Εmpire Of The Moon - Πανσέληνος (2014)

Aυτή εδώ η κυκλοφορία των Αθηναίων μπλακστερς με έχει στοιχειώσει εδώ και κάνα 2 εβδομάδες.'Oσο και να γουστάρουμε συγκροτήματα που πήγαν/πάνε το black metal μπροστά, όπως Deathspell Omega, Blut aus Nord, Oransi Pazuzu, διάφορα "Κασκαδιακοπαγανιστικά" από Αμέρικα, Spectral Lore, Hail Spirit Noir και άπειρα άλλα που βαριέμαι να αναφέρω, ΑΛΛΟ τόσο είμαστε ξεροκέφαλλοι, παρελθοντολάγνοι και γουστάρουμε ήχους με τους οποίους μεγαλώσαμε και μας γυρίζουν στην εφηβεία μας.

Αυτοί εδώ λοιπόν, ξύπνησαν μνήμες, συναισθήματα και αναμνήσεις μιας άλλης εποχής, τότε που η Ελληνική μπλακ μέταλ σκηνή ήταν στα πάνω της, στο παγκόσμιο underground χάρτη.

17 χρόνια μετά του πρώτου τους demo του 97, οι Empire Of The Moon κυκλοφορούν την πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά και από όπου και αν την πιάσεις βρωμάει Ελληνικό '90s μπλακ μέταλ από παντού.

Ολα τα χαρακτηριστικά των τότε μεγάλων συγκροτημάτων είναι σκόρπια καθόλη την διαρκεια,

απο τα μελωδικά Rotting Christ ριφφ, τα draconian φωνητικά των Necromantia, oι ritual απαγγελίες, η ζοφερή ατμόσφαιρα των Varathron και τα ξεσπάσματα των Thou art Lord, δημιουργούν ένα αντιπροσωπευτικό δίσκου '90s oldschool μπλακ μέταλ, που θα έπρεπε αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην εποχή του.
Όλα τα παραπάνω όμως, δεν θα ήταν αξια αναφοράς, αν οι Empire of the Moon δεν είχαν κομμάτια

αβυσσαλέα, υπερ-κολληματικά και με την σφραγίδα της προσωπικότητας τους.

Οι ίδιοι αναφέρουν οτι παίζουν Draconian Black Metal Exclusively!!!

υγ.1) δεν γνωρίζω το πως θα ακουστεί αυτός ο δίσκος σε κάποιον που

δεν έζησε και λάτρεψε τον αναβρασμό εκείνης της ένδοξης περιόδου

υγ.2) κάντε μου μια χάρη και δώστε κάποιος το δισκάκι στον γνωστό Σάκη, μπας και νιώσει λιγάκι

και επιστρέψει σε αυτόν τον ήχο που αγαπήσαμε...

στηρίζουμε
 fb

ρίχνουμε αυτιά

Senseless Death - US Hardcore Compilation (1987)

 Πρώτη συλλογή της Nuclear Blast. Αμερικάνικο Hardcore του '87 μπολιασμένο με αρκετό Metal. Γρήγορα κομμάτια, κουλά, με γαμάτες μελωδίες και κλασσικά riffs, που επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα. Oldshool-άδικο σε βαθμό που με κάνει να συνειδητοποιώ για ποιον λόγο άκουγα πορωμένα Thrash Metal παλιότερα.
 Το καλό μ'αυτήν την συλλογή είναι ότι περιέχει μπάντες που δεν έγιναν γνωστές (αν εξαιρέσεις τους Impulse Manslaughter) στο ευρύτερο κοινό, συμπεριλαμβάνοντας και εμού.
 Ότι πρέπει για άραγμα με φίλους και μπύρες.

Όσο κι αν δέρνει ο άνεμος

Γιώργης Ξυλούρης

Γιάγκος Χαιρέτης

Γιάννης Αγγελάκας

Νίκος Βελιώτης

ΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Πίσω στο 1996 και στην πολύ δραστήρια τότε ανερχόμενη σκηνή του N.W.O.S.D.M. Αρκετοί δίσκοι εκείνης της περιόδου είναι "διαμάντια". Σίγουρα ένας από αυτούς τους δίσκους είναι ο "The Jester Race" των IN FLAMES. 
        Τα πιτσιρίκια (τότε) έμπλεξαν και έδεσαν πολύ πετυχημένα μουσικές σκηνές αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους. Παρατάσονται στον ίδιο στρατό στρατιώτες από την hard rock και new wave σκηνή (πολλές μελωδίες τους παραπέμπουν  στους Wishbone Ash, Thin Lizzy και Iron Maiden), στρατιώτες από την Ευρωπαϊκή Power Metal σκηνή (μπάντες όπως Running Wild, Helloween και Blind Guardian έχουν την τιμητική τους). Μεγάλο μέρος της μουσικής της μπάντας ανήκει στην Σουηδική Death Metal σκηνή. Εκτός από τον ήχο (Θα πούμε παρακάτω για αυτό) έχουμε πληθώρα από ριφς που παραπέμπουν στους Dismeber και τους At the Gates. Τέλος, έχουμε στρατιώτες από την black metal σκηνή. Υπάρχουν στιγμές μέσα στο δίσκο που οι μπάντα σκοτεινιάζει (με ένα αρκετά επικό συναίσθημα) που θυμίζει black metal μπάντες όπως Dissection και Setherial. Και παρόλο την τόση διαφορετικότητα των στρατιωτών το Jester Race ήταν μια μάχη ολοκληρωτικά νικηφόρα!
           Ο δίσκος είναι γραμμένος παραδοσιακά, (είναι " κιθαριστικός " δίσκος) με ένα αρκετά αναλογικό, "live" και ζεστό ήχο. Δεν κάνει πουθενά κοιλιά, τα τραγούδια είναι "ένα και ένα" και γενικά σφύζει από έμπνευση και εφηβική ενέργεια. Άσχετα λοιπόν με τη συνέχεια της μπάντας, η οποία απομακρύνθηκε αρκετά από το στυλ του συγκεκριμένου δίσκου, το The Jester Race ήταν, είναι και θα είναι ένα διαμάντι! Ελπίζω να σας έκανα να βγάλετε ξανά αυτό τον απολαυστικό δίσκο από το μπαούλο σας. Καλή χρονιά;

