Senseless Death - US Hardcore Compilation (1987)

 Πρώτη συλλογή της Nuclear Blast. Αμερικάνικο Hardcore του '87 μπολιασμένο με αρκετό Metal. Γρήγορα κομμάτια, κουλά, με γαμάτες μελωδίες και κλασσικά riffs, που επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα. Oldshool-άδικο σε βαθμό που με κάνει να συνειδητοποιώ για ποιον λόγο άκουγα πορωμένα Thrash Metal παλιότερα.
 Το καλό μ'αυτήν την συλλογή είναι ότι περιέχει μπάντες που δεν έγιναν γνωστές (αν εξαιρέσεις τους Impulse Manslaughter) στο ευρύτερο κοινό, συμπεριλαμβάνοντας και εμού.
 Ότι πρέπει για άραγμα με φίλους και μπύρες.

ΤΡΙΚΑΛΙΝΗ ΘΡΑΣ ΔΥΝΑΜΗ

Τα τελευταια χρόνια υπαρχει μεγαλη σκηνη στο thrash στην Ελλάδα με αρκετές μπάντες από Αθήνα αλλα και επαρχία. Μια πολύ καλή προσπάθεια εχουν κάνει οι συντοπίτες RIFFOBIA!!!. Εχοντας ακούσει τη νέα τους δουλειά, εχοντας πάθει πλάκα με τα λάιβ που εχουμε απολάυσει αρκετές φορές  εδώ στα τρίκαλα, και με αφορμή του δίσκου τους "LAWS OF DEVASTATION", βρεθήκαμε να μας πουν "δυο κουβέντες".

1.    Δωσε ενα βιογραφικο και μια συνθεση της μπαντας. Πότε ξεκινησατε / τι εχετε κανει μεχρι τωρα.
Η ιδέα για την δημιουργία της μπάντας ήρθε στις αρχές του 2000 και τα αρχικά μέλη ήταν αυτά που παραμένουν ακόμη και σήμερα.
Στις κιθάρες είναι ο Δημήτρης Κοντογιάννης, στην φωνή ο Χρήστος Ντελής, στο μπάσο ο Αχιλλέας  Θεοκτίστου, και στα τύμπανα ο Δημήτρης Μακρής.
Το 2004 ξεκινήσαμε να παίζουμε, δουλεύοντας πάνω σε κάποιες ιδέες που είχαμε, από τις οποίες δημιουργήσαμε 8 κομμάτια που υπάρχουν στο demo που κυκλοφορήσαμε μόνοι μας το 2005.
Την χρονιά εκείνη ήρθαν και 2 Live shows στην πόλη μας, και από εκείνο το σημείο και μετά υπήρξε μια “νεκρά περίοδος” για την μπάντα λόγω σπουδών και επαγγελματικών υποχρεώσεων. Ώσπου το 2012 επιστρέψαμε όλοι στην πόλη μας και έτσι ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πάνω σε καινούργιο υλικό που είχαμε γράψει όλα αυτά τα χρόνια.
Από τις αρχές του 2012 μέχρι και σήμερα έχουμε παίξει πάνω από 10 Live εντός και εκτός της πόλης μας.

2.    Φετος βγηκε ο καινουργιος δίσκος σας. Πειτε μας για  αυτο. Που και ποτε ηχογραφηθηκε, από που κυκλοφορησε?
Είμαστε πολύ χαρούμενοι γι’αυτό. Δουλέψαμε πάνω σε κομμάτια που γουστάρουμε πάρα πολύ, τα οποία θέλαμε να τα μοιραστούμε και με τον κόσμο.
Το καλοκαίρι του 2012 ηχογραφήθηκε, στα Sin City Studios στην Θεσσαλονίκη, το master έγινε από τον Αποστόλη Μπάλτο (WaveSpectra) στη Γερμανία και το CD  κυκλοφόρησε από την Athens Thrash Attack και την Secret Port Records το καλοκαίρι του 2013.

3.    Ειστε ικανοποιημενοι από το αποτέλεσμα του δισκου? Τι feedback παίρνετε?
Είμαστε αρκετά ικανοποιημένοι από το τελικό αποτέλεσμα και με την ευκαιρία θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε πολύ τα παιδιά από το studio, τον Αποστόλη το Μπάλτο, την Athens Thrash Attack, την Secret Port Records και φυσικά όλους όσους συνέβαλαν με τον τρόπο τους για να κυκλοφορήσει αυτό το CD.
Η ανταπόκριση του κόσμου μέχρι τώρα είναι ικανοποιητική. Έχουμε πάρει προς το παρόν πολύ καλές κριτικές για το δίσκο και ελπίζουμε αυτό να συνεχιστεί.

4.    Ποιά ειναι η θεματολογία των στίχων σας?
Η θεματολογία των στίχων μας είναι απλά οι απόψεις μας για πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας, όπως την πολιτική, την θρησκεία, την τρέλα και την μνησικακία που υπάρχει γύρω μας.

5.    Μουσικές επιρροές / ακούσματα? Ποια "θρας"  σκηνή προτιμάτε, ευρώπη ή άλλες χώρες?
Κλασικά, Κλασικό Heavy metal, Power metal και Αμερικάνικο και Ευρωπαϊκό Thrash.
Eνώ μας αρέσουν και οι δύο σκηνές, σ’αυτό που παίζουμε μάλλον μας έχει επηρεάσει πιο πολύ η Αμερικάνικη σκηνή.  

6.    Πως βλέπετε το revival παγκοσμίως αλλα και στην Ελλάδα που τελευταια εχει ανέβει πολύ η σκηνη?
Όντως τα τελευταία χρόνια φαίνεται να γίνεται κάτι πολύ καλό στον χώρο του Thrash και γενικότερα στο Metal, με πολύ αξιόλογες μπάντες να βγαίνουν συνεχώς, με πάρα πολύ καλούς μουσικούς και με τον κόσμο να ανταποκρίνεται σε αυτό

7.    Ποιες οι σχεσεις σας με τις αλλες μπαντες από την ελληνικη θρας σκηνή?
Γενικότερα γουστάρουμε και στηρίζουμε όσο μπορούμε όλες τις Ελληνικές μπάντες, πόσο μάλλον τις μπάντες που έχουμε παίξει και μαζι και έχουμε γνωρίσει από κοντά, με τις οποίες και έχουμε κρατήσει και κάποιες επαφές.

8.    Μια που ειστε από Επαρχια (Τρικαλα) ποιες δυσκολιες θα αναφερατε που ισως δεν αντιμετωπιζουν οι μπαντες της Αθηνας και της Θεσ/νικης?
Σίγουρα οι μπάντες των μεγάλων πόλεων έχουν περισσότερες επιλογές όσων αφορά συναυλίες και ηχογραφήσεις και το μεγάλο θετικό, ότι εκ των προτέρων απευθύνονται σε μεγαλύτερο κοινό.

