29 ΑΠΡΙΛΗ

Arkham Witch - Legions Of The Deep

     'Ενας χρόνος και 5 μερούλες πέρασαν από το προηγούμενο post μου για τους Arkham Witch. Ένας χρόνος, στον οποίο ουκ ολίγες φορές άκουσα, συζήτησα, πρότεινα σε γνωστούς το ασπρόμαυρο ντεμπούτο τους. Το 'On Crom's Mountain' έκατσε για λίγο στην άκρη και ο λόγος ήταν η κυκλοφορία του έγχρωμου 2ου τους album.

1. David Lund
2. At The Mountains Of Madness
3. Iron Shadows In The Moon
4. Infernal Machine
5. The Cloven Sea
6. On A Horse Called Vengeance
7. Gods Of Storm And Thunder
8. Kult Of Kutulu
9. Legions Of The Deep
10. We're From Keighley
11. -Untitled-

     Με το ίδιο lineup, αλλά με χρώμα αυτή τη φορά στο εξώφυλλο, το group συνεχίζει να μας προσφέρει απύθμενη obscurίλα, ατόφιο heavy metal (όπως μόνο οι άγγλοι ξέρουν), μελωδικό doom, όλα αυτά με διακριτικό χιούμορ, χωρίς όμως να χάνουν ούτε στιγμή τη σοβαρότητα τους. Η μεγάλη ποικιλία των riffs, οι απίστευτες ιδέες και οι απίστευτα δουλεμένες και καλά κρυμμένες επιρροές τους, έχουν σαν αποτέλεσμα έναν επικό δίσκο για όλα τα γούστα. Αργά κομμάτια, κομμάτια με ξεσπάσματα και thrash πινελιές, ατμοσφαιρικά, χιουμοριστικά. Ο δίσκος περιέχει οτι χρειάζεται για να σε κάνει να κολλήσεις μαζί του και για να μπει στα top!

     Η θεματολογία των στίχων, εκτός των άλλων, συνεχίζει να ασχολείται με οτι αγαπημένο μας : Lovecraft, Cthulhu, Howard, μυστήρια και obscurίλες. Τι καλύτερο!!! Από τις λίγες μπάντες που θα ικανοποιήσουν κάποιον που ασχολείται με τέτοια θέματα. Η απόδοση όλων των μελών είναι αρκετά καλή, με τη μοναδική φωνή του Simon Iff? να υπνωτίζει και τις περισσότερες φορές να ηγείται της κιθαριστικής δουλειάς και όχι απλά να την ακολουθεί ή να τη γεμίζει. 

     Οι διαφορές με τον πρώτο τους δίσκο είναι μικρές και αυτό είναι εγγύηση για το τι θα ακούσει κανείς. Ελαφρώς καλύτερος ήχος, η ίδια, πετυχημένη φόρμουλα του ντεμπούτου και γενικά ένας δίσκος που δύσκολα θα κουράσει και δύσκολα θα σε κάνει να πεις ''όχι πάλι αυτό το κομμάτι'', και αυτό γιατί έχει τόσα πολλά ''κρυφά'' και ενδιαφέροντα σημεία, τα οποία χρειάζονται χρόνο για να σε κάνουν να τα χορτάσεις/χονέψεις.

 Υ.Γ.1 Το 11ο untitled κομμάτι είναι μια ακουστική διασκευή του ''Blood On Satan's Claw'' των Lamp Of Thoth

 Υ.Γ.2  Μην παραλείψετε να δείτε το παρακάτω promo videaκι!!!

Κατεβάστε για να ακούσετε και αγοράστε άφοβα.

Και τα λέμε πάλι του χρόνου! 

Anaal Nathrakh - Vanitas

1. The Blood-Dimmed Tide
2. Forging Towards Τhe Sunset
3. To Spite The Face
4. Todos Somos Humanos
5. In Coelo Quies, Tout Finis Ici Bas
6. You Can’t Save Me, So Stop Fucking Trying
7. Make Glorious The Embrace Οf Saturn
8. Feeding Τhe Beast
9. Of Fire, And Fucking Pigs
10. A Metaphor For The Dead

7ο album από τους Anaal Nathrakh και most playable δίσκος για μένα, για τον μήνα που μας άφησε, καθώς και υποψήφιο album για τα επερχόμενα μας Top Albums of 2012 (oh fuckin' yeah!!). Σαφώς ανώτερος από τον προηγούμενο 'Passion' και άξιος να στέκεται δίπλα στον καλυτερό τους (για μένα) 'In The Constellation Of The Black Widow'.

