Η επιστροφή του Metal Invader!!

Ο αγαπημένος σε πολλούς Μεταλλικός Εισβολέας επέστρεψε!!

 http://metalinvader.net/

Το 1996 κυκλοφόρησε αρχικά ως zine και πολύ γρήγορα έγινε μηνιαίο περιοδίκο. Ως περιοδικό προώθησε και βοήθησε αρκετά τον σκληρό ήχο με promo cds, διοργάνωση events και συναυλιών. Αργότερα, μετά το κλείσιμο της έντυπης μορφής του, συνεχίστηκε για κάποια χρόνια online και μετά από μια παύση, επιστρέφει ανανεωμένο και έτοιμο να μας προσφέρει αρκετό διάβασμα, να ξυπνήσει αναμνήσεις και να συνεχίσει για ακόμα μια φορά τον αγώνα του!

Καλή τύχη σε όλα τα παίδια και την καινούρια αυτή προσπάθεια.

Mind Over Metal Fest. VI

Join Us!!!!!!!

Top Albums Of 2013 (giak)

Πολλές οι αξιόλογες κυκλοφορίες το 2013, λίγος ο χρόνος, πολλά albums δεν κατάφερα να τα ακούσω ακόμη, αλλά παραθέτω αυτά που έλιωσα για κάθε 'ταμπέλα'.


Thrash
1. Power Trip - Manifest Decimation
2. Gama Bomb - The Terror Tapes
3. Mortillery - Origin Of Extinction
4. Warbringer - IV: Empires Collapse
5. Satan's Host - Virgin Sails
6. Protector - Reanimated Homunculus

Death
1. Tribulation - The Formulas Of Death
2. Carcass - Surgical Steel
3. Master - The Witchhunt
4. Portal - Vexovoid
5. Ulcerate - Vermis
6. Gorguts - Colored Sands

Black
1. The Ruins Of Beverast - Blood Vaults, The Blazing Gospel Of Heinrich Kramer
2. Nocturnal Graves - ... From The Bloodline Of Cain
3. Summoning - Old Mornings Dawn
4. Agnes Vein - Soulship
5. Arckanum - Fenris Kindir
6. Caladan Brood - Echoes Of Battle

Folk/Viking/Pagan
1. Falkenbach - Asa
2. Tyr - Valkyrja
3. Thyrfing - De Odeslosa
4. Aherusia - As I Cross The Seas Of My Soul
5. Manegarm - Legions Of The North
6. Heathen Foray - Inner Force

Crust/Grindcore/Hardcore/Punk
1. Nails - Abandon All Life
2. Passiv Dodshjalp - Kollektiva Monster
3. Fredag Den 13:E - Tjugohundratretton
4. All Pigs Must Die - Nothing Violates This Nature
5. Unkind - Pelon Juuret
6. Lethe - Ληθη

Heavy/Power/Speed
1. Satan - Life Sentence
2. Hell - Curse And Chapter
3. Enforcer - Death By Fire
4. In Solitude - Sister
5. Darkthrone - The Underground Resistance
6. Warlord - The Holy Empire

Doom/Sludge/Stoner
1. Mael Mordha - Damned When Dead
2. Age Of Taurus - Desperate Souls Of Tortured Times
3. Cathedral - The Last Spire
4. Argus - Beyond The Martyrs
5. Blackwitch Pudding - Taste The Pudding
6. Pyramido - Saga

Shots Of Crust

     'Ενας μήνας και βάλε χωρίς post στο irrational!! Μπορεί να φταίει η βαρεμάρα που μας δέρνει, μπορεί να φταίει το καλοκαίρι που διανύουμε και χαλαρώνουμε, μπορεί να φταίει ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος του καθενός μας. Δε ξέρω για τους άλλους, αλλά ένα κοκτέιλ των παραπάνω με κρατάει μακριά από το posting!

     Έχοντας ελάχιστο χρόνο για να ακούω μουσική, πόσο μάλλον να postάρω, τον τελευταίο καιρό προτιμώ να ακούω μικρά αλμπουμς, ''εύκολης'' μουσικής, που με λίγα ακούσματα εώς ελάχιστα, να μου δίνουν αυτό που θέλω. Έτσι λοιπόν, πιο κάτω σας προτείνω 4 σχετικά φρέσκα δισκάκια, τα οποία μπαίνουν κατευθείαν στο ψητό, είναι σύντομα και δεν κουράζουν! 

   

Preteen Deathfuk - I Don't Remember

Αμερικάνικο ντουέτο στο ντεμπούτο του, που συνδυάζει black metal με crust/punk. Μην σας τρομάζει το πρόχειρο εξώφυλλο! Blastbeats, D-Beats, ουρλιαχτά και βόθροι, απλά ριφφάκια και βρώμικος ήχος. Αν εξαιρέσεις το τελευταίο κομμάτι του δίσκου που διαρκεί 13 λεπτά(!!!), ο υπόλοιπος δεν ξεπερνά τα 22!

Fredag Den 13:E - Tjugohundratretton

Το δεύτερο άλμπουμ των σουηδών απλά σπάει κόκκαλα! Το κλασσικό crust/hardcore που παίζανε παλιότερα έχει εμπλουτιστεί με αρκετό rock'n'roll και black metal στοιχεία. Αρκετά ατμοσφαιρικό και σκοτεινό, είναι σίγουρο οτι θα αφήσει καλές εντυπώσεις σε οπαδούς του crust, hardcore, death και black metal.

Parasit - Valj Din Egen Bodel

Κλασσικό σουηδικό hardcore/punk με αρκετό D-Beat από τους Parasit, οι οποίοι αποτελούνται από μέλη των Gadget, Uncurbed και Regurgitate. Η εμπειρία των μελών του group είναι εγγύηση για το τι θα ακούσετε εδώ. Διπλά φωνητικά, μεγάλες ταχύτητες, πολύ κοπάνημα!

Passiv Dodshjalp - Kollektiva Monster  

Και φτάνουμε στο έγχρωμο εξώφυλλο της παρέας και τους Passiv Dodshjalp με το τρίτο τους αλμπουμ. Απίστευτες μελωδίες, χωρίς όμως να χάνουν σε επιθετικότητα, D-Beat ρυθμοί, παραπονιάρικη φωνή, 9 κομμάτια σε 23 λεπτά και ο πιο ώριμος τους δίσκος έως τώρα!

4 δισκάκια έτοιμα να τα ρουφήξετε!!

Mortillery - Origin Of Extinction

1. Battle March
2. No Way Out
3. Cease To Exist
4. Creature Possessor
5. Seen In Death
6. Feed The Fire
7. The Hunter's Lair
8. F.O.A.D.
9. Maniac
10. Sunday Morning Slasher

     Μέσα από το thrash-revival, το οποίο έχει ξεσπάσει εδώ και κάμποσα χρόνια, λογικό είναι να βγαίνουν προς τα έξω αρκετά σκουπίδια, προσπαθώντας να βγάλουν κάτι από το ''κίνημα'' αυτό. Λίγα είναι τα groups όμως, που έχουν κάτι ουσιαστικό να δώσουν και να κρατήσουν το ενδιαφέρον κάποιου πιο απαιτητικού ακροατή από τον κοινό/απλό thrasher. 