9.    Πως ειναι οι εμπειριες από τις ως τωρα ζωντανες εμφανήσεις σας? Φανταζομαι οτι γουσταρετε να παιζετε live, οπότε έχετε στα σκαρια άλλα live?
Και γαμώ! Γουστάρουμε πάρα πολύ να παίζουμε. Τελευταίο Live που παίξαμε ήταν στην Αθήνα και γουστάραμε άπειρα όπως επίσης και ο κόσμος που ήταν εκεί.
Προς το παρόν δεν έχει κανονιστεί κάτι, αλλά λογικά θα ξαναπαίξουμε σύντομα.  
 
10.    Ποια η γνωμη σας για το ιντερνετ / free doanloading ? Νομιζετε οτι βοηθαει τις μπάντες?
Σίγουρα το Internet και το free downloading βοηθάει πάρα πολύ τους μουσικούς και τις μπάντες να διαδώσουν πιο εύκολα την μουσική τους. Επίσης μέσω Internet εκτός από το να διαδίδεις την μουσική σου, έχεις και άμεση επικοινωνία με το κοινό που απευθύνεσαι και αυτό είναι κάτι πολύ θετικό το οποίο ως γνωστόν δεν υπήρχε παλαιότερα.
 
11.Τι γνωμη εχετε για τη μουσικη βιομηχανια / εταιρίες / περιοδικα ?
Κοίταξε, από τη μια έχουν τα θετικά τους, από την άλλη έχουν τα αρνητικά τους. Διαλέγεις και παίρνεις… Το μόνο θέμα είναι να μην τους αφήνεις να επηρεάζουν την κρίση σου.

11.    Ειναι αλήθεια οτι ο τραγουδιστης σας δεν πινει πλεον αλκόολ?
Χαχαχαχαχαχαχαχα… ναι αλήθεια είναι, πλέον πίνει μόνο γάλα και τσάι του βουνού…

12.    Σχεδια για το μελλον?
Δουλεύουμε καινούργιο υλικό, το οποίο ελπίζουμε σύντομα να ηχογραφήσουμε και ευελπιστούμε σε όσα περισσότερα live, αλκοόλ και γούστα…

13.    Κλειστε όπως γουσταρετε...
…Let’s Talk About Thrash…

facebook

metalarchives

Mortillery - Origin Of Extinction

1. Battle March
2. No Way Out
3. Cease To Exist
4. Creature Possessor
5. Seen In Death
6. Feed The Fire
7. The Hunter's Lair
8. F.O.A.D.
9. Maniac
10. Sunday Morning Slasher

     Μέσα από το thrash-revival, το οποίο έχει ξεσπάσει εδώ και κάμποσα χρόνια, λογικό είναι να βγαίνουν προς τα έξω αρκετά σκουπίδια, προσπαθώντας να βγάλουν κάτι από το ''κίνημα'' αυτό. Λίγα είναι τα groups όμως, που έχουν κάτι ουσιαστικό να δώσουν και να κρατήσουν το ενδιαφέρον κάποιου πιο απαιτητικού ακροατή από τον κοινό/απλό thrasher. 

     Οι Mortillery, από το Edmonton του Καναδά, μετά από το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο τους του 2011 'Murder, Death, Kill', επιστρέφουν φέτος με ένα διαμαντάκι του thrash/speed, που δύσκολα πιστεύω θα ξεπεράσουν με κάποια μελοντική τους δουλειά. Μην ξεγελαστείτε από το φωσφωριζέ πράσινο εξώφυλλο και νομίσετε οτι πρόκειται για group τυπικού thrash/χαβαλέ. Από το πρώτο instrumental κομμάτι γρήγορα καταλαβαίνει κανείς οτι είναι αρκετά πιο σοβαροί από το ... εξώφυλλο τους.

    

     Οι δυο κιθαρίστες και ο drummer συνοδεύουν τις δυο κυρίες του group σε 43 λεπτά speed/thrash οχετού. Η μουσική τους στηρίζεται, εμφανέστατα, στη μαγική φωνή της Cara McCutchen. Με σχετικά απλά riffάκια, τα οποία πυκνά συχνά γίνονται όσο τεχνικά πρέπει, αντλούν επιροές από το κλασσικό heavy, το αμερικάνικο speed και φυσικά το thrash. Συνδυασμός μελωδίας και επιθετικότητας, λοιπόν, σε ταχύτητες σχετικά γρήγορες, που έχουν σαν αποτέλεσμα έναν τίμιο δίσκο, ο οποίος θα παίξει αρκετές φορές.

     Η φωνή της Cara ξεχωρίζει από χιλιόμετρα, με χαρακτηριστική χροιά και πολύ καλές επιδόσεις σε ουρλιαχτά, κορώνες και καφρίλες. Οι εναλλαγές αυτές στη φωνή της, καθιστούν ενδιαφέρον και 'θεατρικό' το κάθε κομμάτι. Και η αλήθεια είναι οτι η φωνή της παίζει σημαντικό ρόλο στο να ξεχωρίζουν οι Mortillery από το σωρό των εκατοντάδων revivalists!

 Φταίω εγώ που ακούω μόνο Καναδά τώρα τελευταία?

Propagandhi - Failed States

1. Note To Self
2. Failed States
3. Devil's Creek
4. Rattan Cane
5. Hadron Collision
6. Status Update
7. Cognitive Suicide
8. Things I Like
9. Unscripted Moment
10. Dark Matters
11. Lotus Gant
12. Duplicate Keys Icaro (An Interim Report)

    Τους Propagandhi τους ήξερα μόνο σαν όνομα και δεν είχα ακούσει ποτέ μου κάποιο τους κομμάτι. Ξεκίνησαν σαν ένα καθαρόαιμο punk group to '86 από τον Καναδά, αλλά με την πάροδο των χρόνων αλλάξανε αρκετά το στυλ τους. Έπεσαν στην αντίληψή μου πριν 2 χρόνια, με το split που κυκλοφόρησαν, με τους συμπατριωτες thrashers Sacrifice, όπου διασκευάζαν αρκετά επιτυχημένα Corrosion Of Conformity.

    Με το 'Failed States' του 2012 να πέρνει αποθεωτικές κριτικές από punk αλλά και metal blogs/sites, του έριξα μια αυτιά και από τότε κόλλησα. Γρήγορο και μελωδικό hardcore το οποίο αρκετές φορές γίνεται αρκετά τεχνικό και progressive, το οποίο φλερτάρει από την αρχή εως το τέλος με το thrash. Σε μερικά κομμάτια, μάλιστα, αν αντικαταστήσεις τα χαρακτηριστικά φωνητικά με κάποια πιο aggressive, είναι σαν να ακούς τεχνικό thrash!

    Μπορεί με την πορεία των χρόνων να έχουν φύγει από τις μουσικές ρίζες τους, που είχαν στο ξεκίνημά τους, αλλά διατηρούν ακόμα την ενεργειά τους, την πρωτοτυπία τους και τoν σκληρό, καυστικό και σχεδόν πολιτικοποιημένο στίχο τους. Ακόμα ένα συν είναι το γεγονός οτι τον δίσκο αυτον μπορεί πολύ εύκολα να τον ακούσει ένας punkης, ένας hardcorας, ένας μεταλλάς.

                                                Είναι τρελοί αυτοί οι Καναδοί. 

