Jackal's Truth - Dominus Silvae (1997)

1. Opening...The Veils Of Wisdom

2.Jackal's Truth (part I & II )

3.The Nameless City

Οταν στα μέσα της δεκαετίας των 90ς το μπλακμέταλ άρχισε να γίνεται πιο μαζικό,

άρχισαν να ξεφυτρώνουν συγκροτήματα από κάθε γωνία της Ελλάδας και τα ντέμο 

έβγαιναν το ένα με το άλλο.

Οι Λαρισσαίοι απο τον Θεσσαλικό κάμπο Jackal's Truth ,σχηματισμένοι απο το 96

ξεχώρισαν και έκαναν ντόρο με το ντέμο τους Dominus Silvae που κυκλοφόρησε αρχές του 97.

Μελωδικό, με όμορφα πλήκτρα και γυναικεία φωνητικά (μάστ της εποχής) και με αρκετό

"ελληνικό" ήχο και ριφ, άφησαν και αυτοί το στίγμα τους με την 

συγκεκριμένη κυκλοφορία στην σκηνή που τότε έβραζε,

κυκλοφορώντας ένα απο τα καλύτερα ντέμο της χρονιάς.

εδώ

”Δεν είναι νεκρό αυτό που αιώνια μπορεί να περιμένει,

 μα με το πέρασμα παράξενων αιώνων,

ακόμα και ο θάνατος μπορεί να πεθάνει”

Order of the Ebon Hand - The Mystic Path To The Netherworld (1997)

1. Unbroken Vow 02:58
2. Under A Pale Moonlight 04:34
3. While The Gods Laugh 05:09
4. Fallen Hierarchy 03:29
5. Tears In Red 10:44
6. Orion's Astron 01:12
7. Behold The Sign Of A New Era 04:31
8. Awakening 04:23
9. The Skull/The Mystic Path To The Netherworld 05:18

Ισως απο τις πιο υποτιμημένες απο άποψη δημοτικότητας μπάντες του Ελληνικού μπλακμέταλ των 90ς , με την περίοδο 96-97  να θυμάμαι ότι θεωρούνταν η επόμενη μεγάλη ελπίδα του Ελληνικού μπλάκ απο κοινό και γραφιάδες.

Προσωπικά τους Order of the Ebon Hand τους θεωρώ (πέραν της γνωστής τριάδας)  μαζί με τους Deviser οτι καλύτερο βγήκε εκείνη την εποχή στην εδώ σκηνή.

Δυστυχώς η συγκεκριμένη κυκλοφορία βγήκε τότε μόνο σε 500 κόπιες (πολύ λίγες για την εποχή) απο την Hyperborea Rec

με ελάχιστη διανομή και προώθηση αλλά μετατρέποντας την σε κλασσική κάλτ κυκλοφορία της εποχής.

Απόκοσμα επικοί ,μαγευτικά μελαγχολικοί και μελωδικοί,

μας οδηγούν σε μυστικιστικά μονοπάτια του κάτω κόσμου.

βίντεο με διασκευή / φόρο τιμής στον Quorthon το 1997

τότε που είχε κυκλοφορήσει η γνωστή συλλογή του Metal  Invader.

και το soundcheck της ίδιας συναυλίας απο το ιστορικό Rodon club

μυστικό μονοπάτι

Τα Χαστουκόψαρα

Καθόμασταν. Βράχος. Τσιγαράκι. Θέα. Το μηχανικό γουργούρισμα δυνάμωνε και κάποια στιγμή απο τη γωνία εμφανίστηκε ένα τρακτέρ. Ο οδηγός του, ένας μοναχός, γύρω στα σαράντα, βαρύς, μόρτης, χωρίς ράσο, με λυμένη κοτσίδα και τσιγάρο στο στόμα, δεν ήταν το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα ασκητή. Ο άγιος Ονούφριος δεν εννοούσε αυτόν. Μπήκε σ'ένα χωράφι με το τρακτέρ. Σηκωθήκαμε. Έσβησα τσιγάρο. Περπατήσαμε. Το τρακτέρ είχε σταματήσει. Το τσιγάρο του όχι. 