   

Mael Mórdha - Damned When Dead

Εν όψη των live των θεών Primordial (που σκίζουμε φανέλες και λερώνουμε σώβρακα εμείς εδώ στο IA) έσκασε και ο δίσκος των επίσης Ιρλανδών Μael Mordha που τους υποστηρίζουν σ'αυτές τις εμφανίσεις. Eγώ προσωπικά με το σύγχρονο μεταλλικό φολκ δεν τα πάω και τόσο καλά. Kαι εξηγούμαι. Ψευτοβάρβαρο μέτσαλ με τουριστικές φολκλόρ αναζητήσεις και πλαστικό ήχο τελειωμένου power metal δεν βάζω στα αυτιά μου. Είναι κιτς με την κακή έννοια. Σίγουρα μέσα σ'αυτόν τον πανικό χάνω αξιόλογες μπάντες και κυκλοφορίες, αλλά θα ζήσω κι έτσι. Από την άλλη ο φίλος μας ο giak ρουφάει με όρεξη όλη αυτή τη σαβούρα, την μελετάει(!) και μπορεί πραγματικά να σου προτείνει μερικές κυκλοφορίες του είδους που ξεχωρίζουν ή ταιριάζουν στα γούστα σου. Αυτός είναι φίλος!

Η συγκεκριμένη κυκλοφορία ήρθε να μου θυμίσει το προηγούμενο live των Primordial με τους Mael Mordha το 2006(?) στη Θεσσαλονίκη που παρακολούθησα παρέα με τον ιδρωμένο σε σημείο βρασμού giak. Μου το θύμισε ο ίδιος στην τελευταία συνάντησή μας με την προτροπή να ανέβω Θεσσαλονίκη για το live ώστε  να ξαναζήσουμε παρόμοιες επικές στιγμές με το '06. Εγώ περισσότερο από τους Mael Mordha βέβαια θυμόμουν τη διασκευή των (επίσης υποστηρικτών) Αgnes Vein στο Εquimanthorn των Βathory. Μου πρότεινε όμως να ακούσω το καινούργιο τους άλμπουμ όπως και ευτυχώς έκανα. Και αποδείχθηκε ένα πολύ ευχάριστο άκουσμα για μένα!

Κλασσικό επικό heavy/doom χωρίς φανφάρες με ένα κέλτικο παγανο-σκοτεινό συναίσθημα που βρίθει σε Primordial αναφορές… Καπου εδώ πρέπει να πούμε και για την ιδιόρρυθμη σχέση αυτών των δυο γκρουπ. Οι Μael Mordha εκτός από ομοεθνείς με τους Primordial και προφανώς φίλοι είναι και μια μπάντα πολύ επηρεασμένη από αυτούς με αποτέλεσμα να βρίσκονται στη σκιά τους εδώ και χρόνια. Αυτή η σύνδεσή τους με τους έταιρους και πολύ πιο δημοφιλείς συμπατριώτες τους έδωσε σίγουρα μια ώθηση στην αρχή της καριέρας τους αλλά αργότερα και σίγουρα σήμερα μπορεί να αποδειχθεί κάλλιστα και εμπόδιο. Γι'αυτό και θεωρώ αυτή την πρόσφατη κυκλοφορία τους και αρκετά κρίσιμη. Οι επιρροές των Primordial είναι κι εδώ παρούσες αλλά συνθετικά και ηχητικά το άλμπουμ είναι τόσο καλοδουλεμένο και φρέσκο που τις αγνοείς ή τις απολαμβάνεις. Αυτό είναι και το ζουμί της υπόθεσης. Αν συνεχίσουν με τόση όρεξη και έμπνευση στις επόμενες κυκλοφορίες τους το φάντασμα των Primordial θα εξαφανιστεί πάνω από τα κεφάλια τους. Και η δόξα θα είναι όλη δική τους. (Σημειωτέον οτι πρόσφατα υπεγράψαν στην Candlelight.)

