Lisa Gerrard - The Mirror Pool (1995)

Track listing:
1. Violina (The Last Embrace)
2. Là-Bas (Song of the Drowned)
3. Persian Love Song (The Silver Gun)
4. Sanvean (I Am Your Shadow)
5. The Rite
6. Ajhon
7. Glorafin
8. Majhnavean's Music Box
9. Largo
10. Werd
11. Laurelei
12. Celon
13. Venteles
14. Swans
15. Nilleshna
16. Gloradin

ολοκληρωτική καθήλωση

 

Fiendish Nymph - The Sibyl Of Elikona 7'' (1998)

1. Ο Πνιγμός της Σύριγγας (The Drowning of Syring) (5.55)

2.  Η Σίβυλλα του Ελικώνα (The Sibyl of Elikona) (7.56)

Μαζί με τους Kawir (Kαβειρος) οι Fiendish Νymph  υπήρξαν ηγέτες

της τότε ΑρχαίοΕλληνικής Παγανιστικής σχολής του μπλακμέταλ στη χώρα μας

με στίχους στα Ελληνικά

και στοιχειωμένη παγανιστική ατμόσφαιρα 

εδω

Jackal's Truth - Dominus Silvae (1997)

1. Opening...The Veils Of Wisdom

2.Jackal's Truth (part I & II )

3.The Nameless City

Οταν στα μέσα της δεκαετίας των 90ς το μπλακμέταλ άρχισε να γίνεται πιο μαζικό,

άρχισαν να ξεφυτρώνουν συγκροτήματα από κάθε γωνία της Ελλάδας και τα ντέμο 

έβγαιναν το ένα με το άλλο.

Οι Λαρισσαίοι απο τον Θεσσαλικό κάμπο Jackal's Truth ,σχηματισμένοι απο το 96

ξεχώρισαν και έκαναν ντόρο με το ντέμο τους Dominus Silvae που κυκλοφόρησε αρχές του 97.

Μελωδικό, με όμορφα πλήκτρα και γυναικεία φωνητικά (μάστ της εποχής) και με αρκετό

"ελληνικό" ήχο και ριφ, άφησαν και αυτοί το στίγμα τους με την 

συγκεκριμένη κυκλοφορία στην σκηνή που τότε έβραζε,

κυκλοφορώντας ένα απο τα καλύτερα ντέμο της χρονιάς.

εδώ

”Δεν είναι νεκρό αυτό που αιώνια μπορεί να περιμένει,

 μα με το πέρασμα παράξενων αιώνων,

ακόμα και ο θάνατος μπορεί να πεθάνει”

Deviser - Thy Blackest Love -Demo '96

1.The Fire Burning Bright. (4.07)

2.Threnody (3.36)

3.2000 Years Of Lies  (3.19)

Οι Deviser το 1996 κυκλοφορούν ένα απο τα ιστορικότερα και κάλτ ντέμο του Ελληνικού μπλακμέταλ των 90ς

κάνοντας τρελό "σουξέ",  πουλώντας αν θυμάμαι καλά γύρω στις 2000 κόπιες μέσω αλληλογραφίας.

Τρελό νούμερο για την εποχή , θυμάμαι όλο " τον καλό τον κόσμο " να έχει την συγκεκριμένη κασσέτα απο την μπλακμέταλ μπάντα με το ροζ εξώφυλλο. 

¨Επεσε τρελό λιώσιμο τότε.

Δυστυχώς η δική μου κόπια δεν υπάρχει πιά...

 εδώ

Μπεργκεν Βικινγκς

HADES - Αgain Shall Be (1994)

01. Pagan Triumph
02. Hecate (Queen of Hades)
03. The Ecstacy of an Astral Journey
04. An Oath Sworn in Bjorgvin
05. ...Again Shall be
06. The Spirit of an Ancient Past
07. Unholy Congregation
08. Glorious Again the Northland Shall Become
09. Be-Witched
10. In the Moonless Sky 






 Κατευθείαν από τα βουνά  του Bergen μας έρχονται τουτοι οι Bathory-όπληκτοι μπλακστερς. Πρόκειται για μπάντα δημιούργημα του πρώην κιθαρίστα των Immortal Jorn Turnsborg (είχε παίξει μόνο στο πρώτο ντέμο τους) και θεωρώ οτι μαζί με τους Enslaved είναι η καλύτερη επικ/βικινγκ/μπλακ μπάντα της δεκαετίας του 90. Σαφώς υποτιμημένοι, μιας και δεν αναφέρονται σχεδόν ποτέ σε αφιερώματα ή συζητήσεις για τα καλύτερα άλμπουμ ή συγκροτήματα της εποχής εκείνης, ενώ κυκλοφόρησαν 2 αριστουργηματικά για το είδος δίσκους. Προτιμούσαν μάλλον να ειναι πιο low profile φαίνεται απο τους υπόλοιπους συντοπίτες τους, αν και ο Jorn έκανε κάμποσο καιρό στην "στενή" για τον εμπρησμό μιας εκκλησίας, εμπρησμό που διέπραξε παρέα με τον φίλο του τον Varg.
Oσοι γουστάρουμε Μπαθορικό μπλακμεταλ του Hammerheart και Βlood Fire Death ήχου, εδώ βρίσκουμε την Βαλχάλα μας. Πρωτόγονο, επικό και αληθινό βικινγκ μπλακ μεταλ οπως θα επρεπε να παίζεται το ειδος (πριν ξεφτελιστεί όπως στις ημέρες μας) χωρίς πολλά φρου φρού και αρώματα.
Τραγούδια και στα 2 αλμπουμ είχαν κυκλοφορησει και στο ιστορικό τους ντέμο του 93.


