The Nomads - Outburst (1984) + Hardware (1987)

Scandinavian garage punk 'n' roll στα σπάργανα... Όλοι μας, πιστέυω, γνωρίζουμε την τεράστια σκηνή που έχει η Σκανδιναβία στο είδος που προαναφέραμε. Με μπροστάρηδες τους Hellacopters, Gluecifer, Turbonegro, Hives, κτλ., οι χώρες των βίκινγκ μας έχουν χαρίσει καταπληκτικές μπάντες "αμερικάνικου" γκαραζοπανκ ροκενρολ, παιγμένο καλύτερα και από τους ίδιους τους αμερικάνους.... Respect the rock America που λεν' και τα ελικόπτερα...

Όλες αυτές οι μπάντες ομως ΔΕΝ θα υπήρχαν, αν δεν προϋπήρχαν οι Σουηδοί Nomads. Τεράστια επιρροή για όλες τις σκανδιναβικές μπάντες της φάσης, έχουν το απόλυτο ρισπέκτ από όλους, μιας και πάιζουν από αρχές των '80s και έχουν μια δισκογραφία ΝΑ με το συμπάθειο, που δεν γίνεται να αναφερθεί εδώ.

Οι ίδιοι αναφέρουν, οτι είχαν κάβλα και επιρροές από συγκροτήματα όπως MC5, Stooges, Ramones, Dead Moon, Roky Erickson, Motorhead, Sonics, Gun Club, Saints, New York Dolls και όλα τα υπόλοιπα "καλά" παιδιά του ροκενρολ, όπως και όλα τα γκαράζ συγκροτήματα των 60ς τύπου Nuggets...

Δεν θα ξεχάσω ΠΟΤΕ το καλοκαίρι του 2007, που τους είδαμε λαιβ στην Λάρισα, στο No Budget Fest (με 5ευρω εισητηριάκι παρακαλώ), όπου μας ξετιναξαν τα μυαλά σε μια βραδιά δυνατού παρτυ ν' ρολ, με άψογο δέσιμο και ΠΑΘΟΣ, κάνοντας εμάς να πίνουμε την μια μπύρα πίσω από την άλλη και να χοροπηδάμε σαν τα κατσίκια σε φάση έκστασης. Με το που ανέβηκαν στην σκηνή, καταλάβαινες οτι οι άνθρωποι ΤΟ'ΧΟΥΝ...

Δυστυχώς, όλη η χαρά μας κατέληξε σε ψυχρολουσία, όταν μετά από κανα 45λεπτο, ήρθε η αστυνομία να διακόψει το λαιβ λόγω περασμένης ώρας!!! Τρελή ξενέρα και για εμάς και για την μπάντα που έλεγε οτι δεν της έχει ξανατύχει κατι τέτοιο..

Αυτό όμως το λαιβ θα μείνει χαραγμένο στην μνήμη μου ως ένα από τα καλύτερα 45λεπτα συναυλιακής εμπειρίας.....

ΥΓ. Οι κολλημένοι σίγουρα θα το'χουν τσεκάρει, αλλά αξίζει να δείτε και το ντιβιντάκι Live In Madrid, όπου πέρα απ'το live έχει και όλα τα clips τους, συνεντεύξεις κτλ...

                              

                                                                  1984
                                                                  1987

Dala Sun - Sala Dun (2010)

Όσοι ασχολούνται με το εγχώριο "underground" και την εγχώρια D.I.Y σκηνή, φαντάζομαι δεν χρειάζονται συστάσεις για την μπάντα δυναμίτη από την Πάτρα, που ακούει στο όνομα Dala Sun.

Oι τύποι κατάφεραν το 2010 με τούτο το δισκάκι και τα πολλά λάιβ, να δημιουργήσουν έντονο buzz στην χώρα μας και όχι μόνο. Μιάς και τους επόμενους μήνες, περιμένουμε την νέα τους δουλειά, είπα να θυμηθούμε το ντεμπούτο τους, το οποίο πρόκειται για άριστης ποιότητας χαμηλοκουρδισμένου στονεροψυχεδελοντεσερτντούμ, περασμένο μέσα απο καυτές ακτινοβολίες Ντάλα Ήλιου...

 

                                                           ...ντάλα ήλιο...
                                                                Dala Sun

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ παρτ 2

ΥΠΑΙΘΡΟΣ & ΜΟΥΣΙΚΗ.
Μotto:"Bγάλε τον χίππυ που κρύβεις μέσα σου…"
Όπως το λέει ο τίτλος: Μουσική κατάνυξη με παρεούλα και ό,τι ουσία γουστάρει ο καθένας στην μαγική ελληνική ύπαιθρο. Εξασκείται και σε μεγάλα αστικά κέντρα και σε πιο μικρές επαρχιακές πόλεις. Εκτός αν είσαι κωλόφαρδος και ζείς σε χωριό οπότε όλο αυτό το κάνεις όποτε γουστάρεις στην αυλή σου με τις παντόφλες και το βρακί σου με τον μήτσο από απέναντι. Τα "παιδιά της εξάτμισης" όσο να'ναι το έχουν περισσότερη ανάγκη αφού η παιδική ηλικία με ανάμνηση το ποδήλατο σε μπαλκόνι 1επί 2 σε δυάρι στα Πατήσια, έχει αφήσει μεγάλα ψυχικά κενά. Να ξεκαθαρίσουμε βέβαια οτι μιλάμε για βόλτα μερικών ωρών και όχι για διανυκτέρευση, αφού μετά το πράμα πάει αλλού.