 "Για την μονή Υ καλά πάμε?" ρώτησε ο Σωτήρης.

"Ναι", είπε ο τύπος και δεν είχε να προσθέσει ούτε λέξη παραπάνω.

"Ευχαριστούμε", είπε ο Σωτήρης.

"Το Θεό", είπε αυτός.

"Τι καλλιεργείτε?" ρώτησακι εγώ για να μπω στην παρέα.

"Πούτσες", μου είπε και αυτό δεν ήταν καθόλου καλός οιωνός.

 Λένος Χρηστίδης, 1997

Μπεργκεν Βικινγκς

HADES - Αgain Shall Be (1994)

01. Pagan Triumph
02. Hecate (Queen of Hades)
03. The Ecstacy of an Astral Journey
04. An Oath Sworn in Bjorgvin
05. ...Again Shall be
06. The Spirit of an Ancient Past
07. Unholy Congregation
08. Glorious Again the Northland Shall Become
09. Be-Witched
10. In the Moonless Sky 






 Κατευθείαν από τα βουνά  του Bergen μας έρχονται τουτοι οι Bathory-όπληκτοι μπλακστερς. Πρόκειται για μπάντα δημιούργημα του πρώην κιθαρίστα των Immortal Jorn Turnsborg (είχε παίξει μόνο στο πρώτο ντέμο τους) και θεωρώ οτι μαζί με τους Enslaved είναι η καλύτερη επικ/βικινγκ/μπλακ μπάντα της δεκαετίας του 90. Σαφώς υποτιμημένοι, μιας και δεν αναφέρονται σχεδόν ποτέ σε αφιερώματα ή συζητήσεις για τα καλύτερα άλμπουμ ή συγκροτήματα της εποχής εκείνης, ενώ κυκλοφόρησαν 2 αριστουργηματικά για το είδος δίσκους. Προτιμούσαν μάλλον να ειναι πιο low profile φαίνεται απο τους υπόλοιπους συντοπίτες τους, αν και ο Jorn έκανε κάμποσο καιρό στην "στενή" για τον εμπρησμό μιας εκκλησίας, εμπρησμό που διέπραξε παρέα με τον φίλο του τον Varg.
Oσοι γουστάρουμε Μπαθορικό μπλακμεταλ του Hammerheart και Βlood Fire Death ήχου, εδώ βρίσκουμε την Βαλχάλα μας. Πρωτόγονο, επικό και αληθινό βικινγκ μπλακ μεταλ οπως θα επρεπε να παίζεται το ειδος (πριν ξεφτελιστεί όπως στις ημέρες μας) χωρίς πολλά φρου φρού και αρώματα.
Τραγούδια και στα 2 αλμπουμ είχαν κυκλοφορησει και στο ιστορικό τους ντέμο του 93.


ΗADES- The Dawn Of The Dying Sun (1997)

1. The Dawn Of The Dying Sun 03:31
2. Awakening Of Kings 06:10
3. Apocalyptic Prophecies (The Sign Of Hades) 05:59
4. Alone Walkyng 10:28
5. Crusade Of The Underworld 06:21
6. The Tale Of A Nocturnal Empress 06:06
7. The Red Sun Mocks My Sadness 02:38
8. Pagan Prayer 06:16





  Συνεχίζοντας την παράδοση του πρώτου δίσκου, ξαναμπαίνουν στα θρυλικά Grieghallen στούντιο με παραγωγό τον Pytten, ηχογραφώντας ένα ακόμα αριστούργημα, πιο ατμοσφαιρικό αυτην την φορά, πιο βάρβαρο, πιο επικό. Πιο ολοκληρωμένο.¨Εναν δίσκο που θα έπρεπε να μνημονέυεται μαζί με όλα τα υπόλοιπα κλασσικά μπλακμεταλ αλπμουμ που έχτισαν τον μύθο της Νορβηγικής σκηνής.
Αυτό ήταν και το τελευταίο αλμπουμ με το όνομα Hades αφoύ οι αμερικάνοι συνωνόματοι τους speed thrashers Ηades τους ανάγκασαν να αλλάξουν το όνομα τους σε Hades Almighty (όπως συνεχίζουν ως και σήμερα) αλλάζοντας όμως και το μουσικό τους ύφος στο πιο πειραματικό.

ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ ΜΠΟΥΦΛΑ

Δε ξέρω αν πρόκειται για μπαντάρα... όμως το "THE TURNS" των GODS TOWER είναι δισκάρα!!! Και αυτό γιατί τους ξέρω μόνο δύο μέρες και δεν έχω ακούσει τους υπόλοιπους δίσκους τους (έχουν άλλους τρεις), και μάλλον δε θα τους ακούσω σύντομα γιατί παίζει να το λιώσω το ντεμπούτο τους. Τι θεική φάση εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις ακούσει όλα (και να βαριέσαι ότι καινούριο ακούς από το πρώτο τραγούδι) να τρως μια ξυγυρισμένη μπούφλα και να έρχεσαι στα ίσα σου.
      Είναι μια επική ντούμ μπάντα με τη διαφορά ότι δεν έχω ακούσει όμοιά της. Η μία ριφάρα μετά την άλλη, η μια τραγουδάρα μετά την άλλη, έτσι πάει όλος ο δίσκος. Αν και ο δίσκος βγήκε το '97, οι ενορχηστρώσεις είναι ακόμα και τώρα φρέσκες και εμπνευσμένες. Η φωνή είναι πολύ ιδιαίτερη και παθιασμένη (όπως σε όλες τις μεγάλες μπάντες), πότε φωναχτή (όχι σαν hardcore) και πότε καθαρή. Ακόμα και όταν τραγουδάει το twilight sun, που είναι πολύ κοντά σε αυτό που λέμε "επική μπαλάντα"  δεν υπάρχει ίχνος ψευτιάς στη χροιά αυτής της φωνής.... μόνο αλήθεια και πάθος!!! Ακόμη πρέπει να πω για την έμπνευση που έχουν οι ρυθμικές αλλά και οι lead κιθάρες. Ήχος βαρύς, καβλιάρικος, ζεστός. Oποιος γουστάρει Bathory με κλειστά μάτια. Σταματάω εδώ γιατί είναι μόλις η έκτη φορά που ακούω το δίσκο και ο έρωτάς μου είναι στα ντουζένια του. Θενκς σκώληκα.

 

EMOTIONAL LANDSCAPES

Πόσο "περιπτωσάρα" είναι η BJORK δεν περιγράφεται ούτε με 100 ποστς... ούτε το πόσο μου αρέσει το κομμάτι (joga) περιγράφεται... Έχει "μπλεχτεί" με τη μουσική, με τον κινηματογράφο, με το θέατρο και πάντα μοιάζει εξωπραγματική και αυθεντική. Νομίζω πως αξίζει να την τσεκάρετε. Και όπως λέει και ο στίχος του παρακάτω τραγουδιού..."Δε χρειάζεται να μιλάω...ΝΙΩΣΕ!!!"

Napalm Death - Inside The Torn Apart

   Οι Napalm Death (προφέρεται ναπάλμ ντέθ) αποτελούν μια μπάντα ορόσημο για την ακραία μουσική και μία μεγάλη προσωπική αδυναμία. Όπως όλες οι μεγάλες μπάντες έτσι και οι Napalm Death είχαν τις διαφορετικές μουσικές περιόδους τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα καταπιαστούμε με τη πιο πειραματική και λιγότερο δημοφιλής περίοδο των Βρετανών αυτή των mid-90s.

   Οι πρώτοι σπόροι της μετάλλαξης τους εμφανίστηκαν στο 'Utopia Banished' του 1992, ήταν όμως ο επόμενος δίσκος το 'Fear, Emptiness, Despair'  (1993), που σηματοδότησε την έναρξη της πιο post death/grindcore εποχής της μπάντας, μια εποχή που ολοκληρώθηκε με το 'Words From The Exit Wound' (1998), όπου και η δημοτικότητα τους είχε πιάσει πάτο. Ο πιο επιτυχημένος όμως ''καλλιτεχνικά¨ δίσκος αυτής της εποχής, κατά την ταπεινή γνώμη του γραφόντα, είναι το 'Inside The Torn Apart'. Ένα άλμπουμ στο οποίο τελειοποιήθηκε η φόρμουλα της Helmet meets Snapcase meets Sonic Youth meets death metal τραγουδοποιίας, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να μεγαλουργήσει!

   Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε ένα σωρό πράγματα, που καθιστούν αυτό το δίσκο τόσο ξεχωριστό και συνάμα τόσο αδιάφορο, αν όχι αντιπαθή στα αυτιά των ''αγνών'' ντεθάδων. Καταρχάς οι ταχύτητες είναι εμφανέστατα πεσμένες σε σχέση με το ένδοξο blast παρελθόν, οι ρυθμοί στα τύμπανα γίνονται πιο groovy από ποτέ, ενώ οι κιθάρες έχουν κάτι το καθαρά εξωμεταλλικό τόσο στις χροιές τους όσο και στα θέματα (τρανταχτό παραδειγμα το section). 'Επειτα τα φωνητικά διατηρούν μεν τη γνώριμη Barney παρουσία τους, αλλά φροντίζουν να διανθίσουν το τελικό αποτέλεσμα με διαφορετικές  προσεγγίσεις ( βλέπε κομμάτια όπως το ομώνυμο, όπου η ''τελάλικη'' φωνή του πιο όμορφου μπασίστα στο μέταλ Shane Embury οδηγεί το τραγούδι τελείως αλλού). Στιχουργικά παρατηρούμε μια απομάκρυνση από τις γνώριμες κοινωνικοπολιτικές αναφορές της μπάντας και μια στροφή σε πιο προσωπικά βιώματα, πράγμα που δένει άψογα με την όλη ατμόσφαιρα του δίσκου. Τέλος ο ήχος του Colin Richardson είναι απόλυτα ταιριαστός. Χωρίς να ναι χύμα, καταφέρνει να δώσει τον απαραίτητο χώρο και όγκο στα όργανα αποφεύγοντας όμως το υπερβολικό γυάλισμα. Πραγματικά, χωρίς να γνωρίζω, εάν ο  Danny Herrera χρησιμοποίησε triggers ή όχι σ' αυτήν την ηχογράφηση, μπορώ να πώ οτι τα τύμπανα ακούγονται χίλιες φορές καλύτερα από τον πατσαρδέ ήχο, που έχουν στα τελευταία 5 άλμπουμ της μπάντας. Και εδώ θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρένθεση : δε μπορώ σε καμιά περίπτωση να καταλάβω, γιατί έμπειροι μουσικοί με διευρημένη αντίληψη και γούστα σα τους Napalm Death χρησιμοποιούν αυτή την πλαστική, αποστειρωμένη και φρικιαστικά αντιαισθητική ηχητική προσέγγιση στους τελευταίους δίσκους τους. Ενώ μουσικά παρουσιάζουν (άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο) μεγάλο ενδιαφέρον, το συνολικό αποτέλεσμα πνίγεται κυριολεκτικά στην αβάσταχτη ταπερίλα της υπερκυριλέ, σύγχρονης, ψηφιακής παραγωγής. 'Ισως είναι σημάδι των καιρών (όπως συμβαίνει και με το 'Inside The Torn Apart' αντίστοιχα για την εποχή του) αλλά αισθητικά τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, η άποψη των δίσκων αυτών ('Fear, Emptiness' - 'Diatribes' - 'Inside The Torn Apart' - 'Words From The Exit Wound') στέκει πάρα πολύ καλύτερα.

   Ανακεφαλαιώνοντας, το 'Inside The Torn Apart' αποτελεί ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Ένας δίσκος, που πέρασε στο ντούκου όταν κυκλοφόρησε , αγκαλιάστηκε όμως ένθερμα από μια μικρή μερίδα του κοινού (όπως καλή ώρα η παρέα πίσω από αυτό το blog) και έμεινε στις καρδιές μας σαν μια τρανή απόδειξη για το πως μπορεί το death metal να ειναι εμπενευσμένα πειραματικό και συνάμα τόσο πιασάρικο. Α και δεν αναφέρθηκα ούτε μια φορά στο 'breed to breathe'!