Ένστικτο, συναίσθημα, ξέσπασμα και δημιουργία. Όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά για κάθε μπάντα που είναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό της, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση των Αμερικάνων Goes Cube, η σειρά είναι κάπως έτσι. Τα παιδιά έχουν "στριμώξει" τους Fugazi σε ένα στενό και τους δίνουν συγχαρητήρια για ότι προσέφεραν όλα αυτα τα χρόνια στον σκληρό/εναλλακτικό ήχο. Έχοντας αυτό στο νού τους, κυκλοφορούν το δεύτερο album τους "In tides and drifts", το 2011. Ξεκάθαρες noise rock μελωδίες με harcore δυσαρμονικά ξεσπάσματα στην κιθάρα, sludgo-grunge-οειδή φωνητικά και avant punk-metal drums. Όσο προχωρά ο δίσκος ξεσπά όλο και πιο αναπάντεχα, συνδυάζοντας την post-hardcore ροή με την εκλεπτυσμένη οργή του sludge-rock που απορρέει απο την κιθάρα. Όγκώδες ήχος που βρίσκει τα πατήματα του σε πολλές metal αναφορές. Τα ελάχιστα καθαρά φωνητικά και τα ακουστικά ατμοσφαιρικά σημεία εμπνέουν μία καθαρά φιλοσοφική διάθεση (τύπου Refused), μόνο και μόνο για να πνιγούν εγκάρδια από την ορμή και το συναίσθημα του sludge-harcore όγκου που έχει δημιουργηθεί. Δύναμη και δημιουργία δωσμένα με ένστικτο και αφοσίωση.