     Το συμπαθέστατο duo από το Birmingham, πειραματίζεται κι άλλο με κάποια ηλεκτρονικά στοιχεία (cybergrind), χωρίς να ξεπερνάει τα όρια του αποδεκτού. Κολασμένο black metal με αρκετά  grindcore στοιχεία ή αλλοιώς blackened grindcore ή αλλοιώς 'γκραιντίζων' black metal (να δω τι άλλο θ'ακούσω). O όλος ήχος τους θύμισε αρκετά την νοοτροπία των Strapping Young Lad σε κάποιες κυκλοφορίες τους. Δηλαδή, πολύ φορτωμένη παραγωγή και ήχος. Πολλά μπάσσα, grooves, πλήκτρα, δυνατά drums και programming, διπλά φωνητικά, όλα σε μια περίεργη μίξη. Το παράδοξο είναι ότι μέσα από ένα χαώδες σύνολο, βγάζεις άκρη και μάλιστα διακρίνεις μελωδία.

     Τα riffs στηρίζονται κατά μεγάλο ποσοστό στο black metal. Οι ρυθμοί στα drums εκτός από τα συνηθισμένα blastbeats, mid-tempo, κλπ. έχουν εμπλουτιστεί αυτή τη φορά με αρκετά σημεία D-Beat, γεγονός που συμβάλλει και αυτό στην αυθεντικότητα(!!) της μπάντας. Τα φωνητικά είναι άψογα, είτε πρόκειται για τα 'πνιγμένα' ουρλιαχτά (τα οποία θα απομακρύνουν ευαίσθητους ακροατές) είτε πρόκειται για τα 'καθαρά'. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείτε μέσα στο χάος είναι απλά μοναδική.

     Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους V.I.T.R.I.O.L., κατά κόσμον Dave Hunt (Benediction, ex-Mistress) και Irrumator, κατά κόσμον Mick Kenney (ex-Fukpig, ex-Mistress), για τα επαναλαμβανόμενα 38 λεπτά που μου χάρισαν, τα οποία θα βρείτε εδώ.

BLOOD FIRE ..DOOM!!!

SOLSTICE - New Dark Age (1998)

1. The New Dark Age/The Sleeping Tyrant 10:46
2. Cimmerian Codex 09:10
3. Alchemiculte 02:58
4. Hammer of Damnation 08:19
5. The Anguine Rose 01:35
6. Blackthorne 05:22
7. The Keep 02:00
8. Cromlech 10:28
9. New Dark Age II/Legion XIII 15:26

Oι Άγγλοι πρέπει να το αγαπάνε πολύ το doom τους. Ίσως να φταίει ο καιρός και η μούχλα, δεν ξέρω.
Είχαν χρόνια να ακούσουν τούτο το δισκάκι τα αυτιά μου. Το είχα ξεχάσει τελείως. Θυμόμουν μόνο το πόσο μου είχε κάνει εντύπωση τότε που το είχα πρωτοακούσει, που μου το είχε γράψει ένα φιλαρακι μαζί με κάτι άλλα Revelation, Krux και παρεμφερή. Πρίν καμμιά εβδομάδα μετά από μια συζήτηση είπα να το ξεθάψω και το έβαλα να παίξει... ε... τόσες μέρες δεν λέει να σταματήσει να παίζει στα καπάκια νον στοπ!!
Μου ξανάσκασαν όλα, μελωδίες, ριφάρες, τα πολεμικά τύμπανα, η μεγαλοπρέπεια, ο μεσαίωνας, φολκ ιστορίες, μα πάνω από όλα η επικότητα της μουσικής, η άυρα των Candlemass, το ταξίδι των Solitude Aeturnus, το πνέυμα των Bathory. True epic doom metal- the real deal. Χωρίς υπερβολές ίσως ο καλύτερος δίσκος που έχει γραφτεί στο είδος.
Το Νew Dark Αge αγγίζει την τελειότητα, πρόκειται για δίσκο σταθμό στον επικό ήχο, άσχετα αν από τον "πολύ"  κόσμο ειναι ψιλοάγνωστο, θεωρείται ακόμη ως το καλύτερο κρυφό διαμάντι της δεκαετίας του '90.
Από το intro με τον άνεμο και τα κύματα, στα Sleeping Tyrant, Cimmerian Codex, Cromlech, στην επική μπαλάντα Βlackthorne, τα φολκ περάσματα ως το υπερ doom τελείωμα/outro με την εκκλησιαστική χορωδία, το ταξίδι στην μεσαιωνική και φολκλορική Αγγλία ειναι απλά μαγευτικό.

