Lucía Sánchez Saornil. Poeta, periodista y fundadora de Mujeres Libres

Lucía Sánchez Saornil. Poeta, periodista y fundadora de Mujeres Libres

Antología de textos periodísticos de Lucía Sánchez Saornil, militante anarquista, periodista y poeta, que junto con Mercedes Comaposada y Amparo Poch, fundan en Madrid en mayo de 1936 la celebre revista Mujeres libres, que se transforma pronto en un movimiento de lucha por la emancipación y libertad de la mujer, la Federación Mujeres libres. El objetivo era “elevar el rol de la mujer como el del hombre, a un nivel de cultura superior que les permita batallar juntos en la construcción de una sociedad más justa y humana”, lo que llamaba ‘humanismo integral’. Afirmaba que el “feminismo que buscaba su expresión fuera de lo femenino, tratando de asimilar virtudes y valores extraños [masculinos] no nos interesa; es otro feminismo, más sustantivo, de dentro a afuera, expresión de un “modo”, de una naturaleza, de un complejo diverso frente al complejo y la expresión y la naturaleza masculinos”.
Nacida en 1895 en una familia humilde en Madrid, se educó en el Centro Hijos de Madrid para huérfanos. Afiliada a la anarcosindicalista CNT desde la década de 1920, su inteligencia y gran capacidad de trabajo la llevaron a grandes responsabilidades, asumidas en esta época en su mayoría por hombres, en organizaciones que nacieron al calor de la Revolución española.

LaMalatesta Editorial, 2014. 240p.; 19,5x 12,5cm.  10€.

LA MADEJA 5.

Ostiralean izan zen ekintza baten berria duNK baina jakin dezaNala aldizkari interesgarri honen bosgarren zenbakia ere existitzen duNala. 

BILBO. La Madeja aldizkariaren aurkezpena. Azaroak 28, ostirala, 19:00etan ZIRIKAN (Ronda 12)

"Nos tocaba elegir un tema de los «no habituales», de esos en los que básicamente aprovechamos para hablar de lo que nos da la gana. Y elegimos eso del transgredir, sabedoras de que es algo transversal en el feminismo. Y no sólo porque éste trate de romper con los mandatos (hetero)patriarcales, sino porque ha convertido la transgresión en una herramienta política y una forma de pensar-aprender-actuar, llegando a cuestionar hasta el propio sujeto político del feminismo.

El cuestionamiento asusta, pues amenaza con cambiar el orden de las cosas. Las transgresiones silenciosas incomodan, aunque, a veces, son asimiladas por el poder dominante. Sin embargo, son necesarias muchas transgresiones anónimas para que el cuestionamiento social estalle en las camas, en las casas, en las calles y en las plazas. 

SORGINEN LEIZEA (Gordxs!!)

SORGINEN LEIZEA (MIÉRCOLES 17:00 H. /DOMINGOS 16:00 H.)

Gordxs!!

Gordas y orgullosas. Porque es uno de los mayores estigmas de esta sociedad anorexica, de la dictadura de la norma sobre nuestros cuerpos. Y de que sirve destruir el género si no reconocemos la diversidad de los cuerpos y más que eso EL DERECHO DE LOS CUERPOS A SER DIVERSOS?

Porque ser gorda no es algo malo, hoy intentaremos luchar contra ese prejuicio.

