ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Μέχρι και περίπου 50 χρόνια πριν σε ετούτον εδώ τον τόπο υπήρχαν δύο "παράλληλοι κόσμοι" στην κοινωνία των ανθρώπων. Ο ένας ήταν της αστικής τάξης, άνθρωποι που μαζευτηκαν πολλοί μαζί σε "σταυροδρόμια" ώστε να τους παρέχονται ευκολίες και να γλυτώσουν από την κοπριά, τις βουνιές και τον ιδρώτα των χωραφιών και των βουνών. Ουσιαστικά είχαν το προνόμιο της μόρφωσης (συνήθως όχι παιδείας), αφού την παραγώγη της τροφής την είχε αναλάβει ο άλλος "παράλληλος κόσμος", η τάξη των αγροτών και των βοσκών. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν πολύ κοντά στη φύση, λόγω της φύσης των "επαγγελμάτων" τους. Από τα δυό τους χέρια "περνούσε" όλο το βιός τους. Με τα χέρια η τροφή (και τα τσίπουρα/κρασιά), με τα χέρια τα σπίτια τους, οι ίδιοι τα έχτιζαν (μαζί με το γείτονα), με τα χέρια τους και το μεγάλωμα και πάντρεμα των παιδιών τους. Και πολλές φορές (τις περισσότερες) η ζωή ήταν σκληρή ανηφόρα, διότι είχαν να παλέψουν με ξηρασίες, πάγο, χαλάζι, πείνα, αρρώστιες... Μοναδική έξοδος για αυτούς τους ανθρώπους τα πανηγύρια. "Κοινωνικές" εκδηλώσεις για όλο το χωριό με αφορμή έναν γάμο ή την γιορτή κάποιου Αγίου. Στους χορούς των πανηγυριών ήταν η εκτόνωση, η κατάθεση ψυχής και παράπονων... η "ανοιχτή γραμμή" με το δημιουργό. ( Για το χορό θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά, μιας και πάει πολύ "πίσω" η ιστορία. Από τα "αρχαία" χρόνια, σε όλους τους λαούς του πλανήτη ήταν η τελετουργία, το εργαλείο, ο δρόμος προς την έκσταση, εξωσωματικές εμπειρίες, την "Θέωση".)

           Το "σάουντρακ" όλης αυτής της υπερφυσικής διαδρομής ήταν η παραδοσιακή μουσική. Όλα τα παράπονα, οι καημοί, οι πόνοι και οι έρωτες χορεύουν μέσα στις τρύπες του κλαρίνου, πάνω στις χορδές του λαούτου και του βιολιού. Ουσιαστικά έχουμε και έναν δεύτερο χορό μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, τον χορό μεταξύ μουσικού και χορευτή. Ο ένας "τραβάει τον άλλο από το χέρι". Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του ΠΕΤΡΟΛΟΥΚΑ ΧΑΛΚΙΑ, πως όσο πιο κάλά χορεύει ο χορευτής τόσο πιο καλά παίζει κλαρίνο ο ίδιος. Ο Χαλκιάς είναι ένας ζωντανός σύνδεσμος με το πρόσφατο "παρελθόν". Ολα τα παραπάνω που είπα τα κουβαλάει και τα κρατάει ζωντανά με το παίξιμό του.
            Υ.Γ. : Αφιερωμένο στούς συνσυντάκτες του Irrational Anthems, και σε όσους παρακολουθούν το ιστολόγιο.

  
                 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ METAL ΣΚΗΝΗ e-zine

   Υπήρξα στο παρελθόν μεγάλος οπαδός και υποστηρικτής της Ελληνικής σκηνής και συνεχίζω να την ακολουθώ και να την υποστηρίζω ως και σήμερα. Πίστευα πάντα οτι δεν είχαμε ποτέ να ζηλέψουμε κάτι από αντίστοιχες σκηνές του εξωτερικού (δεν ξέρω,θα έπρεπε?) και σήμερα με το επίπεδο που έχουν φτάσει οι μπάντες μας τα τελευτάια χρόνια, συνεχίζω να το πιστεύω σε ΠΟΛΥ μεγαλύτερο βαθμό. Οι κιθάρες, τα όργανα και οι ενισχυτές σε όλες τις χώρες ίδιας κατασκευής είναι...