     Οι Mortillery, από το Edmonton του Καναδά, μετά από το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο τους του 2011 'Murder, Death, Kill', επιστρέφουν φέτος με ένα διαμαντάκι του thrash/speed, που δύσκολα πιστεύω θα ξεπεράσουν με κάποια μελοντική τους δουλειά. Μην ξεγελαστείτε από το φωσφωριζέ πράσινο εξώφυλλο και νομίσετε οτι πρόκειται για group τυπικού thrash/χαβαλέ. Από το πρώτο instrumental κομμάτι γρήγορα καταλαβαίνει κανείς οτι είναι αρκετά πιο σοβαροί από το ... εξώφυλλο τους.

    

     Οι δυο κιθαρίστες και ο drummer συνοδεύουν τις δυο κυρίες του group σε 43 λεπτά speed/thrash οχετού. Η μουσική τους στηρίζεται, εμφανέστατα, στη μαγική φωνή της Cara McCutchen. Με σχετικά απλά riffάκια, τα οποία πυκνά συχνά γίνονται όσο τεχνικά πρέπει, αντλούν επιροές από το κλασσικό heavy, το αμερικάνικο speed και φυσικά το thrash. Συνδυασμός μελωδίας και επιθετικότητας, λοιπόν, σε ταχύτητες σχετικά γρήγορες, που έχουν σαν αποτέλεσμα έναν τίμιο δίσκο, ο οποίος θα παίξει αρκετές φορές.

     Η φωνή της Cara ξεχωρίζει από χιλιόμετρα, με χαρακτηριστική χροιά και πολύ καλές επιδόσεις σε ουρλιαχτά, κορώνες και καφρίλες. Οι εναλλαγές αυτές στη φωνή της, καθιστούν ενδιαφέρον και 'θεατρικό' το κάθε κομμάτι. Και η αλήθεια είναι οτι η φωνή της παίζει σημαντικό ρόλο στο να ξεχωρίζουν οι Mortillery από το σωρό των εκατοντάδων revivalists!

 Φταίω εγώ που ακούω μόνο Καναδά τώρα τελευταία?

Propagandhi - Failed States

1. Note To Self
2. Failed States
3. Devil's Creek
4. Rattan Cane
5. Hadron Collision
6. Status Update
7. Cognitive Suicide
8. Things I Like
9. Unscripted Moment
10. Dark Matters
11. Lotus Gant
12. Duplicate Keys Icaro (An Interim Report)

    Τους Propagandhi τους ήξερα μόνο σαν όνομα και δεν είχα ακούσει ποτέ μου κάποιο τους κομμάτι. Ξεκίνησαν σαν ένα καθαρόαιμο punk group to '86 από τον Καναδά, αλλά με την πάροδο των χρόνων αλλάξανε αρκετά το στυλ τους. Έπεσαν στην αντίληψή μου πριν 2 χρόνια, με το split που κυκλοφόρησαν, με τους συμπατριωτες thrashers Sacrifice, όπου διασκευάζαν αρκετά επιτυχημένα Corrosion Of Conformity.

    Με το 'Failed States' του 2012 να πέρνει αποθεωτικές κριτικές από punk αλλά και metal blogs/sites, του έριξα μια αυτιά και από τότε κόλλησα. Γρήγορο και μελωδικό hardcore το οποίο αρκετές φορές γίνεται αρκετά τεχνικό και progressive, το οποίο φλερτάρει από την αρχή εως το τέλος με το thrash. Σε μερικά κομμάτια, μάλιστα, αν αντικαταστήσεις τα χαρακτηριστικά φωνητικά με κάποια πιο aggressive, είναι σαν να ακούς τεχνικό thrash!

    Μπορεί με την πορεία των χρόνων να έχουν φύγει από τις μουσικές ρίζες τους, που είχαν στο ξεκίνημά τους, αλλά διατηρούν ακόμα την ενεργειά τους, την πρωτοτυπία τους και τoν σκληρό, καυστικό και σχεδόν πολιτικοποιημένο στίχο τους. Ακόμα ένα συν είναι το γεγονός οτι τον δίσκο αυτον μπορεί πολύ εύκολα να τον ακούσει ένας punkης, ένας hardcorας, ένας μεταλλάς.

                                                Είναι τρελοί αυτοί οι Καναδοί. 

Sectorial - Erase And Reborn The Humanity

    Η extreme μουσική σκηνή της Ουκρανίας, δυστυχώς είναι γεμάτη από φασιστικά σκατά και σπανίως πέφτει στα χέρια μου κάτι ουκρανικό που δεν είναι NSBM. Βεβαίως υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως οι Sectorial που υπάρχουν από το 2000. Η πρώτη τους δισκογραφική προσπάθεια ήρθε το 2008 και μετά από 3 'Eps, το 2012 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους full length.

     Στο διαδίκτυο τους κατατάσουν στο grindcore/thrash. Στα αυτιά μου ακούγονται καθαρά grindcore με ελάχιστα thrash στοιχεία. Το grind τους πότε φλερτάρει με το death metal και πότε με την πιο hardcore/punk μορφή του. Γεμάτος, groovάτος ήχος ο οποίος σε συνδιασμό με το άρτιο παίξιμο και δέσιμο των μελών, έχει σαν αποτέλεσμα κάτι πολύ βαρύ και πορωτικό. 

     Σε αρκετά σημεία διακρίνονται εύκολα black metal riffs, βγάζοντας τους έτσι από το χαμό των συνηθισμένων grind groups. Το πιο καινοτόμο είναι η χρήση παραδοσιακών folk οργάνων, σε λίγα κομμάτια (δυστυχώς). Εκεί που το blastbeat δίνει και παίρνει, σκάει παύση, μπαίνει το κολασμένο φλάουτο και μετά δώσε πάλι κοπάνημα!!! 

     Στίχοι σε ουκρανικά και αγγλικά, τρομερή διασκευή στο 'Rise Up' των Phobia και 45 λεπτά (πολλά θα πει κανείς για grind) τα οποία περνάνε χωρίς να το καταλάβεις, μιας και οι ουκρανοί σε εκπλήσουν εκεί που δεν το περιμένεις.

     Στο bandcamp τους προσφέρουν τον δίσκο free ή το βρίσκεις και εδώ.

Arkham Witch - Legions Of The Deep

     'Ενας χρόνος και 5 μερούλες πέρασαν από το προηγούμενο post μου για τους Arkham Witch. Ένας χρόνος, στον οποίο ουκ ολίγες φορές άκουσα, συζήτησα, πρότεινα σε γνωστούς το ασπρόμαυρο ντεμπούτο τους. Το 'On Crom's Mountain' έκατσε για λίγο στην άκρη και ο λόγος ήταν η κυκλοφορία του έγχρωμου 2ου τους album.

