.

Από την άλλη βέβαια δεν μπορώ να αρνηθώ οτι χαίρομαι πολύ όταν βλέπω μπάντες να αποστασιοποιούνται από τον τύπο και την δημοσιότητα και να ασχολούνται σοβαρά με την τέχνη τους... αλλά και πάλι μέχρι ποιό σημείο; Αρνήσε την συμμετοχή σου σε ένα hype (σωστό) αλλά το τραβάς στο άλλο άκρο δίνοντας την εντύπωση ότι απλά θες να δημιουργήσεις ένα δικό σου. Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι τα μέλη του γκρουπ που έχουν εταιρείες (Hasjarl) γράφουν σε στούντιο με όλη την σύγχρονη τεχνολογία και παίζουν METAL είναι τίποτα ξεχασμένοι Γάλλοι λόγιοι σε σκοτεινές επαύλεις που μαζεύονται και πίνουν μπράντυ και συζητούν για τον Bataille και τον θεϊστικό σατανισμό. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνουν σε ποιό κοινό απευθύνονται αλλά έχω την εντύπωση ότι το 90% των ακροατών τους δεν δίνει δεκάρα για το φιλοσοφικό υπόβαθρο που ΜΠΟΡΕΙ να υπάρχει πίσω από τη μουσική τους αλλά αρκούνται σ'αυτή αφού απο μόνη της ευτυχώς έχει πολλά να πει. Αν δεν ήταν αυτή μαζί με το 90% των ακροατών τους δεν θα καθόμουνα ούτε εγώ να ασχοληθώ μαζί τους και θα τους άκουγαν μόνο όσοι ανήκουν στο θρησκευτικό-φιλοσοφικό τους κύκλο (μπράντυ και Bataille που λέγαμε).

Το κόβω γιατί δεν θα τελιώσω ποτέ. Ελπίζω να βγάζει νόημα.

Να πούμε και για το EP;

Εν συντομία… το παρανοϊκά σταθερό σερί υψηλής ποιότητας κυκλοφοριών από το "Si monumentum…" και μετά συνεχίζεται αν και με μια απειροελάχιστη καμπή (φυσιολογικό) και με τον "καθαρό" και πιο προσιτό ήχο του "Paracletus" λίγο πιο "μαθηματικά" εκτελεσμένο. Εισαγωγή και εξαγωγή είναι τα highlights και το artwork του εξωφύλλου σκοτώνει.

* Photo by Marco Antonio Cruz

** Cover Artwork by
Manuel Tinnemans

ΚΑΛΟΚΑΡΙΝΗ ΜΥΘΟΠΟΙΙΑ

Όι Ουαλοί Taint (r.i.p) υπήρξαν μια από τις αγαπημένες σύγχρονες μπάντες του γραφόντα, λόγω της καυτής βρετανικής επιμετάλλωσης του βρώμικου sludge ύφους τους. Ήταν εν ολίγοις μια μπάντα στους ήχους της οποίας μπορούσες να μεθύσεις, να χτυπηθείς, να ανατριχιάσεις, να τσουγκρίσεις το ποτήρι σου και να γκαρίξεις στο γνώριμο ΩΩΩΩΩΩ στύλ αγκαλιά με τους κολλητούς σου. Μετά από τη διάλυση τους πέρσυ λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, ο μοναδικός εναπομείναντας και βασικό συνθετικό μέλος Jimbob Isaac (κιθάρα/φωνή), αποφάσισε να μη το βάλει κάτω. Το νέο του πόνημα φέρει το όνομα Hark και ουσιαστικά αποτελεί τη φυσική εξέλιξη των Taint ή τουλάχιστον αυτό δείχνουν τα πρώτα δείγματα. Σκληρό μεταλλικό sludge, που με το ένα πόδι πατάει στη πλούσια κληρονομιά της χώρας (Thin Lizzy, Led Zeppelin, Black Sabbath) και με το άλλο στην ακραία alternative/hardcore/sludge σκηνή (Helmet, Quicksand,Prong). Από τις περιπτώσεις που ο παχύς χαμηλοκουρδισμένος ήχος (γκούχου,γκούχου) δεν προσπαθεί να καλύψει συνθετικές αδυναμίες, αλλά να αναδείξει το υλικό και να προσθέσει μια επική πινελιά στο τελικό αποτέλεσμα.
  Τσεκάρετε τα 2 κομμάτια που κυκλοφόρησαν σε μορφή επτάιντσου στο bandcamp της μπάντας :


                               http://harkband.bandcamp.com/album/mythopoeia

...no atittude...