   Πολλά έχουν αλλάξει όμως τα τελευταία χρόνια σε σύγκριση με το παρελθόν. Συγκροτήματα περιοδεύουν σε όλη την ελληνική επικράτεια, στην Ευρώπη και άλλες χώρες του εξωτερικού, τα επίπεδα τεχνικής κατάρτισης έχουν φτάσει σε μεγάλα ύψη, ο τελευταίος δίσκος των Firewind (δεν τους ακούω προσωπικά) έφτασε στο Νο1 του επίσημου τσάρτ πωλήσεων στην Ελλάδα... και η χώρα μας βρίσκεται μέσα στην δεκάδα των "μεταλικότερων χωρών" με 15 μπάντες ανα 100.000 κατοίκους.
   Εγώ απλώς πιστέυω οτι πλέον κάποιοι δείχνουν μεγαλύτερη αφοσίωση προς το όραμα τους και σ'αυτό που κάνουν.
   Αυτό που ΔΕΝ έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό, είναι η αδιαφορία της μεγαλύτερης μερίδας των οπαδών πρός την εγχώρια σκηνή. Είμαστε ξενομανείς τι να κάνουμε. Πρώτα πρέπει να αναγνωριστεί ένα συγκρότημα στο εξωτερικό, να μας πουν οι ξένοι οτι είναι καλοί δηλαδή και μετά να τους αποδεχτούμε μαζικά εδω στην Ελλάδα. Πόσες φορές έχουμε ακούσει εκφράσεις τύπου "τι ώρα ξεκινάει το λαιβ ρε?παίζει κάνα σαπορτ? όχι ρε κατι ελληνικές παιζουν μην αγχώνεσαι.."
Τέλος πάντων έχουν ειπωθεί άπειρα πράγματα για τα κακώς κείμενα της εγχώριας σκηνής και αδιαφορίας του κοινού που θα μπορούσα να συνεχίσω και γω για ώρες ολόκληρες.

   Ο φίλος Themistoklas(από το SmallAthensBlog) σαν ένθερμος υποστηρικτής και φανατικός ερευνητής της Ελληνικής Μεταλ σκηνής αποφάσισε να φτιάξει ένα e-zine σε μορφή pdf, που είναι μια σπουδή/καταγραφή της Ελληνικής σκηνης κυρίως των αρχών της δεκαετίας του 90. Η προσπάθεια είναι κάτι παραπάνω απο αξιόλογη και τα κείμενα/συνεντέυξεις παρουσιάζουν πάρα πολλές πληροφοριές και ιστορίες με πολύ ενδιαφέρον.
Ιστορίες και κέιμενα από άτομα που ταρακούνησαν το παγκόσμιο underground και έκαναν πολλά βλέμματα και αυτιά να γυρίσουν πρός την πατρίδα μας. Ιστορίες από μια εποχή όπου υπήρχαν οι παρέες, οι "κοινότητες/κλίκες" και η αλληλουποστήριξη, μα κυρίως η φλόγα για την καλλιτεχνική δημιουργία του διαφορετικού και νέου...
 Άτομα σεβαστά στον χώρο όπως οι Ανδρέας Λόγιος(Rotting Christ/Nightstalker), Xρήστος Αδάμος(ex-Nightfall/Vanity), Chris Kirk(Flames) εως και νεότεροι (Bob Katsionis) και πολλοί ακόμη, έως τους προσωπικούς αγαπημένους  της Ανίερης Τριάδας VARATHRON/NECROMANTIA/ROTTING CHRIST ( Necroabyssious - M.W.Daoloth- Necromayhem) ETERNAL RESPECT!!!
  Η γενικότερη ιδέα του φίλου Τhemistokla κινήθηκε γύρω απο την εξής ερώτηση πρός τα μέλη
 ”Έχω ξεκινήσει μια φάση και πιάνω μέλη ελληνικών συγκροτημάτων που έζησαν (ή και ζουν) την Ελληνική Metal Σκηνή από κοντά και από μέσα, για να μου περιγράψουν από την δική τους οπτική γωνία τι γινόταν στη σκοτεινή περίοδο τέλη 80 - αρχές 90. Προσπαθώ να ρίξω φως, και να δούμε τι έφταιξε τελικά πού η σκηνή είναι τόσο σκόρπια. Το έχω αφήσει ανοιχτό το θέμα και δεν θέτω συγκεκριμένες ερωτήσεις γιατί δεν θέλω να κατευθύνω ούτε να επηρεάσω απαντήσεις”.