Απαραίτητα συστατικά:
ΕΝΑ ΑΜΑΞΙ. Θα προτιμούσα να ήταν μοτοσυκλέτα αλλά είναι πολλά τα συν του τετράτροχου στην συγκεκριμένη περίπτωση. Εκτός αν θες να κουβαλάει το φορητό κασσετόφωνο ο φίλος σου από πίσω κι εσυ τη σακούλα με τις μπύρες στο τιμόνι και να πάτε με οχτάρια… και χώρια άμα έχει ψοφόκρυο ή βρέχει που μάλλον θα προτιμήσετε να κάτσετε σπίτι. Τεσπά το καλοκαιράκι ίσως έχει την πλάκα του αλλά εμείς εδώ μιλάμε για ολ γουέδερ κατάσταση. Αμαξάκι λοιπόν κατά προτίμηση οικογενειακό μεγάλο για να χωρέσουν τα "παιδιά" με τις πορτοκαλάδες τους, και φυσικά να μην το περιμένει κανένας πατέρας "νωρίς" στο σπίτι. Ο οδηγός και πιο πιθανό ιδιοκτήτης του οχήματος βέβαια είναι ο ριγμένος της υπόθεσης αφού είναι ΑΥΤΟΣ που θα κάνει κρύο ντους μπροστά στο φυσητήρι του αλκοτέστ "χτύπα ξύλο" ή στην καλύτερη να έχει στο νου του όλο το βράδυ μη γίνει σκνίπα και πετάξει τους υπόλοιπους σε κανα γκρεμό.
ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ. Η θέα σε φυσικές ομορφιές (λίμνες, ποτάμια, θάλασσες, βράχια, δάση, λιβάδια κτλ.) ή τεχνητές (αρχαία, γεφύρια, ξωκλήσια, φωτισμένες πόλεις κτλ.) αποτελεί βασικότατο συστατικό της συνταγής αυτής της πρότασης διασκέδασης. Να ανοίξει το μάτι βρε αδερφέ! Να ησυχάσει το αυτί από την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ηχορύπανση, αυτή της πόλης και της παραζάλης των ζόμπι συνανθρώπων μας. Απαραίτητο οπότε κρίνεται και το στοιχείο της ησυχίας και της απομόνωσης του μέρους που θα επιλεγεί. Παντού υπάρχει και ένας προφήτης Ηλίας ή εστω ένα Φιλοπάππου ώστε να βολευτεί ο κάθε πικραμένος.
ΕΝΑ ΣΤΕΡΕΟΦΩΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ. Καλά δεν χρειάζεται ιδιαίτερη καούρα για το συγκεκριμένο συστατικό αφού η μουσική υπόκρουση αρκεί να μουρμουράει μέσα στην ησυχία και να υπάρχει απλά μια στοιχειώδη ποιότητα ήχου. Παίζει και η λύση του κλασσικού φορητού ραδιοκασετόφωνου που έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές καφρούληδων αρκεί να υπάρχει και η σχετική μέριμνα για μπαταρίες και κασσέτες.
CDS/MP3S/ΚΑΣΣΕΤΕΣ. Φαντάζομαι όλοι καταλαβαίνουμε οτι στη συγκεκριμένη κατάσταση οποιοδήποτε "αστικό" μουσικό ιδίωμα όπως thrash, death, grind, punk, industrial κτλ. δεν πολυκολλάει. Αντιθέτως ότι είναι έστω και λίγο ταξιδιάρικο, ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, επικό, φολκλορικό κτλ. πάει με χίλια. Όρια βέβαια στην καύλα του καθενός φυσικά εγώ είμαι ο τελευταίος που θα βάλει οπότε αν θές εσυ Αtheist και Godflesh και Fear Factory κατω απ' τα αστέρια εγώ πάω πάσο (γκουχ, ανώμαλος, γκουχ…).
ΑΛΚΟΟΛ / ΕΛΑΦΡΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ. Ότι ουσία κι αν προτιμήσεις κατανάλωσε την με αργή τελετουργική διαδικασία και απόλαυσέ τη χωρίς υπερβολές. Μη ξεχνάς οτι όλο αυτό οργανώθηκε για να χαλαρώσεις και να ρομαντζάρεις με την παρέα σου και όχι για να καταλήξετε να πηδάει ο ένας πάνω στον άλλο και να καταβρέχεστε με μπύρες. Άσε που το "φυσικό φτιάξιμο" λόγω τόπου και χρόνου και ήχων θα πολλαπλάσιαζει οτι πίνεις οπότε δε θες και πολύ να μπείς στο σωστό mood.
ΠΑΡΕΑ. Πάνω σ' αυτό μόνο μία συμβουλή: Απέφυγε με τέχνη τον πρηξαρχίδα της παρέας! Συνήθως είναι και "φυτευτός" και όχι κύριο μέλος της κομπανίας οπότε ένα "όχι ρε γαμώτο ξέχασα να σε πάρω τηλέφωνο" αρκεί. Ο κίνδυνος να ακούσεις τη φράση "μαλάκες σας είπα τη φάση με τους μπάτσους στο Καραϊσκάκη πέρυσι?!? γαμώ τα σκηνικά!" είναι μεγάλος και συνήθως πέφτει πάνω εκεί που εσύ είσαι σίγουρος οτι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο είναι ένας καθαρός έναστρος ουρανός ανάμεσα σε πλατανόφυλλα.

Να παραθέσουμε και τα συν και τα πλην αυτής της πρότασης διασκέδασης όπως και στο παρτ 1…

ΣΥΝ+ Καλά, αν η πρόταση του παρτ 1 χαρακτηρίστηκε σαν ψυχοθεράπεια εδώ μιλάμε για το απόλυτο ψυχολογικό Spa. Χαλάρώνει ακόμα και τον πιο δυσκοίλιο κάνοντας μασάζ σε όλες τις αισθήσεις και δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που παρασέρνει ακόμα και τον πιο κάφρο. Εννοείται επίσης οτι βγάζει και μια όρεξη για συζητήσεις προσφιλών μεταφυσικών θεμάτων οι οποίες σε άλλη περίπτωση πιθανόν να ισοπεδωνόταν από ένα "άσε μας ρε τόλη κι εσύ με τα ξωτικά και τις μαλακίες".
Εν ολίγις εδώ έχουμε να κάνουμε με την απόλυτη αποτοξίνωση από την καθημερινότητα (με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό) και το φρεσκάρισμα του μυαλού με τον πιο πρωτόγονο και απλό τρόπο.
ΠΛΗΝ- Χα! Όσοι είχαν την ευκαιρία να το δοκιμάσουν στην Ελληνική επαρχία μπορούν να πιστοποιήσουν οτι το πιο λάιτ σχόλιο που μπορεί να πάρει το αυτί σου από τους ντόπιους rednecks είναι κάτι σαν "σίγουρα πουστράκια είναι... τι πάν' και κάνουν νυχτιάτικα στον προφήτη Ηλία;". Ναρκωτικά, όργια, μαύρη μαγεία. Ένα απ'τα τρία. Δεν περνάει ούτε κατά διάνοια απ' το μυαλό τους αυτό που πας να κάνεις πραγματικά. Αλλά και να περνούσε πάλι ανωμαλία θα το θεωρούσαν. Οk στ'αρχίδια μας θα μου πείτε και έχετε και δίκιο. Οπότε αυτά που μας μένουν σαν αρνητικά είναι οι βενζίνες που τσούζουν ολίγον σήμερις και ο τσαμπουκάς που τρώς με τις πορτοκαλάδες και τις ρίγανες στο αμάξι νυχτιάτικα.
Αυτά!

Να και μερικές μπάντες που είναι δοκιμασμένες για την περίσταση:
DEAD CAN DANCE // BURZUM // BATHORY // IN THE WOODS // ULVER // ISENGARD // STORM // SUMMONING // MORTIIS ('93-΄96) // THERION // AMORPHIS // PINK FLOYD

Το συγκεκριμένο ποστ είναι σπέσιαλ αφιερωμένο στον κότσυφα/blackbird.