ΗADES- The Dawn Of The Dying Sun (1997)

1. The Dawn Of The Dying Sun 03:31
2. Awakening Of Kings 06:10
3. Apocalyptic Prophecies (The Sign Of Hades) 05:59
4. Alone Walkyng 10:28
5. Crusade Of The Underworld 06:21
6. The Tale Of A Nocturnal Empress 06:06
7. The Red Sun Mocks My Sadness 02:38
8. Pagan Prayer 06:16





  Συνεχίζοντας την παράδοση του πρώτου δίσκου, ξαναμπαίνουν στα θρυλικά Grieghallen στούντιο με παραγωγό τον Pytten, ηχογραφώντας ένα ακόμα αριστούργημα, πιο ατμοσφαιρικό αυτην την φορά, πιο βάρβαρο, πιο επικό. Πιο ολοκληρωμένο.¨Εναν δίσκο που θα έπρεπε να μνημονέυεται μαζί με όλα τα υπόλοιπα κλασσικά μπλακμεταλ αλπμουμ που έχτισαν τον μύθο της Νορβηγικής σκηνής.
Αυτό ήταν και το τελευταίο αλμπουμ με το όνομα Hades αφoύ οι αμερικάνοι συνωνόματοι τους speed thrashers Ηades τους ανάγκασαν να αλλάξουν το όνομα τους σε Hades Almighty (όπως συνεχίζουν ως και σήμερα) αλλάζοντας όμως και το μουσικό τους ύφος στο πιο πειραματικό.

Καπνός απ'τη Κόλαση

Kατευθείαν από τα βάθη της κολάσεως, από την μεριά όπου παίζουν το καλύτερο rock n roll και η αλητεία βασίζεται στο καουμπόικο καπέλο που φοράς, έρχεται η παρέα του Eddie Spaghetti και της παρεάς του, προσφέροντας ιδανικό για πάρτυ garage punk, με καθημερινές ιστορίες για τον Βελζεβούλη, την ταχύτητα, ναρκωτικά, την ατελείωτη κατανάλωση αλκοόλ, το σέξ και κυνήγι γυναικών φυσικά και οτιδήποτε άλλο μπορεί να διαφθείρει την αγαθή νεολαία παρασέρνοντας την στην επικίνδυνη πλευρά του rock.
΄Οταν η μπάντα αυτή έχει περιοδεύσει με ονόματα όπως Reverend Horton Heat, Bad Religion, Social Distortion αλλά και με Ramones, Motorhead (μεταξύ άλλων) πιστέυω οτι κατέχουν το δικαίωμα του τίτλου της "καλύτερης rock n roll μπάντας του κόσμου" με τον οποίο έχουν αυτοβαπτιστεί...
Για να το πιστεύουν και να το λένε ίσως και να ισχύει... Από χαβαλέ πάντως σκίζουν.

ΤHE SUPERSUCKERS - THE SMOKE OF HELL (1992)

εδώ

THE SUPERSUCKERS - LA MANO CORNUDA (1994)

εδω

BLOOD FIRE ..DOOM!!!

SOLSTICE - New Dark Age (1998)

1. The New Dark Age/The Sleeping Tyrant 10:46
2. Cimmerian Codex 09:10
3. Alchemiculte 02:58
4. Hammer of Damnation 08:19
5. The Anguine Rose 01:35
6. Blackthorne 05:22
7. The Keep 02:00
8. Cromlech 10:28
9. New Dark Age II/Legion XIII 15:26

Oι Άγγλοι πρέπει να το αγαπάνε πολύ το doom τους. Ίσως να φταίει ο καιρός και η μούχλα, δεν ξέρω.
Είχαν χρόνια να ακούσουν τούτο το δισκάκι τα αυτιά μου. Το είχα ξεχάσει τελείως. Θυμόμουν μόνο το πόσο μου είχε κάνει εντύπωση τότε που το είχα πρωτοακούσει, που μου το είχε γράψει ένα φιλαρακι μαζί με κάτι άλλα Revelation, Krux και παρεμφερή. Πρίν καμμιά εβδομάδα μετά από μια συζήτηση είπα να το ξεθάψω και το έβαλα να παίξει... ε... τόσες μέρες δεν λέει να σταματήσει να παίζει στα καπάκια νον στοπ!!
Μου ξανάσκασαν όλα, μελωδίες, ριφάρες, τα πολεμικά τύμπανα, η μεγαλοπρέπεια, ο μεσαίωνας, φολκ ιστορίες, μα πάνω από όλα η επικότητα της μουσικής, η άυρα των Candlemass, το ταξίδι των Solitude Aeturnus, το πνέυμα των Bathory. True epic doom metal- the real deal. Χωρίς υπερβολές ίσως ο καλύτερος δίσκος που έχει γραφτεί στο είδος.
Το Νew Dark Αge αγγίζει την τελειότητα, πρόκειται για δίσκο σταθμό στον επικό ήχο, άσχετα αν από τον "πολύ"  κόσμο ειναι ψιλοάγνωστο, θεωρείται ακόμη ως το καλύτερο κρυφό διαμάντι της δεκαετίας του '90.
Από το intro με τον άνεμο και τα κύματα, στα Sleeping Tyrant, Cimmerian Codex, Cromlech, στην επική μπαλάντα Βlackthorne, τα φολκ περάσματα ως το υπερ doom τελείωμα/outro με την εκκλησιαστική χορωδία, το ταξίδι στην μεσαιωνική και φολκλορική Αγγλία ειναι απλά μαγευτικό.