Κάνετε μια χάρη στον εαυτό σας και κατεβάστε το πρώτο τεύχος, ταξιδέψτε στο παρελθόν με τις ιστορίες , τις θεικές φωτογραφίες, flyer και εξώφυλλα ντέμο...
απο εδώ
EΛΛΗΝΙΚΗ METAL ΣΚΗΝΗ τευχος # 1

ΛΑΛΗΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ (1): the bad bad trip

Με απλά λόγια ταινίες που τις παρακολουθείς (και γουστάρεις βεβαίως) αλλά στο τέλος αναρωτιέσαι: πως διάολο γίνεται να βρήκαν το δρόμο προς τις αίθουσες αυτά τα ανοσιουργήματα (πλην όμως αριστουργήματα) και πόσο θεούλης ήταν αυτός που τα χρηματοδότησε; Φαντάζεσαι δηλαδή καμιά δεκαριά κουστουμάτους 60αρηδες σε ιδιωτική προβολή να περιμένουν το πολυαναμενόμενο αποτέλεσμα της χρηματοδότησης τους στην 7η τέχνη και να πέφτουν πάνω στο Videodrome; μουαχαχα! Πόσο μα πόσο θεοί ήταν αυτοί οι σκηνοθέτες τότε… 

ALTERED STATES (1980)

Director: Ken Russell

Writers: Paddy Chayefsky (written for the screen by), Paddy Chayefsky (novel)

Stars: William Hurt, Blair Brown, Bob Balaban

 Εδώ έχουμε μια κλασσική περίπτωση λαλημένης ταινίας τόσο λαλημένης που ήταν αυτή που με έκανε να συλλάβω αυτό το κονσεπτάκι. Ελπίζω έτσι να δίνω το στίγμα για την ανάλογη συνέχεια από άλλον της παρέας και από προτάσεις αναγνωστών(στα comments). Οπαδοί της ψυχεδέλειας, του τρόμου, της επιστημονικής φαντασίας και των παραισθησεογόνων ναρκωτικών (μιλάμε για πλήθος ε) αυτή είναι η ταινία σας. Αδέξιο στυλιστικά αλλά τόσο τολμηρό σεναριακά που σοκάρει για την εποχή του - αλλά παρ' ολα αυτά πείθει για τις προθέσεις του. Χωρίς να είναι ακραίο με την συμβατική κινηματογραφική έννοια καταφέρνει να σκαλώσει στο μυαλό του θεατή πανεύκολα.

Τα οπτικά και ηχητικά εφέ (προτάθηκε για το Όσκαρ ήχου) εντυπωσιάζουν με την over the top ψυχεδέλεια τους και μερικές εικόνες (όπως ο τράγος με τα 7 μάτια) μένουν για πάντα στο πάνθεον της cult κινηματογραφίας και επηρεάζουν αρκετούς καλλιτέχνες του ακραίου ήχου (βλ. εξώφυλλο Godflesh-Streetcleaner, samples στο Psalm 69 των Ministry, τραγούδι "Altered State" από τους Sepultura και άλλα).

Εν κατακλείδι... That's one hell of a trip!