Στα θετικά τώρα του δίσκου να αναφέρουμε την βελτιωμένη σε σχέση με το παρελθόν παραγωγή και τα εκφραστικότατα και πορωτικά φωνητικά που κλέβουν την παράσταση. Απλό, κολληματικό επικό low profile heavy metal με Ιρλανδική ψυχή. 

Αναμένεται ΜΕΓΑΛΟ live.

YΓ: Aξιοσημείωτο το artwork του εξωφύλλου, δημιουργία Έλληνα εικονογράφου ονόματι Vasilis Zikos.

Χρώμα από το διάστημα

Νομίζατε οτι το Irrational Anthems πέθανε ε; Αμ δε! 

Προσωπικά εγώ αποφάσισα να επιστρέψω στην δράση. Θα αποφεύγω τα μακροσκελή post αφού ο χρόνος μου έχει μπει στη μέγγενη αλλά θα είμαι ενεργός.
Ο κύριος λόγος της επιστροφής μου στα post δεν είναι άλλος από την κυκλοφορία του Δίσκου της χρονιάς απο τους φιλανδούς Oranssi Pazuzu. Δεν μπορούσα να αντέξω τόση χαρά και τόσο ενθουσιασμό και να μη το μοιραστώ με κάποιους. Αυτούς τους όσους. Και επειδή έχω βαρεθεί τα ανώδυνα 7αρια και τα 8αρια των περιοδικών θα πώ οτι αυτός ο δίσκος είναι ενα 10άρι σαν τον παλιό καλό καιρό. Γιατί; Γιατί πολύ απλά πετυχαίνει ρισκάρoντας χοντρά. Το ρίσκο είναι το μαγείρεμα ΤΟΣΟ ανομοιογενών επιρροών και η επιτυχία είναι το αρμονικά ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Ένα χάος που δουλεύει. Ένα κιτς τσίρκο με προσωπικότητα και στυλ. Ένα αληθινά προοδευτικό μουσικό φως σε ένα σκοτεινό τούνελ υπερπληροφορίας και αναμασίματος.
Παρόμοιο πράγμα έχω νιώσει μόνο με το Jilemnický Okultista των θεών Μaster's Ηammer. Τόσο αλλόκοτη ατμόσφαιρα (ίσως λιγότερο θεατρική) και καλοκουρδισμένο πανηγύρι επιρροών δεν έχω ξαναπετύχει. Και όλα αυτά με μια σαφώς πιο προσιτή συνθετικά προσέγγιση σε σχέση με τα προηγούμενα δαιδαλώδη άλμπουμ τους. Με λίγα λόγια ωρίμασαν στα επίπεδα που έπρεπε και κρατήσαν μόνο την τρέλα για πρωτοπορία και πειραματισμό. Ως γνωστόν αν έχεις συνθέσεις δε θες στολίδια. Και πραγματικά σ' αυτό το άλμπουμ λειτουργούν όλα τόσο καλά που δεν σου αποσπά την προσοχή τίποτα. Υπάρχει αυτή η ισορροπία σε όλα που όταν είσαι άσχετος με μουσικολογικές αναλύσεις απλά την απολαμβάνεις, ενώ όταν είσαι ψείρας αντιλαμβάνεσαι και πόση τέχνη χρειάζεται να την πετύχεις.
Χονδρικά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα αριστούργημα χαμηλών τόνων που μπορώ να το χαρακτηρίσω απλοϊκά ως psychedelic prog space black metal, αλλά ποιός νοιάζεται;
Κλείστε φώτα, μπείτε κάτω από κουβέρτες, μασήστε φύλλα δάφνης κάντε ότι σας γουστάρει αλλά ακούστε αυτόν το δίσκο.
Όταν φτάσετε στο 15λεπτο τελευταίο κομμάτι μπορούμε όλοι μαζί να χύσουμε... δάκρυα χαράς για το μεγαλείο του black metal που ποτέ δεν πέθανε.

Shots Of Crust

     'Ενας μήνας και βάλε χωρίς post στο irrational!! Μπορεί να φταίει η βαρεμάρα που μας δέρνει, μπορεί να φταίει το καλοκαίρι που διανύουμε και χαλαρώνουμε, μπορεί να φταίει ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος του καθενός μας. Δε ξέρω για τους άλλους, αλλά ένα κοκτέιλ των παραπάνω με κρατάει μακριά από το posting!

     Έχοντας ελάχιστο χρόνο για να ακούω μουσική, πόσο μάλλον να postάρω, τον τελευταίο καιρό προτιμώ να ακούω μικρά αλμπουμς, ''εύκολης'' μουσικής, που με λίγα ακούσματα εώς ελάχιστα, να μου δίνουν αυτό που θέλω. Έτσι λοιπόν, πιο κάτω σας προτείνω 4 σχετικά φρέσκα δισκάκια, τα οποία μπαίνουν κατευθείαν στο ψητό, είναι σύντομα και δεν κουράζουν! 

   

Preteen Deathfuk - I Don't Remember

Αμερικάνικο ντουέτο στο ντεμπούτο του, που συνδυάζει black metal με crust/punk. Μην σας τρομάζει το πρόχειρο εξώφυλλο! Blastbeats, D-Beats, ουρλιαχτά και βόθροι, απλά ριφφάκια και βρώμικος ήχος. Αν εξαιρέσεις το τελευταίο κομμάτι του δίσκου που διαρκεί 13 λεπτά(!!!), ο υπόλοιπος δεν ξεπερνά τα 22!