1. David Lund
2. At The Mountains Of Madness
3. Iron Shadows In The Moon
4. Infernal Machine
5. The Cloven Sea
6. On A Horse Called Vengeance
7. Gods Of Storm And Thunder
8. Kult Of Kutulu
9. Legions Of The Deep
10. We're From Keighley
11. -Untitled-

     Με το ίδιο lineup, αλλά με χρώμα αυτή τη φορά στο εξώφυλλο, το group συνεχίζει να μας προσφέρει απύθμενη obscurίλα, ατόφιο heavy metal (όπως μόνο οι άγγλοι ξέρουν), μελωδικό doom, όλα αυτά με διακριτικό χιούμορ, χωρίς όμως να χάνουν ούτε στιγμή τη σοβαρότητα τους. Η μεγάλη ποικιλία των riffs, οι απίστευτες ιδέες και οι απίστευτα δουλεμένες και καλά κρυμμένες επιρροές τους, έχουν σαν αποτέλεσμα έναν επικό δίσκο για όλα τα γούστα. Αργά κομμάτια, κομμάτια με ξεσπάσματα και thrash πινελιές, ατμοσφαιρικά, χιουμοριστικά. Ο δίσκος περιέχει οτι χρειάζεται για να σε κάνει να κολλήσεις μαζί του και για να μπει στα top!

     Η θεματολογία των στίχων, εκτός των άλλων, συνεχίζει να ασχολείται με οτι αγαπημένο μας : Lovecraft, Cthulhu, Howard, μυστήρια και obscurίλες. Τι καλύτερο!!! Από τις λίγες μπάντες που θα ικανοποιήσουν κάποιον που ασχολείται με τέτοια θέματα. Η απόδοση όλων των μελών είναι αρκετά καλή, με τη μοναδική φωνή του Simon Iff? να υπνωτίζει και τις περισσότερες φορές να ηγείται της κιθαριστικής δουλειάς και όχι απλά να την ακολουθεί ή να τη γεμίζει. 

     Οι διαφορές με τον πρώτο τους δίσκο είναι μικρές και αυτό είναι εγγύηση για το τι θα ακούσει κανείς. Ελαφρώς καλύτερος ήχος, η ίδια, πετυχημένη φόρμουλα του ντεμπούτου και γενικά ένας δίσκος που δύσκολα θα κουράσει και δύσκολα θα σε κάνει να πεις ''όχι πάλι αυτό το κομμάτι'', και αυτό γιατί έχει τόσα πολλά ''κρυφά'' και ενδιαφέροντα σημεία, τα οποία χρειάζονται χρόνο για να σε κάνουν να τα χορτάσεις/χονέψεις.

 Υ.Γ.1 Το 11ο untitled κομμάτι είναι μια ακουστική διασκευή του ''Blood On Satan's Claw'' των Lamp Of Thoth

 Υ.Γ.2  Μην παραλείψετε να δείτε το παρακάτω promo videaκι!!!

Κατεβάστε για να ακούσετε και αγοράστε άφοβα.

Και τα λέμε πάλι του χρόνου! 

Thrash Metal Assault !! Released Anger, Bio-Cancer, Riffobia, Exekuter live in Trikala 4/1/2013

     Μετά από πολλές απουσίες που πήρα στα live που γίναν στα Τρίκαλα, επιτέλους έτυχε (ή μήπως όχι?) να μπορέσω να παρεβρεθώ στην πρώτη metal συναυλία του 2013. Έχουμε και λέμε λοιπόν: ρεπό, thrash live με είσοδο 6 euros, παρέα έτοιμη, 5 λεπτά από το σπίτι, 1 group άγνωστο σε μένα και 3 πολύ γνωστά. Too good to be true!

     

     Τους Λαρισαίους Exekuter, δεν τους ήξερα και δεν πρόλαβα όλο το set τους. Πρόκειται για μπάντα νεαρών ατόμων, γεμάτα ενθουσιασμό, οι οποίοι όμως δεν με έπεισαν, με κούρασαν πιο πολύ και το thrash τους ήταν απλό, χωρίς κάποια riff ή μελωδίες να σου μένουν και μάλλον τους έλειπε το δέσιμο που είχαν οι άλλες μπάντες. Εκτός από δικά τους κομμάτια παίξανε και μια μέτρια διασκευή Celtic Frost (αν θυμάμαι καλά).       -Exekuter-

     Μετά, ανέβηκαν στη σκηνή οι ντόπιοι Riffobia. Τους είχα ακουσει πιο παλιά στο ξεκινημά τους και από τότε έχουν βελτιωθεί σε τεράστιο βαθμό. Με δικά τους πολύ δυνατά κομμάτια (παλιά και καινούρια) παίξανε και 3 διασκευές καπάκι την μία μετά την άλλη (Exodus - Strike Of The Beast, Slayer - Postmortem, Exodus - Piranha). Το μπάσο δεν σταματούσε σχεδόν ποτέ να ταρακουνάει τα πάντα στο μαγαζί, ο κιθαρίστας ήταν σε τρελή φόρμα, ο τραγουδιστής έφτυνε τ' άντερά του και ο drummer απλός, αλλά σταθερός. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν άψογη και κατάφεραν να ζωντανέψουν το μαγαζί. Ο ήχος που βγάλανε ήταν τεράστιος, το δέσιμο τους επαγγελματικότατο και ανυπομονώ πως και πως για το επερχόμενο δίσκο τους.   -Riffobia-

 

     Οι Αθηναίοι Bio-Cancer ακολούθησαν μετά το break. Πήραν τη θέση των Exarsis, οι οποίοι ακύρωσαν για 'πρακτικούς' λόγους και τους δόθηκε η ευκαιρία να promotaroun τη δισκάρα 'Ear Piercing Thrash' που κυκλοφόρησαν φέτος. Το πιο extreme thrash που μας παρουσίασαν φάνηκε να ξαφνιάζει και να ξενίζει το κοινό, αλλά όχι και αυτούς που είχαν ακούσει δουλειές τους. Extreme fast tempos, χαρακτηριστικά ουρλιαχτά για φωνητικά, πολύ συχνά gang vocals από τους έγχορδους και ένας drummer πραγματική μηχανή, που δίνει πολλά συν στο όλο αποτέλεσμα. Επέλεξαν για διασκευή το Betrayer από Kreator και το κοινό ζεστάθηκε προς το τέλος του setlist.  -Bio-Cancer-