VIDEODROME (1983)

Director: David Cronenberg

Writer: David Cronenberg

Stars: James Woods, Deborah Harry, Sonja Smits

Χα! Παλιός καλός Cronenberg… ΛΑΤΡΕΙΑ! Και μάλιστα στην καλύτερη στιγμή της λαλημένης φιλμογραφίας του. Με ταινιάρες ήδη στο βιογραφικό του (Rabid, The Brood, Scanners) εδώ ο αγαπημένος μας ανισόρροπος - γκουρού του "βιολογικού" τρόμου μας παραδίδει ένα άνευ προηγουμένου εφιαλτικό ταξίδι φουτουριστικού extravagant τρόμου. Προφητικό, ακραίο και πάνω απ' όλα σκεπτόμενο, ένα φίλμ που ισορροπεί ανάμεσα στην υπερβολή και την αλήθεια μιας εποχής που "έρχεται" - "ήρθε" ή "πάντα ήταν εδώ". Ο Cronenberg τότε δεν έδινε δεκάρα για μόδες αμερικάνικες, budget υψηλά για να βγεί το τάδε εφέ και σενάρια αψεγάδιαστα με ακαδημαική γραφή και σίγουρο κοινό.

Το μόνο που ήθελε ήταν να πει αυτό που είχε στο μυαλό του. Και είχε ΚΑΤΙ να πει. Όχι όπως οι περισσότερες ταινίες, ειδικά στο "χώρο του", που αγγίζαν τόσο επιφανειακά την ουσία - χωρίς άποψη για τίποτα - καταδικάζοντας ένα ολόκληρο είδος στην αφάνεια και την απαξίωση. Τα χαρακτηριστικά της σκηνοθετικής και σεναριακής του υπερβολής (της πρώιμης καριέρας του) είναι κι εδώ παρόντα μετέωρα στο όριο του κιτς και του τρας αλλά ΟΠΟΙΟΣ μπορέσει να δει πίσω απο αυτά κερδίζει. Κερδίζει μιάμιση ώρα καταβύθησης σε έναν εφιάλτη που δεν χαρίζεται σε τίποτα και δεν κρύβει τίποτα. Το Videdrome είναι το εφυές αριστούργημα μιας τέχνης που πέθανε στην γέννησή της.
Κι αυτό το κάνει τόσο πολύτιμο. Long live the new flesh!

Heavy Load - Stronger Than Evil (1983)

Κι αν είμαι TRUE μη με φοβάσαι…

Φυσικά και αναφέρομαι στην συμπαθή φυλή ακροατών, των λεγόμενων "true-μεταλλάδων". Η πονεμένη ιστορία των οποίων ξεκινά στα τέλη των ενδόξων (σώνει και καλά cult) 80's, που αναγκαζόταν να υπερασπίζονται την κατρακύλα των Manowar με ομολογουμένως πενιχρά επιχειρήματα, συνεχίζει στα τέλη των 90's που χαρακτηρίζουν τους Pantera hardcore(?!) και τους χρεώνουν όλη την βδελυρή βερμουδάτη παρακμή του αληθινού metal και φτάνει μέχρι σήμερα που όλοι μαζί σαν μια γροθιά ενώνονται κάτω από την σκέπη του facebook και δίνουν στην έννοια "γραφικός" καινούργιες ψηφιακές διαστάσεις. Καταλάβαμε όλοι ποιούς εννοώ φαντάζομαι. Όπως επίσης και το ότι μου είναι συμπαθείς (σοβαρά).