Thrash Metal Assault !! Released Anger, Bio-Cancer, Riffobia, Exekuter live in Trikala 4/1/2013

     Μετά από πολλές απουσίες που πήρα στα live που γίναν στα Τρίκαλα, επιτέλους έτυχε (ή μήπως όχι?) να μπορέσω να παρεβρεθώ στην πρώτη metal συναυλία του 2013. Έχουμε και λέμε λοιπόν: ρεπό, thrash live με είσοδο 6 euros, παρέα έτοιμη, 5 λεπτά από το σπίτι, 1 group άγνωστο σε μένα και 3 πολύ γνωστά. Too good to be true!

     

     Τους Λαρισαίους Exekuter, δεν τους ήξερα και δεν πρόλαβα όλο το set τους. Πρόκειται για μπάντα νεαρών ατόμων, γεμάτα ενθουσιασμό, οι οποίοι όμως δεν με έπεισαν, με κούρασαν πιο πολύ και το thrash τους ήταν απλό, χωρίς κάποια riff ή μελωδίες να σου μένουν και μάλλον τους έλειπε το δέσιμο που είχαν οι άλλες μπάντες. Εκτός από δικά τους κομμάτια παίξανε και μια μέτρια διασκευή Celtic Frost (αν θυμάμαι καλά).       -Exekuter-

     Μετά, ανέβηκαν στη σκηνή οι ντόπιοι Riffobia. Τους είχα ακουσει πιο παλιά στο ξεκινημά τους και από τότε έχουν βελτιωθεί σε τεράστιο βαθμό. Με δικά τους πολύ δυνατά κομμάτια (παλιά και καινούρια) παίξανε και 3 διασκευές καπάκι την μία μετά την άλλη (Exodus - Strike Of The Beast, Slayer - Postmortem, Exodus - Piranha). Το μπάσο δεν σταματούσε σχεδόν ποτέ να ταρακουνάει τα πάντα στο μαγαζί, ο κιθαρίστας ήταν σε τρελή φόρμα, ο τραγουδιστής έφτυνε τ' άντερά του και ο drummer απλός, αλλά σταθερός. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν άψογη και κατάφεραν να ζωντανέψουν το μαγαζί. Ο ήχος που βγάλανε ήταν τεράστιος, το δέσιμο τους επαγγελματικότατο και ανυπομονώ πως και πως για το επερχόμενο δίσκο τους.   -Riffobia-

 

     Οι Αθηναίοι Bio-Cancer ακολούθησαν μετά το break. Πήραν τη θέση των Exarsis, οι οποίοι ακύρωσαν για 'πρακτικούς' λόγους και τους δόθηκε η ευκαιρία να promotaroun τη δισκάρα 'Ear Piercing Thrash' που κυκλοφόρησαν φέτος. Το πιο extreme thrash που μας παρουσίασαν φάνηκε να ξαφνιάζει και να ξενίζει το κοινό, αλλά όχι και αυτούς που είχαν ακούσει δουλειές τους. Extreme fast tempos, χαρακτηριστικά ουρλιαχτά για φωνητικά, πολύ συχνά gang vocals από τους έγχορδους και ένας drummer πραγματική μηχανή, που δίνει πολλά συν στο όλο αποτέλεσμα. Επέλεξαν για διασκευή το Betrayer από Kreator και το κοινό ζεστάθηκε προς το τέλος του setlist.  -Bio-Cancer-

     Οι Αθηναίοι Released Anger ανέβηκαν τελευταίοι στη σκηνή και παρόλο που είχαν ένα αισθητά μειωμένο κοινό από κάτω, δεν πτοήθηκαν καθόλου και απλά γάμησαν. Σε πιο 'ήπιους' ρυθμούς σε σχέση με τους Bio-Cancer, παρουσίασαν ένα τέλειο setlist. Με επιρροές από Bay Area μεριά αλλά πιο πολύ βουτηγμένοι στο γερμανικό, η αποδοσή τους ήταν σχεδόν τέλεια. Το κουρασμένο εναπομείναν κοινό 'χόρεψε' και συνόδεψε τον τραγουδιστή σε αρκετά κομμάτια, οι 2 κιθαρίστες έδωσαν τρελό όγκο στον όλο ήχο, χωρίς να 'κρύβουν' τον μπασίστα ο οποίος ήταν εντυπωσιακός. Στη διασκευή από Dark Angel - Perish In Flames,στη μέση του setlist, ο τραγουδιστής των Bio-Cancer ανέβηκε και έδωσε μια ξεχωριστή νότα στο κομμάτι και για τελείωμα διάλεξαν το Extreme Aggression από Kreator.   -Released Anger-

     Το όλο live/thrash festival κράτησε γύρω στις 5 ώρες, ο ήχος του μαγαζιού 'Κεντρική Πλατεία - Μουσική Σκηνή' ήταν για ακόμη μια φορά ο ήχος που θα ήθελε το κάθε group να έχει όταν παίζει, η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητικότατη (αν και αρκετοί την κοπάνισαν νωρίς-αυτοί χάσανε) και το Rising Metal Bar μαζί με το Hell's Fire Distro, που ήταν και οι διοργανωτές, άφησαν υπονοούμενα και για Thrash Metal Assault Vol.2!!!

     Υ.Γ. Οι fotos των group δεν είναι από το συγκεκριμένο live.

Holy Fuckin' Terror

     

    Δεν ξέρω για σας, αλλά οι Holy Terror ήταν ενα group που λάτρεψα/λατρεύω από τότε που ξεκίνησα να ακούω metal και οι δίσκοι τους αρκετά συχνά επισκέπτονται το πικάπ μου ή το mp3 player μου. Δυστυχώς, ένα δυσάρεστο γεγονός με ώθησε να στο να κάνω ένα post/mini-αφιέρωμα στη μπάντα, και αυτό είναι ο θάνατος του Keith Deen, τραγουδιστή των 2 διαμαντιών, που κυκλοφόρησαν πίσω στα '80s. Αυτό που τους έκανε να ξεχωρίζουν από όλα τα υπόλοιπα group, ήταν η ιδιαίτερη και χαρισματική φωνή του Keith Deen, που όμοια της δεν εχει υπάρξει στο χώρο. Και η κιθαριστική τους δουλειά δεν πάει πίσω, απλά τέτοια φωνή δεν έχει ξανακουστεί.

     

     Το group δημιουργήθηκε το 1986, από τον Kurt Kilfelt, μετά την φυγή του από τους Agent Steel (αργότερα έπαιξε μπάσο στους Zeke!!!!), τον drummer του ''We Have Arrived'' των Dark Angel, Jack Schwartz και τον Floyd Flanary. Το πρώτο demo ήρθε το '86 και έκανε μεγάλη αίσθηση με αποτέλεσμα να υπογράψει η μπάντα στην Combat Records.