     Οι Αθηναίοι Released Anger ανέβηκαν τελευταίοι στη σκηνή και παρόλο που είχαν ένα αισθητά μειωμένο κοινό από κάτω, δεν πτοήθηκαν καθόλου και απλά γάμησαν. Σε πιο 'ήπιους' ρυθμούς σε σχέση με τους Bio-Cancer, παρουσίασαν ένα τέλειο setlist. Με επιρροές από Bay Area μεριά αλλά πιο πολύ βουτηγμένοι στο γερμανικό, η αποδοσή τους ήταν σχεδόν τέλεια. Το κουρασμένο εναπομείναν κοινό 'χόρεψε' και συνόδεψε τον τραγουδιστή σε αρκετά κομμάτια, οι 2 κιθαρίστες έδωσαν τρελό όγκο στον όλο ήχο, χωρίς να 'κρύβουν' τον μπασίστα ο οποίος ήταν εντυπωσιακός. Στη διασκευή από Dark Angel - Perish In Flames,στη μέση του setlist, ο τραγουδιστής των Bio-Cancer ανέβηκε και έδωσε μια ξεχωριστή νότα στο κομμάτι και για τελείωμα διάλεξαν το Extreme Aggression από Kreator.   -Released Anger-

     Το όλο live/thrash festival κράτησε γύρω στις 5 ώρες, ο ήχος του μαγαζιού 'Κεντρική Πλατεία - Μουσική Σκηνή' ήταν για ακόμη μια φορά ο ήχος που θα ήθελε το κάθε group να έχει όταν παίζει, η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητικότατη (αν και αρκετοί την κοπάνισαν νωρίς-αυτοί χάσανε) και το Rising Metal Bar μαζί με το Hell's Fire Distro, που ήταν και οι διοργανωτές, άφησαν υπονοούμενα και για Thrash Metal Assault Vol.2!!!

     Υ.Γ. Οι fotos των group δεν είναι από το συγκεκριμένο live.

Heavy New Year !!!

Heavy New Year!!!!

Καλή Χρονιά σε όλους. Υγεία πάνω απ' όλα και πολύ metal και για το 2013.

Όσο οι υπόλοιποι συν-blogίτες ξενυχτάν και πίνουν, κάποιοι άλλοι δουλεύουν πυρετωδώς!!

Ξεκλέβοντας κάποιο χρόνο, διαμόρφωσα μια λίστα με τα αγαπημένα μου album του 2012.

Αρκετά είναι αυτά που άδικα μένουν έξω, αλλά αυτά είναι τα album που παίξαν, 'χωνεύτηκαν', ακούστηκαν σε mp3 player και πικάπ.

Thrash
1. Suicidal Angels - Bloodbath
2. Overkill - The Electric Age
3, Paradox - Tales Of The Weird
4. Slaughtered Priest - Confess Your Sins
5. Rumpelstiltskin Grinder - Ghostmaker
6. Ketzer - Endzeit Necropolis

Death
1. Unleashed - Odalheim
2. Asphyx - Deathhammer
3. Cattle Decapitation - Monolith Of Inhumanity
4. Terrorizer - Hordes Of Zombies
5. Master - The New Elite
6. Incantation - Vanquish In Vengeance

Black
1. Desaster - The Arts Of Destruction
2. Master's Hammer - Vracejte Konve Na Misto
3. Panopticon - Kentucky
4. Hopelorn - Tuonen Musta Joki Virtaa Sydämessäni
5. Anaal Nathrakh - Vanitas
6. The Great Old Ones - Al Azif

Folk/Viking/Pagan
1. Trollfest - Brumlebassen
2. Korpiklaani - Manala
3. Winterfylleth - The Threnody Of Triumph
4. Oakenshield - Legacy
5. Eluveitie - Helvetios
6. Spectral - Gateway To Death

Crust/Grindcore/Hardcore/Punk
1. WolfBrigade - Damned
2. Converge - All We Love We Leave Behind
3. Tragedy - Darker Days Ahead
4. Black Breath - Sentenced To Life
5. Wadge - Total Volcano Exploding
6. Napalm Death - Utilitarian

Heavy/Power/Speed
1. Arkham Witch - Legions Of The Deep
2. Altar Of Oblivion - Grand Gesture Of Defiance
3. Revenge - Vendetta
4. Zuul - To The Frontlines
5. Validor - Dawn Of The Avenger
6. Axehammer - Marching On

Doom/Sludge/Stoner
1. Woods Of Ypres - Woods 5
2. Saint Vitus - Lillie: F-65
3. Yakuza - Beyul
4. Conan - Monnos
5. Paradise Lost - Tragic Idol
6. My Dying Bride - A Map Of All Our Failures

Holy Fuckin' Terror

     

    Δεν ξέρω για σας, αλλά οι Holy Terror ήταν ενα group που λάτρεψα/λατρεύω από τότε που ξεκίνησα να ακούω metal και οι δίσκοι τους αρκετά συχνά επισκέπτονται το πικάπ μου ή το mp3 player μου. Δυστυχώς, ένα δυσάρεστο γεγονός με ώθησε να στο να κάνω ένα post/mini-αφιέρωμα στη μπάντα, και αυτό είναι ο θάνατος του Keith Deen, τραγουδιστή των 2 διαμαντιών, που κυκλοφόρησαν πίσω στα '80s. Αυτό που τους έκανε να ξεχωρίζουν από όλα τα υπόλοιπα group, ήταν η ιδιαίτερη και χαρισματική φωνή του Keith Deen, που όμοια της δεν εχει υπάρξει στο χώρο. Και η κιθαριστική τους δουλειά δεν πάει πίσω, απλά τέτοια φωνή δεν έχει ξανακουστεί.

     

     Το group δημιουργήθηκε το 1986, από τον Kurt Kilfelt, μετά την φυγή του από τους Agent Steel (αργότερα έπαιξε μπάσο στους Zeke!!!!), τον drummer του ''We Have Arrived'' των Dark Angel, Jack Schwartz και τον Floyd Flanary. Το πρώτο demo ήρθε το '86 και έκανε μεγάλη αίσθηση με αποτέλεσμα να υπογράψει η μπάντα στην Combat Records.

  

1. Evil's Rising
2. Mortal Fear
3. Distant Calling
4. Alpha Omega - The Bringer Of Balance
5. Blood Of The Saints
6. Black Plague
7. Terror And Submission
8. Tomorrow's End
9. Guardians Of The Netherworld

     Το ντεμπούτο 'Terror And Submission' περιείχε τα 3 κομμάτια του demo και 6 καινούρια και κυκλοφόρησε το 1987. Οι συνθέσεις αρκετά τεχνικές και η φωνή τοποθετημένη 'παράξενα' πάνω στη μουσική. Φανερά επηρεασμένοι από τους Agent Steel, οι κιθαρίστες Kurt Kilfelt και Mike Alvord επιδίδονται σε μανιασμένο speed metal το οποίο αγγίζει αρκετά συχνά και το thrash metal. Τα solo εναλλάσονται το ένα το άλλο, απίστευτα δεμένα, o Floyd Flanary (μπάσο) και ο Joe Mitchell (drums), τρέχουν να προλάβουν τους υπόλοιπους και ο Keith Deen παίζει με τη φωνή του, πότε μελωδικά και πότε πιο επιθετικά. Η παραγωγή θα μπορούσε να είναι και καλύτερη, ο ήχος είναι αρκετά βρώμικος και η δομή των κομματιών θετικά μπερδεμένη.