ΥΓ.1 Στα συν το οτι πρωτοκυκλοφόρησε απο την εταιρία ετέρναλ ρισπέκτ/προσκυνάω Misanthropy Records.
YΓ.2 Η ψυχή της μπάντας και κιθαρίστας Richard Walker ειναι μεγάλη μορφή στο underground κύκλωμα της χωρας του, έχοντας παιξει σε αρκετές μπάντες στο παρελθόν. Υπήρξε επίσης απο τους ιδρυτές της θρυλικής punk/grind μπάντας Sore Throat!

blood fire doom

solstice

"ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ"

Από την αρχή αυτού του ιστολογίου ήξερα πως θα έρθει αυτή η ώρα... ήρθε! Η ώρα που εγώ πρέπει να κάνω λέξεις αυτά που δεν λέγονται...
    Και τι αξία μπορεί να έχουν τα λόγια μου όταν θέλω να περιγράψω το Α και το Ω?...
 Ο Quorthorn είναι γνωστός μου... ο Quorthorn είναι φίλος μου... καρδιακός... ο Quorthorn είναι συγγενής... πατέρας μου... ο Quorthorn ειναι δάσκαλός μου... οδηγός μου... Αυτός μου έμαθε να ακούω εμένα... μη κοιτώντας τι κάνουν οι άλλοι άνθρωποι... Αυτός μου έμαθε πως η μόνη δύναμη που υπάρχει στο κόσμο βρίσκεται μες τις καρδιές των ανθρώπων... αυτός μου πε όταν ήμουν ακόμα παιδί, πως ο κόσμος των ανθρώπων έχει ξεφτίσει... πως τα κύματα θα ναι θεόρατα και πως θα χτυπήσουν με μανία... Μου πε να χω το νου μου στ' άστρα καθώς θα περπατώ μονάχος για να βρώ εμένα...

          Ο Άνρωπος αυτός είναι ένας χτύπος στην πλάτη όταν δειλιάζω... η πίστη του ένα άστρο που όταν το κοιτάζω ...............

"UPRISING"

"Η γκρίνια είναι ένα σκαμπό που όλο λες ότι δε σε βολεύει και ποτέ δε σηκώνεσαι να πας να κάτσεις στο απέναντι σκαμπό", λέει ο φίλος μου ο Γιώργος... και έχω την ίδια άποψη, τακτική και πρακτική εδώ και αρκετά χρόνια. Η κατήφια δεν παράγει κέρδος. Επίσης λόγω εμπειριών αποφεύγω το σκοτεινά ερεθίσματα, συναισθήματα... (όταν μπορώ να καταλάβω πιο είναι φωτεινό και πιο σκοτεινό). Τέχνη που αναγκάζεται να προκαλεί, να είναι ακραία, από έναν, σε αρκετούς ανθρώπους, αόρατο καπιταλιστικό φασισμό... έναν άκυρο, μη ουσίας ανταγωνισμό κακίας... και Βλακείας!
   Όταν όμως περνάς περιόδους χωρίς ρεύμα στο σπίτι, όταν έχεις βιώσει τον υποσιτισμό, όταν παίρνεις τον δρόμο της γυφτιάς (σχήμα λόγου - Όχι ρατσιστικό σχόλιο) για να πιείς ένα τσίπουρο ή να δείς ένα live, όταν βλέπεις και συγγενείς και φίλους στην ίδια κατάσταση, όταν γελάς στο άκουσμα του "Ξανθόπουλου" και από μέσα σου ορκίζεσαι εκδίκηση... Τότε είναι η ώρα να αποδείξεις ρε παπάρα αυτό που λες ότι πιστεύεις! Οτι δηλαδή αυτά που κουβαλάς σαν απόψεις τόσα χρόνια δε τα κουβαλούσες τζάμπα. Έτσι είναι, σαν την Καζατζακική υποχρέωση για πόλεμο δίχως τελειωμό... όπως στην ταινία "Τερμινέϊτορ", που ανακουφισμένος ο "κόναν" πεθαίνει κι όμως μια κρυφή μπαταρία τον "ανασταίνει" μόνο, ΜΟΝΟ για να ξαναπολεμήσει... Είμαστε αναγκασμένοι να πολεμούμε, είναι μονόδρομος...
          Αφού θα πολεμήσω έτσι κι αλλιώς, το ζήτημα είναι να το κάνω με στυλ, με χαρακτήρα, με έμπνευση... και ναι θα πρέπει να μάθω να το γουστάρω και από πάνω. Αλλιώς δεν υπάρχει προοπτική νίκης. Θα συνεχίσω να αγαπάω... το φίλο, το συγγενή, εμένα. Παρολ'αυτά υπάρχει ένα πρακτικό πρόβλημα... δε μπορώ να το κάνω χωρίς διαλείματα. Θα πρέπει που και που να το "καίω" στο pro ή να βλέπω καμιά συναυλία... έτσι να αδειάζει το "ξερό" μου... να βρίσκω μιά ήσυχη γωνιά να κουρνιάζω για λίγο. Μια γωνιά που ανακάλυψα πρόσφατα, είναι αυτός ο παλιός δίσκος που τώρα του βρήκα καινούρια χρήση. Το βάζω ΤΕΡΜΑ και παραδόξως στο μυαλό μου επικρατεί η πολυπόθητη ησυχία....
         Υ.Γ.1   Μη με ρωτήσεις αν έχει νόημα ο διαδικτιακός διάλογος...

         Υ.Γ.2   Ίσως να μην είναι κατανοητό το παραπάνω κείμενο σε ανθρώπους που δεν έχει πάθει ζημιά το πορτοφόλι τους.