Warlord U.K. - Maximum Carnage

Σ' αυτήν την κριτική, δε θά 'θελα να ασχοληθώ ούτε με το στάτους των Warlord U.K. (καλά υπάρχουν και άλλοι γουόρλορντ; Φαντάζομαι καμιά πάουερ μαλακία θα παίζουν) ούτε με την ανύπαρκτη ιστορία τους.
  Θα ήθελα περισσότερο να εστιάσω στο πώς ένας δίσκος προορισμένος να σκονίζεται σε βροχερά και ανήλιαγα υπόγεια δισκάδικων, θαμμένος κάτω απο τόνους μουσικής σάβουρας κατάφερε να μιλήσει στις καρδίες μιας παρέας ανθρώπων, επειδή έτυχε να τον ακούσουν ''at the right place and time'' που λένε και στο χωριό μας. Ένας δίσκος, που αν τύχαινε να τον ακούσουν κάποια χρόνια αργότερα μπορεί σαν ''ώριμοι'' ακροατές πλέον, να προσπερνούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη και με το δίκιο τους μάλιστα. Έλα όμως που η πουτάνα η εφηβεία σε κάνει να δένεσαι τόσο πολύ με κάποια πράγματα και τα ανάγει στα άπειρα μάτια σου σε κάτι φαντασμαγορικό.

 
Το 'Maximum Carnage' λοιπόν, περιέχει όλα αυτά που ήθελα (θέλαμε) να ακούσουμε τότε. Βρετανικό death metal στα μονοπάτια που χάραξαν οι στυλοβάτες της σκήνης με άφονες punk επιρροές, groovy και απλό, ίσως και απλοϊκό για κάποιους, με πνιχτή μουντή παραγωγή και φωνητικά που προσθέτουν επιπλέον πόντους στο τελικό αποτέλεσμα με την βρετανο-καραγκνόγαιδουρογκαρίλα τους. Απλά στη δομή τους κομμάτια, μπολιασμένα με τις ανατολίτικες μελωδίες των Bolt Thrower, ευκολομνημόνευτα και πορωτικά. Να σημειωθεί η guest συμμετοχή του ξεχασμένου θεούλη Dave Ingram (ex-Benediction) σε 3 κομμάτια , συγκεκριμένα 3 διασκευές στα 'Nobody's Driving' και 'Chain Reaction' των Αmebix καθώς και στο 'Raining Blood' των Slayer, που απογειώνει  τα κομμάτια με το δικό του ξεχωριστό ''θα σε σβαγκανισ ααα" στύλ φωνητικών.
  Οι έχοντες αδυναμία στο αγγλικό death, θα 'ταν καλό να ρίξουν μια αυτιά στο δίσκο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τότε να λέμε, ότι η Αγία Τετράδα του βρετανικου death metal (αλήθεια υπάρχει τέτοιος όρος;) είναι οι Napalm Death, Carcass, Bolt Thrower και Benediction με τους Warlord U.K. να ακολουθούν σε απόσταση, ενώ όλοι οι υπόλοιποι να πάνε ν' ακούσουν κάτι πιο σύγχρονο, πιο τεχνικό, πιο ακραίο, πιο γρήγορο, πιο κτηνώδες, πιο άψυχο, πιο πλαστικό. Για μας, αυτός ο δίσκος θα παραμείνει μια πρώτης ταξεως επιλογή για τις παρούσες και μελλοντικές συνευρέσεις μας.

  maximum carnage point of no return

maximum carnage too late to learn

"Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό"

Είναι κάτι παιδιά που δεν μεγάλωσαν κανονικά, όπως λέει και ένα ελληνικό τραγούδι. Ένα φτύσιμο στη μάπα και μια κλωτσιά στα αρχίδια ήταν η απάντηση των Dead Moon όταν τους χτύπησαν την πόρτα οι κανόνες της μουσικής βιομηχανίας, ο "σωστός" ήχος ή το "σωστό" παίξιμο... και όπως έχουν καταλάβει και νιώσει όσοι τους ακούν, αυτή η πορεία είναι φυσική, από ένστικτο και όχι από άποψη. Μια πορεία με διαλυμένο αυτοκίνητο, αλλά προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο ήχος, ο τρόπος που τραγουδούν, οι στίχοι, οι φωτογραφίες και τα εξώφυλλα των δίσκων περιγράφονται τέλεια από τους παρακάτω στίχους των Carcass "Don't tell me how to think, what to say, what to do, how i should behave... don't tell me what to sing, what to play, how to write... don't tell me the rules of your game... cause i really don't wanna be like you".

              Τους πρωτοσυνάντησα στη Λάρισα, στο Stage, στα πλαίσια της τελευταίας περιοδείας τους πριν διαλύσουν. Μπήκα μέσα ράκος και βγήκα θεός. Διαλέγω το "Trash and burn" γιατί, μπορεί να μην έχει τη συνοχή και την "ιστορική" αξία των πρώτων δίσκων, αλλά έχει το αγαπημένο μου Dead Μoon κομμάτι ever, to "40 miles of bad road". Highlights του δίσκου... "Shadows of the night", "Never again", "Sabotage".

              Για τα τυπικά, έχουν 13 δίσκους, εκ των οποίων οι περισσότεροι ηχογραφημένοι στο σαλόνι τους, και έχουν κυκλοφορήσει από την εταιρία τους. Ακούγονται παντού με άφθονη μπύρα. Γειά μας!

Skydancer - Window To My Land

Ένα από τα καλύτερα instrumental κομμάτια που έχω ακούσει εδώ και καιρό. Το κομμάτι λέγεται 'Window To My Land' και είναι από τους Ισπανούς Skydancer, από τον δίσκο 'Winterkiller'. Βρίσκεται ακριβώς στη μέση του δίσκου και περιτριγυρίζεται από μελωδικά death/thrash κομμάτια, τα οποία καμμία σχέση δεν έχουν με αυτό, χωρίς να είναι άσχημα (ανάλογα με το πόσο καιρό αράξει ο δίσκος στο winamp μου, μπορεί και να φάει review).

Τα Βουμπίρια και όλα τα βασανισμένα Πλάσματα...

 Τα Γκούλ τα καταραμένα, τα Ζόμπια, τα Βουμπίρια και όλα τα Δαιμόνια σπάσανε τα μνήματα τους και βγήκαν παγανιά το βράδυ του περασμένου Ψυχο-Σάββατου, για να ξορκίσουν το Καλό και να σκορπίσουν επί γής το Απόλυτο Κακό.

 Όπως λένε και οι Misfits..."...this is a ghouls night's out..." ΑΑΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ!!!

