Romain Gavras & Simian Mobile Disco

 Το μήλο έχει ήδη πέσει κάτω απ'τη μηλιά και 

 ξεκίνησε καινούργιο δέντρο.

Βιντεάικ σκηνοθετημένο απο τον Romain Gavras, 

(γιό του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά)

 για τους Simian Mobile Disco, 2007. 

Jean Michel Jarre - Equinoxe (1978)

e

q

u

i

n

o

x

e

.

.

.

.

.

Deathspell Omega - Drought

Drought: ξηρασία, ανομβρία, λειψυδρία και όλα τα "-ψία" που λέει κ ο Ζήκος. Ψαρωτικό.

Κριτική δεν βρίσκω και πολύ νόημα να κάνω. Oι λάτρεις του "αντικειμενικού κειμένου" φαντάζομαι χόρτασαν από πληροφορία μασουλώντας με όρεξη άρθρα στη μπλογκόσφαιρα και τώρα πλέον ρεύτηκαν κιόλας και χώνεψαν.

Απλά διαβάζοντας αυτό το γαμάτο άρθρο-κριτική του συναδέλφου (χαχα) αναδύθηκε ένας προβληματισμός που με χτυπάει κάθε φορά που διαβάζω στίχους των DsO και περιτέχνως εξαφανίζεται όταν αφεθώ στην μουσική τους και πετάξω πέρα το κουλτουροεσώφυλλο.

Ω ναι! Οι στίχοι των DsO είναι σούπερ σοβαροί! και ψαρώνω όταν τους διαβάζω. Really. Αλλά ειλικρινά χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα. Μόνο και μόνο η αίσθηση ότι "μαλάκα τώρα διαβάζω something seriously occult shit" σίγουρα με υποβάλλει σε μια ατμόσφαιρα αλλά αυτό είναι αρκετό; Και φταίω εγώ επειδή δεν ξέρω λατινικά και δεν έχω διαβάσει ένα κάρο απόκρυφα και φιλοσοφικοθρησκευτικά κείμενα και Γάλλους ποιητές ώστε να μπορέσω να συναρμολογήσω στο μυαλό μου όλο αυτό το δαιδαλώδες παζλ; Μήπως επειδή όπως λέει  και ο συνάδελφος "…Its members have not equipped their audience with the tools required to untangle their message,…"  και πολύ σωστά συμπληρώνει "…if they even fully understand that message themselves."

Και εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν μιλάμε απλά για μια καλλιτεχνικά αφηρημένη ποίηση που και η ίδια η μπάντα της δίνει δευτερεύουσα θέση σε σχέση με τη μουσική. Σύμφωνα με τις ελάχιστες συνεντεύξεις τους πρόκειται για ισοδύναμου βάρους εκφραστικό μέσο το οποίο μαζί με το artwork ολοκληρώνει το δυσνόητο concept του εκάστοτε άλμπουμ. Δεν αντλούν απλά έμπνευση από τον "θεϊστικό σατανισμό"(;) ή "ορθόδοξο σατανισμό"(;) (να με συγχωράτε είμαι και από χωριό) αλλά είναι ο ΚΥΡΙΟΣ λόγος ύπαρξης της μπάντας. Άρα σύμφωνα μ'αυτό εγώ έχω χάσει τουλάχιστον το μισό νόημα της τέχνης τους! Και δεν μ'αρέσει καθόλου αυτό.

Από την άλλη βέβαια δεν μπορώ να αρνηθώ οτι χαίρομαι πολύ όταν βλέπω μπάντες να αποστασιοποιούνται από τον τύπο και την δημοσιότητα και να ασχολούνται σοβαρά με την τέχνη τους... αλλά και πάλι μέχρι ποιό σημείο; Αρνήσε την συμμετοχή σου σε ένα hype (σωστό) αλλά το τραβάς στο άλλο άκρο δίνοντας την εντύπωση ότι απλά θες να δημιουργήσεις ένα δικό σου. Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι τα μέλη του γκρουπ που έχουν εταιρείες (Hasjarl) γράφουν σε στούντιο με όλη την σύγχρονη τεχνολογία και παίζουν METAL είναι τίποτα ξεχασμένοι Γάλλοι λόγιοι σε σκοτεινές επαύλεις που μαζεύονται και πίνουν μπράντυ και συζητούν για τον Bataille και τον θεϊστικό σατανισμό. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνουν σε ποιό κοινό απευθύνονται αλλά έχω την εντύπωση ότι το 90% των ακροατών τους δεν δίνει δεκάρα για το φιλοσοφικό υπόβαθρο που ΜΠΟΡΕΙ να υπάρχει πίσω από τη μουσική τους αλλά αρκούνται σ'αυτή αφού απο μόνη της ευτυχώς έχει πολλά να πει. Αν δεν ήταν αυτή μαζί με το 90% των ακροατών τους δεν θα καθόμουνα ούτε εγώ να ασχοληθώ μαζί τους και θα τους άκουγαν μόνο όσοι ανήκουν στο θρησκευτικό-φιλοσοφικό τους κύκλο (μπράντυ και Bataille που λέγαμε).