Άλλο όμως είναι το ζουμί της υπόθεσης. Το ζουμί είναι κάμποσες πραγματικά (truely) εξαιρετικές δισκάρες που κρύβονται μέσα στον πανικό των cult - διαλυμένων - περασμένων μεγαλείων και θύματων της άτιμης κενωνίας σκηνών και εποχών και που πραγματικά αξίζουν την προσοχή μας. Αδιαφορώντας για τις ταμπέλες που τους φορέσαν και το ότι μερικοί τους έκαναν τσιφλίκι τους με το ζόρι (γιατί άμα ακούς εσύ Old man's gloom και Acid Bath να 'ούμε δεν μπορείς να καταλάβεις το μεγαλείο τους) εμείς τους δίνουμε την ευκαιρία να περάσουν απο το στερεοφωνικό μας και να το στοιχειώσουν για πολύ καιρό άμα λάχει. Καλό θα ήταν να έπρατταν το αντίστοιχο από τη μεριά τους με άλλα είδη και οι true-μέταλλοι γιατί μόνο καλό θα έκανε σ'αυτούς και τη αγαπημένη τους μουσική. Λέω εγώ τωρα…

Anyway. Πάμε παρακάτω. Το λοιπόν αν καταφέρναμε να τηλεμεταφερθούμε κάπου στα μέσα των 90's και να φανταστούμε εμένα και τον Alex με λιγότερα κιλά και περισσότερα μαλλιά θα συναντούσαμε και ένα σουρεάλ σκηνικό που θυμήθηκα με αφορμή την αγορά του "Stronger than Εvil" σε βινύλιο πρόσφατα. Τότε λοιπόν συνέβαινε το εξής σκηνικό (νορμάλ για τα τότε δεδομένα). Έβαζε κάποιος αγγελία στο metal hammer και έλεγε κάτι του τύπου "γράφονται κασέτες από σπάνια βινύλια, δωρεάν αποστολή λίστας, χαμηλές τιμές" και εσύ όντας επαρχιώτης με πρόσβαση μόνο στα 3 "m" (metallica, manowar, maiden) επικοινωνούσες να δεις τι παίζει. Έπαιρνες λοιπόν τη λίστα και τσέκαρες αυτά που θες σε κασέτα και το ανάλογο "συμπλήρωμα" στην 60άρα και του έστελνες τα ανάλογα λεφτά μέσα στο φάκελο (chic). Έτσι μετά απο καναδυό βδομάδες είχες στα χέρια σου το "πράμα" και ξεκίναγες να γράφεις κι εσύ καμιά 10αριά κόπιες για όλη την παρέα. Ανάμεσα σ'αυτά που ακούσαμε για πρώτη φορά τότε (alex βοήθα θυμάμαι μόνο το "guardians of the flame" και το "alkahest") ήταν και τα δυο Heavy Load  "Death or Glory" και "Stronger Than Evil".

Κόλαφος. Δισκάρες ανεπανάληπτες και τα δυο με προσωπικό αγαπημένο το δεύτερο. Αθώο επικό heavy metal με απλοϊκούς στίχους και πιασάρικα ρεφρέν που σου τηγανίζει το μυαλό και σε κάνει να σηκώνεις τη γροθιά σου στον αέρα σαν παλιό καλό metal nerd. Προσφέρεται για απανωτές ακροάσεις και συνθετικά έχει την δύναμη κλασσικών αριστουργημάτων του είδους. Σε δυο κομμάτια συμμετέχει και ο Phil Lynott έτσι για την έξτρα καύλα και το εξώφυλλο χαρακτηριστικό μιας εποχής που όλο πεθαίνει και όλο ξαναγεννιέται σαν ζόμπι και δώστου απο την αρχή. Α, και ξέχασα να αναφέρω οτι δεν γουστάρω καθόλου την λέξη "αδικοχαμένοι".

I am stronger than evil

I will change my world!

ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ ΜΠΟΥΦΛΑ

Δε ξέρω αν πρόκειται για μπαντάρα... όμως το "THE TURNS" των GODS TOWER είναι δισκάρα!!! Και αυτό γιατί τους ξέρω μόνο δύο μέρες και δεν έχω ακούσει τους υπόλοιπους δίσκους τους (έχουν άλλους τρεις), και μάλλον δε θα τους ακούσω σύντομα γιατί παίζει να το λιώσω το ντεμπούτο τους. Τι θεική φάση εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις ακούσει όλα (και να βαριέσαι ότι καινούριο ακούς από το πρώτο τραγούδι) να τρως μια ξυγυρισμένη μπούφλα και να έρχεσαι στα ίσα σου.
      Είναι μια επική ντούμ μπάντα με τη διαφορά ότι δεν έχω ακούσει όμοιά της. Η μία ριφάρα μετά την άλλη, η μια τραγουδάρα μετά την άλλη, έτσι πάει όλος ο δίσκος. Αν και ο δίσκος βγήκε το '97, οι ενορχηστρώσεις είναι ακόμα και τώρα φρέσκες και εμπνευσμένες. Η φωνή είναι πολύ ιδιαίτερη και παθιασμένη (όπως σε όλες τις μεγάλες μπάντες), πότε φωναχτή (όχι σαν hardcore) και πότε καθαρή. Ακόμα και όταν τραγουδάει το twilight sun, που είναι πολύ κοντά σε αυτό που λέμε "επική μπαλάντα"  δεν υπάρχει ίχνος ψευτιάς στη χροιά αυτής της φωνής.... μόνο αλήθεια και πάθος!!! Ακόμη πρέπει να πω για την έμπνευση που έχουν οι ρυθμικές αλλά και οι lead κιθάρες. Ήχος βαρύς, καβλιάρικος, ζεστός. Oποιος γουστάρει Bathory με κλειστά μάτια. Σταματάω εδώ γιατί είναι μόλις η έκτη φορά που ακούω το δίσκο και ο έρωτάς μου είναι στα ντουζένια του. Θενκς σκώληκα.

 

Witchcraft - It's Not Because of You 7"

  Nέο εφτάρι από το τέταρτο άλμπουμ (Legend-κυκλοφορεί τέλη Σεπτέμβρη) για τους λατρεμένους Σουηδό ηγέτες Witchcraft. Nέα τραγούδια, νέα μέλη, νέα εταιρία, νέο look και στυλάκι, νέος ήχος. Όλα νέα! Δεν παύει όμως να ακούγονται ακόμα το ίδιο "παλλιακοί" ακόμη και χωρίς τον μουντό βίντατζ ήχο των προηγούμενων δίσκων τους.

  Πέντε χρόνια πέρασαν από το κλασσικό πλέον The Alchemist του 2007. Δίσκος που τους έκανε ευρύτερα γνωστούς σε αρκετό κόσμο πέρα απο τους ψυλλιασμένους, που είχαν κολλήσει με την πάρτη τους, από το ντεμπόυτο του 2004, μετατρέποντές τους ως τους ηγέτες των ρετρο σεβεντις "νέων παλλιακού τύπου " συγκροτημάτων. Και εγώ με το Αlchemist τους γνώρισα και παραμένω κολλημένος!! Πολλά άλλαξαν όμως σε αυτά τα πέντε χρόνια, καταρχήν άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως από τα σέβεντις, ώστε να γίνουν γνωστές σε εμάς τους θνητούς, μπάντες ανάλογου ύφους όπως οι Devils Blood, Blood Ceremony, Graveyard, Uncle Acid.., Kadavar, οι γνωστότερες και δεκάδες ακόμη πιο άνωστες, που έχουν κοινό σημείο συνάντησης την αγάπη τους για τον αναλογικό ήχο και μπαντών περασμένων δεκαετιών.

Εμείς γουστάραμε, γιατί ανέκαθεν γουστάραμε τέτοιες μουσικάρες, το όλο "θέμα" παραφόυσκωσε λιγάκι παραπάνω ,ειδικά από κόσμο άσχετο με τα είδη, που δεν πολυ παρακολοθούσε την σκηνή και τώρα που έχει ψιλογιγαντωθεί και ωριμάσει το όλο πράγμα οι αθεόφοβοι Witchcraft τι κάνουν? Κρατάνε απόσταση... Ξελασπώνουν τα παπούτσια τους από doom κατάλοιπα, ξεσκονίζουν τα ρούχα τους απο vintage σκόνες, καθαρίζουν τον ήχο τους και γίνονται περισσότερο Zeppelin-ικοί (όχι ως ήχο αλλά ως ιδέα) και παναθεμά τους, τους πάει η νέα φορεσιά... Τους πάει γιατί δίνουν βάση στα τραγούδια και στις συνθέσεις, αγνοώντας να ακουστούν ντε και καλά ρετρό και Sabbath/Pentagram friendly... Τους πάει, τους πάμε και αυτοί μας πάνε και μας "αλλού"... Ύπουλο το νέο τους τραγούδι. Εκεί που δεν με είχε ξετρελάνει και τόσο με το πρώτο άκουσμα, τώρα έχω κολλήσει και πιάνω τον εαυτό μου σε άσχετες ώρες της ημέρας να το σιγοτραγουδάω! Που να κυκλοφορήσει και το Lp...

