Οι Napalm Death (προφέρεται ναπάλμ ντέθ) αποτελούν μια μπάντα ορόσημο για την ακραία μουσική και μία μεγάλη προσωπική αδυναμία. Όπως όλες οι μεγάλες μπάντες έτσι και οι Napalm Death είχαν τις διαφορετικές μουσικές περιόδους τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα καταπιαστούμε με τη πιο πειραματική και λιγότερο δημοφιλής περίοδο των Βρετανών αυτή των mid-90s.
Οι πρώτοι σπόροι της μετάλλαξης τους εμφανίστηκαν στο 'Utopia Banished' του 1992, ήταν όμως ο επόμενος δίσκος το 'Fear, Emptiness, Despair' (1993), που σηματοδότησε την έναρξη της πιο post death/grindcore εποχής της μπάντας, μια εποχή που ολοκληρώθηκε με το 'Words From The Exit Wound' (1998), όπου και η δημοτικότητα τους είχε πιάσει πάτο. Ο πιο επιτυχημένος όμως ''καλλιτεχνικά¨ δίσκος αυτής της εποχής, κατά την ταπεινή γνώμη του γραφόντα, είναι το 'Inside The Torn Apart'. Ένα άλμπουμ στο οποίο τελειοποιήθηκε η φόρμουλα της Helmet meets Snapcase meets Sonic Youth meets death metal τραγουδοποιίας, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να μεγαλουργήσει!
Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε ένα σωρό πράγματα, που καθιστούν αυτό το δίσκο τόσο ξεχωριστό και συνάμα τόσο αδιάφορο, αν όχι αντιπαθή στα αυτιά των ''αγνών'' ντεθάδων. Καταρχάς οι ταχύτητες είναι εμφανέστατα πεσμένες σε σχέση με το ένδοξο blast παρελθόν, οι ρυθμοί στα τύμπανα γίνονται πιο groovy από ποτέ, ενώ οι κιθάρες έχουν κάτι το καθαρά εξωμεταλλικό τόσο στις χροιές τους όσο και στα θέματα (τρανταχτό παραδειγμα το section). 'Επειτα τα φωνητικά διατηρούν μεν τη γνώριμη Barney παρουσία τους, αλλά φροντίζουν να διανθίσουν το τελικό αποτέλεσμα με διαφορετικές προσεγγίσεις ( βλέπε κομμάτια όπως το ομώνυμο, όπου η ''τελάλικη'' φωνή του πιο όμορφου μπασίστα στο μέταλ Shane Embury οδηγεί το τραγούδι τελείως αλλού). Στιχουργικά παρατηρούμε μια απομάκρυνση από τις γνώριμες κοινωνικοπολιτικές αναφορές της μπάντας και μια στροφή σε πιο προσωπικά βιώματα, πράγμα που δένει άψογα με την όλη ατμόσφαιρα του δίσκου. Τέλος ο ήχος του Colin Richardson είναι απόλυτα ταιριαστός. Χωρίς να ναι χύμα, καταφέρνει να δώσει τον απαραίτητο χώρο και όγκο στα όργανα αποφεύγοντας όμως το υπερβολικό γυάλισμα. Πραγματικά, χωρίς να γνωρίζω, εάν ο Danny Herrera χρησιμοποίησε triggers ή όχι σ' αυτήν την ηχογράφηση, μπορώ να πώ οτι τα τύμπανα ακούγονται χίλιες φορές καλύτερα από τον πατσαρδέ ήχο, που έχουν στα τελευταία 5 άλμπουμ της μπάντας. Και εδώ θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρένθεση : δε μπορώ σε καμιά περίπτωση να καταλάβω, γιατί έμπειροι μουσικοί με διευρημένη αντίληψη και γούστα σα τους Napalm Death χρησιμοποιούν αυτή την πλαστική, αποστειρωμένη και φρικιαστικά αντιαισθητική ηχητική προσέγγιση στους τελευταίους δίσκους τους. Ενώ μουσικά παρουσιάζουν (άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο) μεγάλο ενδιαφέρον, το συνολικό αποτέλεσμα πνίγεται κυριολεκτικά στην αβάσταχτη ταπερίλα της υπερκυριλέ, σύγχρονης, ψηφιακής παραγωγής. 'Ισως είναι σημάδι των καιρών (όπως συμβαίνει και με το 'Inside The Torn Apart' αντίστοιχα για την εποχή του) αλλά αισθητικά τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, η άποψη των δίσκων αυτών ('Fear, Emptiness' - 'Diatribes' - 'Inside The Torn Apart' - 'Words From The Exit Wound') στέκει πάρα πολύ καλύτερα.
Ανακεφαλαιώνοντας, το 'Inside The Torn Apart' αποτελεί ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Ένας δίσκος, που πέρασε στο ντούκου όταν κυκλοφόρησε , αγκαλιάστηκε όμως ένθερμα από μια μικρή μερίδα του κοινού (όπως καλή ώρα η παρέα πίσω από αυτό το blog) και έμεινε στις καρδιές μας σαν μια τρανή απόδειξη για το πως μπορεί το death metal να ειναι εμπενευσμένα πειραματικό και συνάμα τόσο πιασάρικο. Α και δεν αναφέρθηκα ούτε μια φορά στο 'breed to breathe'!