Mortillery - Origin Of Extinction

1. Battle March
2. No Way Out
3. Cease To Exist
4. Creature Possessor
5. Seen In Death
6. Feed The Fire
7. The Hunter's Lair
8. F.O.A.D.
9. Maniac
10. Sunday Morning Slasher

     Μέσα από το thrash-revival, το οποίο έχει ξεσπάσει εδώ και κάμποσα χρόνια, λογικό είναι να βγαίνουν προς τα έξω αρκετά σκουπίδια, προσπαθώντας να βγάλουν κάτι από το ''κίνημα'' αυτό. Λίγα είναι τα groups όμως, που έχουν κάτι ουσιαστικό να δώσουν και να κρατήσουν το ενδιαφέρον κάποιου πιο απαιτητικού ακροατή από τον κοινό/απλό thrasher. 

     Οι Mortillery, από το Edmonton του Καναδά, μετά από το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο τους του 2011 'Murder, Death, Kill', επιστρέφουν φέτος με ένα διαμαντάκι του thrash/speed, που δύσκολα πιστεύω θα ξεπεράσουν με κάποια μελοντική τους δουλειά. Μην ξεγελαστείτε από το φωσφωριζέ πράσινο εξώφυλλο και νομίσετε οτι πρόκειται για group τυπικού thrash/χαβαλέ. Από το πρώτο instrumental κομμάτι γρήγορα καταλαβαίνει κανείς οτι είναι αρκετά πιο σοβαροί από το ... εξώφυλλο τους.

    

     Οι δυο κιθαρίστες και ο drummer συνοδεύουν τις δυο κυρίες του group σε 43 λεπτά speed/thrash οχετού. Η μουσική τους στηρίζεται, εμφανέστατα, στη μαγική φωνή της Cara McCutchen. Με σχετικά απλά riffάκια, τα οποία πυκνά συχνά γίνονται όσο τεχνικά πρέπει, αντλούν επιροές από το κλασσικό heavy, το αμερικάνικο speed και φυσικά το thrash. Συνδυασμός μελωδίας και επιθετικότητας, λοιπόν, σε ταχύτητες σχετικά γρήγορες, που έχουν σαν αποτέλεσμα έναν τίμιο δίσκο, ο οποίος θα παίξει αρκετές φορές.

     Η φωνή της Cara ξεχωρίζει από χιλιόμετρα, με χαρακτηριστική χροιά και πολύ καλές επιδόσεις σε ουρλιαχτά, κορώνες και καφρίλες. Οι εναλλαγές αυτές στη φωνή της, καθιστούν ενδιαφέρον και 'θεατρικό' το κάθε κομμάτι. Και η αλήθεια είναι οτι η φωνή της παίζει σημαντικό ρόλο στο να ξεχωρίζουν οι Mortillery από το σωρό των εκατοντάδων revivalists!

 Φταίω εγώ που ακούω μόνο Καναδά τώρα τελευταία?

Propagandhi - Failed States

1. Note To Self
2. Failed States
3. Devil's Creek
4. Rattan Cane
5. Hadron Collision
6. Status Update
7. Cognitive Suicide
8. Things I Like
9. Unscripted Moment
10. Dark Matters
11. Lotus Gant
12. Duplicate Keys Icaro (An Interim Report)

    Τους Propagandhi τους ήξερα μόνο σαν όνομα και δεν είχα ακούσει ποτέ μου κάποιο τους κομμάτι. Ξεκίνησαν σαν ένα καθαρόαιμο punk group to '86 από τον Καναδά, αλλά με την πάροδο των χρόνων αλλάξανε αρκετά το στυλ τους. Έπεσαν στην αντίληψή μου πριν 2 χρόνια, με το split που κυκλοφόρησαν, με τους συμπατριωτες thrashers Sacrifice, όπου διασκευάζαν αρκετά επιτυχημένα Corrosion Of Conformity.

    Με το 'Failed States' του 2012 να πέρνει αποθεωτικές κριτικές από punk αλλά και metal blogs/sites, του έριξα μια αυτιά και από τότε κόλλησα. Γρήγορο και μελωδικό hardcore το οποίο αρκετές φορές γίνεται αρκετά τεχνικό και progressive, το οποίο φλερτάρει από την αρχή εως το τέλος με το thrash. Σε μερικά κομμάτια, μάλιστα, αν αντικαταστήσεις τα χαρακτηριστικά φωνητικά με κάποια πιο aggressive, είναι σαν να ακούς τεχνικό thrash!