  

1. Evil's Rising
2. Mortal Fear
3. Distant Calling
4. Alpha Omega - The Bringer Of Balance
5. Blood Of The Saints
6. Black Plague
7. Terror And Submission
8. Tomorrow's End
9. Guardians Of The Netherworld

     Το ντεμπούτο 'Terror And Submission' περιείχε τα 3 κομμάτια του demo και 6 καινούρια και κυκλοφόρησε το 1987. Οι συνθέσεις αρκετά τεχνικές και η φωνή τοποθετημένη 'παράξενα' πάνω στη μουσική. Φανερά επηρεασμένοι από τους Agent Steel, οι κιθαρίστες Kurt Kilfelt και Mike Alvord επιδίδονται σε μανιασμένο speed metal το οποίο αγγίζει αρκετά συχνά και το thrash metal. Τα solo εναλλάσονται το ένα το άλλο, απίστευτα δεμένα, o Floyd Flanary (μπάσο) και ο Joe Mitchell (drums), τρέχουν να προλάβουν τους υπόλοιπους και ο Keith Deen παίζει με τη φωνή του, πότε μελωδικά και πότε πιο επιθετικά. Η παραγωγή θα μπορούσε να είναι και καλύτερη, ο ήχος είναι αρκετά βρώμικος και η δομή των κομματιών θετικά μπερδεμένη.

1. Judas Reward
2. Debt Of Pain
3. The Immoral Wasteland
4. A Fool's Gold / Terminal Humor / Mind Wars
5. Damned By Judges
6. Do Unto Others
7. No Resurrection
8. Christian Resistance

     Με την ίδια ακριβώς σύνθεση του πετυχημένου ντεμπούτου τους, ένα χρόνο αργότερα, το 1988, κυκλοφορούν τον δεύτερο τους δίσκο 'Mind Wars'. Από το πρώτο κομμάτι, καταλαβαίνουμε εύκολα τι πρόκειται να ακολουθήσει. Πιο καθαρός ήχος, ένας Keith Deen, που πραγματικά μεγαλουργεί και γενικά μια μπάντα πιο ώριμη, η οποία ξέρει ακριβώς τι θέλει να βγάλει προς τα έξω. Λυσσασμένο speed/thrash, σαν να μην υπάρχει αύριο, με στίχους αντι-χριστιανικούς και, γενικότερα, με οτι ασχολιόταν το τότε thrash ρεπερτόριο. Ο σταυρός του 'Terror' έχει σπάσει πλέον, η μουσική έχει εμπλουτιστεί με απίστευτες μελωδίες και ένα ακόμα διαμάντι προστίθεται στο χρυσορυχείο του metal.

    

    Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι Holy Terror μας άφησαν κληρονομιά αυτά τα 2 αριστουργήματα. Μετά, χωρίς τους Keith και Μike, μετονομάστηκαν σε Shark Chum, παίξανε punk rock και έπειτα διαλύθηκαν. Το 2005 ο Kurt επανέφερε στη ζωή το group με μοναδικό παλιό μέλος τον drummer Joe Mitchell για κάποια live, αλλά και αυτό δεν κράτησε για πολύ.

 
     Και φτάνουμε στις 13 Δεκέμβρη 2012, όπου έρχεται ο θάνατος του Keith Deen, μετά από μάχη 3 μηνών με τον καρκίνο. R.I.P. Keith ...

Υ.Γ. Το τραγούδι 'Debt Of Pain' από το 'Mind Wars' γράφτηκε αρχικά για τους Agent Steel και υπάρχει στο 'Skeptics Apocalypse' με διαφορετικούς στίχους και όνομα 'Back To Reign'.

Cover Sessions

   Οι διασκευές υπήρξαν και είναι  πάντα αντικείμενο έρευνας και ψαξίματος για την πάρτη μου. Γουστάρω να ψάχνω και να ανακαλύπτω αγαπημένα και μη κομμάτια, παιγμένα μέσα από διαφορετικές ματιές άλλων καλλιτεχνών. Είτε παίζοντας το τραγούδι ως φόρο τιμής, απλώς επανεκτελώντας το, βάζοντας και προσωπική σφραγίδα... είτε αποδομώντας το αλλάζοντας του τα φώτα, κάνοντας το να ακούγεται τελείως διαφορετικό από την αρχική εκτέλεση, πάντα μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Προσωπικά έχω μια αδυναμία στην δεύτερη κατηγορία...
   Άπειρες οι διαμάχες στις παρέες και στις μουσικές συζητήσεις για το ποια εκέλεση του τάδε κομματιού είναι ανώτερη. "Ιεροσυλλία" φωνάζει ο ένας, "είναι μερικά κομμάτια που δεν αγγίζονται ρε!.έλεος", " θέικό! καλύτερο απτο αρχικό" φωνάζει ο άλλος, "αν δεν είχες ακούσει το Cinnamon Girl απο Τype O Negative (θεοί των διασκευών) δεν θα΄χεις μάθει τον Neil Young ρε μπαγλαμά!!" φωνασκεί ο παραδίπλα... Μέσα από διασκευές όμως έχουμε ανακαλύψει άπειρες νέες μπάντες και καλλιτέχνες, γιατί το να διασκευάζει η αγαπημένη σου μπάντα τον τάδε καλλιτέχνη/μπάντα, δεν γίνεται θα "λέει" οπότε κάτσε να τους ψάξω.....
   Από εδώ και πέρα μέσα από τα Cover Sessions θα ξαναθυμηθούμε/ανακαλύψουμε/προτείνουμε διασκευές κλασσικές και μη, που γουστάρουμε ή που επηρρέασαν μουσικές πορείες και σκηνές...

ΤYGERS OF PAN TANG - KREATOR  (GANGLAND )

Οι Kreator εδώ διασκευάζουν τους NWOBHM ήρωες Tygers Of Pan Tang από το κλασσικό δίσκο Spellbound του 1981, δείχνοντας μας πόσο επηρέασε το συγκεκριμένο Βρετανικό κίνημα, την όλη thrash σκηνή.

PETER GREEN'S FLEETWOOD MAC - JUDAS PRIEST (THE GREEN MANALISHI)

Υπερ- κλασσικούρα διασκευή των Priest στο θεικό κομμάτι των Fleetwood Mac που πρωτοκυκλοφόρησε σε 45άρι το 1970 (έτσι Βάγγο?) και διασκέυασαν το 1979 στο Killing Machine.
Διαχρονική...

Overkill - The Electric Age

1. Come And Get It
2. Electric Rattlesnake
3. Wish You Were Dead
4. Drop The Hammer
5. Save Yourself
6. Black Daze
7. 21st Century Man
8. Old Wounds, New Scars
9. All Over But The Shouting
10. Good Night

   Αυτό το συγκρότημα και ο δίσκος δεν θέλουν πολλά λόγια. Όσοι τους άκουγαν από παλιά και τους παράτησαν, ευκαιρία να τους ξαναπιάσουν. Πιστεύω ότι το μόνο στοιχείο που μπορεί να τους χαλάσει, είναι ο μοντέρνος ήχος. Μουσικά είναι απίστευτοι και δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς τι είναι αυτό που τους ωθεί μετά από τόσα χρόνια και τόσους δίσκους (είναι ο 16ος τους!!!) να γράφουν τέτοια πιασιάρικη και μελωδική, αλλά ταυτόχρονα και επιθετική μουσική! Οι οπαδοί, που τους ακολουθούν χρόνια και τους άρεσε το προηγούμενο τους διαμάντι ('Ironbound'), εδώ θα βρουν πιο μικρές ταχύτητες αλλά πιο σκοτεινά riffs. 