ΥΓ.1 Στα συν το οτι πρωτοκυκλοφόρησε απο την εταιρία ετέρναλ ρισπέκτ/προσκυνάω Misanthropy Records.
YΓ.2 Η ψυχή της μπάντας και κιθαρίστας Richard Walker ειναι μεγάλη μορφή στο underground κύκλωμα της χωρας του, έχοντας παιξει σε αρκετές μπάντες στο παρελθόν. Υπήρξε επίσης απο τους ιδρυτές της θρυλικής punk/grind μπάντας Sore Throat!

blood fire doom

solstice

Motorhead - Overnight Sensation - 1996

Λοιπόν επειδή έχω καιρό να ποστάρω θα παίξω με ένα σίγουρο "χαρτί" και θα σας ταϊσω με μια δισκάρα των 90's που περνάει απ' το πικάπ μου ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το '96 που κυκλοφόρησε και μέχρι σήμερα.

Το "Overnight sensation" είναι ο αγαπημένος μου δίσκος της 3ης περιόδου αυτής της υπερμπάντας και έχω και μια αμυδρή εντύπωση πως τυγχάνει και λιγάκι υποτιμημένος. Λίγο η πρώτη "μούφα" του γκρουπ μετά από χρόνια "March or die" και το άνισο "Bastards", λίγο η ανακατατάξεις των μελών και ο διαφορετικός ήχος, δεν ήθελε και πολύ για να κηδέψουν κάποιοι πρόωρα το πρώην αγαπημένο τους συγκρότημα. Κάτι το οποίο βέβαια ίσχυσε για όλα τα καταξιωμένα από τα 80's γκρουπ που βρέθηκαν αμήχανα μπροστά στην καινούργια δεκαετία και έχασαν αρκετή από την αίγλη τους και τους ορκισμένους οπαδούς τους. 

Οι θεοί Motorhead όμως αποδεικνύονται πολύ σκληροί για να πεθάνουν και μας πετάνε στη μάπα τον ογκόλιθο "Sacrifice" το '95 και καπάκι το παρόν διαμαντάκι. Ο Howard Benson στην παραγωγή πετυχαίνει τον σωστότερο ήχο από όλες τις (πριν και μετά) συνεργασίες του με την μπάντα και το φανερό κέφι στη σύνθεση αφήνει την αίσθηση ότι μια καινούργια εποχή έχει ήδη ξεκινήσει. Μακράν αγαπημένο κομμάτι της (δικιάς μου) παρέας το παθιάρικο αργόσυρτο "I don't believe a word" με στίχους κατευθείαν από τον ξέχειλο σε "σοφία του δρόμου" εγκέφαλο του Lemmy και μπάσο βαρύ και παραπονιάρικο. Άφθονη ποικιλία σε ταχύτητες και ύφος ανάμεσα στα κομμάτια έχουμε από πολεμικούς rock 'n roll δυναμίτες μεχρι ακουστικές κιθάρες και hardrockaδικα περάσματα όλα ζυγισμένα όλα ενδιαφέροντα.

Όσοι έχετε αγνοήσει την παρούσα κυκλοφορία στην εποχή της (σε σας απευθύνεται το ποστ εξάλλου) δώστε της μια (ακόμα) "αυτιά" και ίσως ανακαλύψετε και εσείς τον αγαπημένο σας 90's Motorhead δίσκο.

Να σας μορφώσω και με κάποια trivia έτσι για το οπαδιλίκι; 

Είναι ο πρώτος δίσκος με την σύνθεση Lemmy - Phil Cambell - Mickey Dee που κρατάει μέχρι σήμερα, αφού ο έρημος ο wurzel(r.i.p.) αποχώρησε αμέσως μετά το "Sacrifice". 