Solitude Aeturnus - Into the depths of sorrow (1991) + Beyond The Crimson Horizon (1992)

Αυτοί εδώ οι Τεξανοί ήταν μεγάλη περίπτωση στις αρχές της δεκαετίας του '90. Επηρεασμένοι από τους Candlemass, σε μία εποχή που δύσκολα έβρισκες ανάλογη doom μπάντα, κυκλοφόρησαν κάποιους απο τους καλύτερους doom δίσκους της δεκαετίας εκείνης, κάνοντας όμως μια μαγκιά που τους έκανε να ξεχωρίσουν αμέσως και να δημιουργήσουν δικιά τους σχολή στο είδος.

Ναι μεν είχαν doom βάση, αλλά το συνδύασαν το θέμα με άκρως επικομεταλλική επίστρωση, κάνοντας και τους επικούς παουεράδες ακροατές να το γυρίσουν σε πιο αργά ακούσματα και το αντίστροφο... Εδώ έχουμε ΕΠΙΚΟ, αργό, ατμοσφαιρικό, λυρικό doom μέταλ με power ξεσπάσματα, με τα κιθαριστικά θέματα των John Perez / Edgar Rivers να σε κάνουν να ταξιδεύεις σε κόσμους μακρινούς και ονειρικούς... με τη φωνή του τεράστιου Robert Lowe να συνοδεύει με άκρως ταξιδιάρικο και προσωπικό τρόπο, κάνοντας τα τραγούδια ακόμα πιο μεγαλοπρεπή και αγέρωχα!!

Τεράστια φωνή!! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τον επέλεξε ο μάστορας Leif Edling πολλά χρόνια αργότερα για την φωνή των Candlemass.

Το είχα αγοράσει σε κασσέτα εταιρίας, αφού είχα ακούσει πρώτα κάποια τραγούδια τους απ'το Beyond The Crimson Horizon σε ένα φιλαράκι και από τότε με έχει στοιχειώσει. Τον θεωρώ από τα καλύτερα ντεμπούτα μπάντας και doom κυκλοφορίας των 90ς. Αξεπέραστος!! Αν και συνέχισαν με τον ίδιο ρυθμό στους επόμενους δίσκους και πολλοί θεωρούν το καλύτερό τους το επόμενο Beyond The Crimson Horizon (ΔΙΣΚΑΡΑ!!), εγώ πάντα θα είμαι κολλημένος με το Into the Depths Of Sorrow.... Δεκάρι δαγκωτό!!!

Άντε.... έχουν να κυκλοφορήσουν δίσκο απο το 2006... Πότε θα το κάνουν το καλό???

1991

1992

Cranium ... The Trilogy of Speed Metal Colohaust !!

    Η απόλυτη τριλογία του speed metal!!! Και όταν λέω speed metal, δεν εννοώ αυτό που γνώρισα πιο μικρός, αυτό που παίζανε οι Annihilator, οι Metal Church, οι Risk, δηλαδή ένα τικ πριν το καθαρό thrash και ένα τικ μετά το καθαρό heavy με στοιχεία σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και από power metal. Εννοώ το speed, που έζησε μία έκκρηξη δημοτικότητας λίγο αργότερα προς τα τέλη των '90s, σαν thrash revival, το οποίο και πάλι δεν ήταν καθαρό thrash και περιείχε στοιχεία black metal, ψιλο-βρώμικο ήχο, βλασφήμιες, 'evil' στίχους και ταχύτητες στα riffs.

   Οι Cranium δημιουργήθηκαν αρχικά κάτω από το όνομα Legion το 1985, από τα αδέρφια Philip και Gustaf von Segebaden. Μετά από αρκετή απραξία και χωρίς να κυκλοφορήσουν κάτι, μετονομάστηκαν σε Cranium και αποφάσισαν να βάλουν ένα τέλος στις θρησκείες, αλλά κυριότερα στο κόλλημα των τότε ακραίων μεταλλάδων: τις disco, την pop, το grunge και οτι άλλο τελοσπάντων απειλούσε το metal!!!

   Αρκετοί τους χαρακτήρισαν παρωδία (και δεν είχαν άδικο βλέποντας τα μέλη Grave Raper, Chainshaw Demon, Necro-Nudist), γεγονός που σίγουρα δεν τους σταμάτησε να κάνουν οτι έκαναν. Άλλωστε, τα σοβαρά τους κατορθώματα μπορεί κάποιος να τα απολαύσει στους Dawn, την κανονική τους μπάντα, με την οποία έχουν κυκλοφορήσει δυο πολύ αξιόλογες black metal δουλειές. Βάζοντας να ακούσεις Cranium, να είσαι σίγουρος οτι θα ακούσεις ΜΟΝΟ και ΟΛΑ τα κλισέ του metal,  στίχους με σπαστή αγγλική προφορά, με χιούμορ (το οποίο σε στιγμές καταντά γελοίο), μικρά σκετσάκια, και πολλά ακόμα καλούδια, όλα αυτα περιτυλιγμένα με ένα απόλυτο speed/thrash ολοκαύτωμα.

Speed Metal Satan 'Ep (1997)

1. Lucifer's Breath (The Storm To Come)
2. Storm Of Steel And Hate
3. Riders Of Damnation
4. Bestial Butcher
5. Raped By Demons

Speed Metal Slaughter (1998)

1. Slaughter On The Dance Floor
2. Lawnmower Lover
3. Dentist Of Death
4. S.R.T. (Satanic Rescue Team)
5. A Devil On The Drums / Sluts Of Satan
6. Graveyard Romance
7. Satanic Holiday

Speed Metal Sentence (1999)

1. Speed Metal Sentence
2. Nymphomaniac Nuns
3. Full Moon Fistbanger
4. Satanic Sect
5. Pestilential Penis
6. Samurai Satan
7. Taxi Terror
8. Cranium: Crushers Of Christ