1. Judas Reward
2. Debt Of Pain
3. The Immoral Wasteland
4. A Fool's Gold / Terminal Humor / Mind Wars
5. Damned By Judges
6. Do Unto Others
7. No Resurrection
8. Christian Resistance

     Με την ίδια ακριβώς σύνθεση του πετυχημένου ντεμπούτου τους, ένα χρόνο αργότερα, το 1988, κυκλοφορούν τον δεύτερο τους δίσκο 'Mind Wars'. Από το πρώτο κομμάτι, καταλαβαίνουμε εύκολα τι πρόκειται να ακολουθήσει. Πιο καθαρός ήχος, ένας Keith Deen, που πραγματικά μεγαλουργεί και γενικά μια μπάντα πιο ώριμη, η οποία ξέρει ακριβώς τι θέλει να βγάλει προς τα έξω. Λυσσασμένο speed/thrash, σαν να μην υπάρχει αύριο, με στίχους αντι-χριστιανικούς και, γενικότερα, με οτι ασχολιόταν το τότε thrash ρεπερτόριο. Ο σταυρός του 'Terror' έχει σπάσει πλέον, η μουσική έχει εμπλουτιστεί με απίστευτες μελωδίες και ένα ακόμα διαμάντι προστίθεται στο χρυσορυχείο του metal.

    

    Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι Holy Terror μας άφησαν κληρονομιά αυτά τα 2 αριστουργήματα. Μετά, χωρίς τους Keith και Μike, μετονομάστηκαν σε Shark Chum, παίξανε punk rock και έπειτα διαλύθηκαν. Το 2005 ο Kurt επανέφερε στη ζωή το group με μοναδικό παλιό μέλος τον drummer Joe Mitchell για κάποια live, αλλά και αυτό δεν κράτησε για πολύ.

 
     Και φτάνουμε στις 13 Δεκέμβρη 2012, όπου έρχεται ο θάνατος του Keith Deen, μετά από μάχη 3 μηνών με τον καρκίνο. R.I.P. Keith ...

Υ.Γ. Το τραγούδι 'Debt Of Pain' από το 'Mind Wars' γράφτηκε αρχικά για τους Agent Steel και υπάρχει στο 'Skeptics Apocalypse' με διαφορετικούς στίχους και όνομα 'Back To Reign'.

Anaal Nathrakh - Vanitas

1. The Blood-Dimmed Tide
2. Forging Towards Τhe Sunset
3. To Spite The Face
4. Todos Somos Humanos
5. In Coelo Quies, Tout Finis Ici Bas
6. You Can’t Save Me, So Stop Fucking Trying
7. Make Glorious The Embrace Οf Saturn
8. Feeding Τhe Beast
9. Of Fire, And Fucking Pigs
10. A Metaphor For The Dead

7ο album από τους Anaal Nathrakh και most playable δίσκος για μένα, για τον μήνα που μας άφησε, καθώς και υποψήφιο album για τα επερχόμενα μας Top Albums of 2012 (oh fuckin' yeah!!). Σαφώς ανώτερος από τον προηγούμενο 'Passion' και άξιος να στέκεται δίπλα στον καλυτερό τους (για μένα) 'In The Constellation Of The Black Widow'.

     Το συμπαθέστατο duo από το Birmingham, πειραματίζεται κι άλλο με κάποια ηλεκτρονικά στοιχεία (cybergrind), χωρίς να ξεπερνάει τα όρια του αποδεκτού. Κολασμένο black metal με αρκετά  grindcore στοιχεία ή αλλοιώς blackened grindcore ή αλλοιώς 'γκραιντίζων' black metal (να δω τι άλλο θ'ακούσω). O όλος ήχος τους θύμισε αρκετά την νοοτροπία των Strapping Young Lad σε κάποιες κυκλοφορίες τους. Δηλαδή, πολύ φορτωμένη παραγωγή και ήχος. Πολλά μπάσσα, grooves, πλήκτρα, δυνατά drums και programming, διπλά φωνητικά, όλα σε μια περίεργη μίξη. Το παράδοξο είναι ότι μέσα από ένα χαώδες σύνολο, βγάζεις άκρη και μάλιστα διακρίνεις μελωδία.

     Τα riffs στηρίζονται κατά μεγάλο ποσοστό στο black metal. Οι ρυθμοί στα drums εκτός από τα συνηθισμένα blastbeats, mid-tempo, κλπ. έχουν εμπλουτιστεί αυτή τη φορά με αρκετά σημεία D-Beat, γεγονός που συμβάλλει και αυτό στην αυθεντικότητα(!!) της μπάντας. Τα φωνητικά είναι άψογα, είτε πρόκειται για τα 'πνιγμένα' ουρλιαχτά (τα οποία θα απομακρύνουν ευαίσθητους ακροατές) είτε πρόκειται για τα 'καθαρά'. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείτε μέσα στο χάος είναι απλά μοναδική.

     Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους V.I.T.R.I.O.L., κατά κόσμον Dave Hunt (Benediction, ex-Mistress) και Irrumator, κατά κόσμον Mick Kenney (ex-Fukpig, ex-Mistress), για τα επαναλαμβανόμενα 38 λεπτά που μου χάρισαν, τα οποία θα βρείτε εδώ.

Wadge - Total Volcano Exploding

     5ος δίσκος για τους Wadge, project του Jay Randall (Agoraphobic Nosebleed). Όσοι έχετε ακούσει κάποιον παλαιότερο δίσκο τους, με κλειστά μάτια επενδήστε. Για τους τυχερούς/άτυχους που αγνοούν τους Wadge, περιμένετε πειραματικό grindcore. Λέγοντας πειραματικό, εννοώ κλασικό grindcore με προσμίξεις από κλασσικό heavy metal, noise, thrash μέχρι και surf. Άλλωστε πολλοί είναι αυτοί που τους χαρακτηρίζουν surfgrinders! Growling και screaming, άφθονα blastbeats και εξαιρετικό riffing! Όλα αυτά σε 19 λεπτά χάους!

     Συγκριτικά με τις παλαιότερες δουλειές τους, αυτό που καταλαβαίνει με την πρώτη κάποιος, είναι η καλύτερη παραγωγή. Μαντεύω οτι επίτηδες η παραγωγή τους παλιότερα ήταν τόσο 'χάλια' και ενοχλητική, αλλά αυτή τη φορά με τη βοήθεια του Scott Hull (Agoraphobic Nosebleed), η παραγωγή απλά σπέρνει και δίνει μόνο ωθηση στο δίσκο.

     Επισκεφτείτε το official site τους εδώ για free download και άλλα καλούδια ή κατεβάστε από εδώ.

Altar Of Oblivion - Grand Gesture Of Defiance

     Οι Altar Of Oblivion προέρχονται από τη Δανία και έχουν ως σκοπό να ταράξουν λίγο τα ''κοιμισμένα'' νερά του epic/doom. Έχοντας κυκλοφορήσει ένα 30λεπτο 'Ep (Salvation) τον γενάρη που μας πέρασε, με ξάφνιασαν κυκλοφορώντας σχετικά γρήγορα και το 2ο full album τους λίγους μήνες μετά.