...βιντεάκ'ι απ'την πορεία...


photos by irrational boy  http://shutter60.blogspot.com/

Higher On Fire

Προσωπικά για να πω την αλήθεια τον γνώρισα από τη δουλειά που έχει κάνει για τους φοβερούς και τρομερούς High On Fire (Blessed Black Wings, Death is this Communion, Snakes for the Divine). Mετά ανακάλυψα οτι αυτός κρύβεται και πίσω από μερικές εξωφυλλάρες των Earth, Weedeater, Buzzoven, Sunn O))), Sleep, Howlin' Rain και The Black Crowes.
Nεοϋρκέζος freelancer εικονογράφος πλέον, ξεκίνησε την καριέρα του φτιάχνοντας storyboards για διαφημιστικές και το animation τμήμα του MTV. Αργότερα κατάφερε να εξελίξει καλύτερα το προσωπικό του καλλιτεχνικό ύφος αφού άρχισε να ασχολείται όλο και περισσότερο με projects που είχαν να κάνουν με μουσική (εξώφυλλα, συσκευασίες, merchandise, αφίσες κτλ.). Έτσι έχτισε σιγά σιγά το όνομά του στους underground κύκλους και μας παρουσίασε εξαιρετικές δουλειές με συνεχή ανοδική πορεία μέχρι σήμερα. Και στις αφίσες συναυλιών φυσικά μεγαλούργησε και πλέον κάνει σχεδόν τα πάντα. Εικονογραφεί από σανίδες του snowboard μέχρι κιθάρες και κούπες του καφέ...
Η θεματολογία των εικονογραφήσεων του μπορεί να χαρακτηριστεί ισόποσα επική και ψυχεδελική με μια έντονη comic αισθητική. Οι ακουαρέλες του δίνουν μια "χεράτη" παραμυθένια αίσθηση και συνδυάζονται με μια πιο "rough" τεχνική στο πενάκι κοντά στα πρότυπα του κόσμου των comic.

OFFICIAL WEBSITE // BLOG // STORE

Trespass - The Works

Οι Trespass είναι oπωσδήποτε μέσα στα αγαπημένα μου NWOBHM συγκροτήματα!!

Κυκλοφορησαν 3 καταπληκτικά single την περίοδο 1979 - 1981, καναδυό κομμάτια στην  κλασσική συλλογή Metal for Muthas και μετά τους έφαγε η μαρμάγκα...

Το '92 κυκλόφορησε η συλλογή 'The works', με όλα τα καλούδια που είχαν ηχογραφήσει ως τότε, οπότε εδώ έχουμε να κάνουμε με καλοπαιγμένο μελωδικό hard n' heavy, κιθάρες στο όνομα των Thin Lizzy, με αρκετές '70s επιρροές, θα έλεγα οτι θυμίζουν λιγο πιο μελωδικούς Angelwitch...

Μαστ για τους φαν του είδους!!

ΕΔΩ

Metal Evolution - The Series

O Sam Dunn έχει βαλθεί να γίνει ο επίσημος ντοκιμαντερίστας του μεταλ. Όλοι μας πιστέυω έχουμε δει τις προηγούμενες δουλειές του Metal: A Headbanger's Journey, Global Metal, Flight 666, Rush: Beyond the lighted stage κτλ..
Tους τελευταίους μήνες είχα κολλήσει άσχημα, σε εβδομαδιαία βάση, με την τελευταία του δημιουργία, την σειρά Metal Evolution, για λογαριασμό του VH1 Classic και πιστέυω οτι πρόκειται για την καλύτερη δουλειά του μέχρι στιγμής.
Η ιδέα της σειράς δημιουργήθηκε από το γενεαλογικό δέντρο του μεταλ, που είχε φτιάξει στο 1ο ντοκιμαντέρ και σκοπός του να παρουσιάσει σε 11 επεισόδια διάφορα παρακλάδια και το πώς επηρέασαν την εξέλιξη του μέταλ ως την εποχή μας, πάντα μέσα απο την αντικειμενική του ματιά, μιας και ο ίδιος σε αρκετά επεισόδια αναφέρει οτι δεν γουστάρει το είδος, αλλά προσπαθεί να καταλάβει πώς και γιατί έπαιξε ρόλο στην διαμόρφωση και εξέλιξη των παρακλαδιών της μουσικής μας.
Ο Καναδός ανθρωπολόγος εδώ δεν παίζεται... έχοντας και μεγαλύτερο (φαντάζομαι) μπάτζετ απο το κανάλι που αναφέραμε πιο πάνω, έχει καταφέρει να πάρει συνεντεύξεις απο ΟΛΕΣ τις μεγάλες μορφές του μεταλ, αλλά και πανεπιστημιακούς νευρολόγους(!!), παλιούς μπλουζίστες, τζαζίστες κτλ ,και απο τον Bill Ward και Geezer Butler ως τους Dillinger Escape Plan και Μastodon,μεχρι και στα Sun Studios πηγε ο τύπος απο οπου ξεκινησε το rock n; roll!!
Προσωπικά καταευχαριστήθηκα τα επεισόδια PreMetal, Early Metal UK και US Division, ΝWOBHM, Shock Rock και το season finale επεισόδιο Progressive Metal... Ακούγεται οτι είχε γυρίσει και επεισόδια για death και black metal αλλα το VH1 αρνήθκε να τα προβάλλει.... χμμμ!!
Απο τον μέγα Lemmy ως και τους Μelvins, όλοι εχουν να πουν μια κουβέντα κάνοντας εμάς να κολλάμε βλέποντας το ένα επεισόδιο πίσω απο το άλλο.... Well done Dunn...

"Ο Δίας ήτανε βοσκός''!!!