Fredag Den 13:E - Tjugohundratretton

Το δεύτερο άλμπουμ των σουηδών απλά σπάει κόκκαλα! Το κλασσικό crust/hardcore που παίζανε παλιότερα έχει εμπλουτιστεί με αρκετό rock'n'roll και black metal στοιχεία. Αρκετά ατμοσφαιρικό και σκοτεινό, είναι σίγουρο οτι θα αφήσει καλές εντυπώσεις σε οπαδούς του crust, hardcore, death και black metal.

Parasit - Valj Din Egen Bodel

Κλασσικό σουηδικό hardcore/punk με αρκετό D-Beat από τους Parasit, οι οποίοι αποτελούνται από μέλη των Gadget, Uncurbed και Regurgitate. Η εμπειρία των μελών του group είναι εγγύηση για το τι θα ακούσετε εδώ. Διπλά φωνητικά, μεγάλες ταχύτητες, πολύ κοπάνημα!

Passiv Dodshjalp - Kollektiva Monster  

Και φτάνουμε στο έγχρωμο εξώφυλλο της παρέας και τους Passiv Dodshjalp με το τρίτο τους αλμπουμ. Απίστευτες μελωδίες, χωρίς όμως να χάνουν σε επιθετικότητα, D-Beat ρυθμοί, παραπονιάρικη φωνή, 9 κομμάτια σε 23 λεπτά και ο πιο ώριμος τους δίσκος έως τώρα!

4 δισκάκια έτοιμα να τα ρουφήξετε!!

ΜΗ ΛΕΣ PRIMORDIAL

Είναι φορές που οι σφαλιάρες έρχονται πολλές και ασταμάτητα.. φορές που ο δρόμος σε έβγαλε σε μέρος ξένο, σκοτεινό... τόσο μακριά και τόσο μάυρο που καμιά θύμηση ευτυχίας, αγαπημένων προσώπων ή ακόμα και ηρωικές φωνές προγόνων... ΔΕΝ θα φωτίσουν το μέρος που κείτεσαι...
     Είναι φορές που έχεις δώσει ότι έχεις και δεν έχεις για να ξανασηκώνεσαι κάθε φορά που σε έριξαν ΕΧΘΡΟΙ.... φορές που δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπό σου σε κανένα καθρέφτη... φορές που δε θυμάσαι γιατί πολεμούσες... φορές που πλέον είσαι τυφλός και ίσως να μη θες πλεον να ανοιξεις τα ματια... απλά κοίτεσαι εκει, κατάκοπος, ξεψυχησμένος και δηλητηριασμένος με μίσος.... που το μόνο που μπορείς να κάνεις και στο οποίο βρίσκεις ευχαρίστηση πλέον, είναι να βρίζεις μεθυσμένος.... Ένα "Άντε γαμήσου... άντε γαμή ΣΟΥ!.." ...όχι προς σε κάποιον... έτσι σκέτο, "Άντε γαμήσου!"
          ΓιΑ όλες αυτές τις φορές και για ΧΙΛΙΑΔΕΣ παρόμοιες και ακόμα χειρότερες.... Ενα πράγμα μου μένει να κάνω...... Να πω PRIMORDIAL...

 
     

Mortillery - Origin Of Extinction

1. Battle March
2. No Way Out
3. Cease To Exist
4. Creature Possessor
5. Seen In Death
6. Feed The Fire
7. The Hunter's Lair
8. F.O.A.D.
9. Maniac
10. Sunday Morning Slasher

     Μέσα από το thrash-revival, το οποίο έχει ξεσπάσει εδώ και κάμποσα χρόνια, λογικό είναι να βγαίνουν προς τα έξω αρκετά σκουπίδια, προσπαθώντας να βγάλουν κάτι από το ''κίνημα'' αυτό. Λίγα είναι τα groups όμως, που έχουν κάτι ουσιαστικό να δώσουν και να κρατήσουν το ενδιαφέρον κάποιου πιο απαιτητικού ακροατή από τον κοινό/απλό thrasher. 

     Οι Mortillery, από το Edmonton του Καναδά, μετά από το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο τους του 2011 'Murder, Death, Kill', επιστρέφουν φέτος με ένα διαμαντάκι του thrash/speed, που δύσκολα πιστεύω θα ξεπεράσουν με κάποια μελοντική τους δουλειά. Μην ξεγελαστείτε από το φωσφωριζέ πράσινο εξώφυλλο και νομίσετε οτι πρόκειται για group τυπικού thrash/χαβαλέ. Από το πρώτο instrumental κομμάτι γρήγορα καταλαβαίνει κανείς οτι είναι αρκετά πιο σοβαροί από το ... εξώφυλλο τους.