Blog-a: http://sorginenleizea.wordpress.com/

Fachabook: http://facebook.com/sorginen.leizea

Descárgatelo

19

La madeja nº 4, nº 3, nº 2, nº 1, nº 0

La madeja nº 4 Varias autoras y autores No es fácil reflexionar sobre estos vínculos que nos ligan a lxs otrxs, sobre estas relaciones que parecen tan naturales pero que de a poco vamos descubriendo que son también consecuencia de procesos históricos, políticos, sociales pero sobre todo personales: porque las relaciones amorosas no están ahí, dadas de una vez y para siempre, sino que actualizan de un modo singular la historia y las fuerzas de esos vínculos en nuestros cuerpos. Este número es entonces una apuesta: se trata de pensar, dejar, soltar, crecer, re-inventar, imaginar, confiar, sentir, compartir la creencia y la vivencia de los diversos modos en que amamos. Porque los amores nos con-mueven, nos movilizan siempre junto a otrxs. 64 páginas (2013) Cambalache [precio: 6 euros] Índice: - Abismos (una aproximación). Laura Casielles y Alba González Sanz - Tiempo robado. Isabel Alba - Desdibujando escenas de Amo(u)r. María Laura Gutiérrez - Divertad amorosa. De impropias a sujetas del amor. Carolina Checa Dumont - El amor como anestesia. Raquel Centeno - Sí, me quiero. Mujeres imperfectas - Bajo el signo del amor (impresiones de un negativo). Nieves Muriel - Amores que no matan pero sí desgastan: los hilos de la vida y el pachtwork del amor maternal. Emma González - Una cartografía para representar tus afectos. Ana García Fernández - Investigando lo invisible: amores (y desamores) en los movimientos sociales. Irene S. Choya - Amores: otras pistas. - Amor en serie. Irene G. Rubio - FIN del beso. Isabel Escudero - Sobre el desamor. Fragmentos. Irene S. Choya - 40 días de noviembre. Carmen Camacho - Entrevista: "No sólo duelen los golpes". Pamela Palenciano. Lorena Fioretti - Los amores robados. Esther Fernández Moya - Amores "al aire". Susana Albarrán Méndez - De la amistad -aunque la amistad no existe (algunas notas). Lorena Fioretti - De la ideología del amor. Breves notas en torno a una auto-cartografía emocional. Miguel Ángel García Argüez - Carta póstuma a Audre Lorde. Celia García López - ¿Quién dijo que era simple? Buscando alternativas a un modelo amoroso impuesto. Inés Herrero Riesgo - Poemas. Miriam Reyes. Distribución CATALUNYA: Virus. EUSKALHERRIA: DDT Gatazka. MADRID: Traficantes de Sueños. RESTO DEL ESTADO: Cambalache. Puntos de venta A Coruña: librería Cascanueces. Algorta: Eztabaida. Avilés: La Caracola. Barcelona: Capicua, El lokal, La rosa de foc, Pròleg. Bilbo: Gatazka. Cádiz: La Clandestina. Donosti: Kaxilda. El Entrego: Llibrería Sol. Gasteiz: ZapAteneo. Gijón: Alambique, Cornión, La buena letra, La manzorga, La vida alegre, Librería de bolsillo, Paradiso, Picu Rabicu, Sestaferia, Soldepaz, Toma3. Granada: La Casa con Libros, Bakakai. Iruña: La hormiga atómica. Lugo: A Cova da Terra. Madrid: Asociación Candela, Berkana, Burma, CAES, Calatrava, Díaz de Santos, Enclave de libro, Escolar y Mayo, La buena vida, La central, La esquiena del zorro, La fugitiva, La malatesta, La marabunta, La mar de letras, La oriental, La tarde, Librería de mujeres, Muga, Mujeres & Co., Olmo Dalcò, Traficantes de Sueños. Navia: La Casa Azul. Oporto: Gato Vadio. Oviedo: Cambalache, L’Arcu la Vieya, Ojanguren, Cervantes, La Palma, Alarcos, café Paraíso. Palma de Mallorca: Transitant. Santander: La Libre, La Vorágine. Santiago de Compostela: Corsarias, Lila de Lilith. San Vicente del Raspeig: Libros28. Sevilla: La Fuga, Librería Relatoras. Terrassa: Synusia (Ateneu Candela). Torrelavega: librería DLibros Valladolid: Sodepaz. Zaragoza: La Pantera Rossa, Librería Cálamo. Internet: cambalache@localcambalache.org, www.paquebote.com, www.erotopia.es

Descargar texto La madeja nº 4 [pdf] Revista virtual Ver La madeja nº 3 Ver La madeja nº 2 Ver La madeja nº 1 Ver La madeja nº 0

“Queer”: hitz baten historia

“Queer”: hitz baten historia

       

 

Testua: Beatriz Preciado
Itzulpena: Irene Hurtado de Saratxo

Frankismoaren ondo-ondoko urteetan neska koskor igurtzimariak ginenoi zail egiten zaigu “queer” tresnak izan duen arrakastara ohitzea, zail “kulturako chic” bihurtu arte izan duen bilakaerara jartzea. Beharbada, komeni zaigu gogora ekartzea hitz bakoitzaren atzean istorio bat dagoela, eta, era berean, istorio bakoitzaren atzean gatazka bat dagoela, hitzak finkatzeko edo azalberritzeko egiten den gatazka. Identitate sexual jakin bat sendo adierazten duen horri Minak zera xuxurlatuko dio belarrira: parole, parole, parole…

 