Το κόβω γιατί δεν θα τελιώσω ποτέ. Ελπίζω να βγάζει νόημα.

Να πούμε και για το EP;

Εν συντομία… το παρανοϊκά σταθερό σερί υψηλής ποιότητας κυκλοφοριών από το "Si monumentum…" και μετά συνεχίζεται αν και με μια απειροελάχιστη καμπή (φυσιολογικό) και με τον "καθαρό" και πιο προσιτό ήχο του "Paracletus" λίγο πιο "μαθηματικά" εκτελεσμένο. Εισαγωγή και εξαγωγή είναι τα highlights και το artwork του εξωφύλλου σκοτώνει.

* Photo by Marco Antonio Cruz

** Cover Artwork by
Manuel Tinnemans

THE GREAT OLD ONES - AL AZIF (2012)

Tracklist:
1. Al Azif (7:56)
2. Visions of R’lyeh (6:55)
3. Jonas (9:29)
4. Rue d’Auseil (9:20)
5. The Truth (8:24)
6. My Love for the Stars (Cthulhu Fhtagn) (10:19)


Al Azif.... αρχαία ονομασία του Necronomicon, που προσδιορίζει τον νυχτερινό θόρυβο των εντόμων  και μεταφορικά τα ουρλιαχτά των νυχτερινών δαιμόνων.
Το ντεμπούτο των Γάλλων The Great Old Ones, όπως καταλάβατε, καταπιάνεται με το μεγαλείο του έργου του Λάβκραφτ. Εξωκοσμικές οντότητες, αστροτέρατα, παράλληλοι κόσμοι και γιγαντιαία  χταποειδή πλοκάμια.

Μας ταξιδέουν μαυρομεταλικά σε υψηλά στάνταρ, που μας έχει συνηθίσει η σκηνή της χώρας τους τα τελευταία χρόνια. Εκεί που εκπλήσουν όμως είναι στις ατμόσφαιρες έχοντας καταφέρει να μπολιάσουν post επιρροές τύπου Pelican/Isis/ ή Αlcest/Alter Of Plagues, στα παλιακά μπλακμέταλ ρίφς και ξεσπάσματα.. Το αποτέλεσμα άκρως ταξιδιάρικο και ατμοσφαιρικό με συνεχές εναλλαγές ρυθμών στα μεγάλης διαρκειάς κομμάτια τους.

Εντυπωσιακή και ελπιδοφόρα πρώτη κυκλοφορία που μας δείχνει οτι " το΄χουν το θέμα " για μελλοντικές κυκλοφορίες...

ταξιδέψτε με εξωκοσμικά πλοκάμια

"THE SECRET OF KELLS"

Σκηνοθέτες οι Tomm Moore και Nora Twomed. Τρία στούντιο για να παραχθεί, ένα Βελγικό, ένα Γαλλικό και ένα Ιρλανδέζικο. Είναι βασισμένο στην Ιρλανδέζικη μυθολογία, αλλά η αλληγορία του μύθου οδηγεί στη σημαντικότητα του να δημιουργείς εικόνες και μάλιστα το πόσο δύναμη έχουν οι όμορφες εικόνες... εμπρός του κόσμου εικονογράφοι.... Στολισμένο με την απίστευτη μουσική του μεγάλου και τρανού Γάλλου συνθέτη Bruno Coulais, ο οποίος έχει γράψει μουσική για 56 φιλμς (ταινίες και ντοκιμαντέρ), μεταξύ άλλων για την ταινία "Τα ταξιδιάρικα πουλιά" και "Μικρόκοσμο". Το αποτέλεσμα είναι δυνατό από κάθε άποψη.... μια ταινία σπάνιας ομορφιάς... Πάρτε μια γεύση από τις εικόνες και τη μουσική στο βιντεάκι...