   Άνετα ένας από τους καλύτερους thrash δίσκους φέτος. Μπάσο που δεν περνάει απαρατήρητο, φωνή βγαλμένη από τα '80s και τρελά thrash riffs. Με ακόμα πιο απλά λόγια .... Μόνο thrash!!

Absurd Universe - Habeas Corpus

   Οι Ολλανδοί Absurd Universe κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους πέρυσι το 2011 και ταρακούνησαν τα νερά, κυρίως του underground death metal. Το παράξενο είναι πως το group είναι ένα side project και τα μέλη της μπάντας είναι και μέλη των Sinister. 

   Οι Sinister εδώ και καιρό, κατά την γνώμη μου, κουράζουν. Έχουν κυκλοφορήσει μερικές δισκάρες, όπως το κλασσικό ''Cross The Styx'' του '92 και το ικανοποιητικότατο ''Hate'' του '95, αλλά οι επόμενοι τους 6(!!!) δίσκοι, απλά κούρασαν. Διαλύθηκαν το 2003, ξαναφτιάχτηκαν, χωρίς όμως να ξεπεράσουν το παρελθόν τους ή να εντυπωσιάσουν. Και δεν μπορώ να καταλάβω για ποιό λόγο δεν κυκλοφόρησαν το ''Habeas Corpus'' κάτω από το όνομα Sinister. 

   Οι διαφορές μεταξύ Sinister και Absurd Universe είναι λίγες, αλλά σημαντικές. Το ''Habeas Corpus'' είναι ένα death/thrash διαμαντάκι που θα ενθουσιάσει thrashαδες και deathαδες (οπάδους των Sinister και μη). Στα 35 του λεπτά περιέχει ότι χρειάζονται οι παραπάνω οπαδοί. Καταποντισμός από thrash και death riffs, ταχύτητα στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου αλλά και πιο mid-tempo σημεία, έναν απίστευτο drummer που δεν σταματά να τυραννά τα τύμπανα και σάπια ατμόσφαιρα. Το μόνο που μπορεί να ενοχλήσει είναι τα φωνητικά, που αν και σε μερικά ελάχιστα σημεία γίνονται κάπως 'πειραματικά', γενικά κουράζουν με την μονοτονία τους. 

   Αν το κυκλοφορούσαν κάτω από το όνομα των Sinister, σίγουρα θα τους επανέφεραν στα παλιά τους μεγαλεία, χωρίς να ξεπερνούν το ''Styx'' αλλά ξεπερνώντας σίγουρα τα υπόλοιπα. Όσοι, λοιπόν, θέλουν να ακούσουν ποιοτικό oldschool death/thrash ας το κατεβάσουν άφοβα από εδώ. 

Cranium ... The Trilogy of Speed Metal Colohaust !!

    Η απόλυτη τριλογία του speed metal!!! Και όταν λέω speed metal, δεν εννοώ αυτό που γνώρισα πιο μικρός, αυτό που παίζανε οι Annihilator, οι Metal Church, οι Risk, δηλαδή ένα τικ πριν το καθαρό thrash και ένα τικ μετά το καθαρό heavy με στοιχεία σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και από power metal. Εννοώ το speed, που έζησε μία έκκρηξη δημοτικότητας λίγο αργότερα προς τα τέλη των '90s, σαν thrash revival, το οποίο και πάλι δεν ήταν καθαρό thrash και περιείχε στοιχεία black metal, ψιλο-βρώμικο ήχο, βλασφήμιες, 'evil' στίχους και ταχύτητες στα riffs.

   Οι Cranium δημιουργήθηκαν αρχικά κάτω από το όνομα Legion το 1985, από τα αδέρφια Philip και Gustaf von Segebaden. Μετά από αρκετή απραξία και χωρίς να κυκλοφορήσουν κάτι, μετονομάστηκαν σε Cranium και αποφάσισαν να βάλουν ένα τέλος στις θρησκείες, αλλά κυριότερα στο κόλλημα των τότε ακραίων μεταλλάδων: τις disco, την pop, το grunge και οτι άλλο τελοσπάντων απειλούσε το metal!!!

   Αρκετοί τους χαρακτήρισαν παρωδία (και δεν είχαν άδικο βλέποντας τα μέλη Grave Raper, Chainshaw Demon, Necro-Nudist), γεγονός που σίγουρα δεν τους σταμάτησε να κάνουν οτι έκαναν. Άλλωστε, τα σοβαρά τους κατορθώματα μπορεί κάποιος να τα απολαύσει στους Dawn, την κανονική τους μπάντα, με την οποία έχουν κυκλοφορήσει δυο πολύ αξιόλογες black metal δουλειές. Βάζοντας να ακούσεις Cranium, να είσαι σίγουρος οτι θα ακούσεις ΜΟΝΟ και ΟΛΑ τα κλισέ του metal,  στίχους με σπαστή αγγλική προφορά, με χιούμορ (το οποίο σε στιγμές καταντά γελοίο), μικρά σκετσάκια, και πολλά ακόμα καλούδια, όλα αυτα περιτυλιγμένα με ένα απόλυτο speed/thrash ολοκαύτωμα.

Speed Metal Satan 'Ep (1997)

1. Lucifer's Breath (The Storm To Come)
2. Storm Of Steel And Hate
3. Riders Of Damnation
4. Bestial Butcher
5. Raped By Demons

Speed Metal Slaughter (1998)

1. Slaughter On The Dance Floor
2. Lawnmower Lover
3. Dentist Of Death
4. S.R.T. (Satanic Rescue Team)
5. A Devil On The Drums / Sluts Of Satan
6. Graveyard Romance
7. Satanic Holiday

Speed Metal Sentence (1999)

1. Speed Metal Sentence
2. Nymphomaniac Nuns
3. Full Moon Fistbanger
4. Satanic Sect
5. Pestilential Penis
6. Samurai Satan
7. Taxi Terror
8. Cranium: Crushers Of Christ

   Κυκλοφόρησαν ένα 'Ep το 1997 - Speed Metal Satan, και δυο ακόμα δίσκους το 1998 και το 1999 - Speed Metal Slaughter και Speed Metal Sentence. Έτσι μας φανερώνεται(!!!) ένα ακόμα κόλλημα τους με τα ακρωνύμια των τίτλων των δίσκων τους - SMS. Όλοι όσοι πέρασαν από τη μπάντα ήταν πολύ καλοί μουσικοί και δεν θα ακούσετε κουλαμάρες και προχειρότητες σε καμμία περίπτωση. Ενώ στο 'Ep φαίνεται να 'κλέβουν' groups όπως οι Sodom και οι Destruction, στους επόμενους δίσκους διορθώνουν το 'λαθάκι' αυτό και απλά γράφουν κομματάρες, επηρεασμένοι βέβαια πάντα από τη γερμανική thrash σκηνή, αλλά και από την αμερική μεριά. Δεν πιστεύω να έχει κανείς αντίρρηση για τα εμπνευσμένα, θεϊκά εξώφυλλα. Η παραγωγή είναι απλά η κατάλληλη γι' αυτό που παίζουν. Τα ξεσηκωτικά και μανιασμένα riffs σε χτυπάνε το ένα μετά το άλλο, πάντα σε μεγάλες ταχύτητες, χωρίς σχεδόν ποτέ να φτάνουν στο mid-tempo.

