Έχοντας αρκετό χρόνο για το καθημερινό μου blogwalking και γενικά για να κατεβάζω και να ακούω μουσική, αντιμετωπίζω καθημερινά σχεδόν πολύ πράμα στο διαδίκτυο. Πολλά καινούρια albums, αλλά και αρκετά παλιά, κλασσικά και μη, τα οποία δεν έχω αξιωθεί ακόμα να καθίσω να ακούσω. Συνήθως, μπροστά στο χαμό των ''πληροφοριών'', έχω κάποια κριτήρια, σύμφωνα με τα οποία θα επιλέξω τι θα κατεβάσω. Στα γνωστά groups δεν πολυκαθυστερώ, click και download. Όταν πέφτω σε καινούριο όνομα (για μένα), κοιτάω αμέσως μετά τι περίπου παίζουν, το μισητό για πολλούς genre ή tag ή label.
Arkham Witch, λοιπόν, οι οποίοι παίζουν, κατά γενική ομολογία, Heavy/Doom. Οκ, υποφερτό.... Τίτλος: ''On Crom's Mountain''... Πσσςς, τι λε ρι πιδι μο!! Ψαρωτικό? Μπααα, δεν ψαρώνουμε με κάτι τέτοια πλέον. Σειρά έχει το εξώφυλλο. Και όταν έπεσε το μάτι μου σε αυτό
αν μη τι άλλο ενθουσιάστηκα. Απλό, ασπρόμαυρο, με θεικό λογότυπο. Επιπλέον, είναι από την Αγγλία, η οποία σπάνια με έχει απογοητεύσει στο random picking άγνωστων κυκλοφοριών. Click και download.
Μην χάνοντας χρόνο, όσο κατεβαίνει, κάνω μια μικρή έρευνα.... Ντεμπούτο ενός side-project του τραγουδιστή Simon Iff? και της drummer Emily Ningauble (και οι 2 τους μέλη των The Lamb Of Thoth), με μπασίστα τον John 'J.D' Demaine και στις κιθάρες τον Aldo 'Dodo' Doom. Όλοι αυτοί οι τυπάδες και τύπισσα, μου ήταν παντελώς άγνωστοι, αλλά μετά από αυτό που έχω πάθει εδώ και 5-6 μέρες με τη μουσική τους, μου υποσχέθηκα ότι θα ψάξω το παρελθόν τους.
Τελείωσε το download, unzip και παίξιμο στον player. (Ανεβάστε ένταση όσο πιο πολύ μπορείτε!)
1. Battering Ram: Heavy metal κομμάτι, όχι τίποτα το ιδιαίτερο, μέχρις ότου, όμως, να μπούμε στο ρεφραίν : ''Some men got their subtletics, Some men got tact, Well, I ain´t got none of these, Baby, I´m a batterin ram!'' !! Χαχαχαχα. Εκεί κατάλαβα οτι παίζει να είναι χαβαλετζήδες, ο τραγουδιστής έχει θεική φωνή και ο κιθαρίστας έχει φαντασία(στο σόλο το υποψιάστηκα αυτό, το οποίο είναι θεικό), αλλά και ότι η κυρία πίσω από το drum kit, σε όλο το δίσκο θα συνοδεύει απλά τα κομμάτια.
2. The Lord Of R'lyeh: Ξεκινάει με το εξής: '' This one goes out to all the motherfuckers who like hard rock''. Στίχοι για Cthulhu και πλοκάμια, πιασάρικο riffaki, Ac/Dc με μαλακιούλες και την παράξενη doomιλα των Cathedral, μόνο cowbell του λείπει (ή έχει και από αυτό). Κολλητικό κομμάτι, γαμάτο ρεφραίν για τον Cthulhu που σηκώνεται ξανά και ουουουου ου ουουουου ου!!!!
3. Burn The Witch: Tribute στο NWOBHM, πάλι με θεικά, απλά και μελωδικά σόλο και στίχους-ερωτική εξομολόγηση σε μία μάγισσα, λίγο πριν καεί στην πυρά!!!