  Επειδή κάτω στο υπόγειο έχω μια μαγική κρυστάλινη σφαίρα και έχω δει ότι τους επόμενους μήνες (που θα κυκλοφορήσει και ο δίσκος) θα βαρεθείτε να διαβάζετε για αυτούς, (ήδη έχουν αρχίσει έντυπα ηλεκτρονικά και μη, τους διθυράμβους), οι γκρινιάρηδες, ξινοί και ξερόλες από τώρα μπορείτε να αρχίσετε να φωνάζετε για ξεπούλημα, υπερβολλικό hype, μόδες κτλ κτλ, για να προφτάσετε τους "άλλους" around the bend, απλώς αφήστε εμάς που γουστάρουμε παλλιακού τύπου συγκροτήματα να απολαμβάνουμε μουσικάρες με την ησυχία μας...

its not because of you

NEO GRAVEYARD EΡΧΕΤΑΙ....

Nέο κομμάτι απο το εφτάρι και επερχόμενο τρίτο δίσκο των Graveyard που κυκλοφορεί προς τα τέλη του Οκτώμβρη.Οπως είχα γράψει σε προηγούμενο ποστ για τους Σουηδούς...ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΣ!!! και δεν λογαριάζω κανέναν.Έτσι γιατί γουστάρουμε........Γιούργια!!!!!

ΥΓ.  Και εξτραδάκι κλιπ απο απο την φετινή τους εμφάνιση στο RockHard Fest (ger).

ANCIENT TIMES

Πέρασαν 22 χρόνια από την δημιουργία του black metal. Πότε κιόλας;;; Έτυχε να ήμουν εκεί από την αρχή (μέχρι το τέλος). Όπως σε όλες τις αρχές, έτσι και στην αρχή του b.m. όλα ήταν αυθόρμητα, φρέσκα, παθιασμένα, "αγνά". Το προφίλ είχε τα εξής χαρακτηριστικά... αντιεμπορικό, αντισυμβατικό σε δομές και ήχο, αντικοινωνικό, αντιχριστιανικό και αποκρυφιστικό σε θεματολογία και φιλοσοφία. Δηλαδή αρκετά "τσαμπουκαλεμένα" πράγματα. Σήμερα θα ποστάρω τους 5 πιο αγαπημένους μου δίσκους εκείνης της εποχής.

Πρώτος και καλύτερος το "A BLAZE IN THE NORTHERN SKY". Ενα κράμα απόκοσμης και μεταφυσικής ατμόσφαιρας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις γκριμάτσες και τους μορφασμούς που έκαναν όλοι οι φίλοι μου στο πρώτο άκουσμα του δίσκου. Η πιο συνήθισμένη ατάκα ήταν " Αυτό το πράγμα δεν ακούγεται!!!". ΧΑΧΑΧΑΑΑ....Οι θεοί Darkthrone συνεχίζουν ακόμα να γράφουν τους δίσκους τους μέσα σε δύο τρεις μέρες, και να υποστηρίζουν τον "χάλια" ήχο, τη στιγμή που χιλιάδες μπάντες του είδους σκάνε δύο χιλιάρικα (π.χ.) για να έχει "καλό"/ προσεγμένο ήχο ο δίσκος τους. Αναντικατάστατος δίσκος μιας μπάντας μοναδικής.