    

Blut Aus Nord - 777-The Desanctification (2011)

Λοιπόν από τη χώρα που ανακάλυψε την μαγιονέζα δεν περιμενα ποτέ οτι θα φτιάξει τετοια σκηνή και ειδικά στο black metal. Με τους Deathspell Omega να κάνουν χαλαρά κουμάντο σε όλο τον Ευρωπαϊκό χάρτη όσον αφορά το intelectual παύλα spiritual παύλα progressive post black metal και μπάντες όπως οι Blut Aus Nord, οι Antaeus και οι Glorior Belli να συμπληρώνουν με απίστευτη ποικιλία και ύφος τη σκηνή, η Γαλλία εξελίχθηκε σε μεγάλη μαυρομεταλλομάνα. Βέβαια "σκηνή" λέμε εμείς τα fanboys γιατί αν ρωτήσεις τον Vindsval, mastermind των Blut Aus Nord, θα σου απαντήσει "χμμ... ποιά σκηνή; δεν ξέρω καμία σκηνή... οι Blut Aus Nord απλά υπακούν στους κοσμικούς, προγονικούς νόμους της φύσης και παράγουν τέχνη μέσα από αποκρυφιστικούς συμβολισμούς και μια πολυεπίπεδη οπτική με στόχο την εξέλιξη και την ανύψωση του εσωτερικού εαυτού του ατομου...". yeah!

Καλά το πάει όμως... Με προσεκτικές και μελέτημένες κινήσεις εχει καταφερει να βάλει τα πράγματα ακριβώς στη θέση τους. Αποστασιοποιείται απο την μουσική του σαν φυσικό πρόσωπο με πολύ περιορισμένες δημόσιες δηλώσεις-συνεντεύξεις και κρατάει μυστική την ταυτότητα του και τη φάτσα του. Για live εμφανίσεις ούτε λόγος! Η συνειδητή αυτή στάση έχει σαν αποτέλεσμα, τουλάχιστον στο δικό μου μυαλουδάκι, να αφήνει την μουσική του ελεύθερη να χαράξει τη δική της πορεία, να "αυτονομηθεί" και να αξιολογηθεί σαν ένα κομμάτι τέχνης αυτούσιο και ανεξάρτητο. Έτσι, και χωρίς τα δεκανίκια της φήμης του δημιουργού ή πολύ περισσότερο το βάρος της μαλακίας που μπορεί κατα τ'αλλα να τον δέρνει το έργο του θα έχει την ευκαιρία να εξυψωθεί ή να καταβαραθρωθεί μέσα στο χρόνο, σκληρό μεν, δίκαιο δε... (ακούς Varg? ακούω να λες..)
Ο Vindsval λοιπόν εκτός από άποψη εχει και κάτι τεράστια αρχίδια καλλιτεχνικής ευελιξίας οπότε το να ελλίσεται σε διαφορετικά στυλ απο άλμπουμ σε άλμπουμ όπως κάνει απο την αρχή της καριέρας του μέχρι τώρα αγγίζει τα όρια του εκνευριστικού. Αν ήμουν 10 χρόνια μικρότερος θα τον είχα παρατήσει στο ξεφτιλοντούλαπο της δικής μου ιστορίας με τις πρώτες κιόλας νότες του "777-Sect(s) δίχως δεύτερη σκέψη. 'Ελα όμως που περάσαν τα χρόνια και γίναμε κι εμείς ιντελεκτσουέλ φλώροι με απαιτήσεις για νέες μουσικές εμπειρίες και ποιότητα και άποψη στον ήχο και "σοβαρό μυστικισμό" και άλλα τετοια περίεργα!... Και σκάει ένα black metal τόσο ταξιδιάρικο και σοβαρά σκοτεινό και βαθύ που γαργαλάει τα εσώτερα των εσωτέρων μας και ψαρώνουμε πιο πολύ και από την πρώτη φορά που ακούσαμε το "twillight of the gods"!... (επ! πιπέρι στη γλώσσα!)
Δίσκαρος για μένα προσωπικά το "777- The desanctification" και ένα σκαλί πιο πάνω από τον προκάτοχο του και πρώτο μέρος της τριλογίας που ήταν λιγάκι μπερδεμένο στις προθέσεις του αλλά και άνισο μεταξύ των κομματιών του. Επιρροές Godflesh σε λέει ο άλλος και Autechre και Amon Tobin συμπληρώνει αυτός και γνήσια υπνωτιστική ιντάστριαλ μαυρίλα σε λέω εγώ. Πλεονεκτηματάρα η συνοχή και η ροή του δίσκου που ακούγεται μονορούφι σαν ταξιδάκι ψυχεδελικό και ολίγον αρρωστούλι και μεγάλο σύν η βινυλιοέκδοση που μουσκεύει εύκολα τα εσώρουχα των βινυλιολάγνων με ΗΧΑΡΑ και λούξουρι πάκατζινγκ. Βουρ για το τρίτο μέρος λοιπόν!!!