    Μπορεί με την πορεία των χρόνων να έχουν φύγει από τις μουσικές ρίζες τους, που είχαν στο ξεκίνημά τους, αλλά διατηρούν ακόμα την ενεργειά τους, την πρωτοτυπία τους και τoν σκληρό, καυστικό και σχεδόν πολιτικοποιημένο στίχο τους. Ακόμα ένα συν είναι το γεγονός οτι τον δίσκο αυτον μπορεί πολύ εύκολα να τον ακούσει ένας punkης, ένας hardcorας, ένας μεταλλάς.

                                                Είναι τρελοί αυτοί οι Καναδοί. 

ΣΚΩΤΣΕΖΙΚΟ ΟΥΙΣΚΙ!!!

   Aκόμα και όταν άκουγα μόνο Black metal, υπήρχαν δυο τρεις μπάντες που άκουγα με θρησκευτική ευλάβεια. Μπάντες όπως οι Skyclad και οι Jethro Tull. Tο στοιχείο που μου άρεσε σε αυτές τις μπάντες είναι το πάντρεμα της παραδοσιακής (folk) μουσικής με το "σκληρό" ήχο. Και βέβαια οι δυνατοί στίχοι. Το ίδιο συνέβη και όταν "πήγα" σε άλλα μουσικά είδη. Στο garage, στη Τζαζ, στην Ελληνική μουσική.
    Στην punk rock "μπλέχτηκα" με δύο μεγάλες μπάντες, η μία είναι οι Flogging Molly (Για τους οποίους έχω ποστάρει ήδη) και οι άλλοι είναι οι Καναδοί (με ρίζες από Σκωτία) The real McKenzies! 
    6 μέλη ( 7 σε κάποιες περιόδους ), 10 δίσκους στο βιογραφικό της μπάντας, 2 από τα μέλη παίζουν γκάιντα. Τραγούδια και δίσκοι για όλες τις ώρες, τους βάζεις το πρωί για "ντούρο" ξύπνημα αλλά τους ακούς χαλαρά και βράδυ με άφθονες μπύρες. Η μουσική τους είναι μια μίξη του punk rock ήχου με τη παραδοσιακή μουσική της Σκωτίας. Τους έχω δει ζωντανά και ενω εγω είχα βγάλει "οφ" το σβέρκο και τα πόδια μου, αυτοι (Ειναι "παππούδια" πια) συνέχιζαν το μαραθώνιο μουσικής και ουισκιού (2,5 ώρες παίξαν).  Αν περάσουν από το τόπο σας ΔΕΙΤΕ τους!!!
    Ο "Off the leash"είναι ο αγαπημένος μου δίσκος, επειδή έχει άψογη ισορροπία ανάμεσα στην ενέργεια και την ατμόσφαιρα. Είναι ο όγδοος δίσκος τους. Καλή χρονιά, γεια μας!!!

Neil Young & Crazy Horse - Psychedelic Pill (2012)

MOΥΣΙΚΟ ΤΕΡΑΣ ετών 67

....λόγια περιτά...

ψυχεδελόχαπο

Wadge - Total Volcano Exploding

     5ος δίσκος για τους Wadge, project του Jay Randall (Agoraphobic Nosebleed). Όσοι έχετε ακούσει κάποιον παλαιότερο δίσκο τους, με κλειστά μάτια επενδήστε. Για τους τυχερούς/άτυχους που αγνοούν τους Wadge, περιμένετε πειραματικό grindcore. Λέγοντας πειραματικό, εννοώ κλασικό grindcore με προσμίξεις από κλασσικό heavy metal, noise, thrash μέχρι και surf. Άλλωστε πολλοί είναι αυτοί που τους χαρακτηρίζουν surfgrinders! Growling και screaming, άφθονα blastbeats και εξαιρετικό riffing! Όλα αυτά σε 19 λεπτά χάους!

     Συγκριτικά με τις παλαιότερες δουλειές τους, αυτό που καταλαβαίνει με την πρώτη κάποιος, είναι η καλύτερη παραγωγή. Μαντεύω οτι επίτηδες η παραγωγή τους παλιότερα ήταν τόσο 'χάλια' και ενοχλητική, αλλά αυτή τη φορά με τη βοήθεια του Scott Hull (Agoraphobic Nosebleed), η παραγωγή απλά σπέρνει και δίνει μόνο ωθηση στο δίσκο.

     Επισκεφτείτε το official site τους εδώ για free download και άλλα καλούδια ή κατεβάστε από εδώ.