    

     Οι δυο κιθαρίστες και ο drummer συνοδεύουν τις δυο κυρίες του group σε 43 λεπτά speed/thrash οχετού. Η μουσική τους στηρίζεται, εμφανέστατα, στη μαγική φωνή της Cara McCutchen. Με σχετικά απλά riffάκια, τα οποία πυκνά συχνά γίνονται όσο τεχνικά πρέπει, αντλούν επιροές από το κλασσικό heavy, το αμερικάνικο speed και φυσικά το thrash. Συνδυασμός μελωδίας και επιθετικότητας, λοιπόν, σε ταχύτητες σχετικά γρήγορες, που έχουν σαν αποτέλεσμα έναν τίμιο δίσκο, ο οποίος θα παίξει αρκετές φορές.

     Η φωνή της Cara ξεχωρίζει από χιλιόμετρα, με χαρακτηριστική χροιά και πολύ καλές επιδόσεις σε ουρλιαχτά, κορώνες και καφρίλες. Οι εναλλαγές αυτές στη φωνή της, καθιστούν ενδιαφέρον και 'θεατρικό' το κάθε κομμάτι. Και η αλήθεια είναι οτι η φωνή της παίζει σημαντικό ρόλο στο να ξεχωρίζουν οι Mortillery από το σωρό των εκατοντάδων revivalists!

 Φταίω εγώ που ακούω μόνο Καναδά τώρα τελευταία?

Propagandhi - Failed States

1. Note To Self
2. Failed States
3. Devil's Creek
4. Rattan Cane
5. Hadron Collision
6. Status Update
7. Cognitive Suicide
8. Things I Like
9. Unscripted Moment
10. Dark Matters
11. Lotus Gant
12. Duplicate Keys Icaro (An Interim Report)

    Τους Propagandhi τους ήξερα μόνο σαν όνομα και δεν είχα ακούσει ποτέ μου κάποιο τους κομμάτι. Ξεκίνησαν σαν ένα καθαρόαιμο punk group to '86 από τον Καναδά, αλλά με την πάροδο των χρόνων αλλάξανε αρκετά το στυλ τους. Έπεσαν στην αντίληψή μου πριν 2 χρόνια, με το split που κυκλοφόρησαν, με τους συμπατριωτες thrashers Sacrifice, όπου διασκευάζαν αρκετά επιτυχημένα Corrosion Of Conformity.

    Με το 'Failed States' του 2012 να πέρνει αποθεωτικές κριτικές από punk αλλά και metal blogs/sites, του έριξα μια αυτιά και από τότε κόλλησα. Γρήγορο και μελωδικό hardcore το οποίο αρκετές φορές γίνεται αρκετά τεχνικό και progressive, το οποίο φλερτάρει από την αρχή εως το τέλος με το thrash. Σε μερικά κομμάτια, μάλιστα, αν αντικαταστήσεις τα χαρακτηριστικά φωνητικά με κάποια πιο aggressive, είναι σαν να ακούς τεχνικό thrash!

    Μπορεί με την πορεία των χρόνων να έχουν φύγει από τις μουσικές ρίζες τους, που είχαν στο ξεκίνημά τους, αλλά διατηρούν ακόμα την ενεργειά τους, την πρωτοτυπία τους και τoν σκληρό, καυστικό και σχεδόν πολιτικοποιημένο στίχο τους. Ακόμα ένα συν είναι το γεγονός οτι τον δίσκο αυτον μπορεί πολύ εύκολα να τον ακούσει ένας punkης, ένας hardcorας, ένας μεταλλάς.

                                                Είναι τρελοί αυτοί οι Καναδοί. 

MILES DAVIS at Carnegie hall

Eίναι ο καλύτερος τζαζ δίσκος που έχω ακούσει!!! Είναι ζωντανά ηχογραφημένος στο Carnegie hall το 1961, και έχει τον πιο όμορφο, γήινο, ζωντανό και ζεστό ήχο που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου σε βινύλιο... Για τους μύστες δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Για τους υπόλοιπους είναι μια τέλεια ευκαιρία να βουτήξετε στον "κόσμο" της Τζαζ, αφού ο ΜILES DAVIS είναι σίγουρα ένας από τους δέκα καλύτερους τζαζ μουσικούς όλων των εποχών. Για τα τυπικά: Εχει παίξει σε πάνω από πενήντα δίσκους, και ζει πλέον μέσα από τους δίσκους...

Sectorial - Erase And Reborn The Humanity

    Η extreme μουσική σκηνή της Ουκρανίας, δυστυχώς είναι γεμάτη από φασιστικά σκατά και σπανίως πέφτει στα χέρια μου κάτι ουκρανικό που δεν είναι NSBM. Βεβαίως υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως οι Sectorial που υπάρχουν από το 2000. Η πρώτη τους δισκογραφική προσπάθεια ήρθε το 2008 και μετά από 3 'Eps, το 2012 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους full length.

     Στο διαδίκτυο τους κατατάσουν στο grindcore/thrash. Στα αυτιά μου ακούγονται καθαρά grindcore με ελάχιστα thrash στοιχεία. Το grind τους πότε φλερτάρει με το death metal και πότε με την πιο hardcore/punk μορφή του. Γεμάτος, groovάτος ήχος ο οποίος σε συνδιασμό με το άρτιο παίξιμο και δέσιμο των μελών, έχει σαν αποτέλεσμα κάτι πολύ βαρύ και πορωτικό. 