     Οι φόβοι μου για προχειροδουλειά, γρήγορα σβήστηκαν και η μόνη μου 'ένσταση' είναι η μικρή διάρκεια του δίσκου (35 ολόκληρα λεπτά). Όπως και στο 'Ep (δεν έχω αξιωθεί ακόμα να ακούσω το ντεμπούτο τους), έτσι και εδώ τα κομμάτια βασίζονται στην ιδιαίτερη φωνή του Mik Mentor και στα επικά riffs. Όλα τα κομμάτια ξεπερνούν τα 6 λεπτά (εκτός από το instrumental) και στιχουργικά περιγράφουν τα αρνητικά συναισθήματα ενός στρατιώτη του β' παγκοσμίου πολέμου, σε βαθμό εθιστικό μπορώ να πω. 

     Μουσικά, η μπάντα δίνει βάρος στις κιθάρες αρκετά, δημιουργώντας έτσι αρκετά μελωδικά και επικά riffs, τα οποία θα αφήσουν ελάχιστους ακροατές ασυγκίνητους. Οι συγκρίσεις με τους Candlemass, Memento Mori, Solitude Aeturnus είναι αναπόφευκτες, χωρίς όμως να τρομάζουν τη μπάντα, μιας και έχουν καταφέρει ήδη στο 2ο τους δίσκο να αποκτήσουν τη δική τους ταυτότητα. Οι οπαδοί των προαναφερθέντων group, θα τους αγαπήσουν, μιας και ο δίσκος κυλά απίστευτα εθιστικά και το repeat μάλλον επιβάλλεται. 

     Τον δίσκο τον βρίσκουμε εδώ ή εδώ!

Unleashed - Odalheim

   Τους Unleashed τους είχα παρατήσει στα τέσσερα πρώτα τους, μιας και στα αλμπουμ που ακολούθησαν μου ακούγονταν πολύ βαρετοί. Με ξεσήκωσε λίγο το 'Hammer Battalion' του 2008, αλλά με τα επόμενα 2 τους δισκάκια πέσαν πάλι στην μετριότητα.

   Με το φετινό 'Odalheim', κατά την γνώμη μου, χωρίς να παίζουν κάτι το πρωτότυπο ή το καινούριο, βάλανε υποψηφιότητα για έναν από τους καλύτερους death/black δίσκους της χρονιάς. Με περισσότερη φαντασία αυτη τη φορά, τα riffs είναι απίστευτα εμπνευσμένα και πιασιάρικα, το τυπικό viking/death metal στυλ τους έχει ξεφύγει αρκετά προς black metal μονοπάτια και με τον τρόπο παιξίματος (riffs, solos, ατμόσφαιρες) αλλά και με την γεμάτη παραγωγή τους.

   Η φωνή του Johnny παραμένει γνώριμη και έχει εμπλουτιστεί, σε σημεία, με πιο black metal shrieks. Οι κιθαρίστες Olsson και Folkare, ώντας μαζί απο το '95, απλά σπέρνουν, με το ένα riff πιο επικό απο το άλλο. Ο drummer Schultz γεμίζει το όλο αποτέλεσμα χωρίς απλά να συνοδεύει τους υπόλοιπους. Το μόνο μείον στην όλη υπόθεση, είναι οι στίχοι που ασχολούνται και πάλι με σκανδιναβικη μυθολογία, πολεμιστές, αίμα, μάχες, βικινγκς, κλπ.

   Είναι δίσκος που σίγουρα θα ικανοποιήσει deathsters, blacksters και επικάδες. Οπότε οι παραπάνω κάντε μου τη χάρη και ακούστε τον (κατεβάζοντάς τον από εδώ). Μόνο θα κερδίσετε!

Overkill - The Electric Age

1. Come And Get It
2. Electric Rattlesnake
3. Wish You Were Dead
4. Drop The Hammer
5. Save Yourself
6. Black Daze
7. 21st Century Man
8. Old Wounds, New Scars
9. All Over But The Shouting
10. Good Night

   Αυτό το συγκρότημα και ο δίσκος δεν θέλουν πολλά λόγια. Όσοι τους άκουγαν από παλιά και τους παράτησαν, ευκαιρία να τους ξαναπιάσουν. Πιστεύω ότι το μόνο στοιχείο που μπορεί να τους χαλάσει, είναι ο μοντέρνος ήχος. Μουσικά είναι απίστευτοι και δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς τι είναι αυτό που τους ωθεί μετά από τόσα χρόνια και τόσους δίσκους (είναι ο 16ος τους!!!) να γράφουν τέτοια πιασιάρικη και μελωδική, αλλά ταυτόχρονα και επιθετική μουσική! Οι οπαδοί, που τους ακολουθούν χρόνια και τους άρεσε το προηγούμενο τους διαμάντι ('Ironbound'), εδώ θα βρουν πιο μικρές ταχύτητες αλλά πιο σκοτεινά riffs. 

   Άνετα ένας από τους καλύτερους thrash δίσκους φέτος. Μπάσο που δεν περνάει απαρατήρητο, φωνή βγαλμένη από τα '80s και τρελά thrash riffs. Με ακόμα πιο απλά λόγια .... Μόνο thrash!!

Misery - From Where The Sun Never Shines

1. Mother Nature
2. Oil Age
3. Autonomy
4. The Hunt (New Model Army cover)
5. We Are Man
6. Today
7. Ready Aim Fire
8. God Squad
9. We Want You Down
10. Murder Ride
11. How Long
12. Just Never Ends
13. I.C.B.M. (Amebix cover)
14. All Of Us

   Οι Misery είναι μια legendary μπάντα από το Minneapolis η οποία έχει ιδρυθεί το 1987. Από τότε τους ακολουθεί το ''επηρεασμένοι από τους Amebix'', πράγμα που όντως ισχύει. Αυτό κάθε άλλο τρομακτικό/αρνητικό είναι, μιας και οι Misery έχουν καταφέρει να μπλέξουν τους Amebix με πιο crust/punk στοιχεία αλλά και με αρκετές metal στιγμές. 

   Ο δίσκος αυτός είναι ο 3ος τους και έρχεται το 2011, μετά από 5 χρόνια ενασχόλησης μαζί του, στο υπόγειο/studio, και πολλά χρόνια μετά τον 2ο τους. Ατμοσφαιρικοί, σκοτεινοί, επικοί, με ένα μπάσσο που καθοδηγεί τα παντά, μια φωνή απίστευτα βραχνιασμένη, riffακια απαισιόξα και παραπονιάρικα και γενικά ένα σύνολο με punk attitude. Πιστεύω οι διασκευές που κάνουν σε New Model Army και Amebix, χαρακτηρίζουν ακριβώς τι παίζουν.

   Μπορούνε άνετα να σταθούν δίπλα στους Amebix, όχι σαν κλώνοι, αλλά σαν μία ξεχωριστή οντότητα που έχει και αυτή να δώσει αρκετά.