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, τούτη 'δώ η συλλογή ειναι οι αυθεντικές εκτελέσεις των κομματιών που διασκευάσανε οι Slayer στο Undisputed Atittude.

 Η σατανικότατη αυτή ιδέα ξεκίνησε αρχικά από τον φίλο μας τον Αντώνη (παύλα) Ρουθούνια του Θανάτου και εκπληρώθηκε με άψογο αυτισμό και ζέστα απο εμένα και τον Άλεξ.

 Η φωτογραφία του εξωφύλλου απεικονίζει έναν γνωστό μας που πιστεύω ότι όλοι μας τον εκτιμάμε για αυτό που ακριβώς είναι.

 Καλή διασκέδαση!

Ενέχυρο μανιφέστο - ένα και τ'αυτό

Θεωρητικοί ιδεολόγοι τσ'πούτσας (παντός τύπου), κυνικοί "φιλόλογοι", επιφανή μέλη οποιασδήποτε "φάσης", "παιδιά" με απωθημένα που προσπαθούν να θεραπευτούν ενισχύωντας τα κόμπλεξ τους, επαναπαυμένοι "πετυχημένοι" που τρίβουν τις δάφνες τους στην κωλάρα τους κάθε βράδυ για να νιώσουν καλύτερα, ομοφοβικοί, ξενοφοβικοί, αυτιστικοί που πιπιλάνε την ίδια καραμέλα επειδή την είδανε κάπως, καυλωμένοι με την εξουσία και λοιποί παπαρδέλες...ΠΑΡΤΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΣΑΣ ΣΤΟΝ ΠΛΗΣΙΕΣΤΕΡΟ ΤΟΙΧΟ.

 Το παρακάτω κομματάκι το αφιερώνω σε όλους αυτούς που στηρίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια με κάθε τρόπο, που πολεμάνε κάθε μέρα τσ'γύρω μαλάκες μη βάζοντας το κάτω, σ'αυτους που όταν τα πράγματα δυσκολέψουν θα κρατήσουν τον λόγο τους στον εαυτό τους και δεν θα καβατζωθούνε υπό την σκιά κάποιας ιδεολογίας τσ'πούτσας αλλά θα συνεχίσουν να γουστάρουν να ζούνε και να τα κάνουν όλα "πουτάνα" με ειλικρίνεια, πάθος και μαθαίνοντας απ'τα λάθη τους. 

 Οι υπόλοιποι να πάν' να γαμηθούν προς το παρόν, γιατί μας τα 'χουνε πρήξει με τις παπαρολογίες τους και τις "τέλεια" σχεδιασμένες κινήσεις τους όπου αφορούνε οτιδήποτε πάνω σ'αυτόν τον πλανήτη.

 Άϊ.....

Surfin' Misfits....

Πώς θα ηχούσαν οι θεοι Misfits αν έπαιζαν μουσική στις αρχές της δεκαετιάς του 60?

Κάπως σαν τους 13 Crimson Ghosts (μετέπειτα απλώς Crimson Ghosts ή  13 Ghosts !!??!!) φαντάζομαι..

Οι τύποι κυκλοφόρησαν τούτο το δισκάκι φόρο τιμής στους χορορπάνκ πρωτομάστορες, παίζοντας 14 κλασσικά κομμάτια των Μisfits σε instro-surf διασκευές, κάνοντας μας να πιστεύουμε οτι όντως γράφτηκαν κάπου σε κάποια παραλία αρχες του 60.. Οι γνωστές μελωδίες των τραγουδιών ταιριάζουν γάντι στα τίγκα στα reverb κιθαριστικά σερφ ηχοτοπία...