Υπνωτίσου εδώ!

Hawaii Samurai - Let there be Surf

Αραχτός σε μία ήρεμη παραλία (το μέρος διαλέξτε το εσείς), μέρα μεσημέρι, η θάλασσα δροσερότατη και ο ήλιος καυτός, λίγος κόσμος να λιάζεται σαν τις σαύρες στην αμμουδιά και έχουν ήδη ξεκινήσει οι πρώτες οπτικές "ψευδαισθήσεις" λόγω της ζέστης. Όμως αυτό που βλέπεις να πλησιάζει δεν είναι ψευδαίσθηση. Είναι τρείς Γάλλοι μπλεγμένοι σε ένα "κουβάρι" κατρακυλώντας απο το διπλανό λοφάκι, ουρλιάζοντας μεταξύ τους κάτι μαλακίες στα γαλλικά.

 Όταν πλέον έχουν προσγειωθεί στην άκρη της παραλίας, σηκώνονται, δεν ξεσκονίζουν τα ρούχα τους και απλά κοιτάνε με άπειρη απορία την ήσυχη παραλία και την ήρεμη θάλασσα. Εσύ βέβαια έχεις έρθει στην παραλία για να μην κάνεις απολύτως τίποτα, αλλά έχεις αρχίσει να βαριέσαι απο την ζέστη και σκέφτεσαι ότι θέλεις να συμβεί κάτι, για να ανέβει αυτή η γαμημένη αδρεναλίνη. Οι τρείς "πανηλίθιοι", που μόλις προσγειώθηκαν λίγο πιο πέρα απο εσένα, εντελώς ενστικτωδώς, αρχίζουν να τρέχουν  καταπάνω σου ουρλιάζοντας "Surf or Die". Εσύ βέβαια δεν έχεις άλλη επιλογή απο το να αρχίσεις να ουρλιάζεις "Surf and Destroy" και να τρέξεις καταπάνω τους και εσύ. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Στιγμιαία, βρίσκεσαι ανάμεσα σε garage surf κιθάρες, να ουρλιάζουν στο αυτί σου, jazz τύμπανα να χοροπηδάνε σε surf ρυθμούς και η φωνή να ενδυναμώνει το "ξύλο" που πέφτει κυρίως με κραυγές ευχαρίστησης. Την καίρια στιγμή ακούς τις πρώτες νότες του "Ocean's Devil" και τα κύματα έχουν ήδη ξεκινήσει το voodoo party, καλώντας σε να αποδείξεις αυτά που τόση ώρα, έχεις δείξει να απολαμβάνεις στο έπακρο. Εσύ βέβαια δεν έκανες ποτέ surf, γιατί μεγάλωσες στον κάμπο ή κοντά στο βουνό. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία, γιατί με τον μουσικό χαμό που έχει προηγηθεί η μόνη ειλικρινής και σεβαστή κίνηση που έχεις να κάνεις, είναι να βουτήξεις στην θάλασσα,  με μια "πεταμένη" σανίδα και να ξεκινήσεις να "τρώς" τα μούτρα σου συνεχόμενα.

 Μετά απο αρκετή ώρα όταν ο ήλιος έχει αρχίσει να δύει, αποκαμωμένος σέρνεσαι στην παραλία και κοιτώντας τον έναστρο ουρανό, αποκοιμιέσαι με την μελωδία του "Mariachi's Fever", με το χαμόγελο να έχει μείνει μόνιμα στα χείλη σου, ενώ οι υπόλοιποι ακούγονται στο βάθος να παραληρούν σε μια γλώσσα που πλέον σου φαίνεται γνώριμη.

..βούτα...