Έχει για εξώφυλλο εικόνα της μπάντας κάτι που έχει ξανασυμβεί ΜΟΝΟ στο "Ace of spades" και…

Ο Lemmy πρώτη φορά ΧΩΡΙΣ ΜΟΥΣΤΑΚΙ!!! (λιποθυμώ)

Το βινύλιο πάντως μην το ψάξετε γιατί γινόντουσαν τότες κάτι εξυπνάδες και τυπωνόταν τέτοιοι δίσκοι σε 1000 κομμάτια (χωρίς κανείς να το αναφέρει σαν limited) και επανέκδοση δεν έχει παίξει.

Να υποθέσω λοιπόν ότι τα κομματάκια που λείπουν απο από την άκρη του εξωφύλου μου και βοήθησαν την γάτα μου να τροχίσει τα νύχια της τώρα αξίζουν κανένα 20αρι american dollars?

Electric Wizard - Legalize Drugs & Murder. 7" (2012)

2  περίπου χρόνια μετά το Black Masses, τα καψό-Σαμπαθόπαιδα των Εlectric Wizard επιστρέφουν με τούτο το εφτάρι, προπομπό του επερχόμενου αλμπουμ(?), για να μας καψαλίσουν τον εγκέφαλο με το γνωστό ψυχεδελοdoom των τελευταίων δίσκων τους...

2 κομμάτια που δίχως να είναι σούπερ ιδιαίτερα, έχουν την γνωστή σφραγίδα των wizard και δεν πρόκειται να απογοητέυσουν τους καψό-Σαμπαθόπληκτους οπαδούς τους...

Πιστεύω πως δεν χρειάζεται να αναφέρουμε κάτι για το εξώφυλλο... όποιος δεν νιώθει ή δεν γνωρίζει, μάλλον τσεκάρει λάθος μπλογκ και ας γυρίσει σελίδα και πλευρό...

ΥΓ. και κάτι τελέιως άσχετο αλλά πάντα ήθελα να συνδυάσω ταινία με Electric Wizard σε κάποιο πόστ, προτείνω μετα τα επανωτά "ακούσματα", να δείτε το άκρως ψυχεδελικό horror υπέρ-έπος 

των σέβεντις Suspiria του μάστορα Dario Argento

εδώ

Warlord U.K. - Maximum Carnage

Σ' αυτήν την κριτική, δε θά 'θελα να ασχοληθώ ούτε με το στάτους των Warlord U.K. (καλά υπάρχουν και άλλοι γουόρλορντ; Φαντάζομαι καμιά πάουερ μαλακία θα παίζουν) ούτε με την ανύπαρκτη ιστορία τους.
  Θα ήθελα περισσότερο να εστιάσω στο πώς ένας δίσκος προορισμένος να σκονίζεται σε βροχερά και ανήλιαγα υπόγεια δισκάδικων, θαμμένος κάτω απο τόνους μουσικής σάβουρας κατάφερε να μιλήσει στις καρδίες μιας παρέας ανθρώπων, επειδή έτυχε να τον ακούσουν ''at the right place and time'' που λένε και στο χωριό μας. Ένας δίσκος, που αν τύχαινε να τον ακούσουν κάποια χρόνια αργότερα μπορεί σαν ''ώριμοι'' ακροατές πλέον, να προσπερνούσαν χωρίς δεύτερη σκέψη και με το δίκιο τους μάλιστα. Έλα όμως που η πουτάνα η εφηβεία σε κάνει να δένεσαι τόσο πολύ με κάποια πράγματα και τα ανάγει στα άπειρα μάτια σου σε κάτι φαντασμαγορικό.