     Σε αρκετά σημεία διακρίνονται εύκολα black metal riffs, βγάζοντας τους έτσι από το χαμό των συνηθισμένων grind groups. Το πιο καινοτόμο είναι η χρήση παραδοσιακών folk οργάνων, σε λίγα κομμάτια (δυστυχώς). Εκεί που το blastbeat δίνει και παίρνει, σκάει παύση, μπαίνει το κολασμένο φλάουτο και μετά δώσε πάλι κοπάνημα!!! 

     Στίχοι σε ουκρανικά και αγγλικά, τρομερή διασκευή στο 'Rise Up' των Phobia και 45 λεπτά (πολλά θα πει κανείς για grind) τα οποία περνάνε χωρίς να το καταλάβεις, μιας και οι ουκρανοί σε εκπλήσουν εκεί που δεν το περιμένεις.

     Στο bandcamp τους προσφέρουν τον δίσκο free ή το βρίσκεις και εδώ.

Arkham Witch - Legions Of The Deep

     'Ενας χρόνος και 5 μερούλες πέρασαν από το προηγούμενο post μου για τους Arkham Witch. Ένας χρόνος, στον οποίο ουκ ολίγες φορές άκουσα, συζήτησα, πρότεινα σε γνωστούς το ασπρόμαυρο ντεμπούτο τους. Το 'On Crom's Mountain' έκατσε για λίγο στην άκρη και ο λόγος ήταν η κυκλοφορία του έγχρωμου 2ου τους album.

1. David Lund
2. At The Mountains Of Madness
3. Iron Shadows In The Moon
4. Infernal Machine
5. The Cloven Sea
6. On A Horse Called Vengeance
7. Gods Of Storm And Thunder
8. Kult Of Kutulu
9. Legions Of The Deep
10. We're From Keighley
11. -Untitled-

     Με το ίδιο lineup, αλλά με χρώμα αυτή τη φορά στο εξώφυλλο, το group συνεχίζει να μας προσφέρει απύθμενη obscurίλα, ατόφιο heavy metal (όπως μόνο οι άγγλοι ξέρουν), μελωδικό doom, όλα αυτά με διακριτικό χιούμορ, χωρίς όμως να χάνουν ούτε στιγμή τη σοβαρότητα τους. Η μεγάλη ποικιλία των riffs, οι απίστευτες ιδέες και οι απίστευτα δουλεμένες και καλά κρυμμένες επιρροές τους, έχουν σαν αποτέλεσμα έναν επικό δίσκο για όλα τα γούστα. Αργά κομμάτια, κομμάτια με ξεσπάσματα και thrash πινελιές, ατμοσφαιρικά, χιουμοριστικά. Ο δίσκος περιέχει οτι χρειάζεται για να σε κάνει να κολλήσεις μαζί του και για να μπει στα top!

     Η θεματολογία των στίχων, εκτός των άλλων, συνεχίζει να ασχολείται με οτι αγαπημένο μας : Lovecraft, Cthulhu, Howard, μυστήρια και obscurίλες. Τι καλύτερο!!! Από τις λίγες μπάντες που θα ικανοποιήσουν κάποιον που ασχολείται με τέτοια θέματα. Η απόδοση όλων των μελών είναι αρκετά καλή, με τη μοναδική φωνή του Simon Iff? να υπνωτίζει και τις περισσότερες φορές να ηγείται της κιθαριστικής δουλειάς και όχι απλά να την ακολουθεί ή να τη γεμίζει. 

     Οι διαφορές με τον πρώτο τους δίσκο είναι μικρές και αυτό είναι εγγύηση για το τι θα ακούσει κανείς. Ελαφρώς καλύτερος ήχος, η ίδια, πετυχημένη φόρμουλα του ντεμπούτου και γενικά ένας δίσκος που δύσκολα θα κουράσει και δύσκολα θα σε κάνει να πεις ''όχι πάλι αυτό το κομμάτι'', και αυτό γιατί έχει τόσα πολλά ''κρυφά'' και ενδιαφέροντα σημεία, τα οποία χρειάζονται χρόνο για να σε κάνουν να τα χορτάσεις/χονέψεις.

 Υ.Γ.1 Το 11ο untitled κομμάτι είναι μια ακουστική διασκευή του ''Blood On Satan's Claw'' των Lamp Of Thoth

 Υ.Γ.2  Μην παραλείψετε να δείτε το παρακάτω promo videaκι!!!

Κατεβάστε για να ακούσετε και αγοράστε άφοβα.

Και τα λέμε πάλι του χρόνου! 

Neil Young & Crazy Horse - Psychedelic Pill (2012)

MOΥΣΙΚΟ ΤΕΡΑΣ ετών 67

....λόγια περιτά...

ψυχεδελόχαπο

T.R.A.M - Lingua Franca EP(2012)

01. Seven Ways Till Sunday
02. Consider Yourself Judged
03. Endeavor
04. Haas Kicker
05. Hollywood Swinging
06. Inverted Ballad


Δεν πολυκαταλαβαίνω και δεν πολυγουστάρω το όλο djent κίνημα των τελευταίων ετών (ίσως να καταλάβω την αξία του μετά απο  πολλά χρόνια) μιας και προτιμώ πιο παραδοσιακά πράγματα και στα αυτιά μου ακούγεται υπερβολικά μαθηματικό και προχώ. Γουστάρω όμως την προγκρεσιβιά μου πού και πού, όπως γουστάρω και την τζαζιά μου. Οπως επίσης έχω και  μια μικρή συμπάθεια στους Animals as Leaders.