Αυτή τη φορά θα το πάμε αλλιώς...δε θα πούμε για τις ευεργετικές συνέπειες που είχε στη ζωή μου και στις ζωές πολλών ακόμα ανθρώπων, το άκουσμα το δίσκου "ΙΔΑΙΟΝ ΑΝΔΡΟΝ" του Ψαραντώνη. Θα το πάμε (σχεδόν) τελείως τουριστικά. (Κι αυτό γιατί, όπως συμβαίνει με την περισσότερη σημαντική τέχνη στη χώρα μας, είναι σχεδόν άγνωστη εντός συνόρων και ξακουστή εκτός.) Βάζω λοιπόν το Αμερικάνικο καπελάκι του μπέιζμπολ στραβά και ΧΟΠ!, ακολουθήστε άνθρωποι! Πρώτα, πρέπει να προσπεράσουμε την αίθουσα με τους κομπλεξικούς, μετά αυτήν με τους ξερώλες και αφού διασχίσουμε το διάδρομο με τα εκθέματα αθεράπευτων μίζερων.... ΤΣΟΥΠ, βρισκόμαστε μπροστά στον κούρο, που η ταμπελίτσα από κάτω γράφει "Ψαραντώνης".
                   Γεννήθηκε το 1942 στα Ανώγια Μυλοποτάμου της Κρήτης. Έμαθε λύρα μαθητεύοντας δίπλα στον Νίκο Ξυλούρη (είναι αδερφός του). Από πολύ μικρός, στην ηλικία των 13 χρονών, ξεκίνησε να παίζει σε γάμους και πανυγήρια. Το 1964 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο 45 στροφών, και μέχρι σήμερα εχει ηχογραφήσει σύνολο 30 δίσκους!
                   Πρώτη φορά πήρε μέρος σε φεστιβάλ το 1982 στην Κολωνία της Γερμανίας. Το 1984 έπαιξε στο Βερολίνο, στα πλαίσια εκδήλωσης για τα 750 χρόνια από την ίδρυση της πόλης. Το 1989 στο "journee des cinq continents" στη Ζυρίχη και το Άμστερνταμ. Ακόμα έπαιξε στο φεστιβάλ "Η συνάντηση των πέντε Ηπείρων", το 1999 στην Ελβετία. Το 2005 παίζει για τα 20 χρόνια του "World music institute" στο Town hall της Νέας Υόρκης. Το 2007 παίζει στο φεστιβάλ ΡΟΚ μουσικής "All tomorrow's Parties" στην Αγγλία, και το 2009 στο ίδιο φεστιβάλ στο Σίνδει και τη Μελβούρνη της Αυστραλίας το οποίο επιμελήθηκε ο Νick Cave. ( Η λύρα του Ψαραντώνη εκτίθεται σήμερα στο "Τhe world's musical instrument Museum" στο Φοίνιξ της Αριζόνα στις ΗΠΑ, όπου και προβάλλεται video με το Ψαραντώνη να παίζει.)
                   Όμως δεν είναι όλα αυτά, ούτε οι πάρα πολλές συνεργασίες του με παγκοσμίου αξίας και φήμης μουσικούς από την Τζαζ, την Έθνικ και την Παραδοσιακή μουσική ( Νότιο Αμερική, ΗΠΑ, Αφρική και Ασία.), που τον κάνουν οικουμενικό. Είναι ο ήχος του. Ένας ήχος λιτός, βουκολικός και άγριος. Συνάμα όμως τόσο ζεστός και στωικός. Είναι τα λόγια του που διαλύουν αποστάσεις, σύνορα και διαφορές. Ρίχνοντας γέφυρες να περάσουν οι καρδίες.... φέρνοντας τους ανθρώπους πιο κοντά. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε και την μοναδική χροιά της φωνής του. Ένας ακόμα λόγος που έγινε αυτός που είναι, ίσως είναι και το γεγονός πως κινήθηκε χωρίς να "βεβηλώσει" την παράδοση της Κρητικής μουσικής. Μόνο ευγενικά πάτησε πάνω της για να υψώσει ένα λάβαρο πολιτισμού... ραμμένο με ήθος και λεβεντιά. Αυτά τα, αλήθεια, λίγα λόγια για τον Ψαραντώνη.
                 Διάλεξα το "Ιδαίον Άνδρον" για κριτική, γιατί εκτός του ότι είναι ο αγαπημένος μου δίσκος, έχει και μια ιστορία δική του. Το Ιδαίον Άνδρον είναι σπήλαιο στον Ψηλορείτη της Κρήτης, στο οποίο κατά την Ελληνική μυθολογία ανατράφηκε ο Δίας. Κατά το μύθο οι Κουρήτες (μυθικές φιγούρες) που φυλούσαν την είσοδο του σπηλαίου, κάθε φορά που ο Δίας έκλαιγε, χτυπούσαν τα σπαθιά πάνω στις ασπίδες τους κάνοντας θόρυβο για να μην ακούσει ο Κρόνος το κλάμα. Ταυτόχρονα χόρευαν έναν χορό που θεωρείτε ο πρόδρομος του "Πεντοζάλη".
               Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε από τον διάσημο αρχαιολόγο Σακελλαράκη Γιάννη και την γυναίκα του Έφη. Ο ίδιος ανακάλυψε και τον αρχαιολογικό χώρο της Ζωμίνθου που βρίσκεται ανάμεσα στη Κνωσσό και το Ιδαίον Άνδρον. Τόσο πολύ τον αγάπησαν οι Κρητικοί τον Σακελλαράκη που τον "έκαναν" δικό τους αλλάζοντάς του το όνομα (το πραγματικό του όνομα είναι Σακελλαρίου). Ακόμα περισσότερο τον αγάπησε ο Ψαραντώνης που αποφάσισε να συνθέσει και να ηχογραφήσει ένα δίσκο σαν φόρο τιμής στον Σακελλαράκη και τον αρχαιολογικό χώρο. Κατά την διάρκεια της ανασκαφής ο Ψαραντώνης επισκέφτονταν τον Σακελλαράκη τακτικά και τον ρωτούσε... "Τέλειωσες μωρέ να ρθω να παίξω επαέ?" Το Ιδαίον Άνδρον παίχτηκε πρώτη φορά ζωντανά στα εγκαίνια του αρχαιολογικού χώρου.
             Σας αφήνω με στίχους του Ψαραντώνη...."Ε μα εγώ τσι νύχτες περπατώ, Ε και τσι αυγές κοιμούμαι, Ε και χω παρέα...έχω τ άστρα συντροφιά, Ε και το φεγγάρι φίλο, Ε και τα πουλιά μου κελαηδούν, Ε και τα πουλιά μου λένε.... "Κοιμήσου εσύ....κοιμήσου σύ που ξαγρυπνάς..."

                            
                 
                

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!! ΜΕΤΑΛ ΤΕΡΝΣ ΦΟΡΤΙΤΟΥ....

 

1970... Φεβρουάριος... Παρασκευή και 13... Βροχή και καμπάνες!!! A change of history.............

Έχουν γραφτεί άπειρα για το συγκεκριμένο τραγούδι και δίσκο, που δεν χρειάζεται να ειπωθούν και άλλα... Επιβλητικότατο από το πρώτο ριφ ως το εξώφυλλο.... Μαγεία!!       (χμμ μαυρη??)  