  Τα δυο διαφορετικά φωνητικά είναι σήμα κατατεθέν τους. Η μια φωνή είναι η βασική και ο κύριος εκφραστής των ιδεών (!!!) των Cranium, με την οποία ο τυπάς προσπαθεί να δώσει μια θεατρικότητα/εκφραστικότητα, αλλά ακούγεται σαν γιαπονέζος (!!), πράγμα που θα ξενίσει πολλούς. Η άλλη φωνή, δίνει έμφαση και υπογραμμίζει συνέχεια το στοιχείο του metal και δεν είναι άλλη από τις επίτηδες τονισμένες καταλήξεις των λέξεων με ουρλιαχτό αλά Halford, αλά Overkill, αλά Razor και άλλων γνωστών κορώνων!!! Αρχικά γελάς όταν την ακούς, μετά συνηθίζεις και μετά πορώνεσαι!! Η μόνη μαλακία που κάνουν, είναι η χρήση κάποιων εφέ (εκκρήξεις, αλυσοπρίονα) τα οποία είναι υπερβολικά μπροστά από φωνές και όργανα, με αποτέλεσμα να μπουκώνουν τα πάντα. Ευτυχώς όμως, αυτήν την 'υπέροχη' ιδέα δεν τη χρησιμοποιούνε πολύ.

   Ας σημειωθεί οτι οι Cranium ακολουθήσαν το όλο retro-thrash 'κίνημα' από πολύ παλιά, γεγονός που τους βγάζει στην απ'έξω από το σωρό των groups που πετάγονται συνέχεια από το πουθενά και υπηρετούν το retro 'κίνημα'. Επίσης οτι κάνανε το κάνανε με παραπάνω χάρισμα συγκριτικά με άλλους, με μεγάλες δόσεις χαβαλέ και είχαν γνώση γι'αυτά που λέγανε :

That's right! Satanic!
I am the bass player!
That's right! Diabolic!
I am the Grave Raper!

ή

Speed metal's gonna break the wall
Speed metal will be their downfall
Speed metal against your disco
Replace Spice Girls with Michael Kiske!

THE POWER OF THRASH COMPELS ME!

Αφού κατακάθησε λοιπόν ο κουρνιαχτός από το post - καταπέλτη του 8χρονου φίλου μου εγώ συνεχίζω ακάθεκτος. Αδιαφορώ για την ανάλυση του κώλου του τσιτάτου "thrash metal is dead… let it rest in peace" (που εξ'αρχης έπρεπε να είχα παραλείψει) και την απόλυτη παρανόηση του σκοπού του post μου και προχωράω στην ουσία.
Η ουσία είναι η μουσική και τα δημιουργήματα της, και εγώ για να ξεπλύνω την αμαρτία μου(;!) θα σας προτείνω 4 δισκάκια που φαινομενικά δεν έχουν κάτι κοινό αλλά στη μνήμη μου έχουν καταχώρηθεί στο ίδιο ράφι του χρονοντούλαπου. Είναι και τα 4 ντεμπούτα των γκρουπ και μοιρασμένα 2 από το Αμέρικα και 2 από τη γριά Αλβιόνα. Το κονσεπτάκι του post είναι ότι και τα 4 ενώ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ thrash metal είναι τόσο κοντά μουσικά αλλά και στο attitude στο συγκεκριμένο είδος, που απολαμβάνονται άνετα από τους thrashers σαν παγωμένη μπύρα εν μέσω καύσωνα. Και είναι και δισκάρες έτσι; ούτε κόπιες κάποιων μεγάλων, ούτε αναμασήματα, ούτε πουλ-μουρ true-ίλας και σκίσιμο καλσόν...
Έτσι να χαρώ εγώ oldschool τσαμπουκά! Δώσε!!!

Gang Green - Another Wasted Night (1986)

Bοστώνη, skateboard, μπύρα και λογοπαίγνια.

D.R.I. - Dirty Rotten LP (1983)

Πρωτόγονο hardcore-punk χωρίς ανάσα. H επιτομή του crossover.

Tank - Filth Hounds of Hades (1982)
Μotorhead και ΝWOBHM μείγμα ιδανικό για να κάνει τον πιτσιρικά Τom Angelripper να πιάσει το μπάσο.

Warfare - Pure Filth (1984)

Λίγο G.B.H, λίγο Venom και ΝWOBHM στο μπλέντερ και γαρνίρουμε με μπόλικη χουλιγκάνικη βρετανική μπίχλα.

Μόνο θρας.

    Οι τύποι που γράφουμε εδώ, τυγχάνουμε κωλητοί φίλοι κοντά στα 20 χρόνια. Έχουμε φάει σκατά μαζί (που λέει και ο anonymous) και ελπίζω να φάμε άλλα τόσα παρέα. Όπως μπορεί να γνωρίζετε, προ 3μηνών περίπου δημιουργήσαμε ένα blog, σαν εκπλήρωση του οράματος, ενός από την παρέα μας, του Alex, με σκοπό την προώθηση της καλής νοούμενης μουσικής και άλλων θεμάτων που περιτριγυρίζουν τον ακραίο ήχο. Δεν ζούμε πλεον όλοι στην ίδια πόλη, όπως παλιά, αλλά σκόρπιοι σε όλη την Ελλάδα σχεδόν. Έτσι, λογικό είναι να έχουμε αρχίσει εδώ και καιρό να ξεφεύγουμε από τα κοινά μας γούστα. Αυτό μόνο θετικό είναι, μιας και στις συναντήσεις μας έχουμε για άπειρα πράματα να συζητήσουμε, βριστούμε, μαλώσουμε, γελάσουμε. Έτσι, μεταξύ πολύ σοβαρού και όποτε πρέπει αστείου, θα εκφράσω μερικές σκέψεις απευθυνόμενος σε ... θα καταλάβετε ...

   

   Μετά λύπης μου διάβασα ένα πρόσφατο άρθρο «επικήδειο» του thrash metal. Έξυπνα. Αυτή η λέξη μου ήρθε στο μυαλό μου όταν διάβασα (μετά το πρώτο σοκ και τον απαραίτητο χρόνο μέχρι να συνέλθω) αυτό το άρθρο σου μουνοθειστ .. εεε monotheist (γαμώ το alt+shift). Ναι έξυπνα. Γιατί πολύ έξυπνα, μάλιστα σχεδόν μαεστρικά, αποφεύγεις να μιλήσεις ανοικτά για το πρόβλημα σου απέναντι στο thrash. Το ξαναλέω, το πρόβλημα ΣΟΥ απέναντι στο thrash και όχι κάποιο πιθανό πρόβλημα του συγκεκριμένου ιδιώματος. Όπως πολύ έξυπνα χρησιμοποιείς πραγματικά γεγονότα και δυσκολίες που συνάντησε το thrash ειδικά την δεκαετία του ’90, ώστε συνειρμικά ο αναγνώστης σου να κάνει τον απλοϊκό υπολογισμό  “σωστά τα λέει, όντως έτσι γίνανε … άρα δίκιο έχει…”. Επέτρεψε μου να πω πως αυτά είναι φτηνά τεχνάσματα στη χρήση του γραπτού λόγου και περίμενα κάτι καλύτερο από σένα. 