  Γνωρίζω και καταλαβαίνω την αξία τους και το όλο mindfuck του πράγματος, όπως γνωρίζω οτι έχουν κάποιον αρχηγό κιθαρίστα φαινόμενο ονόματι Τobin Abasi που δένει κόμπο τις οχτάχορδες κιθάρες του με απίστευτη μαεστρία λές και πρόκειται για το πιο απλό πράγμα στον κόσμο..

  Το supergroup των T.R.A.M λοιπόν αποτελείται απο τον Tobin Abasi  και Javier Reyes  των Αnimal as Leaders στις κιθάρες, τον Adrian Terrazas-Gonzalez (σαξ,κλαρινέτο,φλαουτο) των Mars Volta, συν τον ντραμερ Eric Moore των Suicidal Tendencies(!!!). Mε τέτοια μέλη δεν νομίζω να απορεί κανείς για το τι επρόκειται να ακούσει σε τούτο το ep.
  Ενας καταπληκτικος συνδυασμός progrock, fusion και τζαζ που οφείλει πολλά στον Miles Davis εποχής Bitches Brew, αλλά και στα προγκ ροκ τερτίπια των αγαπημένων King Crimson. Δημιουργούν ένα υπέροχο μείγμα με μπόλικη μελωδία, βαρύτητα και groove και top notch musicianship που λεει και ένας φίλος μου...
  Οτι πρέπει για όσους γουστάρουν λιγη βαρύτητα και chugachuga κιθαρες μέσα στο τζαζ τους....

ΥΓ. Στα συν και τα διάσπαρτα σε σημεία γυναικεία φωνητικά και το θεικό εξώφυλλο...

εδω

Εarly Mammal

     Οι Early Mammal  είναι μια νέα μπάντα απο την Αγγλία η οποία μας έστειλε απευθείας το υλικό της για παρουσίαση, ακρόαση κτλ. οπότε here it is!
     
Το συγκρότημα ξεκίνησε το Φεβρουαρίο του 2012 σε ένα παλιό εργοστάσιο βουτύρου στο Camberwell, στο Νότιο Λονδίνο, που ονομάζεται Dropout (αληθινή  βάση του sludge και noise του Λονδίνου).

  Συγκροτήθηκε από τον Rob Herian (πρώην- Elks) στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Ben Davies (πρώην-85 Bears ) στα τύμπανα και τον Τουρκικης καταγωγής Deniz Belendir  στο όργανο και πλήκτρα. Η μπάντα πέρασε ώρες τζαμάροντας βαριά blues,  διαστημικό-rock και στην ψυχή με τους ομοίους του Captain Beefheart, High Rise, White Hills και τους Hawkwind στον εγκέφαλο, τον  Σεπτέμβριο του 2012 τελικά τελείωσαν τις ηχογραφήσεις του πρώτου τους άλμπουμ, Ηorror at Pleasure, για το οποίο ψάχνουν να κυκλοφορήσουν το 2013.
Πρόκειται για  fuzzed-οut heavy rock... διαστημικό, ταξιδιάρικο και παραδοσιακό...
Αν γουστάρετε αυτό που ακούτε ρίξτε τους ένα λάικ στο facebook και επισκεφτείτε τους παρακάτω συνδέσμους...

facebook

bandcamp

vimeo

soundcoud

Anaal Nathrakh - Vanitas

1. The Blood-Dimmed Tide
2. Forging Towards Τhe Sunset
3. To Spite The Face
4. Todos Somos Humanos
5. In Coelo Quies, Tout Finis Ici Bas
6. You Can’t Save Me, So Stop Fucking Trying
7. Make Glorious The Embrace Οf Saturn
8. Feeding Τhe Beast
9. Of Fire, And Fucking Pigs
10. A Metaphor For The Dead

7ο album από τους Anaal Nathrakh και most playable δίσκος για μένα, για τον μήνα που μας άφησε, καθώς και υποψήφιο album για τα επερχόμενα μας Top Albums of 2012 (oh fuckin' yeah!!). Σαφώς ανώτερος από τον προηγούμενο 'Passion' και άξιος να στέκεται δίπλα στον καλυτερό τους (για μένα) 'In The Constellation Of The Black Widow'.

     Το συμπαθέστατο duo από το Birmingham, πειραματίζεται κι άλλο με κάποια ηλεκτρονικά στοιχεία (cybergrind), χωρίς να ξεπερνάει τα όρια του αποδεκτού. Κολασμένο black metal με αρκετά  grindcore στοιχεία ή αλλοιώς blackened grindcore ή αλλοιώς 'γκραιντίζων' black metal (να δω τι άλλο θ'ακούσω). O όλος ήχος τους θύμισε αρκετά την νοοτροπία των Strapping Young Lad σε κάποιες κυκλοφορίες τους. Δηλαδή, πολύ φορτωμένη παραγωγή και ήχος. Πολλά μπάσσα, grooves, πλήκτρα, δυνατά drums και programming, διπλά φωνητικά, όλα σε μια περίεργη μίξη. Το παράδοξο είναι ότι μέσα από ένα χαώδες σύνολο, βγάζεις άκρη και μάλιστα διακρίνεις μελωδία.