TYPE O NEGATIVE  - BLACK SABBATH

                                   VENETIAN SNARES -BLACK SABBATH DUB

Mapledurham Watermill,Oxsfordshire-England

Be Thankful ... That's All You Can

Άλλος ένας δίσκος που με έχει κάνει να ταξιδέψω,  να διασκεδάσω, να σκεφτώ,  να γιορτάσω,  και φυσικά να κλάψω... Το παθαίνω πάντα όταν κάτι μου μιλάει στα αλήθεια!!!  Κλαίω από συγκίνηση που στάθηκα τυχερός και έπεσα πάνω στο συγκεκριμένο τραγούδι, δίσκο, μπάντα, βιβλίο, ταινία, τοπίο, άνθρωπο. Κλαίω από ανακούφιση που ακούστηκε η ευχή μου (το κάλεσμά μου) και που η προσμονή μου για κάτι όμορφο έλαβε τέλος. Κλαίω που υπάρχουν και άλλοι στην ίδια θέση με έμενα... κλαίω γενικά και με ευχαρίστηση, τι να λέμε τώρα...... Ας πάμε όμως και στην τουριστική ξενάγηση.... Υπάρχουν αμέτρητα συγκροτήματα που έχουν παντρέψει το punk, το rock και την παραδοσιακή μουσική της Ιρλανδίας. Άλλες το κάνουν όμορφα, άλλες λιγότερο πετυχημένα. Οι Flogging Molly δεν ανήκουν σε καμιά από τις δύο κατηγορίες. Διαφέρουν λόγο ποιότητας. Ποιότητα σύνθεσης αλλά και έμπνευσης. Έχουμε λοιπόν από πάνκ-ροκ πανυγηριώτικα τραγούδια ως και μεθυσμένες μελαγχολικές μπαλάντες. (Τα πανυγηριώτικα πρέπει να τους δείτε να τα παίζουν ζωντανά). Μόνο στους Skyclad έχω ξανασυναντήσει τόσο καλογραμμένα τσαμπουκαλεμένους στίχους. Βέβαια δεν θα κόλαγα μαζί τους τόσο πολύ, αν δεν είχαν τον ήχο που έχουν. Ήχος ζεστός, φυσικός και απλός. Ήχος ζωντανός. Χωρίς υπερβολές και πυροτεχνήματα. Το FLOAT είναι ο αγαπημένος μου... με αυτόν τους γνώρισα. Φαντάζομαι πως στους περισσότερους από αυτούς που τους παρακολουθούν, μια συναυλία είναι πραγματικά γιορτή... αλλά εγώ άνετα τους ακούω παρέα με ένα τριπλοαποσταγμένο Ιρλανδέζικο Τούλαμορ Ντιού......                        ah but don't, no don't sink the boat....that you built to keep afloat....  http://youtu.be/Svc4Ibm2Orw

Fist - Back With A Vengeance (1982)

Βack with a vengeance και πίσω στο '82 όπου το NWOBHM κίνημα έχει φουσκώσει για τα καλά... Οι περισσότερες μπάντες βρίσκουν καταφύγιο στην θρυλική για το είδος Neat Records, η οποία υπογράφει την μια μπάντα πίσω από την άλλη... Εξαίρεση δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν οι Fist, όπου στο 2ο αλμπουμ τους παραδίνουν μαθήματα παραδοσιακού και ¨ξεροκεφαλιάρικου" μελωδικού hard n' heavy metal στα γνωστά πρώτυπα της σκηνής. Πολλοί θεωρούν τέτοιου είδους συγκροτήματα ''παρωχημένα'' για τα σημερινά δεδομένα του μεταλ, πάντα όμως θα θεωρώ το NWOBHM κίνημα σαν ένα από τα πιο fun και ειλικρινείς κινήματα των early 80ς...

ΥΓ. Το εξώφυλλο δεν θυμίζει αυτό μιας μεγάλης μπάντας των 90ς??

ΕΔΩ

Riffobia .... Live at Trikala!!!

Asphyx - Deathhammer (2012)

Άν ο θάνατος είχε σφυρί αντί για δρεπάνι και απλά σε άγγιζε μ'αυτο, θα ένιωθες ακριβώς όπως θα νιώσεις όταν "μπεί" το πρώτο κομμάτι του "Deathhammer". Ένα βαρβάτο χτύπημα στο δόξα-πατρί, άμεσο μπουνίδι στην μύτη και απανωτές ντόκες στα μινίγκια. Εκείνη ακριβώς την στιγμή θα αρχίσουν να γκρεμίζονται εκκλησίες γύρω σου, γριές θα αρχίσουν να σταυροκοπιούνται και εσύ μαζι με τον εφηβικό σου εαυτό θα αρχίσετε να κοπανιέστε σαν τα χταπόδια. Death Metal όπως πρέπει να παίζεται...ειλικρινές, βλάσφημο και αποκρυφιστικά πορωτικό. Με γνώμονα όλα τα παραπάνω, ο κύριος Van Drunen σου προσφέρει τα σωθικά του ανακατεμένα μαζί με το μικρόφωνο ενώ συνεχίζει να ουρλιάζει προκλητικά "...ON YOUR KNEES!!!". Αναπολώντας την μεθοδικά παθιασμένη έκφραση του Death Metal του '90, οι κιθάρες ουρλιάζουν ρυθμό και το μπάσο αφήνεται ελεύθερο να "οργώσει" αμφιβολίες και ψηφιακούς συμβιβασμούς. Παγίδες του στύλ "Μήπως να κάναμε λίγο πιο καθαρό τον ήχο?" και "Αφού ο κόσμος γουστάρει και λίγο παραπάνω γυαλισμένο groove!"..δεν υπάρχουν. Ξυστός ο ήχος στις κιθάρες και με την συμμετοχή του Dan Swano στο mastering έχουν έρθει και έχουν δέσει με όγκο που είναι συμπαγής αλλά ταυτόχρονα αναπνέει ακόμα και σε θάλαμο αποσυμπίεσης. Τύμπανα που δεν διστάζουν να συμπληρώσουν σεμνά, γνωρίζοντας ότι τεχνικά και βάρβαρα ξεσπάσματα θα πάρουν την θέση τους όπου νά ναι. Τα doom περάσματα δεν είναι άγνωστα στο παρελθόν των Asphyx, όπως και εδώ, που ενισχύουν θετικά την ατμόσφαιρα που εκλύει μαυρίλα και εφηβικά (και όχι μόνο) σκοτεινά πνευματικά ταξίδια. "As the magma mammoth rises" (αφιερωμένο στο Mammuth, που ξέρω ότι θα γουστάρει) και σκοτεινά σύννεφα να πλησιάζουν με επικό χώσιμο και μορφασμούς μάχης πρός οτιδήποτε φαίνεται ουδέτερο ή αμφίβολο. Το επικό σφυροκόπημα δεν λείπει απο τον υπόλοιπο δίσκο αλλά στο συγκεκριμμένο κομμάτι, που είναι και το τελευταίο του δίσκου, η ηχο-μάζα και τα ουρλιαχτά που ξεσπάνε, σε βάζουν στο κέντρο ενός τυφώνα που περιπλανιέται πάνω απο βουνά, σκοτεινά δάση και καταιγίδες, ενώ παρακολουθείς σαστισμένος την θεομηνία που εξελίσσεται γύρω σου και γουστάρεις στα τέρματα.