   Κυκλοφόρησαν ένα 'Ep το 1997 - Speed Metal Satan, και δυο ακόμα δίσκους το 1998 και το 1999 - Speed Metal Slaughter και Speed Metal Sentence. Έτσι μας φανερώνεται(!!!) ένα ακόμα κόλλημα τους με τα ακρωνύμια των τίτλων των δίσκων τους - SMS. Όλοι όσοι πέρασαν από τη μπάντα ήταν πολύ καλοί μουσικοί και δεν θα ακούσετε κουλαμάρες και προχειρότητες σε καμμία περίπτωση. Ενώ στο 'Ep φαίνεται να 'κλέβουν' groups όπως οι Sodom και οι Destruction, στους επόμενους δίσκους διορθώνουν το 'λαθάκι' αυτό και απλά γράφουν κομματάρες, επηρεασμένοι βέβαια πάντα από τη γερμανική thrash σκηνή, αλλά και από την αμερική μεριά. Δεν πιστεύω να έχει κανείς αντίρρηση για τα εμπνευσμένα, θεϊκά εξώφυλλα. Η παραγωγή είναι απλά η κατάλληλη γι' αυτό που παίζουν. Τα ξεσηκωτικά και μανιασμένα riffs σε χτυπάνε το ένα μετά το άλλο, πάντα σε μεγάλες ταχύτητες, χωρίς σχεδόν ποτέ να φτάνουν στο mid-tempo.

  Τα δυο διαφορετικά φωνητικά είναι σήμα κατατεθέν τους. Η μια φωνή είναι η βασική και ο κύριος εκφραστής των ιδεών (!!!) των Cranium, με την οποία ο τυπάς προσπαθεί να δώσει μια θεατρικότητα/εκφραστικότητα, αλλά ακούγεται σαν γιαπονέζος (!!), πράγμα που θα ξενίσει πολλούς. Η άλλη φωνή, δίνει έμφαση και υπογραμμίζει συνέχεια το στοιχείο του metal και δεν είναι άλλη από τις επίτηδες τονισμένες καταλήξεις των λέξεων με ουρλιαχτό αλά Halford, αλά Overkill, αλά Razor και άλλων γνωστών κορώνων!!! Αρχικά γελάς όταν την ακούς, μετά συνηθίζεις και μετά πορώνεσαι!! Η μόνη μαλακία που κάνουν, είναι η χρήση κάποιων εφέ (εκκρήξεις, αλυσοπρίονα) τα οποία είναι υπερβολικά μπροστά από φωνές και όργανα, με αποτέλεσμα να μπουκώνουν τα πάντα. Ευτυχώς όμως, αυτήν την 'υπέροχη' ιδέα δεν τη χρησιμοποιούνε πολύ.

   Ας σημειωθεί οτι οι Cranium ακολουθήσαν το όλο retro-thrash 'κίνημα' από πολύ παλιά, γεγονός που τους βγάζει στην απ'έξω από το σωρό των groups που πετάγονται συνέχεια από το πουθενά και υπηρετούν το retro 'κίνημα'. Επίσης οτι κάνανε το κάνανε με παραπάνω χάρισμα συγκριτικά με άλλους, με μεγάλες δόσεις χαβαλέ και είχαν γνώση γι'αυτά που λέγανε :

That's right! Satanic!
I am the bass player!
That's right! Diabolic!
I am the Grave Raper!

ή

Speed metal's gonna break the wall
Speed metal will be their downfall
Speed metal against your disco
Replace Spice Girls with Michael Kiske!

Εξομολογήσεις ενός επικίνδυνου μυαλού. (Όχι του δικού μου)

1994...χειμώνας, το walkman να παίζει Sodom - Better of dead και εγώ να προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τους στίχους μανιασμένα. Χτυπάει το κουδούνι και φυσικά δεν δίνω σημασία γιατί δεν ακούω και επειδή το volume είναι στο τέρμα. Ανοίγει η μαμά και μπαίνει μέσα στο δωμάτιο μαζί με τον φίλο μου τον "πόντικα". Ο έν λόγω 12χρονος "πόντικας" έχει ένα σατανικό χαμόγελο ζωγραφισμένο στην μάπα του. Ενώ η μαμά προσπαθεί να αποτρέψει τον Πετράκη (τον μικρότερο μου αδερφό) να καταπιεί ένα κομμάτι Lego, ο "πόντικας" μου λέει ότι πρέπει να πάμε σπίτι του γιατί έχει μια φοβερή βιντεο-κασσέτα που πρέπει να δούμε και οι τρείς. Ανοίγει η πόρτα, βγαίνω έξω με το walkman στα χέρια, ο "πόντικας" σκουντουφλάει απο την βιασύνη του και ο Πετράκης έχει καβαντζωσει την δόση του από Lego στην τσέπη του. Κλείνει η πόρτα, ανοίγει άλλη πόρτα, οι γονείς του "πόντικα" μας καλοσωρίζουν με χαμόγελο αγιογραφίας και με τα πολλά μας "μπάζουν" στο σαλόνι με θέρμη που αρμόζει σε άτομο που έχει κυριευτεί απο ανίερες δυνάμεις και πρέπει οπωσδήποτε να υποστεί θεραπεία με merenda και σταυρουδάκια. Ο κύριος Χ, αξιαγάπητος άνθρωπος, εστιάζει το βλέμμα του στο walkman μου και χαμογελά με κατανόηση όντας σίγουρος ότι μετά την προβολή το walkman (μαζί με το περιεχόμενο) θα καταλήξει να κάνει παρέα με τα κοτσύφια στο διπλανό χωράφι. Το κουμπί του play στο βίντεο έρχεται σε επαφή με το δάχτυλο του κυρίου Χ και η ενέργεια που διαχέεται στο δωμάτιο, αποτέλεσμα του "θεο(προσ)ποιητού οργασμού" του κυρίου Χ, μας εναγκαλίζει με στοργή και ελπίδα. Η προβολή ξεκινάει...