     Τα riffs στηρίζονται κατά μεγάλο ποσοστό στο black metal. Οι ρυθμοί στα drums εκτός από τα συνηθισμένα blastbeats, mid-tempo, κλπ. έχουν εμπλουτιστεί αυτή τη φορά με αρκετά σημεία D-Beat, γεγονός που συμβάλλει και αυτό στην αυθεντικότητα(!!) της μπάντας. Τα φωνητικά είναι άψογα, είτε πρόκειται για τα 'πνιγμένα' ουρλιαχτά (τα οποία θα απομακρύνουν ευαίσθητους ακροατές) είτε πρόκειται για τα 'καθαρά'. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείτε μέσα στο χάος είναι απλά μοναδική.

     Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους V.I.T.R.I.O.L., κατά κόσμον Dave Hunt (Benediction, ex-Mistress) και Irrumator, κατά κόσμον Mick Kenney (ex-Fukpig, ex-Mistress), για τα επαναλαμβανόμενα 38 λεπτά που μου χάρισαν, τα οποία θα βρείτε εδώ.

Kylesa - From the Vaults, Vol. 1 (2012)

01. Intro (0:57)
02. Inverse (2:59)
03. 111 Degree Heat Index (4:15)
04. Between Silence and Sound II (4:45)
05. Paranoid Tempo (2:27)
06. End Truth (4:44)
07. Bottom Line II (2:33)
08. Wavering (2:14)
09. Bass Salts (0:57)
10. Drained (5:04)  (Buzzov-en cover)
11. Set the Controls for the Heart of the Sun (6:59) (Pink Floyd cover)
12. Drum Jam (3:59)



Να που έφτασε η ώρα για την πρώτη συλλογή των αγαπημένων Kylesa. Συλλογή που δεν είναι κάτι σαν μπεστ οφ, αλλά πρόκειται για ένα σύνολο δώδεκα κομματιών, από τα οποία ένα καινούριο το "Εnd Truth", κάμποσα σχετικά δυσεύρετα απο παλιά ep's, τρείς επανεκτελέσεις παλιών κομματιών συν δύο όμορφες διασκευές (γαμάνε βασικά) σε 2 συγκροτήματα, που δείχνουν τις καταβολές και επιρροές της μπάντας (ο γενικότερος ήχος τους θα μπορούσε να είναι μια μίξη των δύο)..
Από τα αλώνια στα σαλόνια οι Κylesa λοιπόν και από τις πρώιμες crust/punk/sludge/d.i.y ημέρες τους, ως και σήμερα ως sludge/metal/psych πρεσβευτές του ήχου της περιοχής τους (Savanah,Georgia) μαζί με τους συντοπίτες Mastodon/Baroness κτλ, σε "μεγάλη" ανεξάρτητη εταιρία, η μπάντα ποτέ δεν κόπιαρε τον εαυτό της και είχε πάντα τον πειραματισμό στο πλευρό της. Το νέο κομμάτι ακριβώς τέτοιο είναι, πειραματικό, ατμοσφαιρικό και ταξιδιάρικο.
Το καλό με τον συγκεκριμένο δίσκο είναι οτι ακούγεται ευχάριστα με ροή "κανονικού" δίσκου και όχι κάποιας συλλογής παρόλο που τα κομμάτια ειναι απο διαφορετικές "εποχές/περίοδοι" των Kylesa.

vault

Return Of The Living Dead - O.S.T (1985)

Τοξική βροχή και ζόμπια που αναζητούν μεζέ ανθρώπινων μυαλών.

Πάρτυ σε νεκροταφεία, πανκιά, νιουγουεβάδες, λοφία και "βoκουχίλες"...

80ιλα στα τέρματα, γυμνισμός και σπλάτερ χωρίς δόσεις τσιγκουνιάς.

Ολα αυτά στην κλασσική και αγαπημένη ζομποκωμωδία
 τρόμου " Return Of The Living Dead"
 του Dan o Bannen (θεικός ελληνικός τίτλος"Τα ζόμπι δεν ειναι χορτοφάγα").

Κλασσικό έχει μείνει όμως και το καταπληκτικό σαουντρακ που είναι οτι πρέπει

για απανωτές ακροάσεις σε πάρτυ νεκροταφειών...

1. Surfin Dead - The Cramps

2.Partytime- 45 Grave

3.Nothing For You - T.S.O.L

4.Eyes Without a Face- Fleasheaters

5.Burn The Flames- Roky Erickson

6.Deadbeat Dance- The Damned

7.Take a walk- Tall Boys

8.Love Under will - Jet Black Berries

9.Tonight (we'll make love untill we die)- SSQ

10.Thrashers theme - SSQ

11.Trioxin (opening theme) - Francid Haines

more brains

 

Jean Michel Jarre - Equinoxe (1978)

e

q

u

i

n

o

x

e

.

.

.

.

.