4. The Phantom Bowmen: Σοβαρεύουν απότομα, με το πιο επικό και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου και με στίχους σχετικά με φαντάσματα-τοξότες, τα οποία βοηθούνε σε μια μάχη μεταξύ Άγγλων και Γερμανών.
5. Dagon's Bell: Καθαρό doom/heavy κομμάτι με θεματολογία Cthulu και συγκεκριμένα τον Dagon, μία τερατώδη πλοκαμοφόρα θεότητα της θάλασσας και του H.P.Lovecraft. Το τελείωμα του τραγουδιού (ενάμισι λεπτό πριν το τέλος), απλά το λατρεύω.
6. March For War: Το τραγούδι του δίσκου, που μου άρεσε λιγότερο απ'όλα, χωρίς να είναι κακό, απλά χάνει σε δύναμη συγκριτικά με τα άλλα.
7. Waterfront Fists: ''Smack ´em in the eye, Kick ´em in the head, Kill ´em ´til they´re dead''.. Όπα! Τι έγινε? Αγριεύουν τα πράματα εδώ, αγριεύουν οι στίχοι περιγράφοντας έναν καυγά, αγριεύουν και οι ρυθμοί του τραγουδιού πιάνοντας heavy/speed φόρμες, με εντελώς πιασιάρικο ρεφραίν.
8. The Necromancer: Γρήγορο κομμάτι, το οποίο πέφτει σε ρυθμό προς το τέλος του, όταν ο νεκρομάντης ''σηκώνει'' με τον δικό του occult τρόπο από τον τάφο Τον νεκρό δίνοντάς του πάλι ζωή.
9. Viking Pirates Of Doom: Το αγαπημένο μου κομμάτι. Γιατί? Επειδή :''We come to your island, We come to break the silence, We come for sex and violence!, Viking Pirates of Doom!''. Γι'αυτό. Powerίζουν επικίνδυνα εδώ τα παιδιά, χωρίς να υπερβάλλουν όμως.
10. Crom's Mountain: Εννιάλεπτο επικό κομμάτι με Sabbath ατμόσφαιρα, επιβλητικά riffs και στίχους. Ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει ο δίσκος.
Πέρασαν 53 λεπτά κιόλας ε? Εννοείται οτι δεν κατάλαβα πότε τέλειωσε ο δίσκος, μιας και οι εναλλαγές στον ρυθμό, από αργό heavy/doom μέχρι τη μέση του, σε πιο γρήγορο heavy/speed και τελείωμα με επικό τρόπο, με κράτησαν διαρκώς κολλημένο στο τι θα ακούσω ακόμα από τους Arkham Witch. Η ατμόσφαιρα είναι διάχυτη από Sabbath και Priest στοιχεία, riffs τα οποία είναι σχετικά απλά είναι εντελώς πιασάρικα και διασκεδαστικά, και η φωνή χωρίς να πιάνει τρελές αποδόσεις σε υπνωτίζει. Γενικότερα ένα attitude που σε βάζει σε ενδοιασμούς για το τι παίζει με τους τύπους, είναι σοβαροί? κάνουν χαβαλέ? Το μόνο σίγουρο είναι, ότι είναι αρκετά περίεργοι και ότι δεν είναι κάτι που συναντάς συχνά . Δεν τους κατηγοριοποιούν αδίκως ως obscure.
Πάντως μετάνοιωσα που δεν τους είχα ακούσει νωρίτερα και έχασα έτσι την ευκαιρία να τους βάλω (έστω με το ζόρι) να ακουστούν, σε αυτούς που μοιράστηκα την αλλαγή του χρονου μαζί. Ελπίζω και οι υπόλοιπες δουλειές των μελών των Arkham Witch, στα άλλα τους groups, να με κολλήσουν το ίδιο με αυτόν εδώ το δίσκο.
Κατεβάστε το και ακούστε υπεύθυνα από
εδώ.