Garai batean, “queer” hitza irain bat besterik ez zen. Ingelesez, XVIII. mendean azaldu zenetik, honetarako erabiltzen zuten: alferrikakoa, gaizki egina, faltsua edo bitxia izateagatik, joko sozialaren funtzionamendu egokia zalantzan jartzen zuen hori izendatzeko. Iruzurtia, lapurra, mozkortia, ardi beltza eta sagar ustela “queer” ziren; bai eta, bitxia edo arraroa izateagatik, gizon edo emakume gisa berehala ezin sailka zitekeen hori ere. Izan ere, “queer” hitza ez zen baliatzen aipagai zuen objektuaren nolakotasun bat zehazteko. Gehienbat, hitzak aditzera eman nahi zuen hizketan ari zen subjektuak ezin zuela bere irudikapen-arloan kategoriarik topatu, zehaztu nahi zuen zera horren konplexutasuna mugatzeko. Hortaz, hasieratik bertatik, “queer” hitza ez da adjektibo huts bat izan. Hizkuntzaren irudikapenean izandako akats baten aztarna da, ordea. Ez hau ez hura, ez ur ez ardo… “queer”. Horrek, nolabait, zera esan nahi du: “queer” deitzen dudan hori arazo bat da irudikatzeko dudan sistemari begira; nahasmendu, dardara arrotz bat da nire ikusmen-eremuan, irainarekin nahitaez markatu beharrekoa.

 

“Queer” zen lagun horretaz, ez zen inola ere fidatu behar, hala nola ez baitzen fidatu behar, bere agerpen hutsarekin, arrazionaltasunak eta begiruneak aurrez banatutako kategorien arteko mugak lausotzen zituen gorputz batez. Familia burgesaren ardatza eta estatuaren eta espeziearen ugalketaren oinarria heterosexualitatea zela babesten zuen jendarte victoriarrean, “queer” hitza erabiltzen zuten instituzio heterosexualetik eta bere arauetatik ihes egiten zuten gorputz horiek izendatzeko. Kasu horretan, gorputz hauek ziren mehatxua: harremanak izateko eta gozamena sortzeko zituzten moldeengatik, maskulinitatearen eta feminitatearen arteko desberdintasunak eta, orobat, organikoa zenaren eta organikoa ez zenaren, edota animaltasunaren eta gizatasunaren arteko desberdintasunak zalantzan jartzen zituzten horiek. Atzelariak, maritxua eta lesbiana, trabestia, fetixista, sadomasokista eta zoofiloa “queer” ziren. “Queer” irainak ez zuen eduki zehatzik: zitalkeriaren ezaugarri guztiak bildu nahi zituen bere baitan. Hala ere, egia esan, aukera demokratikoetan muga bat zehazteko baliatzen zuten hitza: beste bati “queer” deitzen zion horrek eroso eserita kokatzen zuen bere burua, arlo publikoko alegiazko besaulki batean, bere parekoak ziren heterosexualekin komunikazioko truke lasaian, “queer” zen hori gizatasunaren mugetatik harantz egozten zuen bitartean. Irainaren indarrez gune sozialetik egotzita, “queerra” ezkutuka ibiltzera eta lotsa izatera zegoen zigortuta.

 

 Alabaina, irain baten historia politikoa irain horren, bere erabiltzaileen eta mintzatzeko testuinguruen historia aldakorra ere bada. Hizkuntzako joan-etorri horri erreparatuz gero, argi esan dezakegu ustel atera zaizkiola kontuak nagusi den mintzairari: bi mende eskasetan, “queer” hitza errotik aldatu da, hala bere erabilera, nola erabiltzaileak eta testuingurua. Aurreko mendeko laurogeiko hamarkadaren erdialdera arte itxoin behar izan genuen, garai hartan, HIESak eragindako krisiak bultzatuta, mikrotaldeen multzo batek “queer” iraina berreskuratzea erabaki baitzuen, ekintza politikarako eta normalizazioari aurre egiteko leku bilakatu nahian. HIESaren aurkako borrokan aritzen zen Act Up, eta Radical Furies edota Lesbian Avangers taldeetako ekintzaileek “queer” iraina azpikoz gora jartzea erabaki zuten, eta kritika soziala egiteko eta kulturan esku hartzeko programa bilakatu zuten. Horrenbestez, adierazpenaren subjektua aldatu zen: ordurako, jauntxo heteroak ez zion “maritxu” esaten besteari; horren ordez, maritxuak, igurtzimariak eta transak “queer” deitzen zioten beren buruari, eta, era horretan, nahita hausten zuten arauarekin. 1970eko hamarkadan izan ziren matxinada homosexualetan azaldu zen intuizioa. Esate baterako, ordurako Guy Hocquenghemek mozorroa kendua zion homosexualitatearen izaera historikoari eta eraikiari: “Jendarte kapitalistak langileria ekoizten duen modu berean fabrikatzen du homosexuala, une bakoitzean dagokion muga sorrarazten. Homosexualitatea mundu normalaren fabrikazioa da”. Garai hartan, kontua ez zen tolerantzia eskatzea eta gehiegi ez nabarmentzea, ezkontza eta familia bezalako instituzio heterosexualetan sarbidea izateko. Kontua zen homosexualtasun eta heterosexualtasun nozioek zuten izaera politikoa (edo poliziala) berrestea, eta esparru soziala mugatzeko zuten balioa zalantzan jartzea. Bigarren jira horretan, “queer” hitza ez da iraina, normalizazioari aurre egiteko ikur bilakatu baita. Zapalkuntza sozialerako tresna izan beharrean, adierazgarri iraultzaile bihurtu da.