ΣΕΙΡΗΝΕΣ

The Obsessed - The Church Within (1994)

Mε οτι και να έχει καταπιαστεί αυτός ο άνθρωπος (ο wino ντε), όσα συγκροτήματα και να έχει δημιουργήσει,πάντα αγγίζει τα όρια της τελειότητας...

Από τους μέγα doomlords Saint Vitus, στους θεικούς Spirit Caravan και The Hidden Hand, στους αξιόλογους Place of Skulls εώς τους τιτάνες Shrinebuilder και τα πιο πρόσφατα προσωπικά του αλμπουμ (adrift 2010.. λέμε..!), ο άνθρωπος δίνει ρέστα... το έχει... είναι μορφή τι να κάνουμε...

Οι Obsessed ήταν από τις πρώτες μπάντες, που έφτιαξε τέλη 70 αρχές 80, στο Maryland, πριν πάει στους Vitus, αν και δισκογραφικά κυκλοφόρησαν ολοκληρωμένες δουλειές μετά την φυγή του από τους προαναφερθέντες, στις αρχές του 90...

1994 λοιπόν και The Church Within... 3ο και τελευταίο (μέχρι στιγμής) LP για τους Obsessed και οι άνθρωποι είναι σε τεράστιες φόρμες. Καταπληκτικά ριφ, δέσιμο και συνθέσεις με "τεμπέλικο" groove που ξυπνάνε και ελέφαντα....

Ξανακούγοντας το δίσκο αρκετά συχνά τώρα τελευταία (έχει κολλήσει κανα 2 εβδομάδες στο σιντί του αυτοκινήτου), δεν μπόρεσα να μην προσέξω τον ήχο και όγκο στις κιθάρες, οι οποίες ακούγονται τελείως "σημερινές" και μιλάμε για εποχή ενός χρόνου πριν κυκλοφορήσει το N.O.LA. και αλλάξει τα πάντα στην σκηνή. Και οι ίδιοι οι Down έχουν δηλώσει οτι άκουγαν το church within μανιωδώς εκείνη την περίοδο...

Δεν είναι και τυχαίο οτι από τους Obsessed έχουν περάσει άτομα, όπως ο Scott Reader, που είχε φύγει τότε να πάει στους Kyuss, αλλά και το rhythm section της μπάντας Greg Rogers και Guy Pinhas, που μετά από την τότε διάλυση των Obsessed δημιούργησαν τους Goatsnake.........Respect!! 

                                                            ντουμ ον χηαρ                                                             

UNPURE - demo 3 - 1994

Ένα από τα χιλιάδες demo που βγαίναν στο black Metal την περίοδο 90-95... όμως σε αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου Black Metal τραγούδια... το "Otherside of the sea". Μπορεί να είναι από τη Σουηδία, αλλά καμιά σχέση με μελωδίες ή death metal... Eίναι πιο "μαύροι" και παγωμένοι και σάπιοι από πολλούς Νορβηγούς. Χάλια ήχος λοιπόν (γουστάρω). Αν σου αρέσει η γεύση των αντικαταθλιπτικών και δεν έχεις αφορμή για να τα πάρεις, γιατί είσαι "πολύ άντρας" και τίποτα δε σε αγγίζει .. άκου το demo τους... φάε σκατά!!! Αν σου αρέσουν το Deathcrush και το A blaze in the northern sky "τσίμπα" το άφοβα ... http://www.youtube.com/watch?v=jJDq6ibh-mo

Napalm Death - Inside The Torn Apart

   Οι Napalm Death (προφέρεται ναπάλμ ντέθ) αποτελούν μια μπάντα ορόσημο για την ακραία μουσική και μία μεγάλη προσωπική αδυναμία. Όπως όλες οι μεγάλες μπάντες έτσι και οι Napalm Death είχαν τις διαφορετικές μουσικές περιόδους τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα καταπιαστούμε με τη πιο πειραματική και λιγότερο δημοφιλής περίοδο των Βρετανών αυτή των mid-90s.

   Οι πρώτοι σπόροι της μετάλλαξης τους εμφανίστηκαν στο 'Utopia Banished' του 1992, ήταν όμως ο επόμενος δίσκος το 'Fear, Emptiness, Despair'  (1993), που σηματοδότησε την έναρξη της πιο post death/grindcore εποχής της μπάντας, μια εποχή που ολοκληρώθηκε με το 'Words From The Exit Wound' (1998), όπου και η δημοτικότητα τους είχε πιάσει πάτο. Ο πιο επιτυχημένος όμως ''καλλιτεχνικά¨ δίσκος αυτής της εποχής, κατά την ταπεινή γνώμη του γραφόντα, είναι το 'Inside The Torn Apart'. Ένα άλμπουμ στο οποίο τελειοποιήθηκε η φόρμουλα της Helmet meets Snapcase meets Sonic Youth meets death metal τραγουδοποιίας, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να μεγαλουργήσει!

   Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε ένα σωρό πράγματα, που καθιστούν αυτό το δίσκο τόσο ξεχωριστό και συνάμα τόσο αδιάφορο, αν όχι αντιπαθή στα αυτιά των ''αγνών'' ντεθάδων. Καταρχάς οι ταχύτητες είναι εμφανέστατα πεσμένες σε σχέση με το ένδοξο blast παρελθόν, οι ρυθμοί στα τύμπανα γίνονται πιο groovy από ποτέ, ενώ οι κιθάρες έχουν κάτι το καθαρά εξωμεταλλικό τόσο στις χροιές τους όσο και στα θέματα (τρανταχτό παραδειγμα το section). 'Επειτα τα φωνητικά διατηρούν μεν τη γνώριμη Barney παρουσία τους, αλλά φροντίζουν να διανθίσουν το τελικό αποτέλεσμα με διαφορετικές  προσεγγίσεις ( βλέπε κομμάτια όπως το ομώνυμο, όπου η ''τελάλικη'' φωνή του πιο όμορφου μπασίστα στο μέταλ Shane Embury οδηγεί το τραγούδι τελείως αλλού). Στιχουργικά παρατηρούμε μια απομάκρυνση από τις γνώριμες κοινωνικοπολιτικές αναφορές της μπάντας και μια στροφή σε πιο προσωπικά βιώματα, πράγμα που δένει άψογα με την όλη ατμόσφαιρα του δίσκου. Τέλος ο ήχος του Colin Richardson είναι απόλυτα ταιριαστός. Χωρίς να ναι χύμα, καταφέρνει να δώσει τον απαραίτητο χώρο και όγκο στα όργανα αποφεύγοντας όμως το υπερβολικό γυάλισμα. Πραγματικά, χωρίς να γνωρίζω, εάν ο  Danny Herrera χρησιμοποίησε triggers ή όχι σ' αυτήν την ηχογράφηση, μπορώ να πώ οτι τα τύμπανα ακούγονται χίλιες φορές καλύτερα από τον πατσαρδέ ήχο, που έχουν στα τελευταία 5 άλμπουμ της μπάντας. Και εδώ θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρένθεση : δε μπορώ σε καμιά περίπτωση να καταλάβω, γιατί έμπειροι μουσικοί με διευρημένη αντίληψη και γούστα σα τους Napalm Death χρησιμοποιούν αυτή την πλαστική, αποστειρωμένη και φρικιαστικά αντιαισθητική ηχητική προσέγγιση στους τελευταίους δίσκους τους. Ενώ μουσικά παρουσιάζουν (άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο) μεγάλο ενδιαφέρον, το συνολικό αποτέλεσμα πνίγεται κυριολεκτικά στην αβάσταχτη ταπερίλα της υπερκυριλέ, σύγχρονης, ψηφιακής παραγωγής. 'Ισως είναι σημάδι των καιρών (όπως συμβαίνει και με το 'Inside The Torn Apart' αντίστοιχα για την εποχή του) αλλά αισθητικά τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, η άποψη των δίσκων αυτών ('Fear, Emptiness' - 'Diatribes' - 'Inside The Torn Apart' - 'Words From The Exit Wound') στέκει πάρα πολύ καλύτερα.

   Ανακεφαλαιώνοντας, το 'Inside The Torn Apart' αποτελεί ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Ένας δίσκος, που πέρασε στο ντούκου όταν κυκλοφόρησε , αγκαλιάστηκε όμως ένθερμα από μια μικρή μερίδα του κοινού (όπως καλή ώρα η παρέα πίσω από αυτό το blog) και έμεινε στις καρδιές μας σαν μια τρανή απόδειξη για το πως μπορεί το death metal να ειναι εμπενευσμένα πειραματικό και συνάμα τόσο πιασάρικο. Α και δεν αναφέρθηκα ούτε μια φορά στο 'breed to breathe'!

STORM - NORDAVIND (1995)

Αυτό το δισκάκι του ' 95 το κατατάσω στο πολύ χαλαρά στα  τοπ αγαπημένα μου άλμπουμς των 90ς...

Νορβηγία λοιπόν και ο γνωστός σε όλους μας Fenriz αποφασίζει να φτιάξει ένα πρότζεκτ φόρο τιμής στην  παραδοσιακή μουσική της πατρίδας του και στους ύμνους των βίκινγκ...

Αρπάζει τον φίλο του τον Satyr από Satyricon, ο οποίος αναλαμβάνει κιθάρες και μπάσο και ο Fenriz κάθεται πίσω από το ντραμ κιτ για να ξεκινήσουν το πανηγύρι...Σκοπός τους? Η παγωμένη μπλακο-επιμετάλλωση παραδοσιακών τραγουδιών της Σκανδιναβίας...

Τι έλειπε ομως? Φυσικά μία από τις ομορφότερες γυναικείες  φωνές της Νορβηγίας...η ξωτικίσια φωνή της Kari Reuslaten των 3rd and the Mortal.... Mαγευτική η τύπισσα!!!!!!!!!!! Ως τρίο λοιπόν ηχογραφούν το ένα και μοναδικό τους δίσκο...

Ένα από τα πράγματα που γούσταρα στο τότε παγκόσμιο μπλακμεταλ κύκλωμα, ήταν οτι οι σαλεμένοι μουσικοί που απαρτίζανε της μπάντες έγραψαν όλους τους κανόνες της ακραίας μουσικής σε μια κόλλα χαρτί, το μελέτησαν μια χαρά και μετά πέταξαν το χαρτί στο καλάθι των αχρήστων... No rules λοιπόν και δώσε σαξόφωνα ο ένας, διπλά μπάσα ο άλλος, παρανοικά πλήκτρα ο δίπλα, δυσαρμονικές τελετουργίες και ο πειραματισμός στα τέρματα απο ολους... Αυτά είναι.... Aυτοί εδώ? Βικινγκ....'Νταξ υπήρχαν Enslaved και οι μέγα  Bathory....

Εκείνη την εποχή τούτο το αλμπουμ έσκασε σαν κεραυνός στα αυτιά μου!! Επικός όσο δεν πάει... βρήκα επιτέλους κάτι να ακούω όταν τελείωνε το Twillight of the gods σκεφτόμουνα...