...KNEEL, YOU DOGS...

                                                      

Blut Aus Nord - 777-The Desanctification (2011)

Λοιπόν από τη χώρα που ανακάλυψε την μαγιονέζα δεν περιμενα ποτέ οτι θα φτιάξει τετοια σκηνή και ειδικά στο black metal. Με τους Deathspell Omega να κάνουν χαλαρά κουμάντο σε όλο τον Ευρωπαϊκό χάρτη όσον αφορά το intelectual παύλα spiritual παύλα progressive post black metal και μπάντες όπως οι Blut Aus Nord, οι Antaeus και οι Glorior Belli να συμπληρώνουν με απίστευτη ποικιλία και ύφος τη σκηνή, η Γαλλία εξελίχθηκε σε μεγάλη μαυρομεταλλομάνα. Βέβαια "σκηνή" λέμε εμείς τα fanboys γιατί αν ρωτήσεις τον Vindsval, mastermind των Blut Aus Nord, θα σου απαντήσει "χμμ... ποιά σκηνή; δεν ξέρω καμία σκηνή... οι Blut Aus Nord απλά υπακούν στους κοσμικούς, προγονικούς νόμους της φύσης και παράγουν τέχνη μέσα από αποκρυφιστικούς συμβολισμούς και μια πολυεπίπεδη οπτική με στόχο την εξέλιξη και την ανύψωση του εσωτερικού εαυτού του ατομου...". yeah!

Καλά το πάει όμως... Με προσεκτικές και μελέτημένες κινήσεις εχει καταφερει να βάλει τα πράγματα ακριβώς στη θέση τους. Αποστασιοποιείται απο την μουσική του σαν φυσικό πρόσωπο με πολύ περιορισμένες δημόσιες δηλώσεις-συνεντεύξεις και κρατάει μυστική την ταυτότητα του και τη φάτσα του. Για live εμφανίσεις ούτε λόγος! Η συνειδητή αυτή στάση έχει σαν αποτέλεσμα, τουλάχιστον στο δικό μου μυαλουδάκι, να αφήνει την μουσική του ελεύθερη να χαράξει τη δική της πορεία, να "αυτονομηθεί" και να αξιολογηθεί σαν ένα κομμάτι τέχνης αυτούσιο και ανεξάρτητο. Έτσι, και χωρίς τα δεκανίκια της φήμης του δημιουργού ή πολύ περισσότερο το βάρος της μαλακίας που μπορεί κατα τ'αλλα να τον δέρνει το έργο του θα έχει την ευκαιρία να εξυψωθεί ή να καταβαραθρωθεί μέσα στο χρόνο, σκληρό μεν, δίκαιο δε... (ακούς Varg? ακούω να λες..)
Ο Vindsval λοιπόν εκτός από άποψη εχει και κάτι τεράστια αρχίδια καλλιτεχνικής ευελιξίας οπότε το να ελλίσεται σε διαφορετικά στυλ απο άλμπουμ σε άλμπουμ όπως κάνει απο την αρχή της καριέρας του μέχρι τώρα αγγίζει τα όρια του εκνευριστικού. Αν ήμουν 10 χρόνια μικρότερος θα τον είχα παρατήσει στο ξεφτιλοντούλαπο της δικής μου ιστορίας με τις πρώτες κιόλας νότες του "777-Sect(s) δίχως δεύτερη σκέψη. 'Ελα όμως που περάσαν τα χρόνια και γίναμε κι εμείς ιντελεκτσουέλ φλώροι με απαιτήσεις για νέες μουσικές εμπειρίες και ποιότητα και άποψη στον ήχο και "σοβαρό μυστικισμό" και άλλα τετοια περίεργα!... Και σκάει ένα black metal τόσο ταξιδιάρικο και σοβαρά σκοτεινό και βαθύ που γαργαλάει τα εσώτερα των εσωτέρων μας και ψαρώνουμε πιο πολύ και από την πρώτη φορά που ακούσαμε το "twillight of the gods"!... (επ! πιπέρι στη γλώσσα!)
Δίσκαρος για μένα προσωπικά το "777- The desanctification" και ένα σκαλί πιο πάνω από τον προκάτοχο του και πρώτο μέρος της τριλογίας που ήταν λιγάκι μπερδεμένο στις προθέσεις του αλλά και άνισο μεταξύ των κομματιών του. Επιρροές Godflesh σε λέει ο άλλος και Autechre και Amon Tobin συμπληρώνει αυτός και γνήσια υπνωτιστική ιντάστριαλ μαυρίλα σε λέω εγώ. Πλεονεκτηματάρα η συνοχή και η ροή του δίσκου που ακούγεται μονορούφι σαν ταξιδάκι ψυχεδελικό και ολίγον αρρωστούλι και μεγάλο σύν η βινυλιοέκδοση που μουσκεύει εύκολα τα εσώρουχα των βινυλιολάγνων με ΗΧΑΡΑ και λούξουρι πάκατζινγκ. Βουρ για το τρίτο μέρος λοιπόν!!!

Υπνωτίσου εδώ!

Lime Spiders - Slavegirl Ep (1985) + The Cave Comes Alive (1987)

Πόσο γουστάρω τα αυστραλέζικα γκαραζ/πανκροκ συγκροτήματα των 80ς (και όχι μόνο) δεν λέγεται ή μάλλον λέγεται .. ΠΟΛΥ!! Τεράστια σκηνή στο είδος εκείνη την εποχή, πολλά και καλά συγκροτήματα, αν και τα περισσότερα δεν συνέχισαν ή έμειναν στην αφάνεια, είχαν το κατιτίς παραπάνω, μελωδία και αλητεία, συνδιασμός που για εμένα στα αυτιά μου είναι 'my cup of tea' που λεν' και στο U.K.......

Οι Lime Spiders δημιουργήθηκαν στο Sydney αρχές 80 και φημολογείται οτι πήραν το όνομα τους από ένα ποτό, που πέρα από αλκοόλ, είχε μέσα παγωτό βανίλια και λαιμ σόδα., και όποιος το έπινε σταματούσε να ακούει, να βλέπει κτλ.. Δεν ξέρω, αλήθεια ψέμματα τι να πώ? Κάπου, κάποτε το 'χα διαβάσει.. Περιέργη φάρα πάντως οι Αυστραλοί...

'Οπως όλες οι μπάντες της φάσης, επηρεασμένοι από όλα τα 60s ψυχεδελογκαραζ συγκροτήματα, ηχογραφούν κανά 2 εφτάρια, από τα οποία, τραγούδια είναι μαζεμένα σε τουτο το ep.... 6 κομμάτια δυναμικού και μελωδικού γκαραζ με χιτ το ομώνυμο κομμάτι... ΑΛΗΤΕΙΑ!!!