 

“Queer” mugimendua post-homosexuala eta post-gaya da. Alde batetik, ez du bere burua zehazten homosexualitatearen nozio medikoa aintzat hartuta; eta, bestetik, ez zaio aski gay identitatea murritz dadin kontsumoko jendarte neoliberalaren barruan bizimolde eskuragarri bat izatera. Hortaz, mugimendu post-identitarioa da: “queer” mugimendua ez da folklore multikulturaleko beste identitate bat; identitate-fikzio guztiek baztertzeko eta kanpo uzteko sorrarazten dituzten prozesuei adi dagoen jarrera kritikoa da. “Queer” mugimendua ez da homosexualen edo gayen mugimendua, generoko eta sexuko disidenteen mugimendua baizik, horiek aurre egiten baitiete nagusi den jendarte heterosexualak ezartzen dituen arauei. Era berean, “queer” mugimenduak arreta egiten die gay kulturaren barruan normalizatzeko eta baztertzeko dauden prozesuei: igurtzimariak, gorputz transexualak eta transgeneroak, etorkinak edota sexuko langileak kanpo uzteko prozesuei.

Izan ere, iraina azpikoz gora jartzeko, zerbait gehiago behar da, irain hori hartzeaz gain. Maritxu kontserbadore baten solas gatzgabea ez da hetero kontserbadore baten azaleko solasa baino “queerragoa”. Sorry. “Queer” izateko, ez da aski  maritxu izatea: bakoitzak bere identitatea kritikatu behar du. Judith Butler, Teresa de Lauretis, Eve K. Sedgwick edo Michael Warner-en testuak aipatzeko “queer” teoriaz mintzatzen denean, tradizio feminista eta antikoloniala oinordetzan jaso dituen proiektu kritiko batez ari gara; eta proiektu horren xedea hauxe besterik ez da: gorputz zuri heterosexuala Mendebaldean nagusi den fikzio gisa asmatzera bultzatu gaituzten, eta, era berean, desberdintasunak ordezkaritza politikoaren esparrutik kanpo uztera eraman gaituzten prozesu historikoak eta kulturalak aztertzea, eta haien dekonstrukzioa egitea.

 

Kultura maritxu, igurtzimari, transexual, antikolonial eta postpornotik eta lan sexualaren arlotik etorritako diskurtsoak edo irudikapenak argitaratzeko edo ekoizteko dagoen zailtasunaren aurrez aurre, “queer” hitzak arrakasta izan du; eta, zoritxarrez, beharbada hala izango da, gaztelaniaz, hitzak ez duelako loturarik ingelesez barne hartzen dituen zapalkuntza politikoko testuinguruekin. “Queer” hitzak eraginkortasun politikoa izan du, hain zuzen, irain batez berriz jabetu garelako, eta era disidentean erabili dugulako, nagusi den mintzairari aurre egiteko. Horiek horrela, ezinbestez onartu beharko dugu, “queer” hitza gaztelaniaz, katalanez, valentzieraz –edo euskaraz– erabiltzen dugunean, ez dela horrelako lerratzerik izaten, hitza memoria historikorik gabe barneratu delako hizkuntza horietan. Hala, bada, ihes egiten diogu hitza testuingurutik ateratzeko mugimendu izugarriari, baina, aldi berean, uko egiten diogu keinu horrek duen indar politikoari. Horiek horrela, queerzale berri askok “queer” gisa erakutsi nahi dute beren burua –Manu Chaoren lagunen sarean sartu edo azken e-booka eskuratu nahi duten era berean-; baina, beharbada, ez dira hain prest egongo “transexual”, “sadomasokista”, “akastun” edo “igurtzimari” gisa adierazteko. Kasu bakoitzean, berriz zehaztu beharko ditugu hitza erabiltzeko testuinguruak, erabiltzaileak aldatu beharko ditugu, eta, batez ere, zital gisa eraiki gaituzten mintzaira politiko guztiak mugiarazi beharko ditugu… Bestela, “queer” teoria zera baizik ez baita izango: parole, parole, parole…