Δημιούργησε σχολή αυτός ο δίσκος και από τότε μέχρι και σήμερα κοπιάρετε ασύστολα από κάθε καρυδιάς καρύδι folk/viking συγκροτήματα.... Εγώ όμως όταν ακούω τον όρο viking metal μόνο μια λέξη μου έρχεται στο μυαλό..... NORDAVIND!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Εννοείται οτι πέρα απ' την μαγευτική Kari όλα τα λεφτά είναι και οι φωνές των Satyr, Fenriz...

OPPI FGELLET!!!!! OPPI FGELLET!!! OPPI FGELLET......

                     
                                                                 EΔΩ 

ΛΑΣΤΙΧΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

"Έριξες" το κορίτσι που κυνηγούσες εδώ και μήνες?  Φτιάχνεις τα "μπαγάζια" σου για να φύγεις διακοπές? Σε έχει φτάσει στο αμήν μια κατάσταση και θες να πατήσεις pause? Έχεις τρελαθεί περιμένοντας ένα καλό νέο? Το πρωινό σου πρόγραμμα είχε δημόσιες υπηρεσίες?  Βάλε αυτή τη δισκάρα!  (Με ουίσκι αν έχεις). Ο κύριος δεν θέλει ιδιαίτερες συστάσεις. Με διαφορά ο καλύτερος δίσκος του για μένα. Και ο πιο σέξυ.  (17 έχει βγάλει ο σκύλος).  Ροκ εν ρολ, μλπουζ και μπούγκι, κάνουν πότε πάρτυ και πότε έρωτα "εδώ μέσα". Ο δίσκος κυλάει σαν παιχνιδιάρικο ρυάκι την άνοιξη, σαν παλιά Φορντ σε επαρχιακό δρόμο, σαν γεμάτο νόημα ουίσκι καθώς έξω από το μπαρ "ρίχνει καρέκλες". Στην υγειά μας άνθρωποι... (Oχι για σκληροπυρηνικούς metalheads). 

         

Η ΩΡΑ ΣΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ.

Ένα χρέος έχει ο δημιουργός όταν δεν φτιάχνει δίσκους που τους ακούμε πίνοντας μπύρες και ουισκάκια. Ένα!!! Και αυτό είναι να βιώσει ο ίδιος το παραμύθι που μας "πουλάει" με το δίσκο του. Αυτοί οι δύο Νορβηγοί το λατρεύουν αυτό το χρέος .....τους προκαλεί! Είναι πιθανόν να μην βρεις τις επιρροές αυτής της μπάντας. Δεν κοπιάρουν τίποτα και κανένα. Απλά είναι ένας βόρειος μύθος που τον τραγουδούν αυθόρμητα....πρώτη φορά. Προσοχή, η "πόρτα" προστατεύεται από ένα ξόρκι που ακούει στο όνομα "black metal κλiσέ", όπως φωνητικά, ήχος κiθάρας κ.τ.λ. Δεν ξεκλειδώνει πριν τα πέντε ακούσματα του δίσκου...

DARKTHRONE - PANZERFAUST (1995)

Ναι, αυτός είναι ο αγαπημένος μου Darkthrone δίσκος! Δεν σας έχει τύχει να γεννήσει η γάτα σας ή ο σκύλος σας 3-4 μικρά που το ένα από αυτα να είναι το πιο άσχημο, αρρωστιάρικο και περίεργο απο τα υπόλοιπα, αλλά εσείς παρ'ολα αυτά να το αγαπάτε πιο πολύ; Α να γεια σου! 'Ετσι αρρωστιάρικο, άσχημο και περίεργο είναι και αυτό το δισκάκι σε σχέση με τα διαβόητα πνευματικά του αδέρφια (under a funeral moon, a blaze in the nothern sky και transylvanian hunger).

Γι'αυτο και όταν ο Τόλης (πριν γίνει ο διάσημος Κότσυφας/blackbird έτσι τον έλεγαν) μου έγραψε σε κασσέτα τον συγκεκριμένο δίσκο έπεσα με τα μούτρα πανω του και δεν έλεγα να ξεκολλήσω.

Τι και αν τα φωνητικά είναι απαράδεκτα "μπροστά" στην παραγωγή; Τι και αν ολόκληρος ο δίσκος είναι τόσο ανομοιογενής που μοιάζει με συλλογή; Τι και αν θα μπορούσε να σταθεί κάλλιστα και σαν ένα κάφρικο tribute στους παλιούς Celtic Frost;

To album είναι παγωμένο και σκοτεινό σαν κωλοτρυπίδα πολικής αρκούδας!

Η φροστίλα του ήρθε στ'αυτιά μου σαν βάλσαμο εκείνη την περίοδο και τα "αργά" The Hordes Of Nebulah και Quintessence κόλλησαν πάνω μου σαν μαύρες βδέλλες. Άσε που το En Vind Av Sorg μου πιπίλισε τον εγκέφαλο και σιγομουρμούριζα το πρώτο riff συνέχεια σαν αυτιστικό. Αυτό το riff ήταν για μένα όλο το νορβηγικό black metal. Πέντε νότες τόσο μαγικές και ταξιδιάρικες.

Στην τελική βέβαια όλα τα νταρκθρονίστικα χαρακτηριστικά είναι εδώ. Επαναλαμβανόμενα riffs, σκατοπαραγωγή (λίγο καθαρότερη βέβαια των προκατόχων), drummimg κτλ. Ο Fenriz δήλωσε σε συνεντεύξεις οτι έγραψε(τα όργανα) όλα μόνος του..!;! Α! και ο Burzum έγραψε τους στίχους του Quintessence. 

Το panzerfaust έχει underground ψυχή, τίμια καρδιά και αρρωστιάρικο σώμα.

Ότι πρέπει δηλαδή για να το αγαπήσεις!

ΕΔΩ