   Φταίει όμως το thrash, που δεν είχες εσύ και εγώ και ο οποιοσδήποτε στην τελική, το μυαλό να καταλάβει την σημασία και την ποιότητα, που απλόχερα σου προσέφεραν οι Coroner? Ή φταίει το thrash, που ότι μετριότητα διαβάζαμε στο Hammer το αποθεώναμε χωρίς κριτική διάθεση, αλλά με μυαλό χουλιγκάνου στις καθυστερήσεις ενός ντέρμπυ και με την ομάδα του πίσω στο σκορ? Εκτός αν περίμενες πρώτα από το Χάρη τον Πρασούλα (δεν θυμάμαι άλλον πιο παλιό), τον Τόλη τον Παλαντζά, τον άλλον τον μυστήριο τον Φλωράκη, να δεχτούν το thrash (και  τις αλλαγές σε αυτό) και μετά να το δεχτείς και εσύ. Στο κάτω κάτω δεν άκουσες ξάφνου death & black , όπως και εγώ, γιατί ήθελες να ακολουθήσεις τις μόδες (όπως κάνεις τώρα), το έκανες όπως και εσύ είπες γιατί τότε ήτανε στα καλύτερά του και που στο νεανικό μυαλό μας φάνταζε πιο άγριο, πιο επικίνδυνο από οτιδήποτε. Πειραματιστήκαμε μουσικά και φυσικό επακόλουθο να μάθουμε και άλλα πράγματα. Δεν σημαίνει αυτό πως πρέπει να πετάμε ότι αγαπήσαμε όμως. Η εγκατάλειψη του thrash δεν μου απορρέει από κάπου, ούτε η πτώση του (στην ποιότητα), άσχετα αν κινήθηκε σε πιο underground δρόμους. Βέβαια οι Pantera άθελα τους κάνανε μεγάλο κακό, ο ήχος κινήθηκε σε ρυθμούς ταιριαστούς πιο πολύ στη άλλη πλευρά του Ατλαντικού και το groove (και πολλοί άλλοι παράγοντες) εξασθένησαν το thrash, αλλά φυσικά δεν το νίκησαν. Αλλά εσύ φίλε μου γουστάρεις τους Τεξανούς και δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν ακολουθείς το thrash εδώ και χρόνια και παράλληλα το λοιδορείς φτιάχνοντας επικήδειους σαν … καριόλης. 

   ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΟΥ ΑΝΟΙΚΤΑ. Παραδέξου ρε κυρία, πως δεν αντέχεις άλλο ταχύτητα, δεν μπορείς άλλο να την υπηρετήσεις. Μπες στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ (?!?!? ψψςςςςςς) του occult rock, της ταμπέλας του ‘post’, του μυστήριου-ψυχεδελικού black metal  και εξαγνίσου που ήσουνα κάφρος και απέρριπτες τόσα χρόνια πράγματα που δεν είχες ακούσει ποτέ (όπως κάνεις και τώρα για τόσα πολλά και γαμάτα συγκροτήματα thrash). Νιώσε ένοχος, που κάποτε δεν ήξερες ούτε ένα όνομα από την στήλη του Κισατζεκιάν και δάκρυσε από χαρά που τώρα έχεις το επίπεδο να ακούς μουσική που δίνει νέες εμπειρίες, που θέλει 10+ ακούσματα για να σου δώσει αυτό που κρύβει και να δυσανασχετείς με τη ρηχότητα του thrash. ΟΡΣΕ!!! ΝΑ ΡΕ!! ΠΑΡ’ΤΑ !!! 

   Θες να αρχίσω να σου αραδιάζω συγκροτήματα που σε σύντομο διάστημα, όταν ξεπεράσεις (το ελπίζω) τη φάση της κουλτούρας θα μου προσκυνάς και θα τα ρίχνεις σε τσιπουροσυναντήσεις σαν ανακαλύψεις σου? Θες να σου πετάξω και καμιά 30ρια δισκάρες που θα έπρεπε να ντρέπεσαι που δεν έχεις ακούσει από τα υποτιμημένα ‘90s? Θες άλλους 30 από το 1999 και μετά? Θες 30 την τελευταία 5ετια? Πες μου τι θέλεις? Θες να σου σπάσω τα μούτρα? ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΑΘΕΙ????

   Το τελευταίο ASSASSIN ‘Breaking the Silence’ του 2011, το έχεις ακούσει? Τα παρακμιακά 'The Upcoming Terror' (1986) και 'Instellar Experience' (1988), που μας είχανε στα διαμάντια του thrash (και ψάχνω ακόμα, αλλά δεν δίνω πάνω από 10 ευρά) φαντάζουνε πρόβες των Blasphereion μπροστά σε αυτό του 2011. Slayer, Overkill, Forbidden, Heathen, Sodom, Artillery, Tankard, Testament, Anthrax, Exodus, Flotsam & Jetsam, Kreator, δισκογραφούνε όχι απλά σε ικανοποιητικό επίπεδο, αλλά μερικοί από αυτούς έχουνε βγάλει τον καλύτερο εαυτό τους ever!

   Ελληνικό thrash. Flames, Mortal Pain και Corrossive Elements(!!!), αυτά μου έρχονται τώρα από τα ελληνικά που ακούγαμε τότε και έχω πολύ καιρό να ακούσω. Έχω πολύ καιρό να τα ακούσω, γιατί φοβάμαι να τα βάλω να παίξουν. Φοβάμαι να τα βάλω να παίξουν, γιατί φοβάμαι οτι μπροστά στην τωρινή ελληνική thrash σκηνή των Suicidal Angels, Conspiracy, Ravencult, Faithreat, Slaughtered Priest, Mentally Defiled, Omega και άλλων, θα φάνε λίγο σκόνη και θα χάσουν τη ‘μαγεία’ που τα συνοδεύει. Σκόνη όχι μόνο από πλευράς ποιότητας ήχου και παραγωγής, άλλα και από συνθετικής ικανότητας. Γιατί να μην δόσεις μια ευκαιρία, εσύ και ο κάθε ένας που αλλάζει η μούρη του μορφή στο άκουσμα της λέξης thrash (πόσο μάλλον ελληνικού), σε αυτά τα groups?   

   (Ακολουθεί ποιητική παρομοίωση, που θα ξαναδείτε από μένα ΜΟΝΟ σε απαντήσεις αντιστοίχων post) … Δικαίωμα σου να δένεσαι στο κατάρτι σαν άλλος Οδυσσέας για μα μην μαγευτείς από τις σειρήνες των Vektor, Havok, Desaster, Fueled By Fire, Untimely Demise, Gamma Bomb, Municipal Waste, Toxic Holocaust, Violator, Degradation, Essence, Craterface, Ketzer. Σου θυμίζω όμως, εντελώς φιλικά (γιατί εδώ το blog είναι όπως σωστά είπες ‘food for thought-χώρος’ και όχι διαδικτυακή αρένα για αντιπαλότητες), πως αυτές οι σειρήνες δεν θέλουν απλά να σε αποπλανήσουνε, ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΟΥ ΣΚΙΣΟΥΝΕ ΤΑ ΡΑΜΜΑΤΑ ΡΕ ΦΛΩΡΕ !!!!