Δεν μπόρεσα βρω καλύτερη ποιότητα σε mp3

  

Running Wild - Shadowmaker

    Πραγματικά αγαπημένη μπάντα οι Running Wild. Δεν νομίζω να στενοχωρήθηκαν αρκετοί όταν το 2009 ο καπετάνιος Rolf είχε ανακοινώσει την διάλυση του group, μιας και οι τελευταίες δισκογραφικές του προσπάθειες δεν είχαν βρει αντίκτυπο στους οπαδούς. Από το 'Masquerade' του 1995 και με τους δίσκους που ακολούθησαν, ο Rock 'n' Rolf κατάφερε να περιορίσει τον πυρήνα των φανατικών οπαδών σε χαμηλά αριθμητικά επίπεδα, μετατρέποντας τους(including me) σε σκληροπυρηνικούς και πεισματάρηδες.

   Μετά την διάλυση, λοιπόν, ο Rolf βάφει τα μαλλιά του κόκκινα και ασχολείται με 1-2 μπάντες σε πιο rock'n'roll και hard rock επίπεδα, παίζοντας και τον ρόλο του παραγωγού ήχου. Κανένα πρόβλημα με όλα αυτά. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν το 2012 αποφασίζει να επανασυνδέσει τους Running Wild, δηλαδή ουσιαστικά να καθίσει ο ίδιος να γραψει τραγούδια ξανά ως Running Wild. Σχεδόν οι πάντες (including me) κράξανε την κίνηση αυτή, καθώς ήρθε σε αντιπαράθεση με τις βαρύγδουπες δηλώσεις του Rolf λίγο πριν την διάλυση, οτι οι RW διαλύονται μια για πάντα, προσέφεραν οτι είχαν να προσφέρουν, κλπ, κλπ. Ο μόνος λόγος που χάρηκα, ήταν για τις ελπίδες που γεννήθηκαν να τους δω live, πράγμα που δεν έχω καταφέρει εώς τώρα, μιας και το 1992 που ήρθαν τελευταία φορά, ο ανήλικος τότε εαυτός μου αγνοούσε την ύπαρξη των RW και του metal!

1. Piece Of The Action
2. Riding On The Tide
3. I am Who I am
4. Black Shadow
5. Locomotive
6. Me & The Boys
7. Shadowmaker
8. Sailing Fire
9. Into The Black
10. Dracula

   Εξώφυλλο ... το χειρότερο ever για Running Wild, ανέμπνευστο, μια μαλακία και μισή, ακομά κι εγώ μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο στο photoshop! Δημιουργός του και μόνος θερμός υποστηρικτής του ο Rolf ... Δώσε, ρε μαλάκα, ένα πεντάευρω στον Marshall και θα σου βγάλει δουλειά, σίγουρα καλύτερη από τη μαλακία αυτή. Τρελή ξενέρα!! Αντικειμενικά, από τα 10 τραγούδια διασώζονται το 7λεπτο Dracula και 1-2 ακόμα, με τα υπόλοιπα απλά στο μέτριο. Υποκειμενικά και φανατισμένα, το 'Me and the boys' είναι απίστευτη μαλακία και τα υπόλοιπα ακούγονται αρκετά ευχάριστα, με τα 'I am who i am', 'Dracula' και 'Riding on the tide' να αποτελούν και hitάκια. Το μεγαλύτερο σφάλμα, το οποίο έχει γίνει στην όλη ιστορία είναι ο ήχος. Ψόφιος, πλαστικός, αδύναμος, hard rock. Αρκετά τραγούδια θα είχαν περισσότερη δύναμη και θα είχαν περισσότερα να δώσουν αν είχαν έναν πιο μεταλλικό ήχο.

   Α! και μάλλον ο καπετάνιος έχει ψιλοσαλτάρει... Σε γερμανικό περιοδικό απαντά στις ερωτήσεις/κράξιμο και δηλώνει ότι το εξώφυλλο είναι τρομερά εμπνευσμένο, οι τίτλοι 'Riding on the Tide', 'Sailing Fire' ΔΕΝ του θυμίζουν τους 'Riding the storm' και 'Raging fire' ..., ευχαριστεί τον τάδε για την σημαντική βοήθεια του στην τρομερή παραγωγή του δίσκου, τοποθετεί τον δίσκο ποιοτικά δίπλα σε 'Portroyal' και 'Under Jolly Roger'!! Ασε που έχει γεμίσει το layout με τη φάτσα του σε διάφορες πόζες .... Έχει βαλθεί να αφήσει τους κολλημένους και φανατικούς ακόμη λιγότερους.

    Ο δίσκος ακούγεται, ο Rock'n'Rolf έχει αρχίσει και σαλτάρει και εγώ περιμένω με υπομονή κάποια live εμφάνιση στην Ελλάδα.

Absurd Universe - Habeas Corpus

   Οι Ολλανδοί Absurd Universe κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους πέρυσι το 2011 και ταρακούνησαν τα νερά, κυρίως του underground death metal. Το παράξενο είναι πως το group είναι ένα side project και τα μέλη της μπάντας είναι και μέλη των Sinister. 

   Οι Sinister εδώ και καιρό, κατά την γνώμη μου, κουράζουν. Έχουν κυκλοφορήσει μερικές δισκάρες, όπως το κλασσικό ''Cross The Styx'' του '92 και το ικανοποιητικότατο ''Hate'' του '95, αλλά οι επόμενοι τους 6(!!!) δίσκοι, απλά κούρασαν. Διαλύθηκαν το 2003, ξαναφτιάχτηκαν, χωρίς όμως να ξεπεράσουν το παρελθόν τους ή να εντυπωσιάσουν. Και δεν μπορώ να καταλάβω για ποιό λόγο δεν κυκλοφόρησαν το ''Habeas Corpus'' κάτω από το όνομα Sinister. 

   Οι διαφορές μεταξύ Sinister και Absurd Universe είναι λίγες, αλλά σημαντικές. Το ''Habeas Corpus'' είναι ένα death/thrash διαμαντάκι που θα ενθουσιάσει thrashαδες και deathαδες (οπάδους των Sinister και μη). Στα 35 του λεπτά περιέχει ότι χρειάζονται οι παραπάνω οπαδοί. Καταποντισμός από thrash και death riffs, ταχύτητα στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου αλλά και πιο mid-tempo σημεία, έναν απίστευτο drummer που δεν σταματά να τυραννά τα τύμπανα και σάπια ατμόσφαιρα. Το μόνο που μπορεί να ενοχλήσει είναι τα φωνητικά, που αν και σε μερικά ελάχιστα σημεία γίνονται κάπως 'πειραματικά', γενικά κουράζουν με την μονοτονία τους. 