 
Το 'Maximum Carnage' λοιπόν, περιέχει όλα αυτά που ήθελα (θέλαμε) να ακούσουμε τότε. Βρετανικό death metal στα μονοπάτια που χάραξαν οι στυλοβάτες της σκήνης με άφονες punk επιρροές, groovy και απλό, ίσως και απλοϊκό για κάποιους, με πνιχτή μουντή παραγωγή και φωνητικά που προσθέτουν επιπλέον πόντους στο τελικό αποτέλεσμα με την βρετανο-καραγκνόγαιδουρογκαρίλα τους. Απλά στη δομή τους κομμάτια, μπολιασμένα με τις ανατολίτικες μελωδίες των Bolt Thrower, ευκολομνημόνευτα και πορωτικά. Να σημειωθεί η guest συμμετοχή του ξεχασμένου θεούλη Dave Ingram (ex-Benediction) σε 3 κομμάτια , συγκεκριμένα 3 διασκευές στα 'Nobody's Driving' και 'Chain Reaction' των Αmebix καθώς και στο 'Raining Blood' των Slayer, που απογειώνει  τα κομμάτια με το δικό του ξεχωριστό ''θα σε σβαγκανισ ααα" στύλ φωνητικών.
  Οι έχοντες αδυναμία στο αγγλικό death, θα 'ταν καλό να ρίξουν μια αυτιά στο δίσκο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τότε να λέμε, ότι η Αγία Τετράδα του βρετανικου death metal (αλήθεια υπάρχει τέτοιος όρος;) είναι οι Napalm Death, Carcass, Bolt Thrower και Benediction με τους Warlord U.K. να ακολουθούν σε απόσταση, ενώ όλοι οι υπόλοιποι να πάνε ν' ακούσουν κάτι πιο σύγχρονο, πιο τεχνικό, πιο ακραίο, πιο γρήγορο, πιο κτηνώδες, πιο άψυχο, πιο πλαστικό. Για μας, αυτός ο δίσκος θα παραμείνει μια πρώτης ταξεως επιλογή για τις παρούσες και μελλοντικές συνευρέσεις μας.

  maximum carnage point of no return

maximum carnage too late to learn

Napalm Death - Inside The Torn Apart

   Οι Napalm Death (προφέρεται ναπάλμ ντέθ) αποτελούν μια μπάντα ορόσημο για την ακραία μουσική και μία μεγάλη προσωπική αδυναμία. Όπως όλες οι μεγάλες μπάντες έτσι και οι Napalm Death είχαν τις διαφορετικές μουσικές περιόδους τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα καταπιαστούμε με τη πιο πειραματική και λιγότερο δημοφιλής περίοδο των Βρετανών αυτή των mid-90s.

   Οι πρώτοι σπόροι της μετάλλαξης τους εμφανίστηκαν στο 'Utopia Banished' του 1992, ήταν όμως ο επόμενος δίσκος το 'Fear, Emptiness, Despair'  (1993), που σηματοδότησε την έναρξη της πιο post death/grindcore εποχής της μπάντας, μια εποχή που ολοκληρώθηκε με το 'Words From The Exit Wound' (1998), όπου και η δημοτικότητα τους είχε πιάσει πάτο. Ο πιο επιτυχημένος όμως ''καλλιτεχνικά¨ δίσκος αυτής της εποχής, κατά την ταπεινή γνώμη του γραφόντα, είναι το 'Inside The Torn Apart'. Ένα άλμπουμ στο οποίο τελειοποιήθηκε η φόρμουλα της Helmet meets Snapcase meets Sonic Youth meets death metal τραγουδοποιίας, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να μεγαλουργήσει!

   Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε ένα σωρό πράγματα, που καθιστούν αυτό το δίσκο τόσο ξεχωριστό και συνάμα τόσο αδιάφορο, αν όχι αντιπαθή στα αυτιά των ''αγνών'' ντεθάδων. Καταρχάς οι ταχύτητες είναι εμφανέστατα πεσμένες σε σχέση με το ένδοξο blast παρελθόν, οι ρυθμοί στα τύμπανα γίνονται πιο groovy από ποτέ, ενώ οι κιθάρες έχουν κάτι το καθαρά εξωμεταλλικό τόσο στις χροιές τους όσο και στα θέματα (τρανταχτό παραδειγμα το section). 'Επειτα τα φωνητικά διατηρούν μεν τη γνώριμη Barney παρουσία τους, αλλά φροντίζουν να διανθίσουν το τελικό αποτέλεσμα με διαφορετικές  προσεγγίσεις ( βλέπε κομμάτια όπως το ομώνυμο, όπου η ''τελάλικη'' φωνή του πιο όμορφου μπασίστα στο μέταλ Shane Embury οδηγεί το τραγούδι τελείως αλλού). Στιχουργικά παρατηρούμε μια απομάκρυνση από τις γνώριμες κοινωνικοπολιτικές αναφορές της μπάντας και μια στροφή σε πιο προσωπικά βιώματα, πράγμα που δένει άψογα με την όλη ατμόσφαιρα του δίσκου. Τέλος ο ήχος του Colin Richardson είναι απόλυτα ταιριαστός. Χωρίς να ναι χύμα, καταφέρνει να δώσει τον απαραίτητο χώρο και όγκο στα όργανα αποφεύγοντας όμως το υπερβολικό γυάλισμα. Πραγματικά, χωρίς να γνωρίζω, εάν ο  Danny Herrera χρησιμοποίησε triggers ή όχι σ' αυτήν την ηχογράφηση, μπορώ να πώ οτι τα τύμπανα ακούγονται χίλιες φορές καλύτερα από τον πατσαρδέ ήχο, που έχουν στα τελευταία 5 άλμπουμ της μπάντας. Και εδώ θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρένθεση : δε μπορώ σε καμιά περίπτωση να καταλάβω, γιατί έμπειροι μουσικοί με διευρημένη αντίληψη και γούστα σα τους Napalm Death χρησιμοποιούν αυτή την πλαστική, αποστειρωμένη και φρικιαστικά αντιαισθητική ηχητική προσέγγιση στους τελευταίους δίσκους τους. Ενώ μουσικά παρουσιάζουν (άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο) μεγάλο ενδιαφέρον, το συνολικό αποτέλεσμα πνίγεται κυριολεκτικά στην αβάσταχτη ταπερίλα της υπερκυριλέ, σύγχρονης, ψηφιακής παραγωγής. 'Ισως είναι σημάδι των καιρών (όπως συμβαίνει και με το 'Inside The Torn Apart' αντίστοιχα για την εποχή του) αλλά αισθητικά τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, η άποψη των δίσκων αυτών ('Fear, Emptiness' - 'Diatribes' - 'Inside The Torn Apart' - 'Words From The Exit Wound') στέκει πάρα πολύ καλύτερα.

   Ανακεφαλαιώνοντας, το 'Inside The Torn Apart' αποτελεί ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Ένας δίσκος, που πέρασε στο ντούκου όταν κυκλοφόρησε , αγκαλιάστηκε όμως ένθερμα από μια μικρή μερίδα του κοινού (όπως καλή ώρα η παρέα πίσω από αυτό το blog) και έμεινε στις καρδιές μας σαν μια τρανή απόδειξη για το πως μπορεί το death metal να ειναι εμπενευσμένα πειραματικό και συνάμα τόσο πιασάρικο. Α και δεν αναφέρθηκα ούτε μια φορά στο 'breed to breathe'!

Arkham Witch - On Crom's Mountain 2011

Έχοντας αρκετό χρόνο για το καθημερινό μου blogwalking και γενικά για να κατεβάζω και να ακούω μουσική, αντιμετωπίζω καθημερινά σχεδόν πολύ πράμα στο διαδίκτυο. Πολλά καινούρια albums, αλλά και αρκετά παλιά, κλασσικά και μη, τα οποία δεν έχω αξιωθεί ακόμα να καθίσω να ακούσω. Συνήθως, μπροστά στο χαμό των ''πληροφοριών'', έχω κάποια κριτήρια, σύμφωνα με τα οποία θα επιλέξω τι θα κατεβάσω. Στα γνωστά groups δεν πολυκαθυστερώ, click και download. Όταν πέφτω σε καινούριο όνομα (για μένα), κοιτάω αμέσως μετά τι περίπου παίζουν, το μισητό για πολλούς genre ή tag ή label.

Arkham Witch, λοιπόν, οι οποίοι παίζουν, κατά γενική ομολογία, Heavy/Doom. Οκ, υποφερτό.... Τίτλος: ''On Crom's Mountain''... Πσσςς, τι λε ρι πιδι μο!! Ψαρωτικό? Μπααα, δεν ψαρώνουμε με κάτι τέτοια πλέον. Σειρά έχει το εξώφυλλο. Και όταν έπεσε το μάτι μου σε αυτό

αν μη τι άλλο ενθουσιάστηκα. Απλό, ασπρόμαυρο, με θεικό λογότυπο. Επιπλέον, είναι από την Αγγλία, η οποία σπάνια με έχει απογοητεύσει στο random picking άγνωστων κυκλοφοριών. Click και download.