εδω

THE GREAT OLD ONES - AL AZIF (2012)

Tracklist:
1. Al Azif (7:56)
2. Visions of R’lyeh (6:55)
3. Jonas (9:29)
4. Rue d’Auseil (9:20)
5. The Truth (8:24)
6. My Love for the Stars (Cthulhu Fhtagn) (10:19)


Al Azif.... αρχαία ονομασία του Necronomicon, που προσδιορίζει τον νυχτερινό θόρυβο των εντόμων  και μεταφορικά τα ουρλιαχτά των νυχτερινών δαιμόνων.
Το ντεμπούτο των Γάλλων The Great Old Ones, όπως καταλάβατε, καταπιάνεται με το μεγαλείο του έργου του Λάβκραφτ. Εξωκοσμικές οντότητες, αστροτέρατα, παράλληλοι κόσμοι και γιγαντιαία  χταποειδή πλοκάμια.

Μας ταξιδέουν μαυρομεταλικά σε υψηλά στάνταρ, που μας έχει συνηθίσει η σκηνή της χώρας τους τα τελευταία χρόνια. Εκεί που εκπλήσουν όμως είναι στις ατμόσφαιρες έχοντας καταφέρει να μπολιάσουν post επιρροές τύπου Pelican/Isis/ ή Αlcest/Alter Of Plagues, στα παλιακά μπλακμέταλ ρίφς και ξεσπάσματα.. Το αποτέλεσμα άκρως ταξιδιάρικο και ατμοσφαιρικό με συνεχές εναλλαγές ρυθμών στα μεγάλης διαρκειάς κομμάτια τους.

Εντυπωσιακή και ελπιδοφόρα πρώτη κυκλοφορία που μας δείχνει οτι " το΄χουν το θέμα " για μελλοντικές κυκλοφορίες...

ταξιδέψτε με εξωκοσμικά πλοκάμια

ΜΠΛΑΚΜΕΤΑΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΕΣΤΑ....

Tεκίλα, σανίδα κ' αόρατα πορτοκάλια

Σφηνάϊκ'αδρεναλίνης

Κάψα, ιδρώτας, μισές σκέψεις, μισές δουλειές... και πάει λέγοντας. Αυτό είναι το καλοκαίρι κύριοι, για όποιον δεν πάει για μπάνιο σε καβάντζα παραλία... για χαλαρό ποτάκι σε beach bar... ή στο εξοχικό του φίλου του, του Χάρη, όπου παρότι είναι 500 τ.μ. χλιδάτου επιφανειακού φιλελεύθερου νεοπλουτισμού οι γονείς του είναι cool άτομα και γουστάρουν τους φίλους του γιού τους να τα "σπάνε" στην πισίνα. Δεν γαμιόμαστε λέω 'γώ!

 ΝΑΙ, τα 'χω παίξει απ' τη ζέστ' και ακούω στο τέρμα την εν λόγω δισκάρα και γουστάρω που δεν χρειάζεται να σκεφτώ τίποτα παραπάνω. ΟΧΙ, δεν πίνω μπύρα, πίνω νερό γιατί αυτο χρειάζομαι μ'αυτην την γαμημένη ζέστη. Όταν χορτάσω νερό, θα ξεκινήσω να πίνω μπύρες και θα γίνω λιώμα (μάλλον) με τον φίλο μου τον Φοίβο που θα κάνει barbeque απόψε στην ταράτσα του. ΝΑΙ, στην ταράτσα του που είναι γεμάτη με αγνό τσιμέντο και όχι με γαλήνια ρυάκια, πλατάνια που θροίζουν τα φύλλα τους ή μαγικές ήρεμες γαμημένες παραλίες.

 Τσίτα, πόρωση και ότι χαζιαμάρα "κατεβάσει" η κεφάλα σου προσφέρει απλόχερα ο τρίτος δίσκος των θεών ZEKE. Ότι πρέπει για εσώκλειστους στην τσιμεντένια Βαβυλώνα (κλεμμένο) που η πλησιέστερη διαφυγή τους θα είναι μετά τα μέσα Αυγούστου ή και καθόλου.

 Ρούφα!