ΜΟΝΟ THRASH και τα βυζιά στην άσφαλτο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ.1   Στη θέση του Monotheist, μπορείτε να βάλετε όποιον πιστεύετε οτι πιστεύει οτι το retro/thrash revival δεν έχει να προσφέρει τίποτα παρά μόνο αναμασήματα,

Υ.Γ.2   Η ξεροκεφαλιά έφαγε τους μισούς thrashαδες της τότε μόδας, αλλά η ‘ξεροκεφαλιά’ ήταν αυτή που διέσωσε τους άλλους μισούς  .

Η ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΙΑ ΕΦΑΓΕ ΤΟ THRASH METAL

Βαριά κουβέντα είπες ρε μεγάλε θα μου πείτε, αλλά μην βιάζεστε να καταδικάσετε αφού κύριος σκοπός του συγκεκριμένου post είναι απλά η τροφή για σκέψη και όχι η πώληση εξυπνάδας σε τιμή ευκαιρίας. (Α! και αφορμή να ξανακούσουμε αγαπημένους δίσκους ε).
Αφετηρία του όλου σκεπτικού στάθηκε το γεγονός οτι προσωπικά είχα την ατυχία να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο είδος στη δύση της πρώιμης ιστορίας του δηλαδή από το σωτήριο έτος 1993 και μετά. Τότε που το τέρας που λέγεται death metal βρυχόταν αγέρωχο και το μέχρι πρότινως μικρό underground Orc με το όνομα black metal μεταμορφωνόταν σε αιμοβόρο Uruk-hai (ουάου!). Εγώ σαν καυλόσπυρος έφηβος τότε βέβαια δεν είχα χωθεί ακόμα στα "σκληρά" οπότε έβγαζα την επαναστατική μου ζέση, σε οτιδήποτε πιο βαρύ και άγριο από τους Motorhead και τον Dio. Και εγένετο στην καρδιά μου το μέγα πάθος, το thrash metal, το οποίο και με ακολούθησε πιστά για αρκετά χρόνια κερδίζοντας την θέση του αγαπημένου μου ιδιώματος με όλα τα αρνητικά και θετικά που αυτό συνεπάγεται. Στα θετικά οι άπειρες στιγμές αυθεντικής εκτόνωσης και παρεϊστικης ανεμελιάς καθώς και μια εφηβική πολιτική αφύπνιση εντελώς υγιής και απαραίτητη για την ηλικία. Στα αρνητικά η συμπεριφορά "ουγκ" που υιοθέτησα και φυσικά οι γκόμενες που τρέχαν να κρυφτούν όταν μας έβλεπαν γιατί δεν μπορούσαν να δουν βαθύτερα πόσο "κιε γαμο τα παιδιά" ήμασταν.
Kι ενώ έλιωνα σαν γνήσιος μεταλλάκος ολη την κλασσικούρα, και δώστου South of Heaven και Rust in peace και πάρτου Αgent Orange και Pleasure to Kill, ερχόταν η ώρα που έβγαζε καινούργιο δίσκο ένα από τα αγαπημένα μου γκρουπ και έμενα απορημένος! "ρε παιδιά τι ήχος είναι αυτός στο καινούριο Slayer;" και "πολύ μυστήριο ρε φίλε το τελευταίο Kreator" ήταν οι συνηθισμένες απορίες μου. Αυτά προφανώς σκεφτόταν και πολύ άλλοι παλιότεροι και νεώτεροι ορκισμένοι "θρασάδες" οι οποίοι με την οπαδική τους νοοτροπία θα έστελναν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας άλμπουμ τα οποία όχι απλά δεν υπονόμευαν την γνησιότητα του είδους όπως νόμιζαν αλλά αποτελούσαν την ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ευκαιρία να παραταθεί η ζωή και η ευημερία του. Το ότι κάποιοι εκτός των ορκισμένων μαμούγκαλων αναγνώρισαν την αξία αυτών των άλμπουμ (στην εποχή τους και οχι αργότερα όπως ο υπογράφων) δεν κατάφερε να σώσει τα συγκροτήματα από το μοιραίο. Το μοιραίο ήταν μερικά από αυτά να πιάσουν εμπορικό πάτο και να διαλυθούν πριν την ώρα τους ή στην χειρότερη μετά απο τις "ατασθαλίες" τους να το γυρίσουν στο "τρου θρας" της δεκαετίας του '80 με σύγχρονη παραγωγή και να γίνουν οι ζωντανοί-νεκροί του σήμερα που όλοι ξέρουμε.
Ακόμα και οι επανασυνδέσεις μερικών "αδικοχαμένων" ήταν τραγικά ανούσιες με τις μπάντες να προσπαθούν να αναπαράγουν τα περασμένα μεγαλεία και να σφραγίζουν μια για πάντα την ταφόπλακα του thrash. Tι απέμεινε απ' όλο αυτό; Οι παλιές μπάντες συνεχίζουν το βιολί τους πότε με μέτριες κυκλοφορίες πότε με απλά αξιοπρεπείς να παίζουν συναυλίες αβέρτα όπου όλοι πάνε για να ακούσουν "τα παλιά" και από νέο αίμα κανα δυό αναβιώσεις με retro black thrash και μια πρόσφατα σε bay area style. Όλα τα κλασσικά σημάδια δηλαδή οτι το συγκεκριμένο ιδίωμα έκλεισε τον δημιουργικό του κύκλο και μπήκε στον μεγάλο της μέτσαλ μουσικής κύκλο του cult και του retro.
Thrash metal is dead... let it rest in peace!

Οι 4 αυτοί δίσκοι που παρατείθενται πιο κάτω αποτελούν χαρακτηριστικά θύματα της κλειστομυαλιάς των αγκαούγκα θρασάδων (μαζί κι εγώ) που πλέον πήραν πιστεύω την θέση που αξίζουν στο πάνθεον των κορυφαίων υποτιμημένων...

KREATOR - RENEWAL (1992)
Αλλόκοτη αισθητική, μούχλα και αποσύνθεση.

VOIVOD - NOTHINGFACE (1989) 

Progressive ντελίριο, ψυχεδέλεια και πρωτοπορία.

SODOM - GET WHAT YOU DESERVE (1994)

Βρώμικο punk με ήχο μπουλντόζα.

Η πιο ακραία στιγμή της καριέρας τους.

CORONER -
GRIN (1993)

Τεχνικός minimal περφεξιονισμός

και εφιάλτης.

CHECK ALSO:
Slayer - Divine Intervention (1994) // Megadeth - Youthanasia (1994) // Sodom - Masquerade in Blood (1995) // Kreator - Cause for Conflict (1995) // Grip Inc. - Power of Inner Strength (1995) // Sepultura - Chaos A.D. (1993) // Anthrax - Sound of White Noise (1993)