   Αν το κυκλοφορούσαν κάτω από το όνομα των Sinister, σίγουρα θα τους επανέφεραν στα παλιά τους μεγαλεία, χωρίς να ξεπερνούν το ''Styx'' αλλά ξεπερνώντας σίγουρα τα υπόλοιπα. Όσοι, λοιπόν, θέλουν να ακούσουν ποιοτικό oldschool death/thrash ας το κατεβάσουν άφοβα από εδώ. 

Cranium ... The Trilogy of Speed Metal Colohaust !!

    Η απόλυτη τριλογία του speed metal!!! Και όταν λέω speed metal, δεν εννοώ αυτό που γνώρισα πιο μικρός, αυτό που παίζανε οι Annihilator, οι Metal Church, οι Risk, δηλαδή ένα τικ πριν το καθαρό thrash και ένα τικ μετά το καθαρό heavy με στοιχεία σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και από power metal. Εννοώ το speed, που έζησε μία έκκρηξη δημοτικότητας λίγο αργότερα προς τα τέλη των '90s, σαν thrash revival, το οποίο και πάλι δεν ήταν καθαρό thrash και περιείχε στοιχεία black metal, ψιλο-βρώμικο ήχο, βλασφήμιες, 'evil' στίχους και ταχύτητες στα riffs.

   Οι Cranium δημιουργήθηκαν αρχικά κάτω από το όνομα Legion το 1985, από τα αδέρφια Philip και Gustaf von Segebaden. Μετά από αρκετή απραξία και χωρίς να κυκλοφορήσουν κάτι, μετονομάστηκαν σε Cranium και αποφάσισαν να βάλουν ένα τέλος στις θρησκείες, αλλά κυριότερα στο κόλλημα των τότε ακραίων μεταλλάδων: τις disco, την pop, το grunge και οτι άλλο τελοσπάντων απειλούσε το metal!!!

   Αρκετοί τους χαρακτήρισαν παρωδία (και δεν είχαν άδικο βλέποντας τα μέλη Grave Raper, Chainshaw Demon, Necro-Nudist), γεγονός που σίγουρα δεν τους σταμάτησε να κάνουν οτι έκαναν. Άλλωστε, τα σοβαρά τους κατορθώματα μπορεί κάποιος να τα απολαύσει στους Dawn, την κανονική τους μπάντα, με την οποία έχουν κυκλοφορήσει δυο πολύ αξιόλογες black metal δουλειές. Βάζοντας να ακούσεις Cranium, να είσαι σίγουρος οτι θα ακούσεις ΜΟΝΟ και ΟΛΑ τα κλισέ του metal,  στίχους με σπαστή αγγλική προφορά, με χιούμορ (το οποίο σε στιγμές καταντά γελοίο), μικρά σκετσάκια, και πολλά ακόμα καλούδια, όλα αυτα περιτυλιγμένα με ένα απόλυτο speed/thrash ολοκαύτωμα.

Speed Metal Satan 'Ep (1997)

1. Lucifer's Breath (The Storm To Come)
2. Storm Of Steel And Hate
3. Riders Of Damnation
4. Bestial Butcher
5. Raped By Demons

Speed Metal Slaughter (1998)

1. Slaughter On The Dance Floor
2. Lawnmower Lover
3. Dentist Of Death
4. S.R.T. (Satanic Rescue Team)
5. A Devil On The Drums / Sluts Of Satan
6. Graveyard Romance
7. Satanic Holiday

Speed Metal Sentence (1999)

1. Speed Metal Sentence
2. Nymphomaniac Nuns
3. Full Moon Fistbanger
4. Satanic Sect
5. Pestilential Penis
6. Samurai Satan
7. Taxi Terror
8. Cranium: Crushers Of Christ

   Κυκλοφόρησαν ένα 'Ep το 1997 - Speed Metal Satan, και δυο ακόμα δίσκους το 1998 και το 1999 - Speed Metal Slaughter και Speed Metal Sentence. Έτσι μας φανερώνεται(!!!) ένα ακόμα κόλλημα τους με τα ακρωνύμια των τίτλων των δίσκων τους - SMS. Όλοι όσοι πέρασαν από τη μπάντα ήταν πολύ καλοί μουσικοί και δεν θα ακούσετε κουλαμάρες και προχειρότητες σε καμμία περίπτωση. Ενώ στο 'Ep φαίνεται να 'κλέβουν' groups όπως οι Sodom και οι Destruction, στους επόμενους δίσκους διορθώνουν το 'λαθάκι' αυτό και απλά γράφουν κομματάρες, επηρεασμένοι βέβαια πάντα από τη γερμανική thrash σκηνή, αλλά και από την αμερική μεριά. Δεν πιστεύω να έχει κανείς αντίρρηση για τα εμπνευσμένα, θεϊκά εξώφυλλα. Η παραγωγή είναι απλά η κατάλληλη γι' αυτό που παίζουν. Τα ξεσηκωτικά και μανιασμένα riffs σε χτυπάνε το ένα μετά το άλλο, πάντα σε μεγάλες ταχύτητες, χωρίς σχεδόν ποτέ να φτάνουν στο mid-tempo.

  Τα δυο διαφορετικά φωνητικά είναι σήμα κατατεθέν τους. Η μια φωνή είναι η βασική και ο κύριος εκφραστής των ιδεών (!!!) των Cranium, με την οποία ο τυπάς προσπαθεί να δώσει μια θεατρικότητα/εκφραστικότητα, αλλά ακούγεται σαν γιαπονέζος (!!), πράγμα που θα ξενίσει πολλούς. Η άλλη φωνή, δίνει έμφαση και υπογραμμίζει συνέχεια το στοιχείο του metal και δεν είναι άλλη από τις επίτηδες τονισμένες καταλήξεις των λέξεων με ουρλιαχτό αλά Halford, αλά Overkill, αλά Razor και άλλων γνωστών κορώνων!!! Αρχικά γελάς όταν την ακούς, μετά συνηθίζεις και μετά πορώνεσαι!! Η μόνη μαλακία που κάνουν, είναι η χρήση κάποιων εφέ (εκκρήξεις, αλυσοπρίονα) τα οποία είναι υπερβολικά μπροστά από φωνές και όργανα, με αποτέλεσμα να μπουκώνουν τα πάντα. Ευτυχώς όμως, αυτήν την 'υπέροχη' ιδέα δεν τη χρησιμοποιούνε πολύ.

   Ας σημειωθεί οτι οι Cranium ακολουθήσαν το όλο retro-thrash 'κίνημα' από πολύ παλιά, γεγονός που τους βγάζει στην απ'έξω από το σωρό των groups που πετάγονται συνέχεια από το πουθενά και υπηρετούν το retro 'κίνημα'. Επίσης οτι κάνανε το κάνανε με παραπάνω χάρισμα συγκριτικά με άλλους, με μεγάλες δόσεις χαβαλέ και είχαν γνώση γι'αυτά που λέγανε :

That's right! Satanic!
I am the bass player!
That's right! Diabolic!
I am the Grave Raper!

ή

Speed metal's gonna break the wall
Speed metal will be their downfall
Speed metal against your disco
Replace Spice Girls with Michael Kiske!