Μην χάνοντας χρόνο, όσο κατεβαίνει, κάνω μια μικρή έρευνα.... Ντεμπούτο ενός side-project του τραγουδιστή Simon Iff? και της drummer Emily Ningauble (και οι 2 τους μέλη των The Lamb Of Thoth), με μπασίστα τον John 'J.D' Demaine και στις κιθάρες τον Aldo 'Dodo' Doom. Όλοι αυτοί οι τυπάδες και τύπισσα, μου ήταν παντελώς άγνωστοι, αλλά μετά από αυτό που έχω πάθει εδώ και 5-6 μέρες με τη μουσική τους, μου υποσχέθηκα ότι θα ψάξω το παρελθόν τους.

Τελείωσε το download, unzip και παίξιμο στον player. (Ανεβάστε ένταση όσο πιο πολύ μπορείτε!)

1. Battering Ram: Heavy metal κομμάτι, όχι τίποτα το ιδιαίτερο, μέχρις ότου, όμως, να μπούμε στο ρεφραίν : ''Some men got their subtletics, Some men got tact, Well, I ain´t got none of these, Baby, I´m a batterin ram!'' !! Χαχαχαχα. Εκεί κατάλαβα οτι παίζει να είναι χαβαλετζήδες, ο τραγουδιστής έχει θεική φωνή και ο κιθαρίστας έχει φαντασία(στο σόλο το υποψιάστηκα αυτό, το οποίο είναι θεικό), αλλά και ότι η κυρία πίσω από το drum kit, σε όλο το δίσκο θα συνοδεύει απλά τα κομμάτια.

2. The Lord Of R'lyeh: Ξεκινάει με το εξής: '' This one goes out to all the motherfuckers who like hard rock''. Στίχοι για Cthulhu και πλοκάμια, πιασάρικο riffaki, Ac/Dc με μαλακιούλες και την παράξενη doomιλα των Cathedral, μόνο cowbell του λείπει (ή έχει και από αυτό). Κολλητικό κομμάτι, γαμάτο ρεφραίν για τον Cthulhu που σηκώνεται ξανά και ουουουου ου ουουουου ου!!!!

3. Burn The Witch: Tribute στο NWOBHM, πάλι με θεικά, απλά και μελωδικά σόλο και στίχους-ερωτική εξομολόγηση σε μία μάγισσα, λίγο πριν καεί στην πυρά!!!

4. The Phantom Bowmen: Σοβαρεύουν απότομα, με το πιο επικό και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου και με στίχους σχετικά με φαντάσματα-τοξότες, τα οποία βοηθούνε σε μια μάχη μεταξύ Άγγλων και Γερμανών.

5. Dagon's Bell: Καθαρό doom/heavy κομμάτι με θεματολογία Cthulu και συγκεκριμένα τον Dagon, μία τερατώδη πλοκαμοφόρα θεότητα της θάλασσας και του H.P.Lovecraft. Το τελείωμα του τραγουδιού (ενάμισι λεπτό πριν το τέλος), απλά το λατρεύω.

6. March For War: Το τραγούδι του δίσκου, που μου άρεσε λιγότερο απ'όλα, χωρίς να είναι κακό, απλά χάνει σε δύναμη συγκριτικά με τα άλλα.

7. Waterfront Fists: ''Smack ´em in the eye, Kick ´em in the head, Kill ´em ´til they´re dead''.. Όπα! Τι έγινε? Αγριεύουν τα πράματα εδώ, αγριεύουν οι στίχοι περιγράφοντας έναν καυγά, αγριεύουν και οι ρυθμοί του τραγουδιού πιάνοντας heavy/speed φόρμες, με εντελώς πιασιάρικο ρεφραίν.

8. The Necromancer: Γρήγορο κομμάτι, το οποίο πέφτει σε ρυθμό προς το τέλος του, όταν ο νεκρομάντης ''σηκώνει'' με τον δικό του occult τρόπο από τον τάφο Τον νεκρό δίνοντάς του πάλι ζωή.