Ακατάπαυστα λάιβ, κάποιες αλλαγές μελών και φτάνουμε στο '87, για την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους... Τhe Cave Comes Alive λοιπόν και οτι και να πούμε για τον δίσκο θα είναι λίγο...

Καθαρόαιμο aussie garage rock στα καλύτερα του.. οτι πρέπει για ηχεία στα τέρματα και πάρτυ διάθεση!

Με την καλύτερη διασκευή στο Action Woman των The Litters (το έχουν διασκευάσει αρκετοί), που έχω ακούσει και με μπουζουκάκι(!!) από κάποιον Jim Zembis (όποια πέτρα και αν σηκώσεις..) στο Theory of Thira, τούτο το δισκάκι πάντα μου φτιάχνει την διάθεση, οτι και να κάνω, όπου και αν βρίσκομαι...

                                                                    ΕΔΩ

                                        

Goes Cube "In tides and drifts"

Ένστικτο, συναίσθημα, ξέσπασμα και δημιουργία. Όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά για κάθε μπάντα που είναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό της, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση των Αμερικάνων Goes Cube, η σειρά είναι κάπως έτσι. Τα παιδιά έχουν "στριμώξει" τους Fugazi σε ένα στενό και τους δίνουν συγχαρητήρια για ότι προσέφεραν όλα αυτα τα χρόνια στον σκληρό/εναλλακτικό ήχο. Έχοντας αυτό στο νού τους, κυκλοφορούν το δεύτερο album τους  "In tides and drifts", το 2011. Ξεκάθαρες noise rock μελωδίες με harcore δυσαρμονικά ξεσπάσματα στην κιθάρα, sludgo-grunge-οειδή φωνητικά και avant punk-metal drums. Όσο προχωρά ο δίσκος ξεσπά όλο και πιο αναπάντεχα, συνδυάζοντας την post-hardcore ροή με την εκλεπτυσμένη οργή του sludge-rock που απορρέει απο την κιθάρα. Όγκώδες ήχος που βρίσκει τα πατήματα του σε πολλές metal αναφορές. Τα ελάχιστα καθαρά φωνητικά και τα ακουστικά ατμοσφαιρικά σημεία εμπνέουν μία καθαρά φιλοσοφική διάθεση (τύπου Refused), μόνο και μόνο για να πνιγούν εγκάρδια από την ορμή και το συναίσθημα του sludge-harcore όγκου που έχει δημιουργηθεί. Δύναμη και δημιουργία δωσμένα με ένστικτο και αφοσίωση.

                                                            παλίρροια

The Obsessed - The Church Within (1994)

Mε οτι και να έχει καταπιαστεί αυτός ο άνθρωπος (ο wino ντε), όσα συγκροτήματα και να έχει δημιουργήσει,πάντα αγγίζει τα όρια της τελειότητας...

Από τους μέγα doomlords Saint Vitus, στους θεικούς Spirit Caravan και The Hidden Hand, στους αξιόλογους Place of Skulls εώς τους τιτάνες Shrinebuilder και τα πιο πρόσφατα προσωπικά του αλμπουμ (adrift 2010.. λέμε..!), ο άνθρωπος δίνει ρέστα... το έχει... είναι μορφή τι να κάνουμε...

Οι Obsessed ήταν από τις πρώτες μπάντες, που έφτιαξε τέλη 70 αρχές 80, στο Maryland, πριν πάει στους Vitus, αν και δισκογραφικά κυκλοφόρησαν ολοκληρωμένες δουλειές μετά την φυγή του από τους προαναφερθέντες, στις αρχές του 90...

1994 λοιπόν και The Church Within... 3ο και τελευταίο (μέχρι στιγμής) LP για τους Obsessed και οι άνθρωποι είναι σε τεράστιες φόρμες. Καταπληκτικά ριφ, δέσιμο και συνθέσεις με "τεμπέλικο" groove που ξυπνάνε και ελέφαντα....

Ξανακούγοντας το δίσκο αρκετά συχνά τώρα τελευταία (έχει κολλήσει κανα 2 εβδομάδες στο σιντί του αυτοκινήτου), δεν μπόρεσα να μην προσέξω τον ήχο και όγκο στις κιθάρες, οι οποίες ακούγονται τελείως "σημερινές" και μιλάμε για εποχή ενός χρόνου πριν κυκλοφορήσει το N.O.LA. και αλλάξει τα πάντα στην σκηνή. Και οι ίδιοι οι Down έχουν δηλώσει οτι άκουγαν το church within μανιωδώς εκείνη την περίοδο...

Δεν είναι και τυχαίο οτι από τους Obsessed έχουν περάσει άτομα, όπως ο Scott Reader, που είχε φύγει τότε να πάει στους Kyuss, αλλά και το rhythm section της μπάντας Greg Rogers και Guy Pinhas, που μετά από την τότε διάλυση των Obsessed δημιούργησαν τους Goatsnake.........Respect!! 

                                                            ντουμ ον χηαρ                                                             

UNPURE - demo 3 - 1994

Ένα από τα χιλιάδες demo που βγαίναν στο black Metal την περίοδο 90-95... όμως σε αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου Black Metal τραγούδια... το "Otherside of the sea". Μπορεί να είναι από τη Σουηδία, αλλά καμιά σχέση με μελωδίες ή death metal... Eίναι πιο "μαύροι" και παγωμένοι και σάπιοι από πολλούς Νορβηγούς. Χάλια ήχος λοιπόν (γουστάρω). Αν σου αρέσει η γεύση των αντικαταθλιπτικών και δεν έχεις αφορμή για να τα πάρεις, γιατί είσαι "πολύ άντρας" και τίποτα δε σε αγγίζει .. άκου το demo τους... φάε σκατά!!! Αν σου αρέσουν το Deathcrush και το A blaze in the northern sky "τσίμπα" το άφοβα ... http://www.youtube.com/watch?v=jJDq6ibh-mo

EΠΙΑΣΕ ΧΙΟΝΙΑΣ ΛΕΜΕ.....

Μιάς και χιονίζει εδώ στην περιοχή ακατάπαυστα όλο το απόγευμα και μάλλον θα ξημερώσουμε αύριο με κανά μισό μέτρο χιόνι.... θυμήθηκα το ότι να'ναι βιντεάκι του Necrocock κιθαρίστα των θεόθεων, θρυλικών (σαλεμένων κτλ) Τσέχων Master's Hammer.......ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ...........

τι να περιμένεις από έναν άνθρωπο(?) που ονομάζεται Necrocock.............

Παζάρι Δίσκων - Σάββατο 4 Φεβρουαρίου