 Οι Immortal είναι η αγαπημένη μου b.m. μπάντα. Το "DIABOLICAL FULLMOON MYSTICISM" είναι ο πρώτος τους. Εδώ τα πράγματα στον ήχο είναι ελάχιστα καλύτερα από τους παραπάνω. Πολύ προσωπική ατμόσφαιρα παρά τους γραφικούς "κακούς" (evil) στίχους. Δε ξέρω γιατί  (ίσως το βίντεοκλίπ) αλλά από τότε κατάλαβα την κομικάδικη φύση της μπάντας. Οτι είναι "κάγκουρες" και πως σε κάποια φάση θα παρατούσαν τη συνταγή της "κακίας" για να προσκυνήσουν τους bathory, βγάζοντας απίστευτα επικά άσματα που κανείς άλλος δε μπορεί. Ναι είναι οι Manowar του b.m. ...

 Πράξεις σοβαρές "του θανατά" και λόγια του αέρα (και λίγα λέω). Ο ζαβός της παρέας. Έχει δυνατότερους δίσκους από το "ASKE", αλλά ετούτος έχει τα τραγούδια με τη μεγαλύτερη δόση μελαγχολίας και αρνητικού συναισθήματος. Αν θα θέλαμε να περιγράψουμε το χαρακτήρα της μουσικής (και της φωνής), άνετα θα το λέγαμε "τυφλό μίσος". Μαζί με τους Darkthrone και τους Mayhem δημιούργησαν χιλιάδες "μπάντες κλώνους" που κοπιάροντας αυτούς τους τρεις κατάντησαν το είδος μια σκέτη μαλακία. Μουσικά είναι ακόμα ενεργός και "ντούρος". Από τους δίσκους που φοβάσαι να ακούσεις μόνος νύχτα στην εξοχή.

Είναι απλά... Σκατά, άντε γαμήσου, ψόφα. Χάλια δυαλιμένος σάπιος μαύρος ήχος και ερμηνεία! Το "LIVE IN LEIPZIG" είναι ουσιατικά μια συλλογή από τα καλύτερα τραγούδια των Mayhem, (γνώμη μου), παιγμένα ζωντανά και τραγουδισμένα από τον Dead. Aπό όλες τις μπάντες, οι mayhem είναι αυτοί που μετά από τόσα χρόνια εξακολουθούν να είναι τόσο κοντά στο ύφος και ήθος που ξεκίνησαν. Δεν έχεις παρά να τσεκάρεις τον τελευταίο τους δίσκο. Πολλά αυτάκια και καρδιές ματώνουν...

 ΤΙ ΔΙΣΚΟΣ!!!!!!! Τέτοιοι δίσκοι βγαίναν και άρπαζε φωτιά το κεφαλάκι μας. Μια τελετουργία, μια μύηση, μια πραγματική πύλη με υπόσταση ήχου. Ντεμπούτο για μια μπάντα με μεγάλη ιστορία... που έχει φάει σκατα, που έχει οργώσει τον πλανήτη, που έβαλε τα θεμέλια για αυτό που λέγαν κάποτε Ελληνική σκηνή. Μπορεί να μην μου αρέσουν οι τελευταίοι δίσκοι τους αλλά αυτός (και όχι μόνο) κάθεται δίπλα στους παραπάνω με άνεση και ευκολία... άξια δηλαδη. Οι R.C. δεν είναι παρά ένας γίγαντας που έχει πάρει (ίσως δίκαια) έναν υπνάκο... Περιμένω αλήθεια τη στιγμη που θα ξυπνήσει. Υπομονή έχω όση θέλεις, λεφτά μη μου ζητάς...

Υ.Γ.  Το ποστ αυτό έγινε γιατί βαρέθηκα το προηγούμενο και το θέμα το επέλεξα γιατί δεν είχα καθόλου όρεξη...οπότε διάλεξα ένα είδος που το ξέρω, το έχω ακούσει και "ζήσει" καλά. Δεν ακούω πλέον καθόλου black metal.