 

Mina & A. Lupo. Parole parole. Live 1972

Irene Hurtado de Saratxo Mendieta
Euskal Filologian lizentziaduna. Itzulpegintzako Masterra du egina eta EIZIEko kidea da. IVAPen eta zenbait enpresatan itzultzaile jardun ondoren, freelance gisa aritzen da azken urteetan.

Genero-ariketak. Feminismoaren subjektuak

Genero-ariketak. Feminismoaren subjektuak testu-bilduma gorputz ikusezinak ikusgarri egiteko urratsa baino ez da, isilarazitako gorputzei ahotsa emateko saio txiki bat baino ez. Horretarako, pentsamendu (trans)feministarantz hurbiltzen diren gogoetak eta ekarpenak bildu ditugu (subjektu feministak eta trans subjektuak bat-egitea dakar transfeminismoak). Horrekin batera, ikusgarri egin nahi izan dugu, pertsona, jende, talde eta mugimendu ugariren kezka-iturri dela (trans)feminismoa. Liburuko parte-hartzaileei erreparatuta, gainera, esparru hauetan jorratu da, batez ere, feminismoaren subjektuen inguruko kezka: mugimendu feminista, unibertsitatea, artea eta literatura. Are gehiago, arlo horietan lanean diharduten pertsonek zein kolektiboek elkarguneak eta solasguneak eraiki dituzte, eta horien arteko zubi-lana sendotu eta areagotu egin da. Egitasmo hau, azken batean, elkargune eta solasgune horien emaitza da, parte-hartzaileok mugimendu feminista, Jabekuntza Eskola eta Emakume Etxeetako sareetan ezagutu baitugu elkar.

Genero-ariketak liburuaren helburua ez da (trans)feminismoan ekarpen berriak egitea, ez eta testu esanguratsuenen bilduma egitea ere. Gogoeta egiten lagundu diguten ahotsak ekarri nahi izan ditugu, gure artean tailerrak, ikastaroak, hitzaldiak eta liburuak aurkezten izan diren feministak. Horregatik, esperientzia pertsonaletatik pentsamendurantz doan ibilbidea proposatu dugu. «Baina gorputzak dio» atalean, hitza eman diegu gorputz baztertuen ahotsei. Bigarren atalean, «Baina ispiluak dio» izenekoan, hausnarketa eta iruzkin (trans)feminista zenbait bildu ditugu, geure gorputza irudikatzeko ispilu berrietara jotzeko. Azkenik, «Baina pentsamenduak dio» ataleko testuek (trans)feminismoaren testuinguru eta eragin soziopolitikoez jarduten dute.

Azken atal bat ere proposatu dugu, «Glosategia». Pentsamendu (trans)feministan giltzarri diren zenbait kontzeptu bildu dira atal horretan, liburuan garaturiko iritziak, gogoetak eta pentsamenduak laburbiltzeko, horietan sakontzeko edo horiek auzitan jartzeko.

Egileak: Amaia Alvarez Uria, Judith Butler, Virginie Despentes, Amaia-Aimar Elosegi,
Mari Luz Esteban, Ainhoa Güemes, Medeak, Raquel (Lucas) Platero, Beatriz Preciado, 
Javier Sáez, Itziar Ziga.


Itzultzaileak: Josebe Alkorta / Garazi Arrula / Irene Hurtado / Miren Agur Meabe /
Ainara Sarasketa Alberdi / Asier Sarasola / Danele Sarriugarte / Iñaki Segurola

Koordinatzaileak:

Isa Castillo (Basauri, 1961). Haur Hezkuntzako ikasketak egin ondoren, irakasle aritu da hainbat urtez. Irakurle txoko zenbait gidatzen eta koordinatzen ditu Bizkaian (Iurreta, Durango, Markina-Xemein, Basauri, Igorre, Bermeo, Leioa, Ziortza, Bolivar…). Emakumeen Jabekuntza Eskola zenbaitetan ere irakasle (Ondarroa…) eta ikasle aritu da. Skolastika Literatur Zerbitzuetako partaidea da, eta Sareinak irakurle-taldeko kidea.
Iratxe Retolaza (Donostia, 1977). Euskal Filologiako ikasketak egin zituen, eta egun EHUko irakaslea da, Euskal Hizkuntza eta Komunikazioa sailean. Donostiako Emakumeen Etxeko irakurle taldea gidatzen du, eta baita Irakurle Eskola feminista ere. Emakumeen Jabekuntza Eskola zenbaitetan aritu da irakasle (Ondarroa, Getxo, Basauri…) eta ikasle. Literatura eta feminismoa uztartzen dituen Sareinak taldeko kidea da, eta literatura kritika feminista du ikerlerroetariko bat.

Izenburua: Genero-ariketak. Feminismoaren subjektuak
Ezaugarriak: artikulu-bilduma. 318 orrialde. 14 x 21 cm
Hizkuntza: euskara
Argitalpen data: 2013ko uztaila
Lizentzia: Creative Commons
ISBN: 978-84-940489-5-1

Euskara bizi. Euskara eta feminismoa.

Euskara bizi. Euskara eta feminismoa. Jardunaldiak azaroaren 9 eta 10ean, Bizi Tokin

 

Euskararen eta feminismoaren aldeko jardunaldi hauek arrakastatsuak izan daitezen, milesker hauen berri zure ingurukoei ematea, eta egitaraua inprimitzea (ahalaz handituz) eta ostatuetan, elkarteetan, karriketan... ezartzea, Euskal Herriko txoko guzietan berria zabal dadin! Eta ongi etorri!

Euskara bizi

 

Euskaraz bizitzeko, euskara ikasteko, euskara maita;

Euskara maitatzeko, euskaraz bizitzea zentzuz bete.

 

“Euskal mundu tradizionalaren bi lege-xedapen, primantza osoa eta etxeko nagusi zaharren eta gazteen nagusikidetza, sexuen eta belaunaldien berdintasunaren oinarri zirenak, euskararen toka-noka berezitasunari esker pentsatuak eta gauzatuak izan zitezkeen”. Anne-Marie Lagarde

 

“Feminismoa, emazteen eskubideak gizonenak bezalakoak izatea nahi dutenen jarrera da”.

 

“Merkatuaren logikak, existitzen den guzia balioaren eta diruaren legearen menpe ezartzen du eta munduaren, haren populuen, haien hizkuntzen eta kulturen aniztasuna murrizten du”.

 

Larunbata, azaroaren 9a

10:30 Ongi etorria

11:00 Eztabaida: Euskaraz bizi

Zein dira kolektibitatean euskaraz bizitzeko baldintzak?

Nola erdaldunak euskaldunen artean integratu?

13:00 Bazkaria

Bakotxak etxean prestatutako jaki goxoen partekatzea.

15:00 “Sexuen trataera simetrikoa euskal jendarte tradizionalean”

tesia Anne-Marie Lagardek aurkeztuko du, ondotik eztabaida

20:00 Afaria

Bakotxak etxean prestatutako jaki goxoen partekatzea.

 

Igandea, azaroaren 10a

10:30 Ongi etorria

11:00 Eztabaida: Euskara bizi Euskara eta feminismoa

Zertarako euskaraz bizi, euskara ikasi? Zer bizitzeko?

Garrantzitsuak zaizkigun baloreak euskarak bere baitan daramatza?

Toka-nokaren erabilpena zabaldu?

Jendarte kapitalistan euskarak bizirauten ahal du?

13:00 Bazkaria

Bizi Tokik eskainia.

 

Eztabaidak euskaraz (beharrez itzulpenarekin).

 

Anne-Marie Lagarden tesiaren laburpenaren idazkia aitzinetik irakurtzea komeni da.

 

Ostiral eta larunbat gauean kanpina egiten ahalko da bertan. Gosaria bakoitzak ekar.

 

Bizi Toki ezagutzeko paradaz baliatu nahi dutenentzat: bisita eta aurkezpena larunbatean arratsaldeko seietan eta igandean arratsaldeko hiruetan.

 

Bizi Tokira heltzeko: Baxe Nafarroako Donapaule ondoko Behauze herrian, frontoiaren ondotik pasa (frontoia eskuinean delarik), eskuin hartu bi aldiz eta gero ezkerrean den lehen baserria da, Goitia, tel: (00 33 0)5 59 65 36 27.