9. Viking Pirates Of Doom: Το αγαπημένο μου κομμάτι. Γιατί? Επειδή :''We come to your island, We come to break the silence, We come for sex and violence!, Viking Pirates of Doom!''. Γι'αυτό. Powerίζουν επικίνδυνα εδώ τα παιδιά, χωρίς να υπερβάλλουν όμως.

10. Crom's Mountain: Εννιάλεπτο επικό κομμάτι με Sabbath ατμόσφαιρα, επιβλητικά riffs και στίχους. Ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει ο δίσκος.

Πέρασαν 53 λεπτά κιόλας ε? Εννοείται οτι δεν κατάλαβα πότε τέλειωσε ο δίσκος, μιας και οι εναλλαγές στον ρυθμό, από αργό heavy/doom μέχρι τη μέση του, σε πιο γρήγορο heavy/speed και τελείωμα με επικό τρόπο, με κράτησαν διαρκώς κολλημένο στο τι θα ακούσω ακόμα από τους Arkham Witch. Η ατμόσφαιρα είναι διάχυτη από Sabbath και Priest στοιχεία, riffs τα οποία είναι σχετικά απλά είναι εντελώς πιασάρικα και διασκεδαστικά, και η φωνή χωρίς να πιάνει τρελές αποδόσεις σε υπνωτίζει. Γενικότερα ένα attitude που σε βάζει σε ενδοιασμούς για το τι παίζει με τους τύπους, είναι σοβαροί? κάνουν χαβαλέ? Το μόνο σίγουρο είναι, ότι είναι αρκετά περίεργοι και ότι δεν είναι κάτι που συναντάς συχνά . Δεν τους κατηγοριοποιούν αδίκως ως obscure.

Πάντως μετάνοιωσα που δεν τους είχα ακούσει νωρίτερα και έχασα έτσι την ευκαιρία να τους βάλω (έστω με το ζόρι) να ακουστούν, σε αυτούς που μοιράστηκα την αλλαγή του χρονου μαζί. Ελπίζω και οι υπόλοιπες δουλειές των μελών των Arkham Witch, στα άλλα τους groups, να με κολλήσουν το ίδιο με αυτόν εδώ το δίσκο.

Κατεβάστε το και ακούστε υπεύθυνα από εδώ.

Ανεμοδείκτης

Ήταν περισσότερο σαν υποψία παρά γνώση το γεγονός πως όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν,ακόμα και εγώ. Εκείνες τις μέρες ο κόσμος έμοιαζε ακόμα άχρονος και αιώνιος. Ήμουν 17,στην Αθήνα,σε ένα δρόμο γεμάτο δισκοπωλεία. Τα πεζοδρόμια ήταν γεμάτα τραπέζια που πάνω τους υπήρχαν χάρτινα κουτιά με βινύλια...  αμέτρητα βινύλια. 'Ηταν τόσα πολλά τα βινύλια και τόσες λίγες οι μπάντες που είχα ακούσει μέχρι τότε,που ένιωθα σαν να "τραβάω" λαχνό. Πάντα ονειρευόμουν "μουσικές" πριν τις ακούσω...έλεγα,τι ωραία θα ήταν μια μπάντα να παίζει έτσι ... Σαν ένα θυληκό πρόσωπο που το βλέπεις κάθε βράδυ στον ύπνο σου και περιμένεις πότε θα το δεις ξύπνιος. Τράβηξα το λαχνό... ειδα το πρόσωπό της... ένα νήμα κουνήθηκε... ένας κύκλος έκλεισε.......Έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε, κι όμως το φως του άστρου που ακούει στο όνομα "HEAVY HORSES" λάμπει ακόμα. Σταθερά. Γιατί τα μουσικά όργανα, ο ήχος της μπάντας, ο ηχος της μουσικής "κατηγορίας"(progressive rock)... είναι λεπτομέρειες αυτή τη φορά. Είναι το "μέσο", το κλειδί για το σεντούκι του θησαυρού. Μαγεμένοι έφτιαξαν αυτό το δίσκο. Ενορχηστρώσεις από το υπερπέραν, ερμηνείες μερακλήδικες και λόγια κοφτερά. Ένας αγαπημένος μου δίσκος.     "Bring me a wheel of oaken wood, A rein of polished leather, A heavy horse and a tumbling sky, Brewing heavy weather."